ΑΠ 921/2010 — Επανάληψη διαδικασίας

(5)ετών και εκθέτω τα ακόλουθα: Ο Χ καταδικάστηκε με την υπ'αριθμ. 930/2003 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης σε συνολική ποινή φυλάκισης 5 ετών για παράβαση του άρθρου 25 παρ. 1 στοιχ. α, β, γ ν. 1882/90, όπως αντικ. με το άρθρο 23 παρ.1 ν. 2523/97, κατ'εξακολουθηση που τέλεσε στη Θεσσαλονίκη κατά το χρονικό διάστημα από 1-5-1996 μέχρι 1-3-2000 αφενός μεν και 1-12-98, 1-5-99, 1-5-99, 1-5-99, 1-3-2000, 1-3-2000 και 1-3-2000, αφετέρου και δη διότι παρεβίασε την προθεσμία καταβολής των χρεών του προς το δημόσιο: α) προκειμένου για χρέη που καταβάλλονται εφάπαξ καθυστέρησε την καταβολή πέραν των δύο μηνών από τη λήξη του χρόνου καταβολής συνολικού ποσού 61.939.839 δραχμών β) προκειμένου για χρέη που καταβάλλονται σε δόσεις καθυστέρησε την καταβολή τριών συνεχών δόσεων συνολικού ποσού 2.586.755.482 δραχμών. Η ανωτέρω απόφαση της καταδίκης κατέστη αμετάκλητη, διότι η κατ'αυτής ασκηθείσα αναίρεση απορρίφθηκε με την υπ'αριθμ. 873/2004 απόφαση του Αρείου Πάγου (= Ποινικός Λόγος 2004 σελ.1124). Ήδη ο ανωτέρω (του οποίου η άνω ποινή μετετράπηκε με την 3117/2005 απόφαση του καταδικάσαντος δικαστηρίου σε μεταγενέστερη δικάσιμο) υπέβαλε στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, την από 23-2-2009 αίτηση επαναλήψεως της κατ'αυτού διαδικασίας αναφερών ότι από τα ".........................παρακάτω αναλυτικά και συγκεκριμένα κατά περίπτωση τα οποία επιβεβαιώνουν γεγονότα και αποδείξεις της από 28-6-2006 της προηγούμενης αιτήσεώς μου όπως: Α' περίπτωση (βεβαιωμένο ποσό 33.255.874 δραχ με α/α 12 σε πιν χρεών 45/2000) Αναφερόμενος στην 215/2003 Οριστική απόφαση του Διοικητικού Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης του Ε' Τριμελούς Τμήματος (αντίγραφο της βρίσκεται ως συνημμένο στον υποφάκελο Ν1 της από 28/06/2006 προηγούμενης αιτήσεως μου α) Έχει καταστεί ΤΕΛΕΣΙΔΙΚΗ β) Δεν ασκήθηκε μέχρι 29/12/2008 ένδικο μέσο συνημμένη σχετική Βεβαίωση με αρ πρωτ 28943/29-12-2008 του Διοικητικού Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης του τμήματος Ενδίκων Μέσων γ) Η απόφαση αυτή μου επιδόθηκε την 18/04/2003 και δεν ήταν σε γνώση μου κατά την ημέρα της δίκης 11-03-2003 όπως επικαλείσθε στην 1976/2008 απόφαση σας συνημμένη σχετική Βεβαίωση με αρ πρωτ 28944/30-12-2008 του Διοικητικού Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης του Ε' Τριμελούς Τμήματος. Τα συνημμένα έγγραφα με την σειρά που αναφέρονται στον υποφάκελο No 1 Β' περίπτωση (βεβαιωμένο ποσό 41.230.132 δραχ με α/α 13 σε πιν χρεών 45/2000) Αναφερόμενος στην 2161/2001 Οριστική απόφαση του Διοικητικού Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης του Ε' Τριμελούς Τμήματος (αντίγραφο της βρίσκεται ως συνημμένο στον υποφάκελο Ν 2 της από 28/06/2006 προηγούμενης αιτήσεως μου) α) Έχει καταστεί ΤΕΛΕΣIΔΙΚΗ β) Δεν ασκήθηκε μέχρι 29/12/2008 ένδικο μέσο ούτε και κατά της 1521/2003 απόφασης του Διοικητικού Εφετείου Θεσσαλονίκης του ΣΤ' Τριμελούς Τμήματος που αφορά ασκηθείσα έφεση μου και η οποία μου επιδόθηκε την 24/10/2003 συνημμένη σχετική Βεβαίωση με αρ πρωτ 9721 Α /29-12-2008 του Διοικητικού Εφετείου Θεσσαλονίκης και αντίγραφο της 1521/2003 αποφάσεως. Τα συνημμένα έγγραφα με την σειρά που αναφέρονται στον υποφάκελο No 2 Γ' περίπτωση (βεβαιωμένο ποσό 37.572.462 δρα/ με α/α 14 σε πιν xρεών 45/2000) Αναφερόμενος στην 2162/2001 Οριστική απόφαση του Διοικητικού Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης του Ε' Τριμελούς Τμήματος (αντίγραφο της βρίσκεται ως συνημμένο στον υποφάκελο Ν 3 της από 28/06/2006 προηγούμενης αιτήσεως μου) α) Έχει καταστεί ΤΕΛΕΣΙΔΙΚΗ β) Δεν ασκήθηκε μέχρι 29/12/2008 ένδικο μέσο ούτε και κατά της 1522/2003 απόφασης του Διοικητικού Εφετείου Θεσσαλονίκης του ΣΤ' Τριμελούς Τμήματος που αφορά ασκηθείσα έφεση μου και η οποία μου επιδόθηκε την 24/10/2003 συνημμένη σχετική Βεβαίωση με αρ πρωτ 9721 Β/29-12-2008 του Διοικητικού Εφετείου Θεσσαλονίκης και αντίγραφο της 1522/2003 αποφάσεως Τα συνημμένα έγγραφα με την σειρά που αναφέρονται στον υποφάκελο No 3 Δ' περίπτωση ( βεβαιωμένο ποσό 1.092.617.130 δραχ με α/α 30 σε πιν χρεών 45/2000) Αναφερόμενος στην 2959/1993 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης Η οποία ακυρώθηκε με την 189/2006 απόφαση σας (Α.Π )και την 518/2006 του Τριμελούς Εφετείου Λάρισας (αντίγραφα των αναφερομένων αποφάσεων βρίσκονται στον υποφάκελο Ν 4 της από 28/06/2006 προηγούμενης αιτήσεως μου) α) Έχει ΔΙΑΓΡΑΦΕΙ η χρηματική ποινή και τα δικαστικά έξοδα ποσού 1092617130 δραχμών πού με είχαν επιβληθεί σύμφωνα με υπ αριθ 10769/19-11-2008 Α.Φ.Ε.Κ (ατομικό φύλλο έκπτωσης) του Εφετείου Θεσσαλονίκης τμήμα εκκαθάρισης γεγονός που βεβαιώνει Η'ΔΟΥ Θεσσαλονίκης με την αρ πρωτ 20566/16.12.2008 βεβαίωση (συνημμένη η με αρ πρωτ 20566/16-12-2008 βεβαίωση της η ΔΟΥ Θεσσαλονίκης). Το συνημμένο έγγραφο που αναφέρεται στον υποφάκελο No 4 Ε' περίπτωση (βεβαιωμένο ποσό 12.032.368 δραχ με α/α 40 σε πιν χρεών 45/2000) Αναφερόμενος στην 592/2005 Οριστική απόφαση του Διοικητικού Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης του Ε' Τριμελούς Τμήματος ( αντίγραφο της βρίσκεται ως συνημμένο στον υποφάκελο Ν 5 της από 28/06/2006 προηγούμενης αιτήσεως μου ) α) Έχει καταστεί ΤΕΛΕΣΙΔΙΚΗ β) Έχει ασκηθεί αναίρεση από το Ελληνικό Δημόσιο κατά της 837/2008 απόφασης του Διοικητικού Εφετείου Θεσσαλονίκης του Γ' Τριμελούς Τμήματος που αφορά ασκηθείσα έφεση του Ελληνικού Δημοσίου συνημμένη σχετική Βεβαίωση με αρ πρωτ 9722/30-12-2008 του Διοικητικού Εφετείου Θεσσαλονίκης και αντίγραφο της 837/2008 αποφάσεως. Τα συνημμένα έγγραφα με την σειρά που αναφέρονται στον υποφάκελο No 5 ΣΤ' περίπτωση (βεβαιωμένο ποσό 4.858.115 δραχ με α/α 41 σε πιν χρεών 45/2000) Αναφερόμενος στην 593/2005 Οριστική απόφαση του Διοικητικού Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης του Ε' Τριμελούς Τμήματος (αντίγραφο της βρίσκεται ως συνημμένο στον υποφάκελο Ν 6 της από 28/06/2006 προηγούμενης αιτήσεως μου ) α) Έχει καταστεί ΤΕΛΕΣΙΔΙΚΗ β) Έχει ασκηθεί αναίρεση από το Ελληνικό Δημόσιο κατά της 2041/2007 απόφασης του Διοικητικού Εφετείου Θεσσαλονίκης του Δ' Τριμελούς Τμήματος που αφορά ασκηθείσα έφεση του Ελληνικού Δημοσίου συνημμένη σχετική Βεβαίωση με αρ πρωτ 9723 A /30-12-2008 του Διοικητικού Εφετείου Θεσσαλονίκης και αντίγραφο της 2041/2007 αποφάσεως. Τα συνημμένα έγγραφα με την σειρά που αναφέρονται στον υποφάκελο No 6 Ζ' περίπτωση (βεβαιωμένο ποσό 5.130.121 δραχ με α/α 42 σε πιν χρεών 45/2000) Αναφερόμενος στην 594/2005 Οριστική απόφαση του Διοικητικού Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης του Ε' Τριμελούς Τμήματος (αντίγραφο της βρίσκεται ως συνημμένο στον υποφάκελο Ν 7 της από 28/06/2006 προηγούμενης αιτήσεως μου) α) Έχει καταστεί ΤΕΛΕΣΙΔΙΚΗ β) Έχει ασκηθεί αναίρεση από το Ελληνικό Δημόσιο κατά της 2042/2007 απόφασης του Διοικητικού Εφετείου Θεσσαλονίκης του Δ' Τριμελούς Τμήματος που αφορά ασκηθείσα έφεση του Ελληνικού Δημοσίου συνημμένη σχετική Βεβαίωση με αρ πρωτ 9723 Β /30-12-2008 του Διοικητικού Εφετείου Θεσσαλονίκης και αντίγραφο της 2042/2007 αποφάσεως. Τα συνημμένα έγγραφα με την σειρά που αναφέρονται στον υποφάκελο No 7. Από τα παραπάνω έγγραφα προκύπτει ότι ακυρώθησαν οφειλές αυτού συνολικού ποσού 1.226.696.202 δραχμών και συνεπώς το οφειλόμενο ποσό ήταν 332.477.472 δραχμές (ενώ καταδικάστηκε για ποσό 1.559.173.674 χωρίς προσαυξήσεις) και έτσι καταδικάστηκε άδικα. II) Επειδή κατά τη διάταξη του άρθρου 525 παρ. 1 Κ.Ποιν.Δ. η ποινική διαδικασία που περατώθηκε με αμετάκλητη απόφαση επαναλαμβάνεται προς το συμφέρον του καταδικασμένου για πλημμέλημα ή κακούργημα, εκτός από τις άλλες περιπτώσεις που περιοριστικά αναφέρονται στο άρθρο αυτό και όταν, μετά την οριστική καταδίκη του, αποκαλύφθηκαν νέα, άγνωστα στους δικαστές που τον καταδίκασαν, γεγονότα ή αποδείξεις, τα οποία μόνα τους ή σε συνδυασμό με εκείνα που είχαν προσκομισθεί προηγουμένως, κάνουν φανερό, ότι αυτός που καταδικάστηκε είναι αθώος ή καταδικάστηκε άδικα για έγκλημα βαρύτερο από εκείνο που πραγματικά τέλεσε. -Κατά την αληθή έννοια της διατάξεως αυτής ως νέες αποδείξεις μπορεί να είναι οποιεσδήποτε, όπως νέα έγγραφα ή δικαστικές αποφάσεις κλπ με την προϋπόθεση ότι αυτές, είτε μόνες τους, είτε σε συνδυασμό με εκείνες που είχαν προσκομισθεί στο δικαστήριο καθιστούν φανερό, δηλαδή σε σημείο που εγγίζει τη βεβαιότητα, και όχι απλώς πιθανό (βλ. ΑΠ 189/2006, ΑΠ 1703/2005, ΑΠ 785/2000, ΑΠ 1546/84 κ.ά.), ότι ο καταδικασμένος είναι αθώος ή καταδικάστηκε άδικα για έγκλημα βαρύτερο από εκείνο που πραγματικά τέλεσε. Επίσης ότι τα νέα γεγονότα ή οι νέες αποδείξεις απαιτείται να ήσαν και άγνωστες στους δικάσαντες, πράγμα που το αρμόδιο για την αίτηση επανάληψης συμβούλιο ερευνά την οικεία δικογραφία, διό αν ευρίσκοντο στη δικογραφία εξάγεται ότι είχον τεθεί υπόψη του δικάσαντος δικαστηρίου (Μπουρόπουλος Ερμ. Κ.Ποιν.Δ. τομ. β 308 κειμ. και σημ. 17, ΑΠ 1494/81). Για την έννοια του αθώου βλ. μόνο ΑΠ 403/76 Π Χρ ΚΣΤ 819. Εξ'άλλου βαρύτερο είναι το έγκλημα όταν μεταβάλλεται το είδος της αξιόποινης πράξης και όχι όταν παρέχεται απλώς η δυνατότητα για πιο ευνοϊκή μεταχείριση του υπαιτίου της (βλ. ΑΠ 288/89, ΑΠ 509/93, ΑΠ 1224/94, ΑΠ 528/2004, ΑΠ 1630/2003, ΑΠ 1701/2002, ΑΠ 246/2005 κ.ά πρ βλ. Μπουρόπουλο Ερμ. Κ.Π.Δ. τομ. β σελ. 311, Ζησιάδη, Ποινική Δικονομία, τομ. γ

(1977)σελ. 380). Η βαρύτητα δηλ. του εγκλήματος νοείται από άποψη νομικού χαρακτηρισμού (βλ. ΑΠ 403/76) - βλ περιπτωσιολογία σε Κ.Π.Δ. Α. Κονταξή

(2006)σελ. 3359-3360. Ill) Ενόψει των ανωτέρω και ανεξαρτήτως του ότι οι σχετικές αποφάσεις με τις οποίες ο αιτών αναφέρει ότι ακυρώθησαν οφειλές αυτού για τις οποίες καταδικάστηκε, δεν αποδεικνύεται ότι είναι αμετάκλητες, και αληθή υποτιθέμενα τα νέα αυτά γεγονότα, δεν καθιστούν τον αιτούντα αθώο, ούτε ότι καταδικάστηκε άδικα για βαρύτερο έγκλημα από αυτό που καταδικάστηκε, αφού, όπως και ο ίδιος δέχεται παραμένει υπόλοιπο οφειλής 332.477.472 δραχμές. Η αφαίρεση με άλλες λέξεις του ποσού στο οποίο αντιστοιχούν οι διαγραφές που αναφέρει δεν καθιστούν, σε σχέση με το υπόλοιπο που παραμένει, την πράξη ελαφρότερη κατ'είδος από αυτήν που καταδικάστηκε. Απλά είναι ζήτημα επιμέτρησης ποινής, που όμως δεν συνιστά λόγον επανάληψης (πρ.βλ ΑΠ 513/75, ΑΠ 403/76, ΑΠ 430/76 ΠΧρΚΕ 843, KΣT 819, 828 αντίστοιχα και ΑΠ 1976/2008). Εξάλλου, στην περίπτωση απόρριψης αίτησης επανάληψης διαδικασίας, επιτρέπεται η υποβολή νέας αίτησης, στηριζομένης σε άλλο λόγο ή και στον ίδιο, αρκεί προς υποστήριξή της να προσκομίζονται νέα αποδεικτικά στοιχεία (ΑΠ 1097/1995 Π.Χρ. ΜΣΤ/1247). Περαιτέρω κατ'ανάλογη εφαρμογή του άρθρου 57 παρ. 1 Κ.Π.Δ., που είναι επιτρεπτή εφόσον πρόκειται για δικονομική και όχι ουσιαστική ποινική διάταξη, δεν επιτρέπεται επάνοδος στο ζήτημα που κρίθηκε, δηλαδή νέα αίτηση επανάληψης εναντίον της ίδιας καταδικαστικής απόφασης για τον ίδιο λόγο με τα αυτά αποδεικτικά μέσα, διότι τούτο είναι αντίθετο στην αρχή ne bis in idem που είναι ευρύτερη υπό την έννοια του δεδικασμένου όπως ορίζεται στο άρθρο 57 Κ.Π.Δ., και φανερώνει την ανάλωση της δικαιοδοσίας του δικαστηρίου να κρίνει δύο φορές την ίδια πράξη με τις ίδιες προϋποθέσεις και συνιστά κατ'ουσία αρνητική εκδήλωση της αρχής της οικονομίας της δίκης (δείτε Α. Κονταξής Κ.Π.Δ., τόμος δεύτερος, σελ. 3375 και τις σ'αυτή παραπομπές). Ενόψει των ανωτέρω, και δεδομένου ότι όπως προκύπτει από το περιεχόμενο της κρινόμενης από 23-2-2009, αίτησης επανάληψης της διαδικασίας, που υπέβαλε ο αιτών διά του πληρεξουσίου του δικηγόρου Αθηνών, Κωνσταντίνου Ι. Δημόπουλου, ζητεί αυτός την επανάληψη της διαδικασίας επί της οποίας εκδόθηκε η υπ'αριθ. 930/2003 καταδικαστική απόφαση του Α' Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, αναφερόμενος προς υποστήριξη της αιτήσεώς του αυτής σε γεγονότα και αποδείξεις που αναφέρονται στην προηγούμενη από 28-6-2006 αίτησή του επαναλήψεως της διαδικασίας της ιδίας παραπάνω αποφάσεως, (δείτε σελ. 3, στο μέσο αυτής), επί της οποίας εκδόθηκε ήδη η υπ'αριθ. 1976/2008 απόφαση του Δικαστηρίου σας, η οποία έλαβε υπόψη της και εξετίμησε τα πιο πάνω γεγονότα και αποδείξεις στα οποία με την κρινόμενη αίτησή του αναφέρεται και τώρα ο αιτών, και απέρριψε την προγενέστερη αυτή αίτηση, πρέπει να αποφανθεί το Δικαστήριό σας, κατ'ανάλογη εν προκειμένω εφαρμογή του άρθρου 57 παρ. 1 Κ.Π.Δ., την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης επαναλήψεως της διαδικασίας, ως απαράδεκτης, αφού τα επικαλούμενα από τον αιτούντα γεγονότα και αποδείξεις προς υποστήριξη της αιτήσεώς του αυτής, εκρίθησαν ήδη με την μνημονευόμενη υπ'αριθ. 1976/2008 απόφαση του Δικαστηρίου σας, το οποίο απέρριψε όπως προδιαλαμβάνεται την από 28-6-2006 προγενέστερη αίτηση του αιτούντος στηριζόμενη στα αυτά γεγονότα και αποδείξεις. Να απορριφθεί δε το αίτημά του για αναστολή εκτελέσεως της ποινής που του επιβλήθηκε με την υπ'αριθ. 930/2003 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης και να καταδικασθεί στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ. 1 Κ.Π.Δ.). Για τους λόγους αυτούς Π ρ ο τ ε ί ν ω: Α) Να απορριφθεί ως απαράδεκτη η από 23-2-2009 αίτηση επαναλήψεως της διαδικασίας του Χ, κατά της υπ'αριθ. 930/2003 απόφασης του Α' Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Β) Να απορριφθεί το αίτημά του για αναστολή εκτελέσεως της υπ' αριθ. 930/2003 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης και Γ) να καταδικασθεί αυτός στα δικαστικά έξοδα. Αθήνα 16 Μαρτίου 2009 Ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Νικόλαος Μαύρος". Αφού άκουσε τον Αντεισαγγελέα, που αναφέρθηκε στην παραπάνω εισαγγελική πρόταση και έπειτα αποχώρησε, ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Όπως προκύπτει από το υπό χρονολογία 27-4-2009 αποδεικτικό επιδόσεως της επιμελήτριας δικαστηρίων της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Θεσσαλονίκης ..., ο αιτών, ο οποίος επιδιώκει με επανάληψη της ποινικής διαδικασίας που περατώθηκε με την καταδικαστική γι' αυτόν για πλημμέλημα υπ' αριθ. 930/2003 αμετάκλητη απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, κλητεύθηκε νομίμως και εμπροθέσμως για να παραστεί ενώπιον του Δικαστηρίου του Αρείου Πάγου κατά τη δικάσιμο που αναφέρεται στην αρχή της παρούσης αποφάσεως, με επίδοση κλήσεως στη σύνοικο σύζυγό του (άρθ. 528 παρ. 1 εδ. α' και 513 παρ. 1 του ΚΠΔ). Εφόσον, επομένως, δεν εμφανίστηκε κατά την εκφώνηση της υποθέσεως στην ανωτέρω δικάσιμο, πρέπει η αίτηση να ερευνηθεί και χωρίς αυτός να ακουστεί. Κατά το άρθρο 525 παρ. 1 περίπτ. 2 ΚΠοινΔ η ποινική διαδικασία, που περατώθηκε με αμετάκλητη απόφαση, επαναλαμβάνεται προς το συμφέρον του καταδικασμένου για πλημμέλημα ή κακούργημα, αν, ύστερα από την οριστική καταδίκη του, αποκαλύφθηκαν νέα, άγνωστα στους δικαστές που τον καταδίκασαν, γεγονότα ή αποδείξεις, τα οποία, μόνα τους ή σε συνδυασμό με εκείνα που είχαν προσκομισθεί προηγουμένως, κάνουν φανερό ότι αυτός που καταδικάσθηκε είναι αθώος ή καταδικάσθηκε άδικα για έγκλημα βαρύτερο από εκείνο που πραγματικά τέλεσε. Νέες αποδείξεις, κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, είναι εκείνες, οι οποίες δεν υποβλήθηκαν στο δικαστήριο και ως εκ τούτου ήταν άγνωστες στους δικαστές που εξέδωσαν την καταδικαστική απόφαση, την κρίση του δε αυτή σχηματίζει το δικαστήριο, που επιλαμβάνεται της αιτήσεως περί επαναλήψεως της διαδικασίας, από την έρευνα των πρακτικών της προηγούμενης δίκης, καθώς και από τα έγγραφα της δικογραφίας. Νέες αποδείξεις μπορεί να είναι οποιεσδήποτε, όπως καταθέσεις νέων μαρτύρων ή και νεότερες καταθέσεις, συμπληρωματικές ή διευκρινιστικές ή και τροποποιητικές εκείνων που τέθηκαν υπόψη του Δικαστηρίου ή νέα έγγραφα ή άλλα στοιχεία, τα οποία διευκρινίζουν αμφίβολα σημεία της υποθέσεως, με την προϋπόθεση, όμως, ότι οι αποδείξεις αυτές, εκτιμώμενες είτε μόνες τους, είτε σε συνδυασμό με εκείνες που είχαν προσκομισθεί στο δικαστήριο, που εξέδωσε την καταδικαστική απόφαση, καθιστούν φανερό και όχι απλώς πιθανό, ότι ο καταδικασμένος είναι αθώος ή καταδικάσθηκε άδικα για έγκλημα βαρύτερο από εκείνο που πραγματικά τέλεσε. Δεν μπορούν να αποτελέσουν λόγο επαναλήψεως της διαδικασίας γεγονότα, τα οποία δεν ήταν άγνωστα στους δικαστές που εξέδωσαν την καταδικαστική απόφαση, αλλ' αντίθετα ερευνήθηκαν αμέσως ή εμμέσως και απορρίφθηκαν απ' αυτούς, έστω και κατ' εσφαλμένη εκτίμηση των τεθέντων υπόψη τους αποδεικτικών στοιχείων, καθώς και εκείνα με τα οποία επιδιώκεται ο από ουσιαστικής και νομικής πλευράς έλεγχος της προσβαλλόμενης αποφάσεως με βάση το αποδεικτικό υλικό, το οποίο έλαβαν υπόψη τους οι εκδόσαντες αυτή δικαστές, καθόσον η αίτηση επαναλήψεως της διαδικασίας, ως στρεφόμενη κατά αμετάκλητης αποφάσεως, δεν αποτελεί ένδικο μέσο, αλλά έκτακτη διαδικασία. Βαρύτερο δε έγκλημα, για το οποίο καταδικάστηκε ο αιτών, κατά την έννοια της παραπάνω διατάξεως, υφίσταται, όταν μεταβάλλεται το είδος της αξιόποινης πράξεως και όχι όταν παρέχεται η δυνατότητα επιεικέστερης μεταχειρίσεως του υπαιτίου της ίδιας πράξεως, όπως με την ενδεχόμενη επιβολή ελαττωμένης ποινής. Στην περίπτωση που ο αιτών έχει καταδικαστεί για έγκλημα τελεσθέν κατ' εξακολούθηση και επικαλείται ότι για κάποιες μερικότερες πράξεις είναι αθώος, και ότι έτσι καταδικάστηκε για έγκλημα βαρύτερο από εκείνο που πραγματικά τέλεσε, δικαιολογείται η υποβολή αιτήσεως επαναλήψεως της διαδικασίας όταν η καταδίκη αφορούσε σε κακουργηματική πράξη κατ' εξακολούθηση, για το χαρακτηρισμό της οποίας ως κακουργήματος λήφθηκε υπόψη το σύνολο των μερικότερων πράξεων και μετά την αθώωση του καταδικασμένου για κάποιες από τις πράξεις αυτές δημιουργείται πλέον αμφιβολία για το χαρακτηρισμό του εγκλήματος ως κακουργήματος. Σε κάθε άλλη, όμως, περίπτωση δεν πρόκειται για καταδίκη αυτού για έγκλημα βαρύτερο από εκείνο που πραγματικά τέλεσε, αφού η αθώωσή του για κάποιες μερικότερες πράξεις, δεν καθιστά το κατ' εξακολούθηση έγκλημα ελαφρότερο κατ' είδος από αυτό για το οποίο καταδικάστηκε, αφού in abstracto η ποινή είναι η ίδια, απλώς στην περίπτωση αυτή το δικαστήριο θα επέβαλε στον καταδικασμένο μικρότερη in concreto ποινή, πράγμα όμως που δεν συνιστά όπως προαναφέρθηκε, λόγο επαναλήψεως της διαδικασίας. Στην προκειμένη περίπτωση ο αιτών επικαλείται ότι με την υπ' αριθ. 930/2003 αμετάκλητη απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης καταδικάστηκε σε φυλάκιση πέντε ετών μετατραπείσα σε χρηματική με την μεταγενέστερη υπ' αριθ. 3117/2005 απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου, για την πράξη της μη καταβολής χρεών προς το Δημόσιο (παράβαση άρθρου 25 του Ν. 1882/1990) κατ' εξακολούθηση, τα οποία χρέη ανέρχονταν συνολικά στο ποσό των 1.559.173.674 δραχμών χωρίς τις προσαυξήσεις. Ότι για τις μερικότερες πράξεις που αφορούν σε τμήμα του ανωτέρω χρέους ύψους 1,226.696.202 δραχμών εκδόθηκαν οι αναφερόμενες στην αίτηση τελεσίδικες δικαστικές αποφάσεις που ακύρωσαν το τμήμα αυτό του χρέους και έτσι γίνεται φανερό ότι για τις μερικότερες αυτές πράξεις ήταν αθώος και καταδικάστηκε άδικα για έγκλημα βαρύτερο από εκείνο που πραγματικά τέλεσε. Ότι τα ανωτέρω στοιχεία που ακυρώνουν μέρος του χρέους ήταν άγνωστα στους δικαστές που τον καταδίκασαν, τα οποία στοιχεία αν γνώριζαν, θα τον καταδίκαζαν μόνο για τις μερικότερες πράξεις που αφορούν σε τμήμα του χρέους ύψους 332.477.472 δραχμών. Κατόπιν τούτου ζητεί την επανάληψη προς το συμφέρον του της ανωτέρω ποινικής διαδικασίας, καθώς και την αναστολή εκτελέσεως της επιβληθείσης ως άνω ποινής. Με το ανωτέρω περιεχόμενο η αίτηση δεν είναι νόμιμη, σύμφωνα με τα όσα προαναφέρθηκαν, γιατί, εφόσον το κατ' εξακολούθηση έγκλημα για το οποίο καταδικάστηκε είναι πλημμέλημα, δεν καθίσταται το έγκλημα αυτό ελαφρότερο κατ' είδος, με την επίκληση ότι ο καταδικασθείς ήταν αθώος για τις αναφερόμενες στην αίτηση μερικότερες πράξεις. Τούτο γιατί και χωρίς το συνυπολογισμό των ανωτέρω μερικότερων πράξεων το έγκλημα παραμένει πλημμέλημα και με το ίδιο προβλεπόμενο πλαίσιο ποινής. Επομένως, δεν καταδικάστηκε για έγκλημα για τις επί μέρους πράξεις του οποίου ήταν αθώος (αφού ετέλεσε το εν λόγω έγκλημα), ούτε καταδικάστηκε άδικα για έγκλημα βαρύτερο από εκείνο που πραγματικά τέλεσε, ώστε να δικαιολογείται επανάληψη προς το συμφέρον του της ποινικής διαδικασίας. Συνεπώς η αίτηση πρέπει να απορριφθεί και επίσης να απορριφθεί και το αίτημα για αναστολή εκτελέσεως της επιβληθείσης ποινής, αφού μετά την απόρριψη της αιτήσεως, καθίσταται πλέον χωρίς αντικείμενο. Τέλος, πρέπει να καταδικαστεί ο αιτών στα έξοδα της ποινικής διαδικασίας (άρθ. 583 παρ. 1 του ΚΠΔ). ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Απορρίπτει την από 7-1-2009 αίτηση του Χ, για επανάληψη της ποινικής διαδικασίας που έχει περατωθεί με την υπ' αριθ. 930/2003 αμετάκλητη καταδικαστική απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, καθώς και το αίτημα αυτού για αναστολή εκτελέσεως της ποινής που του επιβλήθηκε με την ίδια απόφαση. Καταδικάζει τον αιτούντα στα έξοδα της ποινικής διαδικασίας που ανέρχονται σε διακόσια είκοσι

(220)ευρώ. Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 3 Μαρτίου

1. Και Εκδόθηκε στην Αθήνα, στις 5 Μαΐου
2. Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ