5. ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ Ι.Κ.Α. Αριθ.18437 της 22 Ιουλ.1950 Περί εκτάσεως εφαρμογής διατάξεων άρθρ.10 παρ.2 Κανον. Ασθενείας. Απαντώντες εις το υπ’ αριθ.1869/23-6

5. ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ Ι.Κ.Α. Αριθ.18437 της 22 Ιουλ.1950 Περί εκτάσεως εφαρμογής διατάξεων άρθρ.10 παρ.2 Κανον. Ασθενείας. Απαντώντες εις το υπ’ αριθ.1869/23-6-50 υμέτερον έγγραφον, δι’ ού ερωτώμεθα : 1) Εάν είναι δυνατή η απόδοσις δαπάνης δια γενομένην εις εμμέσως ησφαλισμένον εκτάκτως συρραφήν τραύματος εις ιδιωτικήν κλινικήν παρ’ ιατρού υπηρετούντος εις το Υποκατάστημα υμών, ως ιατρού θεραπευτού και 2) εάν η παρά του εν λόγω ιατρού είσπραξις αμοιβής δια την ως άνω επέμβασιν αποτελεί πράξιν αντιβαίνουσαν εις το άρθρ.10 παρ.5 Κανον. Ασθενείας, γνωρίζομεν εις υμάς τα εξής : Α) Η υπό του Κανονισμού Ασθενείας (άρθρ.10 παρ.2) παρεχομένη ευχέρεια της χρησιμοποιήσεως ιδιώτου ιατρού ή δευτερεύοντος υγειονομικού οργάνου εις περίπτωσιν επειγούσης ανάγκης κλπ. δεν σκοπεί να συμπληρώση ή να αλλοιώση το περιεχόμενον της παρεχομένης υπό του Ιδρύματος κατ’ οίκον ή εν Ιατρείω ιατρικής αντιλήψεως. Είναι προφανές εκ της θέσεως και του σκοπού της εν λόγω διατάξεως, ότι δι’ αυτής θεσπίζεται υποχρέωσις του Ιδρύματος, όπως καταβάλη την αμοιβήν δια την εκ λόγων αναποτρέπτου ανάγκης χρησιμοποίησιν των υπηρεσιών μη συμβεβλημένων ιατρών αντί των υπηρεσιών των ιδίων τούτου υγειονομικών οργάνων. Η έκτασις όμως των υπό ιδιωτών ιατρών κλπ. παρεχομένων υγειονομικών φροντίδων κατά συνέπειαν ή προς αποζημίωσιν τούτων υποχρέωσις του Ιδρύματος δεν δύναται να είναι ευρυτέρα της παρεχομένης τοιαύτης κατ’ οίκον ή εν Ιατρείω δια των ιδίων αυτού οργάνων. Κατ’ ακολουθίαν προς την σκέψιν ταύτην ιδιώτης ιατρός καλούμενος λόγω επειγούσης Σελ. 215 Κανονισμός Ασθενείας 15Β.Ε.α.3-5 ανάγκης παρ’ ησφαλισμένου δεν θα παράσχη αυτώ υγειονομικάς φροντίδας δια λογαριασμόν του Ιδρύματος εξ εκείνων, αίτινες κατά τον ωργανωμένον τρόπον παροχής της περιθάλψεως υπ’ αυτού θα παρείχοντο μόνον εν Νοσοκομείω, εφ’ όσον βεβαίως εδικαιούτο νοσοκομειακής περιθάλψεως ο αιτών. Ο τιθέμενος όμως εν προκειμένω περιορισμός δεν δύναται να είναι αυθαίρετος και δη δεν δύναται ν’ αγνοή τα εν τη θεραπευτική δεοντολογία παραδεδεγμένα, ούτε αφ’ ετέρου να οδηγή εις έμμεσον καταστρατήγησιν απαγορευτικών διατάξεων του Ν.6298, ως την εν άρθρ.26 παρ.5 περί μη παροχής νοσοκομειακής περιθάλψεως εις εμμέσως ησφαλισμένους. Βάσει των ανωτέρω εκτιθεμένων δέον να ερευνάται εκάστη συγκεκριμένη περίπτωσις και δη ανεξαρτήτως του τόπου, εις ον παρέχεται η υπό κρίσιν εκάστοτε υγειονομική φροντίς αδιαφόρως τ.έ. αν η παρά μη συμβεβλημένου ιατρού επίσκεψις πραγματοποιείται κατ’ οίκον, ή τω ιδιωτικώ τούτου ιατρείω ή τη ιδιωτική κλινική. Β) Η υπό του άρθρ.10 παρ.5 Καν. Ασθενείας προβλεπομένη απαγόρευσις της εκ μέρους των ιατρών του Ιδρύματος εισπράξεως ιδιαιτέρας αμοιβής παρά των περιθαλπομένων ησφαλισμένων προφανώς αφορά μόνον τας εκ της προς το Ίδρυμα συμβατικής ή άλλης υπηρεσιακής αυτών σχέσεως προσφερομένας υπηρεσίας προς ησφαλισμένους, ουχί δε τας εν τη ενασκήσει του ελευθέρου τούτων επαγγέλματος τοιαύτας, δι’ ας ουδεμία υφίσταται απαγόρευσις. Πάντως εν τη εφαρμογή της διατάξεως τούτης επιβάλλεται όπως επιδεικνύεται ιδιαιτέρα προσοχή, ώστε να προσλαμβάνονται ενδεχόμεναι ενέργειαι εμμέσου καταστρατηγήσεως αυτής.