6. ΝΟΜΟΣ 121 της 31 Δεκ. 1913/2 Ιαν. 1914 Περί επεκτάσεως εν ταις προσαρτωμέναις χώραις των ν. ΤΟΔ΄ της 27 Φεβρ. 1871 και ΩΞΗ΄ της 27 Νοεμ. 1880 π. κα

6. ΝΟΜΟΣ 121 της 31 Δεκ. 1913/2 Ιαν. 1914 Περί επεκτάσεως εν ταις προσαρτωμέναις χώραις των ν. ΤΟΔ΄ της 27 Φεβρ. 1871 και ΩΞΗ΄ της 27 Νοεμ. 1880 π. καταδιώξεως της ληστείας. Άρθρον πρώτον Επεκτείνονται εις απάσας τας προσαρτωμένας Χώρας, υπό τας κατωτέρω τροποποιήσεις, οι νόμοι ΤΟΔ΄ της 27 Φεβρ. 1871, ΥΙΕ΄ της 29 Μαΐου 1871, και ΩΞΗ΄ της 27 Νοεμ. 1880 περί καταδιώξεως της ληστείας. Άρθρον δεύτερον Τα άρθρα 1, 21 και 22 του ΤΟΔ΄ νόμου και το άρθρον 666 του Ποινικού Νόμου εφ’ όσον ήθελον τεθή δια βασιλικών διαταγμάτων εις ενέργειαν οι εν τω πρώτω άρθρω του παρόντος νόμοι εν ταις προσαρτωμέναις χώραις, ισχύουσι παρ’ αυταίς τροποποιούμενα ως εξής: Άρθρον 1 Η επικήρυξις των ληστών γίνεται δι’ αποφάσεως του γενικού διοικητού, επί τη βάσει δικαστικού εντάλματος και εκθέσεως συντεταγμένης υπό του αρμοδίου νομάρχου, του εισαγγελέως των πρωτοδικών και του κατά τόπον διοικητού της χωροφυλακής. Εις τας περιφερείας των γενικών διοικήσεων ισχύει ο ν. 121 με τας εξής τροποποιήσεις: ότι η επικήρυξις των ληστών γίνεται δια Βασιλικού Διατάγματος προκαλουμένου υπό του επί των Εσωτερικών υπουργού, επί τη βάσει των στοιχείων του άρθρ. 1 του ΤΟΔ΄ νόμου και σχετικής προτάσεως του γενικού διοικητού (άρθρ. 7 ν. 1322 π. γενικών διοικήσεων, τ. 2). Άρθρον 21 Ανιόντες, κατιόντες, σύζυγοι, πενθεροί και πενθεραί, και συγγενείς εκ πλαγίου μέχρι τετάρτου βαθμού εξ αίματος και δευτέρου εξ αγχιστείας, ληστού επικεκηρυγμένου δύναται να εκτοπισθώσιν από του μέρους ένθα κατοικούσιν ή διαμένουσιν εις οιονδήποτε μέρος του ελληνικού κράτους. Επίσης δύναται να εκτοπισθώσι μετά την απότισιν της ποινής των και οι καταδικασθέντες επί παραβάσει των ανωτέρω άρθρ. 4, 5, 6 και 7 του ΤΟΔ΄ νόμου ως και, ανεξαρτήτως καταδίκης, οι εκ της διαγωγής αυτών ύποπτοι εις την δημοσίαν ασφάλειαν, οσάκις περί τούτου ήθελον εκ συμφώνου γνωμοδοτήσει η αρμοδία εισαγγελική και αστυνομική αρχή. Άρθρον 22 (Η εκτόπισις διατάσσεται υπό του γενικού διοικητού. Πέντε ημέρας προ της εκτοπίσεως κοινοποιείται η διαταγή προς τους εκτοπιστέους, δια της αστυνομικής αρχής . παρελθούσης της προθεσμίας ταύτης πραγματοποιείται η εκτόπισις ανυπερθέτως, πλην αν εκλείψη εν τω μεταξύ ο λόγος της εκτοπίσεως. Ο εκτοπιστέος δύναται ν’ ανακόψη την διαταγήν ταύτην, ης εν τούτοις δεν αναστέλλεται η εκτέλεσις, ενώπιον παντός ειρηνοδίκου, προτείνων εν τη ανακοπή τον λόγον αυτής και τα προς απόδειξιν αυτού μέσα· ο ειρηνοδίκης διευθύνει την ανακοπήν άνευ ουδεμιάς αναβολής προς τον αρμόδιον εισαγγελέα μετά των αναγκαίων πληροφοριών. Ο εισαγγελεύς οφείλει εντός 24 ωρών από της παραλαβής της ανακοπής να εκδώση τας απαιτουμένας κλήσεις προς τον ανακόπτοντα και τους προταθέντας τυχόν παρ’ αυτού μάρτυρας, ων ο αριθμός δεν δύναται να η ανώτερος των τριών, και εισάγει την υπόθεσιν ενώπιον του δικαστηρίου των πλημμελειοδικών εις την πρώτην τακτικήν ή και έκτακτον δι8.Β.γ.4-6 Ληστεία κάσιμον άμα τη παρελεύσει των νομίμων προθεσμιών. Το δικαστήριον αποφασίζει επί της ανακοπής μετά συζήτησιν, καθ’ ην είναι παραδεκτόν παν μέσον αποδείξεως των ισχυρισμών του ανακόπτοντος. Η απόφασις εις ουδέν ένδικον μέσον υπόκειται). Ήδη περί της εκτοπίσεως εφαρμόζεται το άρθρ. 19 του Ν.Δ. 19 Απρ. 1924 π. επιτροπών ασφαλείας (τ. 4). Άρθρον τρίτον Η ισχύς του παρόντος νόμου άρχεται από της δημοσιεύσεως αυτού εν τη Εφημερίδι της Κυβερνήσεως από της δημοσιεύσεως δε ταύτης εισίν εφαρμοστέαι και αι ως άνω περί εκτοπίσεως διατάξεις.