13. ΝΟΜΟΣ ΔΛΑ΄ της 28 Ιαν./3 φεβρ. 1912 Περί κυρώσεως συνθήκης περί αμοιβαίας εκδόσεως εγκληματιών μεταξύ Ελλάδος και Μεγάλης Βρεττανίας.

13. ΝΟΜΟΣ ΔΛΑ΄ της 28 Ιαν./3 φεβρ. 1912 Περί κυρώσεως συνθήκης περί αμοιβαίας εκδόσεως εγκληματιών μεταξύ Ελλάδος και Μεγάλης Βρεττανίας. Άρθρον 1 Η μεταξύ Ελλάδος και Μεγάλης Βρεττανίας συνομολογηθείσα και εν Αθήναις την 11/24 Σεπτ. του 1910 έτους υπογραφείσα συνθήκη περί αμοιβαίας εκδόσεως εγκληματιών, εξ άρθρων 19, μετά των σχετικών αυτή δύο διακοινώσεων, έχουσι πλήρη και νόμιμον ισχύν. Άρθρον 2 Αι διατάξεις των άρθρω. 2-10 του νόμου ΒπИΘ΄ της 7 Φεβρ. 1904 (9.Ζα.5) αι καθορίζουσαι την προς έκδοσιν τηρητέαν διαδικασίαν, πλήν της προτελευταίας παραγράφου του άρθρου 4, εχούσης ούτω:«Δεν επιτρέπεται όμως, να εξετάση το συμβούλιον των εφετών το κατ' ουσίαν βάσιμον της αποδιδομένης τω συλληφθέντι κατηγορίας.», εφαρμόζονται και επί της συνθήκης ταύτης. Άρθρον 3 Το άρθρον 4 του ν.ΒπИΘ΄ τροποποιείται, ως προς την συνθήκην ταύτην , ως έπεται. Το Συμβούλιον των Εφετών συνεδριάζει δημοσία, εκτός αν ο συλληφθείς ζητήση την κεκλεισμένων των θυρών συνεδρίασιν ή ουδόλως παρασταθή ενώπιον του συμβουλίου. Σελ. 238(α) Τεύχος 709-Σελ. 50 Το Συμβούλιον των Εφετών μετά την εξέτασιν του συλληφθέντος, εάν ενεφανίσθη, και μετά τας αγορεύσεις του εισαγγελέως και του εκζητουμένου ή του συνηγόρου αυτού, γνωμοδοτεί επί της περί εκδόσεως αιτήσεως ητιολογημένως. Το Συμβούλιον των Εφετών αποφαίνεται:1)περί της ταυτότητος του συλληφθέντος προς τον εκζητούμενον,2)περί της υπάρξεως των υπό της συνθήκης απαιτουμένων προς έκδοσιν δικαιολογητικών εγγράφων,3)περί του αν ο συλληφθείς και το αποδιδόμενον αυτώ αδίκημα είναι εξ εκείνων δι' α επιτρέπεται η έκδοσις, 4)περί της κατά τον ελληνικόν νόμον υπάρξεως παραγραφής της ποινικής αγωγής ή της ποινής. Το Συμβούλιον των Εφετών προβαίνει εισέτι εις εξέτασιν του βασίμου της αποδιδομένης τω συλληφθέντι κατηγορίας επί τη βάσει των προσαγομένων επισήμως υπό του εκζητούντος Κράτους αποδεικτικών στοιχείων προς βεβαίωσιν είτε ότι τα στοιχεία ταύτα θα επέτρεπον την σύλληψιν και την εις δίκην παραπομπήν του εκζητουμένου εν Ελλάδι, αν το αδίκημα διεπράττετο επί ελληνικού εδάφους, είτε (εν η περιπτώσει εζητήθη έκδοσις δυνάμει καταδικαστικής αποφάσεως) ότι το κακουργημα ή το πλημμέλημα, εφ' ω κατεδικάσθη, είναι τοιούτον, ώστε ηδύνατο να προκαλέση την έκδοσιν αυτού κατά τον χρόνον της καταδίκης του. Επί τοσούτον δε και μόνον εν εκατέρα των περιπτώσεων δύναται το συμβούλιον των εφετών να προβή εις την κατ' ουσίαν εξέτασιν της αποδιδομένης τω συλληφθέντι κατηγορίας. Αντίγραφον του βουλεύματος πέμπεται εν πάση περιπτώσει και χωρίς αναβολήν προς το υπουργείον της Δικαιοσύνης δια της νομίμου οδού και μετά πάντων των σχετικών εγγράφων. Εκτός των περιπτώσεων του άρθρου 124 της Ποινικής Δικονομίας ή κατά την προανάκρισιν ένορκος εξέτασις συγχωρείται και οσάκις πρόκειται περί εγκληματίου καταφυγόντος εις χώραν, από της οποίας δεν δύναται να επιτευχθή η έκδοσις ειμή επί τη βάσει ενόρκων καταθέσεων. Δια της από 11/24 Σεπτ. 1910 επιστολής της Αγγλικής Πρεσβείας προς το υπ. Εξωτερικών ανακοινούται ότι άπαντα τ' ανωτέρω αδικήματα τιμωρούνται υπό του αγγλικού νόμου δια φυλακίσεως δύο ετών και πλέον. Η συνθήκη αύτη επεξετάθη επί των Προτεκτοράτων της Ζανζιβάρης και των Βρετ. νήσων Σολομώντος δι' ανταλλαγής επιστολών από 13 Φεβρ. 1937 και 3 Μαρτ. 1937 (ανακ. Υπ. Εξωτ. 3/11 Μαρτ. 1937). 9.Ζ.α.11-13 Συνθήκες Εκδόσεως