1. ΝΟΜΟΘΕΤ. ΔΙΑΤΑΓΜΑ υπ’ αριθ. 4017 της 6/11 Νοεμ. 1959 (ΦΕΚ Α΄ 246) Περί κυρώσεως της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως περί κοινωνικής και ιατρικής αντιλήψεως.

1. ΝΟΜΟΘΕΤ. ΔΙΑΤΑΓΜΑ υπ’ αριθ. 4017 της 6/11 Νοεμ. 1959 (ΦΕΚ Α΄ 246) Περί κυρώσεως της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως περί κοινωνικής και ιατρικής αντιλήψεως. Άρθρον μόνον.- Κυρούται και έχει πλήρη ισχύν Νόμου η υπογραφείσα εν Παρισίοις, τη 11.12.1953, Ευρωπαϊκή Σύμβασις περί Κοινωνικής και Ιατρικής Αντιλήψεως, μετά των παραρτημάτων και Προσθέτου Πρωτοκόλλου, ως τα κείμενα έπονται εν τω γαλλικώ πρωτοτύπω και ελληνική μεταφράσει. Συμφώνως προς την από 12/30 Ιουλ. 1960 (ΦΕΚ Α΄ 112) ανακοίνωσιν του Υπ. Εξωτερικών, η κατάθεσις των οργάνων επικυρώσεως υπό της Ελλάδος εγένετο την 23 Ιουν. 1960 παρά τη Γεν. Γραμματεία του Συμβουλίου της Ευρώπης, συνεπώς η ισχύς της κατωτέρω συμβάσεως και Πρωτοκόλλου άρχεται την 1 Ιουλ. 1960. ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΣΥΜΒΑΣΙΣ Περί Κοινωνικής και Ιατρικής Αντιλήψεως Αι υπογράφουσαι την παρούσαν Κυβερνήσεις, Μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης, Έχουσαι υπ’ όψιν ότι, ο σκοπός του Συμβουλίου της Ευρώπης είναι η παραγματοποίησις στενωτέρου δεσμού μεταξύ των Μελών του, προς προώθησιν, κυρίως, της κοινωνικής αυτών προόδου, Έχουσαι την απόφασιν, συμφώνως προς τον άνω σκοπόν, να επεκτείνουν την συνεργασίαν των επί του κοινωνικού πεδίου, δια της καθιερώσεως της αρχής της ισότητος μεταξύ των πολιτών των εν σχέσει με την εφαρμογήν των κειμένων περί κοινωνικής και ιατρικής αντιλήψεως Νόμων, Επιθυμούσαι να συνάψουν σχετικήν προς τον σκοπόν τούτον σύμβασιν, Συνωμολόγησαν τα κάτωθι: ΤΙΤΛΟΣ Ι. Γενικαί Διατάξεις Άρθρ.8.- α) Το Συμβαλλόμενον Μέρος, όπερ επαναπατρίζει πολίτην άλλου Συμβαλλομένου Μέρους, συμφώνως προς τας διατάξεις του άρθρ. 7 αναλαμβάνει τα έξοδα του επαναπατρισμού μέχρι των συνόρων της χώρας εις ην επαναπατρίζεται. β) Έκαστον Συμβαλλόμενον Μέρος αναλαμβάνει την υποχρέωσιν να δεχθή πάντα πολίτην του επαναπατριζομένου συμφώνως τω άρθρ. 7. γ) Παν Συμβαλλόμενον Μέρος αναλαμβάνει την υποχρέωσιν να επιτρέψη την δια του εδάφους του δίοδον εις παν πρόσωπον επαναπατριζόμενον συμφώνως τω άρθρ. 7. Άρθρ.9.- Εάν το Κράτος του οποίου πολίτης ισχυρίζεται ότι είναι ο υπό αντίληψιν ευρισκόμενος, δεν τον αναγνωρίζη ως τοιούτον, το Κράτος τούτο οφείλει να παράσχη εις το Κράτος όπου ούτος διαμένει, τα απαιτούμενα δικαιολογητικά εντός προθεσμίας τριάκοντα ημερών, άλλως, το δυνατόν ταχύτερον. Άρθρ.10.- α) Όταν ο επαναπατρισμός αποφασισθή, αι διπλωματικαί ή προξενικαί Αρχαί της Χώρας καταγωγής ειδοποιούνται, ει δυνατόν προ τριών εβδομάδων, περί του επαναπατρισμού του πολίτου των. β) Αι αρχαί της ή των Χωρών δι’ ων πρόκειται να διέλθη ο επαναπατριζόμενος ειδοποιούνται περί της διελεύσεως του υπό του Κράτους της καταγωγής του. 35.Θ.α.1 Ευρωπαϊκή Σύμβαση Κοινωνικής και Ιατρικής Αντιλήψεως γ) Ο καθορισμός του τόπου παραδόσεως θα αποτελέση αντικείμενον συμφωνιών μεταξύ των αρμοδίων Αρχών της Χώρας διαμονής και της Χώρας καταγωγής. ΤΙΤΛΟΣ ΙΙΙ Διαμονή Άρθρ.11.- α) Η διαμονή εντός του εδάφους ενός εκ των Συμβαλλομένων Μερών θεωρείται κανονική, εν τη έννοια της παρούσης Συμβάσεως, εφ’ όσον ο ενδιαφερόμενος κέκτηται έγκυρον άδειαν διαμονής ή οιανδήποτε άλλην άδειαν προβλεπομένην υπό των Νόμων και των Κανονισμών της εν λόγω Χώρας επιτρέπουσαν εις αυτόν να διαμένη εν τω εδάφει της. Η μη ανανέωσις της αδείας, εάν οφείληται αποκλειστικώς, εις αμέλειαν του ενδιαφερομένου, δεν επιφέρει απώλειαν του ευεργετήματος της αντιλήψεως. β) Η διαμονή θεωρείται αντικανονική από της ημερομηνίας πάσης αποφάσεως περί απομακρύνσεως λαμβανομένης κατά του ενδιαφερομένου, πλην εάν εδόθη αναστολή της εκτελέσεώς της. Άρθρ.12.- Η ημέρα της ενάρξεως της προθεσμίας παραμονής ως προβλέπεται εν άρθρ. 7, καθορίζεται, εν εκάστη Χώρα, πλην αποδείξεως του εναντίου, είτε υπό υποδείξεως προερχομένων εκ διοικητικών ανακρίσεων, είτε υπό των παραρτήματι ΙΙΙ απαριθμουμένων εγγράφων είτε υπό εγγράφων θεωρουμένων υπό των Νόμων και Κανονισμών εκάστης Χώρας ως αποδείξεις της διαμονής. Άρθρ.13.- α)Το συνεχές της διαμονής βεβαιούται δια παντός αποδεικτικού μέσου εν χρήσει εν τη Χώρα διαμονής, κυρίως δια της εξασκήσεως επαγγέλματος ή δια της προσκομίσεως αποδείξεων πληρωμής ενοικίων. β)ι)Η διαμονή θεωρείται συνεχής παρά τυχόν απουσίας διαρκείας μικροτέρας του τριμήνου εκτός εάν οφείλωνται αύται εις επαναπατρισμόν ή εξορίαν. ιι)Απουσίαι εξ η πλέον μηνών διακόπτουν την συνέχειαν της διαμονής. ιιι)Ίνα καθορισθή εάν απουσία τριών μέχρις εξ μηνών διακόπτη την συνέχειαν της διαμονής, λαμβάνεται υπ’ όψιν η πρόθεσις του ενδιαφερομένου να επιστρέψη εις την Χώραν διαμονής και το μέτρον καθ’ ο διετήρησε τους δεσμούς του μετά της Χώρας ταύτης, κατά την απουσίαν του. ΙV) Η υπηρεσία επί πλοίων νηολογημένων εις την Χώραν διαμονής δεν θεωρείται διακόπτουσα την συνέχειαν της διαμονής: Υπηρεσία επί άλλων πλοίων υπάγεται εις τας ως άνω παρ. Ι έως ΙΙΙ. Άρθρ.14.- Δεν υπολογίζονται δια την συνέχειαν της διαμονής, αι περίοδοι καθ’ ας ο ενδιαφερόμενος έλαβε παροχάς αντιλήψεως εκ δημοσίων χρημάτων, κατ’ εφαρμογήν των εν παραρτήματι Ι απαριθμουμένων διατάξεων, εξαιρέσει της ιατρικής περιθάλψεως δι’ οξείας ασθενείας ή μικράς διαρκείας. ΤΙΤΛΟΣ IV Διάφοροι Διατάξεις Άρθρ.15.- Αι Διοικητικαί Υπηρεσίαι και αι Διπλωματικαί και Προξενικαί Αρχαί των Συμβαλλομένων Μερών θα παρέχουν αμοιβαίαν βοήθειαν δια την εκτέλεσιν της παρούσης Συμβάσεως. Άρθρ.16.- α) Τα Συμβαλλόμενα Μέρη θα κοινοποιήσουν εις τον Γενικόν Γραμματέα του Συμβουλίου της Ευρώπης πάσαν τροποποίησιν των εν ισχύι Νόμων και Κανονισμών, ήτις θα ηδύνατο να επιδράση επί των διατάξεων των Παραρτημάτων Ι και ΙΙΙ. β) Παν Συμβαλλόμενον Μέρος θα κοινοποιήση εις τον Γενικόν Γραμματέα του Συμβουλίου της Ευρώπης πάντα νέον Νόμον ή Κανονισμόν μη συνάδοντα προς το Παράρτημα Ι. Κατά την κοινοποίησιν ταύτην το Συμβαλλόμενον Μέρος θα δύναται να διατυπώση επιφυλάξεις σχετικώς με την εφαρμογήν της νέας του νομοθεσίας ή των νέων κανονισμών του εις τους πολίτας των άλλων Συμβαλλομένων Μερών. γ) Ο Γενικός Γραμματεύς του Συμβουλίου της Ευρώπης θα ανακοινώση εις τα άλλα Συμβαλλόμενα Μέρη πάσαν πληροφορίαν λαμβανομένην συμφώνως ταις παρ. α) και β). Άρθρ.17.- Τα Συμβαλλόμενα Μέρη δύνανται, δια διμερών συμφωνιών, θα καθορίσουν μεταβατικάς διατάξεις δια τας περιπτώσεις αντιλήψεως παρεχομένης προ της εφαρμογής της παρούσης Συμβάσεως. Άρθρ.1.- Έκαστον των Συμβαλλομένων Μερών αναλαμβάνει την υποχρέωσιν όπως εξασφαλίση εις τους πολίτας των άλλων Συμβαλομένων Μερών, οίτινες διαμένουν κανονικώς εις οιονδήποτε μέρος του εδάφους του, όπου εφαρμόζεται η παρούσα Σύμβασις, και οίτινες στερούνται πόρων επαρκών, την υπό των εν τω μέρει τούτω του εδάφους του κειμένων Νόμων προβλεπομένην κοινωνικήν και ιατρικήν αντίληψιν (αναφερομένην κατωτέρω «η αντίληψις»), καθ’ ο μέτρον και υφ’ ας συνθήκας παρέχεται αυτή εις τους ιδίους του πολίτας. Αρθρ.18.- Αι διατάξεις της παρούσης Συμβάσεως δεν αντίκεινται εις τας διατάξεις εθνικών Νόμων, διεθνών συμβάσεων διμερών ή πολυμερών συμφωνιών, αίτινες είναι ευνοϊκώτεραι δια τον δικαιούχον. Άρθρ.19.- Τα παραρτήματα Ι, ΙΙ και ΙΙΙ αποτελούν αναπόσπαστον μέρος της παρούσης Συμβάσεως. Άρθρ.20.- α) Πάσα δυσκολία σχετική με την ερμηνείαν ή την εφαρμογήν της παρούσης Συμβάσεως θα κανονίζεται από συμφώνου υπό των αρμοδίων Αρχών των Συμβαλλομένων Μερών. β) Εάν δεν δύναται να επέλθη λύσις δια του τρόπου τούτου εντός τριών μηνών, ή διαφορά θα υποβληθή εις την διαιτησίαν Οργανισμού, ου η σύνθεσις θα καθορίζεται υπό συμφωνίας μεταξύ των συμβαλλομένων Μερών, η ακολουθητέα διαδικασία θα καθορισθή κατά Σελ. 469 Ευρωπαϊκή Σύμβαση Κοινωνικής και Ιατρικής Αντιλήψεως 35.Θ.α.1 τον ίδιον τρόπον. Εν περιπτώσει μη συμφωνίας επί του σημείου τούτου εντός νέας τριμήνου προθεσμίας, η διαφορά θα υποβληθή υπό του επισπεύδοντος Μέρους εις Διαιτητήν οριζόμενον υπό του Προέδρου του Διεθνούς Δικαστηρίου. Εν περιπτώσει καθ’ ην ο τελευταίος ούτος θα ήτο πολίτης ενός των διαφωνούντων Μερών, η υπόδειξις του Διαιτητού θα ανατεθή εις τον Αντιπρόεδρον του Δικαστηρίου ή εις τον μετ’ αυτόν αρχαιότερον, μη πολίτην ενός των διϊσταμένων Μερών. γ)Η απόφασις του Διαιτητικού Οργανισμού ή του Διαιτητού θα εκδοθή συμφώνως προς τας αρχάς και το πνεύμα της παρούσης Συμβάσεως: θα η υποχρεωτική και ανέκκλητος. Άρθρ.21.- α) Η παρούσα Σύμβασις είναι ανοικτή δια την υπογραφήν της υπό των Μελών του Συμβουλίου της Ευρώπης, θα υποβληθή εις την κύρωσιν των Συμβαλλομένων Μερών. Τα κυρωτικά έγγραφα θα κατατεθούν παρά τω Γενικώ Γραμματεί του Συμβουλίου της Ευρώπης. β) Η παρούσα Σύμβασις θα τεθή εν ισχύι μετά την κατάθεσιν δύο κυρωτικών εγγράφων. γ) Δια παν Μέλος όπερ θα υπογραφή την παρούσαν Σύμβασιν μεταγενεστέρως, αυτή θα ισχύση από της καταθέσεως του κυρωτικού εγγράφου. Άρθρ.22.- α)Η εξ Υπουργών Επιτροπή του Συμβουλίου της Ευρώπης δύναται να καλέση παν Κράτος, μη μέλος του Συμβουλίου, όπως προσχωρήση εις την παρούσαν Σύμβασιν. β) Η προσχώρησις θα γίνηται δια καταθέσεως παρά τω Γενικώ Γραμματεί του Συμβουλίου της Ευρώπης, εγγράφου προσχωρήσεως, όπερ θα ισχύση από της πρώτης του επομένου μηνός. γ) Παν έγγραφον προσχωρήσεως, κατατιθεμένον συμφώνως ταις διατάξεσι του παρόντος άρθρου θα συνοδεύηται υπό κοινοποιήσεως των πληροφοριών, αίτινες θα έδει να καταχωρισθούν εις τα παραρτήματα Ι και ΙΙΙ της παρούσης Συμβάσεως, εάν η Κυβέρνησις του ενδιαφερομένου Κράτους είχεν υπογράψει την παρούσαν Σύμβασιν κατά την ημερομηνίαν της προσχωρήσεως. δ) Δια την εφαρμογήν της παρούσης Συμβάσεως πάσα πληροφορία κοινοποιουμένη συμφώνως ταις διατάξεσι της παρ. γ΄ του παρόντος άρθρου θα θεωρήται ως αποτελούσα μέρος του παραρτήματος εις ο θα είχε καταχωρισθή εάν η Κυβέρνησις του ενδιαφερομένου Κράτους είχεν υπογράψει την παρούσαν Σύμβασιν. Άρθρ.23.- Ο Γενικός Γραμματεύς του Συμβουλίου της Ευρώπης θα κοινοποιήση εις τα μέλη του Συμβουλίου: α) Την ημερομηνίαν ενάρξεως της ισχύος της παρούσης Συμβάσεως και τα ονόματα των Μελών, άτινα την έχουν κυρώσει ως και τα ονόματα εκείνων άτινα θα την κυρώσουν μεταγενεστέρως, Σελ. 470 β) την κατάθεσιν παντός κυρωτικού εγγράφου γενομένην κατ’ εφαρμογήν των διατάξεων του άρθρ. 22 και την λήψιν των συνοδευουσών αυτό πληροφοριών, γ) πάσαν κοινοποίησιν λαμβανομένην κατ’ εφαρμογήν των διατάξεων του άρθρ. 24 και την ημερομηνίαν αφ’ ης θα αρχίση η ισχύς αυτής. Άρθρ.24.- Η παρούσα Σύμβασις συνάπτεται δια περίοδον δύο ετών από της ενάρξεως της εφαρμογής της, συμφώνως προς τας διατάξεις της παρ. β΄ του άρθρ. 21, θα παραμένη κατόπιν εν ισχύι από έτους είς έτος δια παν Συμβαλλομένον Μέρος, όπερ δεν θα την έχη καταγγείλει δια κοινοποιήσεως του προς τον σκοπόν τούτον απευθυνομένης εις τον Γενικόν Γραμματέα του Συμβουλίου της Ευρώπης, εξ τουλάχιστον μήνας προ της λήξεως είτε της αρχικής διετούς περιόδου είτε πάσης μεταγενεστέρας ετησίας περιόδου. Η κοινοποίησις αυτή θα ισχύη από του τέλους εκάστης των άνω περιόδων. Εις πίστωσιν, οι κάτωθι υπογραφόμενοι, δεόντως εξουσιοδοτημένοι προς τούτο, υπέγραψαν την παρούσαν Σύμβασιν. Εγένετο εν Παρισίοις τη 11 Δεκ. 1953, εις την Γαλλικήν και την Αγγλικήν, των δύο κειμένων όντων εξίσου αυθεντικών, εις εν μόνον αντίτυπον κατατεθησόμενον εις τα Αρχεία του Συμβουλίου της Ευρώπης. Ο Γενικός Γραμματεύς θα κοινοποιήση κεκυρωμένα αντίγραφα εις όλους τους υπογράφαντας. Έπονται αι υπογραφαί των αντιπροσώπων Βελγίου, Δανίας, Γαλλίας, Γερμανίας, Κάτω Χωρών, Νορβηγίας, Σάαρ, Ελλάδος, Ισλανδίας, Ιρλανδίας, Λουξεμβούργου, Ιταλίας, Σουηδίας, Τουρκίας, Μεγάλης Βρεταννίας και της Βορείου Ιρλανδίας. ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ Ι. Νομοθεσίαι περί Κοινωνικής Αντιλήψεως περί ων το άρθρ. 1 της Συμβάσεως Βέλγιον. Νόμοι της 27 Νοεμ. 1891, τροποποιηθέντες υπό των Νόμων των 16 Ιουν. 1920 και 8 Ιουν. 1945, και Νόμος της 10ης Μαρτ. 1925, ως ετροποποιήθη υπό του Νόμου της 8ης Ιουν. 1945 «περί Κοινωνικής Αντιλήψεως». 35.Θ.α.1 Ευρωπαϊκή Σύμβαση Κοινωνικής και Ιατρικής Αντιλήψεως Δανία Νόμος περί Δημοσίας Αντιλήψεως της 20ης Μαίου 1933, μετά των μεταγενεστέρων τροποποιήσεων, εξαιρουμένων των ακολούθων διατάξεων: Μέρος ΙΙ, Άρθρ. 130, παρ. Ι, εδάφ. 1 έως 3. Μέρος IV, Άρθρ. 247 έως 249. Γαλλία α) Αντίληψις παρεχομένη εις τα παιδιά: Νόμος της 15 Απρ. 1943, αντίληψις εις παιδία. Νόμος της 5 Ιουλ. 1944, περί αποδόσεως εις ιδιωτικούς Οργανισμούς εξόδων συντηρήσεως και εκπαιδεύσεως ανηλίκων, ηθικώς κινδυνευόντων και ανωμάλων παιδίων. β) Αντίληψις παρεχομένη εις την οικογένειαν: Δ/μα της 29 Ιουλ. 1939 και Δ/μα της 8ης Νοεμ. 1951. γ) Αντίληψις παρεχομένη εις ενήλικας: Νόμος της 14ης Ιουλ. 1905, περί αντιλήψεως των γερόντων, αναπήρων και ανιάτων. Νόμος της 2ας Αυγ. 1949, περί βοηθείας των τυφλών και βαρέως αναπήρων (δι ότι αφορά τας διατάξεις περί αντιλήψεως). Νόμος της 24ης Μαΐου 1951 (άρθρ. 74) καθιερών επιδόματα εις αντιστάθμισμα των αυξήσεως των ενοικίων. Νόμος της 7ης Παχνώδους έτους V(27 Νοεμ. 1796) περί αγαθοεργών γραφείων. Νόμος της 31ης Μαρτ. 1928 (άρθρ. 24) περί στρατιωτικών επιδομάτων. δ) Δωρεάν ιατρική αντίληψις: Νόμος της 15ης Ιουλ. 1893. Διαταγή της 31ης Οκτ. 1945, περί του αντιφυματικού αγώνος. Νόμος της 30ης Ιουν. 1838, περί φρενοβλαβών. Ομόσπονδος Γερμανική Δημοκρατία Κανονισμός αντιλήψεως της 13ης Φεβρ. 1924. Αρχαί του Ραϊχ, περί των συνθηκών, του τρόπου και της εκτάσεως της δημοσίας αντιλήψεως, της 4ης Δεκ. 1924. Νόμος σχετικός προς τον αγώνα κατά των αφροδισίων νοσημάτων, της 18ης Φεβρ. 1927. Διαταγή περί αντιλήψεως, των φυματικών, της 8ης Σεπτ. 1942. Νόμος της Πρωσσίας περί εκπαιδεύσεως των τυφλών και κωφαλάλων παιδιών, της 7ης Αυγ. 1911. Ελλάς Η Ελληνική Νομοθεσία προβλέπει περί της αντιλήψεως της παρεχομένης υπό του Δημοσίου εις τους απόρους. Θεωρούνται άποροι, κατά τας διατάξεις, του Β.Δ. της 11ης Ιουν. 1946, τα πρόσωπα, άτινα είναι εφωδιασμένα δια πιστοποιητικού απορίας εκδιδομένου υπό των αρμοδιών Υπηρεσιών του Υπουργείου Κοινωνικής Προνοίας. α) Αντίληψις παρεχομένη εις παιδία: Ι) Παροχαί γάλακτος: Εγκύκλιος του Υπουργείου Εμπορίου άριθ. 267. 406/21961 της 12ης Δεκ. 1951. Παρέχονται δωρεάν δια τα παιδιά μέχρι 2 ετών και με ηλαττωμένην τιμήν δια τα παιδιά από 2 μέχρις 6 ετών. ΙΙ) Επιδόματα εις παιδιά στερούμενα της πατρικής προστασίας: Εγκύκλιος του Υπουργείου Κοινωνικής Προνοίας αριθ. 100.000/1950. Ποικίλλουν αναλόγως της απορίας και του αριθμού των υπό αντιλήψιν μελών της οικογενείας. ΙΙΙ) Δωρεάν εισδοχή εις τα Πρεβαντόρια των αδενοπαθών παιδιών: Εγκύκλιος του Υπουργείου Κοινωνικής Προνοίας αριθ. 817/7338/ της 10ης Ιαν. 1952. IV) Δωρεάν εισδοχή εις τα λεγόμενα «Εθνικά» Ορφανοτροφεία. Εγκύκλιος του Υπουργείου Κοινωνικής Προνοίας αριθ. 85216/1951. Η εισδοχή γίνεται κατά σειράν προτεραιότητος αναλόγως της απορίας και της καταστάσεως του ορφανού. β) Αντίληψις παρεχομένη εις ενήλικας: ι) Εγκύκλιος Υπουργείου Κοινωνικής Προνοίας αριθ. 104105/της 14ης Νοεμ. 1947. Προβλέπεται η παροχή ιατρικής αντιλήψεως εις τους απόρους. Περιλαμβάνει την δωρεάν χορήγησιν φαρμακευτικών ειδών υπό των υγειονομικών κέντρων και ιατρικήν περίθαλψιν εις τα νοσηλευτικά Ιδρύματα. ιι) Απαλλαγή από έξοδα ταξειδίων: Εγκύκλιος του Υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας, αριθ. 14931 της 7ης Μαρτ. 1951. Ωρισμένος αριθμός εισιτηρίων κρατείται δια τους απόρους επί των Ελληνικών ατμοπλοίων ακτοπλοΐας. ιιι) Απαλλαγή από εξόδων ταξειδίου δια την επιστροφήν εις τους τόπους παραμονής των ελευθερουμένων φυλακισμένων: Εγκύκλιος των Υπουργείων Δικαιοσύνης, Οικονομικών, Συγκοινωνιών και Εμπορικής Ναυτιλίας, αριθ. 59 της 7ης Μαίου 1952. ιν) Απαλλαγή από των δικαστικών εξόδων: άρθρ. 220 έως 224 του Κώδικος Ποινικής Δικονομίας. Η απαλλαγή αυτή χορηγείται εις τους ξένους επί τω όρω της αμοιβαιότητος. Ισλανδία Νόμος υπ’ αριθ. 80 της 5ης Ιουν. 1947, περί Κοινωνικής Προνοίας. Ιρλανδία Νόμος περί αντιλήψεως των τυφλών του 1920. Νόμος περί δημοσίας αντιλήψεως του 1930. Νόμος περιθάλψεως φρενοβλαβών του 1945. Σελ. 471 Ευρωπαϊκή Σύμβαση Κοινωνικής και Ιατρικής Αντιλήψεως 35.Θ.α.1 Ιταλία α) Ενιαίον κείμενον των Νόμων δημοσίας τάξεως της 18ης Ιουν. 1931, αριθ. 773, άρθρ. 142 και επόμενα, ρυθμίζοντα την διαμονήν των ξένων εν Ιταλία. β) Νόμος της 17ης Ιουλ. 1890, αριθ. 6972, περί Δημοσίων Ιδρυμάτων αντιλήψεως και αγαθοεργίας, αριθ. 76 και 77, και Διοικητικός Κανονισμός της 5ης Φεβρ. 1891, αριθ. 99, άρθρ. 112 και 116, περί αναπήρων και απόρων εν γένει. γ) Νόμος της 14ης Φεβρ. 1904, αριθ. 36, άρθρ. 6 και Κανονισμός της 16ης Αυγ. 1909, αριθ. 615, άρθρ. 55, 56, 75, 76, 77 περί φρενοβλαβών. δ) Ν.Δ. της 31ης Ιουλ. 1945, αριθ. 425 Δικαιοδοσία και Οργανισμός του Υπουργείου Αντιλήψεως Θυμάτων Πολέμου. Λουξεμβούργον Νόμον της 28ης Μαίου 1897 περί κατοικίας δια την περίπτωσιν αντιλήψεως. Νόμος της 7ης Αυγ. 1923, περί υποχρεωτικής εκπαιδεύσεως των τυφλών και κωφαλάλων. Ολλανδία Νόμος της 27ης Απρ. 1912 περί οργανώσεως της δημοσίας αντιλήψεως. Νορβηγία Πράξις της 19ης Μαίου 1900 περί δημοσίας αντιλήψεως. Διαμέρισμα του Σάαρ. Κανονισμός αντιλήψεως της 13ης Φεβρ. 1924. Βασικαί Αρχαί του Ράϊχ περί των προϋποθέσεων, του είδους και της εκτάσεως της δημοσίας αντιλήψεως, της 1ης Αυγ. 1933. Διαταγή της Πρωσσίας περί εφαρμογής της Διαταγής της επιβαλλούσης την υποχρέωσιν αντιλήψεως, της 30ης Μαίου 1932. Νόμος κοινωνικής προνοίας της νεότητος, της 9ης Ιουλ. 1922. Σουηδία Νόμος περί δημοσίας αντιλήψεως της 14ης Ιουν. 1918. Νόμος περί περιθάλψεως των παιδιών της 6ης Ιουν. 1924, παρ. 29. Διαταγή της 30ης Ιουν. 1948, περί επιδομάτων δι’ οικογενειακάς κατοικίας και επιδομάτων καυσίμων. Τουρκία Νόμος περί Δημοσίας Υγιεινής, άρθρ. 72, 72 - 2, 99, 105, 117, 156. Νόμος αριθ. 487 περί ανθιελονοσιακού αγώνος, άρθρ. IV. Νόμος αριθ. 305. Σελ. 472 Νόμος αριθ. 538. Κανονισμός των Νοσοκομειακών Ιδρυμάτων άρθρ. 4 - 3 και 5. Κανονισμός των Ενώσεων Σχολείον - Οικογένεια. Ηνωμένον Βασίλειον Μεγ. Βρεταννίας και Βορείου Ιρλανδίας. α) Μεγάλη Βρεταννία. Νόμος περί Εθνικής Αντιλήψεως 1948. Νόμος περί Εθνικής Υγιεινής Υπηρεσίας 1946 1952. Νόμος περί Εθνικής Υγιεινής Υπηρεσίας, Σκωτία, 1947 - 1952. β) Βόρειος Ιρλανδία. Νόμοι περί Εθνικής Αντιλήψεως (Βόρειος Ιρλανδία) 1948 - 1951. Νόμος περί Υπηρεσιών Κοινωνικής Προνοίας (Βόρειος Ιρλανδία) 1949. Νόμος περί υγειονομικών υπηρεσιών (Βόρειος Ιρλανδία) 1948 έως 1952. Νόμος επί της Δημοσίας Υγείας (φυματίωσις) (Βόρειος Ιρλανδία) 1946. ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΙΙ. Επιφυλάξεις διατυπωθείσαι υπό των Συμβαλλομένων Μερών. 1. Η Κυβέρνησις της Ομοσπόνδου Γερμανικής Δημοκρατίας διετύπωσε την κάτωθι επιφύλαξιν: «Όταν η εν τω παραρτήματι Ι αναφερομένη Γερμανική νομοθεσία προβλέπη περί παροχής ειδικών επιχορηγήσεως και εκπαιδεύσεως προς τον σκοπόν της εξασφαλίσεως εις άτομον, τι των μέσων να οργανώση επιχείρησιν ή να αρχίση σταδιοδρομίαν ή προς τον σκοπόν επαγγελματικής εκαπιδεύσεως, και όταν αι επιχορηγήσεις αύται εξέρχωνται του πεδίου εφαρμογής της υπό της παρούσης προβλεπομένης αντιλήψεως, η Κυβέρνησις της Ομοσπόνδου Γερμανικής Δημοκρατίας δύναται, αλλά δεν υποχρεούται, να χορηγήση τας ειδικάς ταύτα επιχορηγήσεις εις τους πολίτας των άλλων Συμβαλλομένων Μερών». 35.Θ.α.1 Ευρωπαϊκή Σύμβαση Κοινωνικής και Ιατρικής Αντιλήψεως 2.Η Κυβέρνησις του Λουξεμβούργου διετύπωσε των κάτωθι επιφύλαξιν: «Επιφυλασσομένων των διατάξεων του άρθρ. 18 η Κυβέρνησις του Λουξεμβούργου επιφυλάσσεται να μη εφαρμόση την συμφωνίαν ειμή υπό τον όρον ελαχίστης δεκαετούς διαμονής δι’ ότι αφορά την διάταξιν του άρθρ. 7». 3.Η Κυβέρνησις του Ηνωμένου Βασιλείου διετύπωσε την κάτωθι επιφύλαξιν: Η Κυβέρνησις της Αυτού Μεγαλειότητος επιφυλάσσει εαυτή το δικαίωμα να αποφύγη τας εκ του Άρθρ.2.-α) Δια την εφαρμογήν της παρούσης Συμβάσεως, οι όροι «αντίληψις», «πολίται», «εδάφη» και «χώρα καταγωγής», έχουν την εξής έννοιαν: ι) Δι’ ότι αφορά εν έκαστον των Συμβαλλομένων Μερών, ο όρος «Αντίληψις» σημαίνει πάσαν βοήθειαν προβλεπομένην υπό των ισχύι Νόμων και κανονισμών εις οιονδήποτε μέρος του εδάφους του, δι ης παρέχονται εις πρόσωπα στερούμενα πόρων επαρκών τα μέσα διαβιώσεως των και η περίθαλψις την οποίαν απαιτεί η κατάστασίς των, εξαιρουμένων των συντάξεων δια την παροχήν των οποίων δεν απαιτείται εισφορά των συνταξιούχων και των παροχών εις τα θύματα πολέμου ή κατοχής. Σελ. 467 Ευρωπαϊκή Σύμβαση Κοινωνικής και Ιατρικής Αντιλήψεως 35.Θ.α.1 ιι) Οι όροι «πολίται» και «εδάφη» συμβαλλομένου Μέρους θα έχουν την έννοιαν ήν το Συμβαλλόμενον Μέρος θέλει καθορίσει δια δηλώσεως του απευθυνομένης προς τον Γενικόν Γραμματέα του Συμβουλίου της Ευρώπης, όστις θα την ανακοινώση εις τα λοιπά Συμβαλλόμενα Μέρη. Διασαφηνίζεται εν τούτοις ότι οι πολίται Κράτους τινός οίτινες απώλεσαν την εθνικότητα των, χωρίς να έχουν δηλωθή έκπτωτοι αυτής, και οίτινες κατέστησαν ούτω απάτριδες, θα εξακολουθήσουν θεωρούμενοι ως πολίται μέχρις ότου αποκτήσουν άλλην εθνικότητα. ιιι) Ο όρος «Χώρα καταγωγής», δηλοί το Κράτος ούτινος πολίτης είναι το άτομον, όπερ πρόκειται να επωφεληθή των διατάξεων της παρούσης Συμβάσεως. β) Οι Νόμοι και οι Κανονισμοί, οίτινες είναι εν ισχύι εις τα εδάφη των Συμβαλλομένων Μερών εις α εφαρμόζεται η παρούσα Σύμβασις, ως και αι υπό των Συμβαλλομένων Μερών διατυπωθείσαι επιφυλάξεις, απαριθμούνται αντιστοίχως εις τα Παραρτήματα Ι και ΙΙ. άρθρ. 1 υποχρεώσεις δι’ ότι αφορά πρόσωπα δυνάμενα να επαναπατρισθούν κατ’ εφαρμογήν του άρθρ. 7, αλλά τα οποία δεν επωφελούνται των ευκολιών αίτινες τοις προσεφέρθησαν προς επαναπατρισμόν (συμπεριλαμβανομένου του δωρεάν ταξειδίου μέχρι των συνόρων της χώρας καταγωγής των). ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΙΙΙ. Κατάλογος εγγράφων αποδεικνυομένων την διαμονήν και αναφερομένων εις άρθρον ΙΙ της Συμβάσεως. Βέλγιον Δελτίον ταυτότητος ως ξένου ή απόσπασμα του Βιβλίου Καταχωρήσεως των Ξένων ή απόσπασμα του Βιβλίου Καταχωρίσεως του πληθυσμού. Δανία Απόσπασμα του Βιβλίου Ξένων ή του Βιβλίου Πληθυσμού. Γαλλία Δελτίον διαμονής ξένου. Ομόσπονδος Γερμανικής Δημοκρατία. Εγγραφή επί του διαβατηρίου ή απόσπασμα του Βιβλίου Ξένων. Ελλάς Γενικώς, το διαβατήριον είναι το έγγραφον όπερ καθορίζει την ιδιότητα του Ξένου. Δελτία ταυτότητος παραχωρούνται υπό της Υπηρεσίας Ξένων εις τους εν Ελλάδι εγκαθισταμένους ξένους ένα μήνα μετά την άφιξιν των. Εις πάσαν άλλην περίπτωσιν, εφοδιάζονται με άδειαν διαμονής. Ισλανδία Πιστοποιητικόν εκδιδομένον εκ του Καταλόγου Ξένων κρατουμένων υπό των Αρχών δια ζητήματα μεταναστεύσεως, και πιστοποιητικόν εξαγόμενον εκ των στοιχείων του Βιβλίου Απογραφής του Πληθυσμού. Ιρλανδία Θεώρησις του Υπουργείου Δικαιοσύνης επί των διαβατηρίων ή εγγράφων ταξειδίου και εγγραφή εις τα βιβλία της Αστυνομίας. Αι θεωρήσεις αυταί βεβαιούνται υπό της Αστυνομίας. Ιταλία Πιστοποιητικά Ληξιαρχείου συμπληρούμενα υπό οιουδήποτε άλλου εγγράφου συμβολαιογραφικού συντεταγμένου κατά τους συνήθεις τύπους. Λουξεμβούργον Δελτίον ταυτότητος ξένου. Ολλανδία Απόσπασμα του Βιβλίου καταχωρίσεως των ξένων ή του βιβλίου καταχωρίσεως του πληθυσμού. Νορβηγία Απόσπασμα του Βιβλίου Ξένων. Διαμέρισμα του Σάαρ. Πιστοποιητικόν της κατοικίας. Δελτίον ταυτότητος του Σάαρ. Αντίγραφον της δηλώσεως εις την Αστυνομίαν. Σουηδία Διαβατήριον ή απόσπασμα του Βιβλίου του Εθνικού Γραφείου Ξένων. Τουρκία Άδεια διαμονής ξένου. Ηνωμένον Βασίλειον της Μεγάλης Βρεταννίας και Βορείου Ιρλανδίας Απόσπασμα των Βιβλίων του Κεντρικού Γραφείου Ξένων ή εγγραφή επί του διαβατηρίου ή άλλου εγγράφου ταξειδίου του Εξωτερικού. (Αντί για τη σελ. 473 (β) Σελ. 473(γ) Τεύχος 1170 - Σελ. 97 Ευρωπαϊκή Σύμβαση Κοινωνικής και Ιατρικής Αντιλήψεως 35.Θ.α.1 Άρθρ.3.- Η απόδειξις της εθνικότητος του ενδιαφερομένου θα γίνεται συμφώνως προς τους υπό της νομοθεσίας της χώρας καταγωγής τεθειμένης επί του θέματος κανόνας. Άρθρ.4.- Τα έξοδα αντιλήψεως παρεχομένης εις πολίτην ενός οιουδήποτε των συμβαλλομένων Μερών θα βαρύνουν το Συμβαλλόμενον Μέρος όπερ παρέχει την αντίληψιν. Άρθρ.5.- Τα Συμβαλλόμενα Μέρη, αναλαμβάνουν την υποχρέωσιν, όπως παρέχουν αμοιβαίως τας καλάς των υπηρεσίας, εν ω μέτρω τοις επιτρέπεται υπό των Νόμων και κανονισμών των, προς διευκόλυνσιν, κατά το δυνατόν, δια την απόδοσιν των δαπανών αντιλήψεως, είτε υπό τρίτων εχόντων χρηματικάς υποχρεώσεις έναντι του προς ον παρέχεται ή αντίληψις, είτε υπό προσώπων εχόντων την υποχρέωσιν να φροντίζουν δια την συντήρησιν αυτού. ΤΙΤΛΟΣ ΙΙ. Επαναπατρισμός Άρθρ.6.- α) Συμβαλλόμενον Μέρος δεν δύναται να επαναπατρίση πολίτην άλλου Συμβαλλομένου Μέρους, κανονικώς διαμένοντα εις το έδαφος του, δια μόνον το λόγον ότι ενδιαφερόμενος έχει ανάγκην αντιλήψεως. β) Ουδεμία διάταξις της παρούσης Συμβάσεως κωλύει την εξάσκησιν του δικαιώματος της εξορίας δια πάσαν αιτίαν άλλην ή την αναφερομένην εις την προηγουμένην παράγραφον. Άρθρ.7.- α) Κατά παρέκκλισιν των διατάξεων του άρθρ. 6(α) Συμβαλλόμενον Μέρος δύναται να επαναπατρίση πολίτην άλλου Συμβαλλομένου Μέρους, διαμένοντα εις το έδαφος του δια την εν τω ειρημένω άρθρ. 6, παρ. (α), οριζομένην αιτίαν, εφόσον συντρέχουσιν οι κάτωθι όροι: Σελ. 468 ι) εάν ο ενδιαφερόμενος δεν διαμένη συνεχώς εις το έδαφος του Συμβαλλομένου Μέρους από πενταετίας τουλάχιστον εισελθών προ του πεντηκοστού πέμπτου έτους της ηλικίας του και από δεκαετίας τουλάχιστον, εάν εισήλθε μετά το πεντηκοστόν πέμπτον έτος της ηλικίας του, ιι) εάν η κατάστασις της υγείας του επιτρέπη την μεταφοράν, ιιι) δεν έχη στενούς δεσμούς συνδέοντας αυτόν με την χώραν εις ην διαμένει. β) Τα Συμβαλλόμενα Μέρη συμφωνούν ότι δεν θα προσφύγουν εις τον επαναπατρισμόν ειμή εν λίαν περιωρισμένω μέτρω και μόνον εφόσον λόγοι ανθρωπισμού δεν εμποδίζουν αυτόν. γ) Εν τω αυτώ ως άνω πνεύματι, τα Συμβαλλόμενα Μέρη δέχονται ότι εάν το μέτρον του επαναπατρισμού λαμβάνηται κατά προσώπου υπό αντίληψιν, ενδείκνυται όπως παρασχεθούν εις τον σύζυγον του και τα τέκνα του όλαι αι ευκολίαι δια να δυνηθούν να τον συνοδεύσουν.