ΑΠ 919/2010 — Αιτιολογίας επάρκεια, Αιτιολογίας ανεπάρκεια, Ποινή, Αναίρεση μερική, Δυσφήμηση συκοφαντική, Εξύβριση

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 919 / 2010 (Ζ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Αιτιολογίας επάρκεια, Αιτιολογίας ανεπάρκεια, Ποινή, Αναίρεση μερική, Δυσφήμηση συκοφαντική, Εξύβριση. Περίληψη: Αίτηση αναίρεσης κατά αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου που δικάζοντας κατ' έφεση κατεδίκασε τον αναιρεσείοντα για συκοφαντική δυσφήμηση και εξύβριση. Απορρίπτεται ο λόγος αναιρέσεως για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας κατά το μέρος που αφορά την καταδίκη του αναιρεσείοντος για εξύβριση, διότι εκτίθενται πλήρως τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την ακροαματική διαδικασία και συγκροτούν την άνω αξιόποινη πράξη και υπό την επίκληση έλλειψη αιτιολογίας και μη αξιολόγησης των αποδεικτικών μέσων πλήττεται η αναιρετικώς ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του δικαστηρίου της ουσίας Γίνεται δεκτός ο λόγος αναιρέσεως για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας και για εσφαλμένη εφαρμογή του νόμου (άρθρο 510 § 1 στοιχ. Δ΄ & Ε΄ ΚΠΔ). Όσον αφορά το περί καταδίκης του αναιρεσείοντος κεφάλαιο της προσβαλλόμενης αποφάσεως διότι δεν εδικαιολογείτο η γνώση από τον αναιρεσείοντα της αναληθείας όσων γεγονότων ισχυρίσθηκε ενώπιον του οικογενειακού φίλου του εγκαλούντος ούτε υπάγονταν τα όσα απηύθυνε ο αναιρεσείων προς τον εγκαλούντα κατά το δεύτερο σκέλος της φράσεως σε γεγονότα υπό την έννοια του άρθρου 363 ΠΚ αναγόμενα σε συμπεριφορά που να έχει συμβεί στο παρελθόν ή το παρόν και να εμπεριέχουν προσβολή της προσωπικότητας του θιγόμενου αλλά έπρεπε να ελεγχθεί αν αυτές οι κρίσεις και οι ισχυρισμοί του δράστη χωρίς σύνδεση με άλλα γεγονότα ή καταστάσεις στο παρελθόν και το παρόν ενδεχομένως συνιστούσαν εξύβριση με περαιτέρω συνέπεια της παραδοχής του άνω λόγου αναίρεσης να αναιρείται η προσβαλλόμενη απόφαση και ως προς τη συνολική ποινή. Αριθμός 919/2010 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ Ζ' Ποινικό Τμήμα Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Θεοδώρα Γκοΐνη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνο Φράγκο, Ιωάννη Παπαδόπουλο, Ιωάννη Γιαννακόπουλο και Ανδρέα Ξένο-Εισηγητή, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 10 Μαρτίου 2010, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Αθανασίου Κατσιρώδη (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Χρήστου Πήτα, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Χ, κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Εμμανουήλ Λαμτζίδη, περί αναιρέσεως της 3268/2008 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Με πολιτικώς ενάγοντα τον Ψ1, κάτοικο ..., που δεν παρέστη. Το Τριμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 27 Οκτωβρίου 2009 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1527/09. Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να γίνει δεκτή εν μέρει η προκείμενη αίτηση αναίρεσης. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 362 και 363 Π.Κ., κατά την πρώτη των οποίων "όποιος με οποιονδήποτε τρόπο ενώπιον τρίτου ισχυρίζεται ή διαδίδει για κάποιον άλλον γεγονός που μπορεί να βλάψει την τιμή ή την υπόληψή του τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι δύο ετών ή με χρηματική ποινή" και κατά τη δεύτερη "αν στην περίπτωση του αρθ. 362 (Π.Κ) το γεγονός είναι ψευδές και ο υπάιτιος γνώριζε ότι αυτό είναι ψευδές τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών", προκύπτει ότι για τη στοιχειοθέτηση του εγκλήματος της συκοφαντικής δυσφημήσεως απαιτείται: α) ισχυρισμός ή διάδοση από το δράστη ενώπιον τρίοτυ γεγονότος για κάποιον άλλον, το οποίο θα μπορούσε να βλάψει την τιμή ή την υπόληψη του άλλου, β) το γεγονός αυτό να είναι ψευδές και γ) εκείνος που ισχυρίστηκε ή διέδωσε το ψευδές γεγονός να είχε δόλο, ο οποίος περιλαμβάνει, αφ' ενός μεν τη γνώση του δράστη, με την έννοια της βεβαιότητος ότι το γεγονός αυτό είναι ψευδές και μπορεί να βλάψει την τιμή και την υπόληψη του άλλου και αφ' ετέρου τη θέληση αυτού να ισχυρισθεί ή να διαδώσει ενώπιον τρίτου το γεγονός αυτό. Δεν αρκεί απλός ή ενδεχόμενος δόλος αλλά απαιτείται άμεσος δόλος. Ως γεγονός δε, κατά την έννοια των πιο πάνω διατάξεων θεωρείται κάθε συγκεκριμένο περιστατικό του εξωτερικού κόσμου, που ανάγεται στο παρελθόν ή το παρόν το οποίο υποπίπτει στις αισθήσεις και είναι δεκτικό αποδείξεως καθώς και κάθε συγκεκριμένη σχέση ή συμπεριφορά αναφερόμενη στο παρόν ή το παρελθόν που υποπίπτει στις αισθήσεις και αντίκειται στην ηθική και την ευπρέπεια προσάπτεται δε σε ορισμένο πρόσωπο με συνέπεια να επέρχεται εμφανής υποτίμηση της τιμής και της υπόληψης. Δεν αποκλείεται στην έννοια του γεγονότος να υπαχθούν η έκφραση γνώμης ή συγκεκριμένης αξιολογικής κρίσεως ή και χαρακτηρισμός όταν διαπιστώνεται άμεση σύνδεση και εμφανής σχέση με το γεγονός το οποίο συνιστά αυτό το κρίσιμο στοιχείο του εγκλήματος έτσι ώστε να βεβαιώνεται η έκταση της προσβολής της προσωπικότητας του θιγομένου με την υποτίμηση της εκτίμησής του από τους άλλους και τη δημιουργία σε βάρος των επικριτικών και δυσμενών σχολίων. "Τιμή" είναι το αγαθό, όνομα ή η εκτίμηση που απολαμβάνει το άτομο στην κοινωνία με βάση την ηθική αξία που έχει, συνεπεία εκπληρώσεως από αυτό ηθικών και νομικών κανόνων, ενώ "υπόληψη" είναι το αγαθό, όνομα ή εκτίμηση που απολαμβάνει το άτομο στην κοινωνία με βάση την κοινωνική αξία του, συνεπεία των ιδιοτήτων και ικανοτήτων που έχει για την εκπλήρωση των ιδιαιτέρων κοινωνικών του έργων ή του επαγγέλαμτός του. Κατά τη διάταξη του άρθρου 361 παρ. 1 του Π.Κ. "όποιος προσβάλλει την τιμή άλλου με λόγο ή με έργο ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο τιμωρείται με ποινή φυλακίσεως μέχρις ενός έτους ή με χρηματική ποινή. Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι για τη θεμελίωση του άνω εγκλήματος απαιτείαι ο δράστης να εκδηλώνει αμφισβήτηση για την ηθική ή κοινωνική αξία κάποιου προσώπου ή καταφρόνηση. Η εκδήλωση αυτή του δράστη μπορεί να συντελεθεί είτε προφορικά είτε εγγράφως, είτε με έργο, αρκεί να κατατείνει στην μείωση της τιμής ή της υπολήψεως του παθόντος. Για την υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος αυτού απαιτείται ο δράστης να γνωρίζει και να θέλει με την ενέργειά του να προσβάλει την τιμή και υπόληψη του παθόντος. Απλές κρίσεις και γνώμες ή χαρακτηρισμοί που ενέχουν αμφισβήτηση κατά την κοινή αντίληψη της κοινωνικής ή ηθικής αξίας του παθόντος η εκδήλωση καταφρονήσεως ή ονειδισμού αυτού είναι δυνατόν να θεμελιώσουν το έγκλημα της εξύβρισης, όχι όμως εκείνο της δυσφημήσεως (απλής ή συκοφαντικής). Σε περίπτωση καταδίκης για συκοφαντική δυσφήμηση επιβάλλεται το δικαστήριο να αναφέρει στην απόφασή του ειδικά και συγκεκριμένα, ως προσαπτόμενα σε ορισμένο πρόσωπο, γεγονότα, με τις τυχόν συναφείς κρίσεις, εκτιμήσεις ή χαρακτηρισμούς, έτσι ώστε να κριθεί αντικειμενικά αν τα γεγονότα αυτά προσβάλλουν την τιμή και την υπόληψή του ή οι χαρακτηρισμοί και οι κρίσεις συνάπτονται με γεγονότα ή αν διατυπώθηκαν κατά τρόπο που να μη συνάπτονται με γεγονότα. Εξάλλου η καταδικαστική απόφαση έχει την από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 Κ.Ποιν.Δ απαιτούμενη ειδική και εμπεριστωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει λόγο αναιρέσεως από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' Κ.Ποιν.Δ όταν αναφέρονται σ' αυτήν, με πληρότητα σαφήνεια και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα πραγματικά περιστατικά, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελίωσαν και οι νομικοί συλλογισμοί με τους οποίους έγινε η υπαγωγή των περιστατιικών αυτών στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόστηκε. Δεν αποτελούν όμως, λόγο αναιρέσεως η εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων η εσφαλμένη αξιολόγηση των καταθέσεων των μαρτύρων, η εσφαλμένη εκτίμηση των εγγράφων, η παράλειψη αναφοράς και αξιολογήσεως κάθε αποδεικτικού στοιχείου χωριστά και η παράλειψη αξιολογικής συσχετίσεως μεταξύ των αποδεικτικών στοιχείων, καθόσον στις περιπτώσεις αυτές πλήττεται η αναιρετική ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας. Ειδικά, ως προς τα αποδεικτικά μέσα, πρέπει να προκύπτει με βεβαιότητα, ότι έχουν ληφθεί υπόψη όλα, έστω κατά το είδος τους (μάρτυρες, έγγραφα κλπ), χωρίς ανάγκη ειδικόετρης αναφοράς τους και μνείας του τι προέκυψε από καθένα. Όταν δε εξαίρονται ορισμένα, από αυτά, δεν προκύπτει ότι δεν λήφθηκαν υπόψη τα άλλα, ούτε ανακύπτει ανάγκη αιτιολόγησης, γιατί δεν εξαίρονται τα άλλα. Όταν για το αξιόποινο της πράξεως απαιτούνται, όπως επί της συκοφαντικής δυσφημήσεως εκτός από τα περιστατικά που απαρτίζουν κατά το νόμο την έννοια αυτής, ορισμένα πρόσθετα στοιχεία, όπως η τέλεση της πράξεως εν γνώσει ορισμένων περιστατικών, η αιτιολογία πρέπει να εκτείνεται και στη γνώση αυτή, με παράθεση των περιστατικών που δικαιολογούν τη διαληφθείσα γνώση. Κατά τη διάταξη του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ. ε' Κ.Ποιν.Δ λόγο αναιρέσεως της καταδικαστικής αποφάσεως συνιστά η εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διατάξεως. Εσφαλμένη ερμηνεία τέτοιας διατάξεως υπάρχει όταν το δικαστήριο αποδίδει στο νόμο έννοια διαφορετική από εκείνη που πράγματι έχει, ενώ εσφαλμένη είναι η εφαρμογή αυτής, όταν το δικαστήριο δεν υπάγει στην αληθινή έννοιά του τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν καθώς και σε περίπτωση παραβιάσεως της σχετικής διατάξεως εκ πλαγίου που συμβαίνει όταν στο πόρισμα της αποφάσεως που περιλαμβάνεται στο συνδυασμό του σκεπτικού προς το διατακτικό και ανάγεται στα στοιχεία του εγκλήματος και την ταυτότητά του έχουν εμφιλοχωρήσει ασάφειες ή λογικά κενά με αποτέλεσμα να καθίσταται ανέφικτος ο έλεγχος αν εφαρμόστηκε ορθώς συγκεκριμένη ουσιατική ποινική διάταξη οπότε η απόφαση στερείται νομίμου βάσεως. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Τριμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης που την εξέδωσε, δικάζοντας κατ' έφεση, μετά από εκτίμηση των αποδεικτικών μέσων, τα οποία κατ' είδος αναφέρει, δέχθηκε ότι αποδείχθηκε και το δικαστήριο πείσθηκε ότι ο ήδη αναιρεσείων τέλεσε τις αξιόποινες πράξεις της συκοφαντικής δυσφημήσεως και της εξυβρίσεως που του αποδίδονται, όπως αυτές κατά τα συνιστώντα την υποκειμενική και αντικειμενική υπόσταση πραγματικά περιστατικά αναφέρονται στο διατακτικό της αποφάσεως. Δέχθηκε το Δικαστήριο ειδικότερα ότι αποδείχθηκε ότι την 10/4/2003, στη ..., ο κατηγορούμενος, ισχυρίσθηκε ενώπιον τρίτων ότι ο Κ είχε ερωτικές σχέσεις με τη σύζυγο του εγκαλούντος Ψ1, απευθύνοντας σ' αυτόν τις φράσεις που αναφέρονται στο διατακτικό, ενώ ήταν παρών στο επεισόδιο ο Κ και η κόρη του εγκαλούντος. Τα ανωτέρω περιστατικά ήταν ψευδή και έτσι με τον τρόπο αυτό έβλαψε την τιμή και την υπόληψή του, ο δε κατηγορούμενος γνώριζε ότι τα λεχθέντα ήταν ψευδή. Επίσης κατά τον ίδιο ως άνω τόπο και χρόνο, έξω από το οικόπεδο του εγκαλούντος τον εξύβρισε με τη φράση "έχεις μαζί και τον γαμιά σου". Με βάση τα παραπάνω το Εφετείο κήρυξε ένοχο τον ήδη αναιρεσείοντα των πράξεων της συκοφαντικής δυσφημήσεως και της εξυβρίσεως κατά την κατηγορία που του είχε αποδοθεί ήτοι α) του ότι στις 10/4/2003 στη ... ενώπιον τρίτων ισχυρίσθηκε για άλλον γεγονότα που μπορούσαν να βλάψουν την τιμή την υπόληψη αυτού ενώ γνώριζε ότι αυτά ήταν ψευδή και ειδικότερα στον άνω τόπο και χρόνο εξωθεν του οικοπέδου που διατηρεί ο εγκαλών Ψ1 στον παραπάνω συνοικισμό ... στη ... με έντονο τόνο φωνής απευθύνθηκε προς αυτόν με τις φράσεις "μέχρι τώρα γαμούσε την γυναίκα σου, τώρα ήρθε η σειρά σου να σε γαμάει" αναφερόμενος στον Κ, φίλο του εγκαλούντα με τον οποίο αυτός είχε μεταβεί στο παραπάνω ακίνητο, τις δε φράσεις αυτές άκουσε ο παραπάνω Κς, οικογενειακός φίλος του εγκαλούντα ο οποίος ήταν παρών και με τον τρόπο αυτό έβλαψε την τιμή και την υπόληψη του εγκαλούντα ως εντίμου ατόμου και ηθικού, ενώ γνώριζε ότι τα ανωτέρω ήταν καθ' ολοκληρία ψευδή, β) στον ίδιο τόπο και χρόνο εξωθεν του οικοπέδου που διατηρεί ο εγκαλών στον παραπάνω συνοικισμό ... στη ... και με έντονο τόνο φωνής απευθύνθηκε προς αυτόν με τη φράση "έχεις μαζί και τον γαμιά σου" αναφερόμενος στον οικογενειακό φίλο του εγκαλούντα Κ, που ήταν παρών στο επεισόδιο και έτσι έβλαψε την τιμή και την υπόληψη του εγκαλούντα. Το δικαστήριο με την προσβαλλόμενη απόφαση για τις άνω πράξεις για τις οποίες κήρυξε ένοχο τον ήδη αναιρεσείοντα καταδίκασε αυτόν σε ποινή φυλακίσεως οκτώ