ΑΠ 962/2009 — Αιτιολογίας επάρκεια, Απάτη, Νόμου εφαρμογή και ερμηνεία

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 962 / 2009 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Αιτιολογίας επάρκεια, Απάτη, Νόμου εφαρμογή και ερμηνεία. Περίληψη: Πλημμεληματική απάτη. Ορθή και αιτιολογημένη καταδίκη. Απορρίπτει αίτηση. Αριθμός 962/2009 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ Ε' Ποινικό Τμήμα Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Κωνσταντίνο Κούκλη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Βασίλειο Λυκούδη, Ελευθέριο Νικολόπουλο - Εισηγητή, Αναστάσιο Λιανό και Βιολέττα Κυτέα, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 6 Μαρτίου 2009, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Νικολάου Μαύρου (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Ευδοκίας Φραγκίδη, για να δικάσει την αίτηση των αναιρεσειουσών - κατηγορουμένων: 1) Χ1 και 2) Χ2, κατοίκων ..., που εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Στυλιανό Καλαϊτζάνη, περί αναιρέσεως της 1441/2008 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θράκης. Το Τριμελές Εφετείο Θράκης, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή και οι αναιρεσείουσες - κατηγορούμενες ζητούν την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στις από 10.12.2008 αιτήσεις τους αναιρέσεως, που καταχωρίστηκαν στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 48/2009. Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο των αναιρεσειουσών, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά, καθώς και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθούν οι προκείμενες αιτήσεις αναιρέσεως. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ ? Ι.- Οι όμοιες κατά περιεχόμενο υπ' αριθμ. καταθέσεως 3/10-12-2008 και 4/10-12-2008 αιτήσεις αναιρέσεως των Χ1 και Χ2, αντίστοιχα, κατά της υπ' αριθμ. 1441/2008 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θράκης, έχουν ασκηθεί νομότυπα και εμπρόθεσμα. Επομένως, πρέπει να γίνουν τυπικά δεκτές και να ερευνηθούν κατ' ουσίαν. ΙΙ.- Κατά το άρθρο 386 παρ. 1 του Ποινικού Κώδικα, όποιος με σκοπό να αποκομίσει ο ίδιος ή άλλος παράνομο περιουσιακό όφελος βλάπτει ξένη περιουσία πείθοντας κάποιον σε πράξη, παράλειψη ή ανοχή, με την εν γνώσει παράσταση ψευδών γεγονότων σαν αληθινών ή την αθέμιτη απόκρυψη ή παρασιώπηση αληθινών γεγονότων, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών και αν η ζημία που προξένησε είναι ιδιαίτερα μεγάλη, με φυλάκιση τουλάχιστον δύο ετών. Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι, για τη στοιχειοθέτηση του αδικήματος της απάτης απαιτούνται: α) σκοπός του δράστη να περιποιήσει στον εαυτό του ή σε άλλον παράνομο περιουσιακό όφελος, χωρίς να προσαπαιτείται και η πραγματοποίηση του οφέλους β) εν γνώσει παράσταση ψευδών γεγονότων ως αληθινών ή παρασιώπηση αληθινών, από την οποία, ως παραγωγικό αίτιο, παραπλανήθηκε κάποιος και προέβη σε πράξη, παράλειψη ή ανοχή και γ) Βλάβη ξένης περιουσίας, η οποία να τελεί σε αιτιώδη συνάφεια με τις παραπλανητικές ενέργειες ή παραλείψεις και η οποία υπάρχει σε περίπτωση μειώσεως ή χειροτερεύσεως της περιουσίας του παθόντος, έστω κι αν αυτός έχει ενεργό αξίωση προς επανόρθωση της ΙΙ.- 'Ελλειψη της από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ απαιτούμενης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας της αποφάσεως, η οποία ιδρύει λόγο αναιρέσεως από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ.Δ' του ΚΠΔ, υπάρχει, όταν δεν εκτίθεται σ' αυτήν, με πληρότητα, σαφήνεια και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά, που προέκυψαν από την ακροαματική διαδικασία σχετικά με την αποδιδόμενη στον κατηγορούμενο αξιόποινη πράξη, τα αποδεικτικά μέσα από τα οποία συνήγαγε το δικαστήριο τα περιστατικά αυτά και οι σκέψεις με τις οποίες έκρινε ότι υπάρχουν αποδείξεις για την ενοχή του κατηγορουμένου. Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι επιτρεπτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό που αποτελούν ενιαίο σύνολο και αρκεί να αναφέρονται τα αποδεικτικά μέσα γενικά κατά το είδος τους χωρίς να εκτίθεται τι προέκυψε χωριστά από το καθένα από αυτά. Ούτε είναι απαραίτητη η αξιολογική συσχέτιση και σύγκριση των διαφόρων αποδεικτικών μέσων και των μαρτυρικών καταθέσεων μεταξύ τους, ούτε απαιτείται να προσδιορίζεται ποιο βαρύνει περισσότερο για το σχηματισμό της δικαστικής κρίσης. Απαιτείται μόνο να προκύπτει ότι το δικαστήριο έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε για το σχηματισμό της δικανικής του πεποίθησης όλα τα αποδεικτικά στοιχεία - και όχι μόνο μερικά απ' αυτά κατ' επιλογή - όπως αυτό επιβάλλεται από τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 177 παρ. 1 και 178 ΚΠΔ (Ολ. ΑΠ 1/2005). Εξάλλου, εσφαλμένη εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διάταξης υπάρχει όταν ο δικαστής δεν έκανε σωστή υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών που δέχτηκε ότι προέκυψαν στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφάρμοσε, περίπτωση δε τέτοιας εφαρμογής, που ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Ε' λόγο αναιρέσεως υπάρχει και όταν η παραβίαση γίνεται εκ πλαγίου. Η παραβίαση αυτή υπάρχει όταν στο πόρισμα της αποφάσεως που περιλαμβάνεται στο συνδυασμό αιτιολογικού και διατακτικού και ανάγεται στα στοιχεία και την ταυτότητα του εγκλήματος για το οποίο πρόκειται, έχουν εμφιλοχωρήσει ασάφειες, αντιφάσεις ή λογικά κενά, με αποτέλεσμα να μην είναι εφικτός ο αναιρετικός έλεγχος της ορθής εφαρμογής της ουσιαστικής ποινικής διάταξης, οπότε η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση. Στην προκείμενη περίπτωση, η προσβαλλόμενη υπ' αριθμ.1441/2008 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θράκης, με μνεία κατ' είδος όλων των αποδεικτικών μέσων, τα οποία έλαβε υπόψη της, δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν, κατά την αναιρετικά ανέλεγκτη κρίση της τα ακόλουθα περιστατικά που έχουν άμεση σχέση με την κατηγορία. "... Το Νοέµβριο του έτους 2000 οι κατηγορούµενες, µητέρα και κόρη γνωρίστηκαν µε το ζεύγος Ζ1 και Ζ2 (πρώτο και δεύτερη των µαρτύρων κατηγορίας), των οποίων η θυγατέρα, Ζ3 (τρίτη µάρτυρας κατηγορίας) σπούδαζε ιατρική στο Πανεπιστήµιο Πλέβεν της Βουλγαρίας. Στη Βουλγαρία επίσης, στο Πανεπιστήµιο της Σόφιας σπούδαζε ιατρική η δεύτερη κατηγορουµένη. Οι γονείς Ζ1- Ζ2 επιθυµούσαν διακαώς η θυγατέρα τους Ζ3 να µεταγραφεί στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστηµίου της Σόφιας, η οποία θεωρείτο καλύτερη, διότι παρείχε ανώτερης βαθµίδας τίτλους σπουδών. Εκµεταλλευόµενες το γεγονός αυτό οι κατηγορούµενες έπεισαν τους γονείς Ζ1-Ζ2, ότι ο µόνος τρόπος για να επιτευχθεί η µεταγραφή αυτή, ήταν να καταβληθεί κάποιο χρηµατικό ποσό στον Πρύτανη του Πανεπιστηµίου της Σόφιας, τον οποίο η δεύτερη κατηγορουµένη διαβεβαίωσε ότι γνώριζε προσωπικά. Έτσι περί τις αρχές Δεκεµβρίου του έτους 2000, οι γονείς Ζ1-Ζ2, πείσθηκαν από τις διαβεβαιώσεις αυτές των κατηγορουµένων και κατέβαλαν 4.500 δολάρια ΗΠΑ σε δύο δόσεις (2.000+2.500) στη δεύτερη κατηγορουµένη, η οποία υποτίθεται ότι θα πραγµατοποιούσε τη συνδιαλλαγή µε τον παραπάνω πρύτανη. Όπως όµως αποδείχθηκε η δεύτερη κατηγορουµένη δεν γνώριζε τον Πρύτανη του Πανεπιστηµίου, η δε µεταγραφή της τρίτης των µαρτύρων κατηγορίας, Ζ3 ουδέποτε πραγµατοποιήθηκε και οι κατηγορούµενες ενήργησαν κατά τον παραπάνω τρόπο µε σκοπό να αποκοµίσουν παράνοµο περιουσιακό όφελος ιδιοποιούµενες το παραπάνω ποσό, µε αντίστοιχη ζηµία των µηνυτών. Τα παραπάνω πραγµατικά περιστατικά αποδεικνύονται από τις καταθέσεις των µαρτύρων κατηγορίας, οι οποίοι µε κατηγορηµατικό τρόπο κατέθεσαν σχετικά µε τον τρόπο δράσης των κατηγορουµένων. Συγκεκριµένα, ο πρώτος των κατηγορουµένων κατέθεσε ότι πείσθηκε από την ψευδή διαβεβαίωση των κατηγορουµένων ότι η δεύτερη εξ αυτών γνωρίζει τον Πρύτανη και ότι µε βάση την εµφανιζόµενη αυτή ψευδή κατάσταση, η οποία του δηµιούργησε την εντύπωση της µελλοντικής εκπλήρωσης της µεταγραφής της θυγατέρας του, λόγω της παραπάνω γνωριµίας, κατέβαλε το άνω χρηµατικό ποσό, το οποίο οι κατηγορούµενες είχαν εξ αρχής πρόθεση να lδιοποιηθούν και να µην εκπληρώσουν την αναληφθείσα υποχρέωσή τους. Ο ίδιος µάρτυρας κατέθεσε ότι έδωσε στην δεύτερη κατηγορουµένη, η οποία µάλιστα ήρθε από τη Βουλγαρία ειδικά για το σκοπό αυτό, παρουσία και της πρώτης κατηγορουµένης το χρηµατικό ποσό των 2.000 δολαρίων στις αρχές του έτους 2000 και σε διάστηµα περίπου µίας εβδοµάδας, το υπόλοιπο ποσό των 2.500 δολαρίων, πεισθείς από τις παραπάνω διαβεβαιώσεις. Ενισχύεται δε η κατάθεση αυτή, από το ότι πράγµατι ο πρώτος µάρτυρας κατηγορίας έλαβε από τις Τράπεζες ALFA ΒΑΝΚ και Εµπορική στις 5-12-2000 τουριστικό συνάλλαγµα 1000 και 1500 δολαρίων και στις 9-12-2000 ποσό 2000 δολαρίων από τα ανταλλακτήρια συναλλάγµατος µε την επωνυµία "...", (βλ. το από 5-12-2000 γραµµάτιο εισπράξεως της Εµπορικής Τράπεζας σε πίστωση λογαριασ!μού ..., το από 5-12-2000 έγγραφο χορήγησης χαρτονοµισµάτων έναντι δραχµών της ALFA ΒΑΝΚ, την υπ' αριθµ. ... απόδειξη πώλησης συναλλάγµατος πρακτορείου ...).Οι κατηγορούµενες περιορίσθηκαν στην απολογία τους να αναφέρουν ότι η µόνη εµπλοκή τους στην υπόθεση είναι η διαµεσολάβησή τους στη γνωριµία .της Ζ3 µε κάποιο Βούλγαρο, ονόµατι ..., αγνώστων λοιπών στοιχείων, στον οποίο η τελευταία κατέβαλε τα χρήµατα για τη µεταγραφή της, πλην όµως οι απολογίες αυτές κρίνονται ασθενικές και πάντως δεν ανατρέπουν τα όσα ανωτέρω έγιναν δεκτά. Εποµένως, πρέπει να κηρυχθούν ένοχες του αδικήµατος της απάτης από κοινού. Με τις παραδοχές του αυτές, το Δικαστήριο κήρυξε ενόχους τις κατηγορούμενες για την πράξη της απάτης από κοινού και επέβαλε σε κάθε μία από αυτές ποινή φυλακίσεως πέντε