ΑΠ 990/2008 — Αναιρέσεως απαράδεκτο, Αοριστία λόγου αναιρέσεως

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 990 / 2008 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Αναιρέσεως απαράδεκτο, Αοριστία λόγου αναιρέσεως. Περίληψη: Αόριστοι λόγοι αναιρέσεως. Για το παραδεκτό του ενδίκου μέσου οι λόγοι αναιρέσεως, πρέπει να είναι σαφείς και ορισμένοι. Απαράδεκτη αναίρεση. Αριθμός 990/2008 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ ΣΤ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Γεώργιο Σαραντινό, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Βασίλειο Λυκούδη, Ανδρέα Τσόλια, Ιωάννη Παπουτσή και Νικόλαο Ζαΐρη-Εισηγητή, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 4 Μαρτίου 2008, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Βασιλείου Μαρκή (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος-κατηγορουμένου Χ1, που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αρτέμιο Νικολακάκη, για αναίρεση της 2854/2007 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Το Τριμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 16 Νοεμβρίου 2007 αίτηση καθώς και στους από 14 Φεβρουαρίου 2008 πρόσθετους λόγους, που καταχωρίστηκαν στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 2072/2007. Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 148 έως 153, 473 παρ. 2, 474 παρ. 2, 476 παρ. 1, 509 παρ. 1 και 510 του ΚΠΔ, προκύπτει ότι για το παραδεκτό της αιτήσεως αναιρέσεως κατά βουλευμάτων και αποφάσεων, πρέπει στη δήλωση ασκήσεώς της να περιέχονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο οι λόγοι για τους οποίους αυτή ασκείται. Αν δεν περιέχεται σ' αυτήν ένας τουλάχιστον ορισμένος λόγος αναιρέσεως, από τους αναφερόμενους στα άρθρα 484, προκειμένου περί βουλευμάτων, και 510 του Κ.Π.Δ, προκειμένου περί αποφάσεων, η αίτηση είναι απαράδεκτη και ως τέτοια απορρίπτεται, χωρίς άλλη παραπέρα έρευνα (476 παρ. 1, 513 παρ. 1 ΚΠΔ). Απλή παράθεση του κειμένου της σχετικής διάταξης που προβλέπει το λόγο αναιρέσεως, χωρίς αναφορά των περιστατικών που θεμελιώνουν την επικαλούμενη πλημμέλεια, δεν αρκεί. Στην κρινόμενη, με αριθμό 209/16 Νοεμβρίου 2007, έκθεση αναιρέσεως, κατά της υπ' αριθμό 2854/2007 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, με την οποία καταδικάστηκε ο αναιρεσείων, σε ποινή φυλάκισης 4 ετών, για παράβαση του άρθρου 25 παρ.1 του νόμου 1882/1990, ο τελευταίος ζητεί την αναίρεση αυτής για τους παρακάτω λόγους: 1) " στην παρούσα υπόθεση εμφανίζεται το ασύνηθες φαινόμενο να αναγράφεται στο κλητήριο θέσπισμα, αλλά και στην προηγηθείσα αυτού αίτηση ποινικής διώξεως της Θ'ΔΟΥ Θεσσαλονίκης, ότι κατοικώ σε δυο συγκεκριμένες διευθύνσεις, τόσο της ..... όσο και της ... Αθηνών (κάτι το οποίο θα μπορούσε να οφείλεται ότι η μία είναι η κοινή μου κατοικία και η άλλη η επαγγελματική), παρά δε ταύτα, κρίθηκε από την αναιρεσιβαλλόμενη, ότι αναζητήθηκα και στις δυο διευθύνσεις, μη ανευρεθείς, και, επομένως, ότι ήμουν άγνωστης διαμονής, δεν επακολούθησε όμως, ούτε δέχτηκε το Εφετείο κλήτευσή μου με επίδοση στον Δήμαρχο κλπ, αμφοτέρων των ως άνω τόπων κατοικίας μου, σύμφωνα με την έννοια του άρθρου 156 παρ.2 Κ.Ποιν.Δικ, ειμή μόνον στον της ....., οπότε άκυρη ήταν η κλήτευσή μου όπως παραστώ στο Τριμ. Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης και αναιρετέα η τ' αντίθετα δεχθείσα η αναιρεσιβαλλομένη απόφαση, και 2) "Γίνεται δεκτόν (πρόχ. Παρατηρήσεις Ηλία Αναγνωστόπουλου υπό την Α.Π 830/01.....) πως η διαδικασία που διεξάγεται ερήμην του κατηγορουμένου δεν είναι δίκαιη δίκη, κατά το άρθρο 6 παρ.1 της ΕΣΔΑ, όταν οι αρχές δεν έχουν καταβάλει την δέουσα επιμέλεια για τον εντοπισμό της κατοικίας του, προκειμένου να συμμετάσχει στην εις βάρος του διαδικασία, κάτι που συμβαίνει και όταν, όπως ερμηνεύεται το άρθρο 156 του Κ.Π.Δ, αρκεί για τον χαρακτηρισμό ως άγνωστης διαμονής μόνο το ότι αγνοεί την κατοικία του η εκδόσασα το επιδοτήριο έγγραφο αρχή ή εκείνη που παρήγγειλε την επίδοση του, αδιαφόρως δηλαδή αν από άλλες αρχές ή πηγές μπορεί να προκύψει η διεύθυνση κατοικίας του. Η ερμηνεία αυτή δεν ανταποκρίνεται στο ευρωπαϊκό πρότυπο δίκαιης δίκης, έχει δε στην προκείμενη περίπτωση ως αποτέλεσμα να έχω καταδικαστεί εγώ, άγων το εβδομηκοστό τρίτο έτος της ηλικίας μου..................". Έτσι, όμως, όπως έχουν διατυπωθεί γενικά και αόριστα οι λόγοι αυτοί, χωρίς να προσδιορίζεται σε τι ακριβώς συνίστανται οι τυχόν πλημμέλειες, σε σχέση με τις κρίσιμες παραδοχές της προσβαλλομένης αποφάσεως, σε ποια κεφάλαια αυτής ανάγονται και ποια πραγματικά περιστατικά δεν περιέχονται με πληρότητα σ' αυτήν, καθιστούν αυτήν απαράδεκτη. Ειδικότερα, με τον πρώτο, από τους λόγους αναιρέσεως, ο αναιρεσείων δεν διαλαμβάνει οποιαδήποτε πλημμέλεια κατά της προσβαλλόμενης απόφασης, με την οποία απορρίφθηκε ως εκπρόθεσμη η έφεσή του, ούτε αντίστοιχη πλημμέλεια κατά του κύρους της επίδοσης της εκκληθείσας καταδικαστικής απόφασης. Αντίθετα, η αιτίασή του, στρέφεται κατά του κύρους της κλήτευσής του στο ακροατήριο του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης. Επίσης, είναι απαράδεκτος ο προβαλλόμενος δεύτερος και τελευταίος λόγος αναιρέσεως, περί παράβασης του άρθρου 6 της ΕΣΔΑ, περί μη δίκαιης δίκης, από μόνο το γεγονός, που αυτός επικαλείται, ότι δηλαδή δεν είναι δίκαιη δίκη η διαδικασία που διεξάγεται ερήμην του κατηγορούμενου, χωρίς την προηγούμενη καταβολή της προσήκουσας επιμέλειας των αρμοδίων οργάνων για τον εντοπισμό της κατοικίας αυτού. Συνεπώς, οι ως άνω λόγοι αναιρέσεως, πρέπει να απορριφθούν, ως απαράδεκτοι, λόγω παντελούς αοριστίας αυτών και να απορριφθεί η αναίρεση ως απαράδεκτη. Μετά από αυτά, και οι από 14-2-2008 πρόσθετοι λόγοι αναιρέσεως, είναι απαράδεκτοι, αφού, προϋπόθεση της έρευνας αυτών, είναι η αναίρεση να έχει ασκηθεί παραδεκτώς, όταν δηλαδή στο κύριο δικόγραφο της αναιρέσεως, διαλαμβάνεται ένας τουλάχιστον νόμιμος και παραδεκτός λόγος αναιρέσεως. Απορριπτομένης της αιτήσεως αναιρέσεως, πρέπει να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρα 476 παρ. 1 και 583 παρ. 1 ΚΠΔ). ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Απορρίπτει την με αριθμό 209