ΑΠ 844/2010 — Αιτιολογίας επάρκεια, Ακυρότητα απόλυτη, Αναιρέσεων συνεκδίκαση, Θήρα παράνομη

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 844 / 2010 (Ζ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Αιτιολογίας επάρκεια, Ακυρότητα απόλυτη, Αναιρέσεων συνεκδίκαση, Θήρα παράνομη. Περίληψη: Δύο συνεκδικαζόμενες αιτήσεις αναιρέσεως κατά αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου που δίκασε σε δεύτερο βαθμό και καταδίκασε τον πρώτο των αναιρεσειόντων για παράνομη θήρα λαγών με κυνηγετικό όπλο εκτός χρόνου κυνηγετικής περιόδου σε χώρο εκτός ζώνης κυνηγίου και για θήρα λαγών άνευ αδείας από το αρμόδιο Δασαρχείο και τον δεύτερο των αναιρεσειόντων για παράνομη θήρα λαγών με κυνηγετικό όπλο εκτός χρόνου κυνηγετικής περιόδου σε χώρο εκτός ζώνης κυνηγιού. Απορρίπτονται οι λόγοι των αιτήσεων αναιρέσεως για έλλειψη της επιβαλλόμενης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας διότι δεν είναι απαραίτητη η παράθεση στην καταδικαστική απόφαση για τις άνω πράξεις στοιχείων για το είδος του όπλου με το οποίο θήρευαν οι κατηγορούμενοι, την εταιρεία κατασκευής των όπλων, του αριθμού της αδείας κατοχής κυνηγετικού όπλου, του ονόματος του νομίμου κατόχου ή ιδιοκτήτη του κυνηγετικού όπλου και αν το όπλο αυτό ήταν λειτουργικά ικανό για να σκοτώσει θηράματα, ούτε επί όλων απαιτείται η εξειδίκευση της ιδιότητας του καταλάβοντος τους κατηγορουμένους να θηρεύουν ως δημοσίου δασικού υπαλλήλου ορισμένου δασαρχείου ή ως ιδιωτικού φύλακα θήρας προσληφθέντος από κάποια κυνηγετική ομοσπονδία ούτε απαιτείται περαιτέρω να γίνεται μνεία στην απόφαση ποια και πόσα θηράματα είχαν θηρεύσει οι κατηγορούμενοι και ποια ήταν με βάση συγκεκριμένη απόφαση δημοσιευθείσα στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως η διάρκεια των κυνηγετικών περιόδων, αλλά αρκούσε η αναφορά της δασικής ρυθμιστικής διάταξης θήρας του αρμοδίου Δασαρχείου, η οποία είχε εκδοθεί βάσει των οικείων διατάξεων του δασικού κώδικα και του Ν. 996/1971, δεν στηριζόταν σε κανονιστικού χαρακτήρα άλλη υπουργική απόφαση για το κύρος της οποίας να ήταν απαραίτητη η δημοσίευση στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως. Δεν υπάρχει αντίφαση ή ασάφεια στην καταδικαστική απόφαση από τη μη αναφορά ότι κατασχέθηκαν τα κυνηγετικά όπλα και τα θηράματα, αφού έγινε δεκτό ότι δεν κατέστη δυνατή η κατάσχεση των αφού για την τέλεση της παράνομης θήρας δεν απαιτείται η χρήση του κυνηγετικού όπλου με πυροβολισμούς κατά του θηράματος ούτε η επίτευξη συλλήψεως των θηραμάτων αλλά αρκούσαν όσα δέχεται η προσβαλλόμενη απόφαση στο σκεπτικό όπως συμπληρώνεται από το διατακτικό, στο οποίο γίνεται παραπομπή και έτσι απορρίφθηκε και ο λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως του πρώτου αναιρεσείοντος για εκ πλαγίου παράβαση των διατάξεων που αφορούν τα συγκεκριμένα μέσα άσκησης παράνομης θήρας ως προϋποθέσεως για την τέλεση αυτής της αξιοποίνου πράξεως. Απορρίπτεται ο λόγος ακυρότητας για απόλυτη ακυρότητα της διαδικασίας στο ακροατήριο (άρθρο 510 § 1 στοιχ. Α΄ ΚΠΔ) διότι δόθηκε τελευταία ο λόγος στον κατηγορούμενο παρά το ότι δεν αναφέρεται ονομαστικά πριν αποφασίσει το Δικαστήριο, τόσο επί της ενοχής όσο και επί της ποινής και δεν ήταν αναγκαίο να δοθεί εκ νέου λόγος στον πρώτο αναιρεσείοντα ως προς την επιβλητέα σ' αυτόν συνολική ποινή εν όψει της καταδίκης αυτού για δύο αξιόποινες πράξεις. Αριθμός 844/2010 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ Ζ' Ποινικό Τμήμα Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Θεοδώρα Γκοΐνη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνο Φράγκο, Ιωάννη Παπαδόπουλο, Ιωάννη Γιαννακόπουλο και Ανδρέα Ξένο - Εισηγητή, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 10 Μαρτίου 2010, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γεωργίου Κολιοκώστα (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Χρήστου Πήτα, για να δικάσει την αίτηση των αναιρεσειόντων - κατηγορουμένων: 1) Χ1, κατοίκου ...και 2) Χ2, κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Αντώνιο Βουλγαράκη, περί αναιρέσεως της 204/2009 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Καλαβρύτων. Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Καλαβρύτων, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή και οι αναιρεσείοντες - κατηγορούμενοι ζητούν την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στις από 23.11.2009 δύο χωριστές αιτήσεις τους αναιρέσεως, οι οποίες καταχωρίστηκαν στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1666/2009. Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο των αναιρεσειόντων, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά, καθώς και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθούν οι προκείμενες αιτήσεις αναιρέσεως. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Οι υπ' αριθ. εκθέσεως ... αυτοτελείς αιτήσεις των αναιρεσειόντων Χ1 και Χ2, περί αναιρέσεως της 204/12.5.2009 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Καλαβρύτων είναι συναφείς και συνεκδικάζονται. Με τη διάταξη του άρθρου 261 του ν.δ. 86/1969, όπως ετροποποιήθηκε με το άρθρο 11 ν.δ. 996/1971 και το άρθρο 8 του ν. 177/1975, ορίζεται ο χρόνος της θήρας και ειδικότερα με τη διάταξη της παραγράφου 2 του άρθρου αυτού ορίζεται ότι η κυνηγετική περίοδος κατά την οποία γενικώς επιτρέπεται η θήρα άρχεται: α) του λαγωού, από 15ης Σεπτεμβρίου και λήγει την 10ην Ιανουαρίου..... ενώ κατά την παράγραφο 4 του ίδιου άρθρου ο Υπουργός Εθνικής Οικονομίας, δύναται δι' αποφάσεώς του, κατόπιν προτάσεως της Δασικής Αρχής ή της Κυνηγετικής Συνομοσπονδίας, να περιορίζει την διάρκεια της κυνηγετικής περιόδου ή τις εντός αυτής ημέρες θήρας σε όλη την επικράτεια ή περιφέρειες αυτής και περαιτέρω κατά την παράγραφο 5 του ίδιου άρθρου επιτρέπεται η θήρα μόνον κατά τη διάρκεια της ημέρας, ήτοι ημίσεια ώρα προ της ανατολής και μέχρι ημίσεια ώρα μετά τη δύση του ηλίου. Περαιτέρω, κατά τη διάταξη του άρθρου 262 παρ. 1 του ιδίου ν.δ. 86/1969, η θήρα επιτρέπεται μόνον στον κάτοχο αδείας θήρας, η οποία εκδίδεται στον τόπο μονίμου κατοικίας του από την αρμόδια δασική αρχή. Επίσης, κατά τη διάταξη του άρθρου 287 παρ. 10 περ. β' του ν.δ. 86/1989 με φυλάκιση μέχρι δύο ετών ή με χρηματική ποινή ή με αμφότερες τιμωρούνται...... β) όποιος θηρεύει σε χρόνο που δεν εμπίπτει εντός της κυνηγετικής περιόδου...... και κατά τη διάταξη της παραγράφου 11 περ. δ' του ιδίου άρθρου του άνω ν.δ. με φυλάκιση μέχρι ενός έτους ή με χρηματική ποινή ή και με αμφότερες τιμωρούνται..... δ) οι θηρεύοντες άνευ αδείας θήρας. Κατά τα οριζόμενα δε στο άρθρο 288 ν.δ. 86/1969, τα κατά παράβαση των διατάξεων του παρόντος κώδικος κατεχόμενα, κατασκευαζόμενα, πωλούμενα ή χρησιμοποιούμενα παντός είδους όργανα κ.λπ. μέσα, που έχουν σκοπό την θήρα, σύλληψη ή θανάτωση εν γένει αγρίων ζώων (θηλαστικών ή πτερωτών), ασχέτως εποχής, κατάσχονται και το αρμόδιο ποινικό δικαστήριο διατάσσει την δήμευση των κατασχεθέντων και τα μεν απαγορευμένα μέσα καταστρέφονται, τα δε άλλα εκποιούνται από επιτροπή, οριζόμενη από τον Εισαγγελέα.....(παρ. 1).... Εάν δε για οποιονδήποτε λόγο τα όπλα, δίκτυα, παγίδες και λοιπά μέσα παρανόμου θήρας δεν έχουν κατασχεθεί και ο κάτοχος τούτων καταδικάζεται, διατάσσεται υποχρεωτικώς με την καταδικαστική απόφαση η δήμευση τούτων.... Από τις παραπάνω διατάξεις προκύπτει ότι παράνομηθήρα τελείται, εκτός των άλλων περιπτώσεων, και όταν πραγματοποιείται σε χρόνο που δεν εμπίπτει εντός της κυνηγετικής περιόδου που έχει ορισθεί για τα διάφορα θηράματα στην περιφέρεια του κάθε Δασαρχείου, καθώς και όταν αυτοί που θηρεύουν δεν είναι εφοδιασμένοι με άδεια θήρας εκδιδομένη από την αρμόδια δασική αρχή. Ο δράστης αυτής της εγκληματικής πράξεως πρέπει να έχει την γνώση και θέληση τελέσεως αυτής με την αναζήτηση θηραμάτων με σκοπό θανατώσεώς των και στην ενέργεια αυτή δύναται να προέλθει κατέχοντας κυνηγετική όπλο ή άλλα απαγορευμένα από το νόμο μέσα ή όργανα προς τον σκοπό αυτόν δεν απαιτείται δε για την τέλεση της παράνομης θήρας ούτε να έχει κάνει χρήση του κυνηγετικού όπλου και να έχει πυροβολήσει κατά του θηράματος, ούτε η επίτευξη της συλλήψεως και θανατώσεως του θηράματος. Η απαιτούμενη από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του Κ.Ποιν.Δ. ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία της δικαστικής αποφάσεως, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' Κ.Ποιν.Δ. λόγο αναιρέσεως υπάρχει, προκειμένου για καταδικαστική απόφαση, όταν αναφέρονται σε αυτήν, με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του Δικαστηρίου για την συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, για το οποίο κηρύχθηκε ένοχος ο κατηγορούμενος, οι αποδείξεις που τα θεμελίωσαν και οι σκέψεις υπαγωγής των περιστατικών αυτών στις ουσιαστικές ποινικές διατάξεις που εφαρμόσθηκαν. Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι επιτρεπτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό, που αποτελούν ενιαίο σύνολο, με αποτέλεσμα να μη στερείται η απόφαση αιτιολογίας, εφόσον στο διατακτικό αυτής, εκτός από τα τυπικά στοιχεία του κατηγορητηρίου, περιέχονται πραγματικά περιστατικά αναλυτικά και με πληρότητα στο βαθμό που απαιτείται για να συγκροτείται η αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση της πράξεως, για την οποία καταδικάσθηκε ο αναιρεσείων, ώστε να καθίσταται περιττή η λεκτική διαφοροποίηση του σκεπτικού. Πρέπει όμως να υπάρχει σκεπτικό στην προσβαλλόμενη απόφαση με ρητή αναφορά στα παραπάνω πραγματικά περιστατικά του διατακτικού της προσβαλλόμενης αποφάσεως. Επίσης, για να υπάρχει η επιβαλλόμενη από τις προαναφερθείσες διατάξεις αιτιολογία, πρέπει κατά την αναφορά των αποδεικτικών μέσων να γίνεται μνεία αυτών, γενικά κατά το είδος των, χωρίς και να εκτίθεται τι προέκυψε χωριστά από το καθένα από αυτά. Ούτε είναι απαραίτητη η αξιολογική συσχέτιση και σύγκριση των διαφόρων αποδεικτικών μέσων και των μαρτυρικών καταθέσεων μεταξύ τους ούτε απαιτείται να προσδιορίζεται ποιο βάρυνε περισσότερο για το σχηματισμό της δικανικής κρίσεως. Απαιτείται μόνο να προκύπτει ότι το δικαστήριο έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε όλα τα αποδεικτικά μέσα και όχι μόνο ορισμένα από αυτά κατ' επιλογή, όπως αυτό επιβάλλεται από τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 177 παρ. 1 και 178 Κ.Ποιν.Δ. (Ολ. ΑΠ 1/2005). Περαιτέρω, κατά το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Ε' Κ.Ποιν.Δ., λόγο αναιρέσεως αποτελεί και η εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διατάξεως. Εσφαλμένη ερμηνεία υπάρχει όταν ο Δικαστής αποδίδει στο νόμο διαφορετική έννοια από εκείνη που πραγματικά έχει, ενώ εσφαλμένη εφαρμογή υπάρχει όταν το δικαστήριο της ουσίας δεν υπάγει σωστά τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν στη διάταξη που εφαρμόσθηκε. Περίπτωση δε εσφαλμένης εφαρμογής ουσιαστικής ποινικής διατάξεως συνιστά και η εκ πλαγίου παραβίαση της διατάξεως αυτής, η οποία υπάρχει όταν στο πόρισμα της αποφάσεως, που περιλαμβάνεται στο συνδυασμό του αιτιολογικού με το διατακτικό και ανάγεται στα στοιχεία και την ταυτότητα του εγκλήματος, έχουν εμφιλοχωρήσει ασάφειες, αντιφάσεις ή λογικά κενά, με αποτέλεσμα καθίσταται ανέφικτος ο αναιρετικός έλεγχος της ορθής εφαρμογής του νομού, οπότε η απόφαση στερείται νομίμου βάσεως. Στην προκειμένη περίπτωση, το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Καλαβρύτων, δικάζον σε δεύτερο βαθμό, δέχθηκε με την προσβαλλομένη απόφασή του, όπως προκύπτει από το συνδυασμό του σκεπτικού με το διατακτικό αυτής, ότι από τα αναφερόμενα κατ' είδος αποδεικτικά μέσα (ένορκες καταθέσεις) στο ακροατήριο των μαρτύρων κατηγορίας που εξετάσθηκαν, έγγραφα που αναγνώσθηκαν και απολογίες των κατηγορουμένων) αποδείχθηκαν τα ακόλουθα: Στις 12/9/2006 και περί ώρα 9.00 οι ήδη αναιρεσείοντες κατηγορούμενοι κατελήφθησαν να θηρεύουν λαγούς εκτός της κυνηγετικής περιόδου σε χώρο εκτός ζώνης κυνηγίου καθόσον ως έναρξη της κυνηγετικής περιόδου για τα παραπάνω θηράματα είχε ορισθεί με την υπ' αριθμό 2/1703/16.8.2006 δασική ρυθμιστική διάταξη θήρας του Δασαρχείου ... η 15η Σεπτεμβρίου 2006 και η προαναφερόμενη τοποθεσία ήταν εκτός ζώνης κυνηγίου. Επιπρόσθετα, ο πρώτος κατηγορούμενος κατελήφθη κατά τον άνω τόπο και χρόνο να θηρεύει λαγούς με κυνηγετική καραμπίνα χωρίς να είναι εφοδιασμένος με άδεια θήρας του αρμοδίου Δασαρχείου .... Με βάση τις παραδοχές αυτές έκρινε το Δικαστήριο και κήρυξε ένοχους αμφότερους τους αναιρεσείοντες κατηγορούμενους της πράξεως της παράνομης θήρας λαγών με κυνηγετικά όπλα κατά τόπο και χρόνο μη εμπίπτοντα εντός της κυνηγετικής περιόδου και σε χώρο εκτός ζώνης κυνηγίου στην τοποθεσία ... στις 2/9/2006 περί ώρα 09.00 και τον ήδη αναιρεσείοντα - κατηγορούμενο Χ1 ένοχο και του ότι στο άνω τόπο και χρόνο κατελήφθη χωρίς άδεια θήρας από το αρμόδιο Δασαρχείο Καλαβρύτων, με κυνηγετική καραμπίνα, να θηρεύει λαγούς, κατεδίκασε δε τον πρώτο κατηγορούμενο σε ποινή φυλακίσεως τεσσάρων μηνών για κάθε πράξη, και του επέβαλε μια συνολική ποινή φυλακίσεως έξι