4. ΝΟΜΟΣ 4834 της 22/29 Ιουλ. 1930 (ΦΕΚ Α΄ 256) Περί προστασίας του λιγνίτου. Άρθρ.1.-Εις τας επιχειρήσεις εκμεταλλεύσεως εγχωρίου λιγνίτου ή μετατροπ

4. ΝΟΜΟΣ 4834 της 22/29 Ιουλ. 1930 (ΦΕΚ Α΄ 256) Περί προστασίας του λιγνίτου. Άρθρ.1.-Εις τας επιχειρήσεις εκμεταλλεύσεως εγχωρίου λιγνίτου ή μετατροπής αυτού εις ευχρηστότερα προϊόντα (οίον πλινθοποίησις) δύνανται να παρέχωνται δια Δ/των προκαλουμένων υπό του Υπουργού Εθνικής Οικονομίας και του Υπουργού των Οικονομικών αι εξής προστασίαι, εν όλω ή εν μέρει. α)Απαλλαγή των λιγνιτικών επιχειρήσεων από παντός δημοσίου, δημοτικού, κοινοτικού ή άλλου τοπικού φόρου ή τέλους επιβαλλομένου επί της καθαράς ή ακαθαρίστου προσόδου πλην των υπέρ του «Ταμείου μεταλλευτών» και «Ταμείου αλληλοβοηθείας εργατών και υπαλλήλων» φορολογιών ή εισφορών. β)Απαλλαγή των κεφαλαίων των διατιθεμένων δια τας εν άρθρ. 1 επιχειρήσεις, είτε ως μετοχικών είτε υπό μορφήν ομολογιούχων ή ενυποθήκων δανείων, από πάσης φορολογίας επί της καθαράς προσόδου. Η απαλλαγή δύναται να εφαρμόζηται και επί των προ της ισχύος του παρόντος συνομολογηθέντων δανείων, αλλ’ αι λιγνιτικαί επιχειρήσεις δικαιούνται εις έκπτωσιν του ως άνω φόρου επί των καταβαλλομένων τόκων, τοκομεριδίων ή τοκοχρεωλυσίων. γ)Απαλλαγή των αυτών επιχειρήσεων εταιρικής ή οιασδήποτε άλλης μορφής κατά την ίδρυσίν των ή την μετ’ άλλων συγχώνευσίν των ή την οπωσδήποτε μετατροπήν των από των φόρων και τελών χαρτοσήμου, μεταβιβάσεως ακινήτων, μεταβιβάσεως μεταλλείων, κινητών αξιών, κυκλοφορίας και σημάνσεως μετοχών ή ομολογιών κλπ. δ)Απαλλαγή πάντων των μηχανημάτων, εργαλείων και υλικών παντός είδους των αναγκαιούντων δια τας εν άρθρ. 1 επιχειρήσεις (οίον, μηχανών παντός είδους, βαγονίων, εκρηκτικών υλών, ανθρακασβεστίου κλπ.) από παντός δημοσίου, δημοτικού, κοινοτικού και λιμενικού δασμού ή φόρου εισαγωγής καταναλώσεως. Η ως άνω απαλλαγή εκ του φόρου καταναλώσεως ανθρακασβεστίου και εκρηκτικών υλών κατηργήθη δια του Α.Ν. 1106/1938 (τόμ. 28 σελ. 359). Η φορολογία αύτη έχει ήδη καταργηθή (βλ. αυτόθι). («Δια την εγχώριον ξυλείαν την απολαμβανομένην εξ ιδιωτικών δασών προς χρήσιν των ως άνω επιχειρήσεων η απαλλαγή αύτη περιλαμβάνει και το υπέρ του Δημοσίου δικαίωμα εξ ιδιωτικού δάσους. Προκειμένου δε περί ομοίας ξυλείας προερχομένης εκ δημοσίων δασών, η απόληψις ταύτης ενεργείται άνευ δημοπρασίας και επί καταβολή του ημίσεος μισθώματος του οριζομένου δια του άρθρ. 85 παρ. 3 Νόμ. 4173 ισχυουσών δια τους ενεργούντας τοιαύτην υλοτομίαν των εις τους ενοικιαστάς των δημοσίων δασών επιβαλλομένων υποχρεώσεων κατά τας κειμένας περί δασών διατάξεις»). Τα ανωτέρω εντός ( ), προστεθέντα δια του άρθρ. 1 Νόμ. 5450/1932, κατηργήθησαν δια της παρ. 7 άρθρ. 317 Ν.Δ. 86/1969 (τόμ. 17Α σελ. 456,31). Άρθρ.2.-Οι εγχώριοι λιγνίται και τα εξ αυτών προϊόντα απαλλάσσονται επί δεκαετίαν από της ισχύος του παρόντος από παντός (Αντί της σελ. 649) Σελ. 649(α) 354Α-273 Λιγνίτης 13.Μ.θ.1-4 δημοτικού, κοινοτικού, λιμενικού ή οιουδήποτε άλλου ειδικού ή τοπικού φόρου, δασμού, τέλους ή δικαιώματος κατά την μεταφοράν ή διαμετακόμισίν των από τόπου εις τόπον ως και κατά την κατανάλωσίν των εντός της επικρατείας ή κατά την εξαγωγήν των εις την αλλοδαπήν. Η ισχύς του άρθρ. 2 παρετάθη επί μίαν εισέτι δεκαετίαν δια του άρθρ. 7 Α.Ν. 2514/1940 Εφ’ όσον οι ως άνω επιβεβλημένοι υπέρ ειδικών ταμείων ή τοπικών οργανισμών φόροι είναι υπέγγυοι προς εξυπηρέτησιν δανείων αυτών, η κατά την προηγουμένην παράγραφον απαλλαγή άρχεται από της εξοφλήσεως των δανείων τούτων και εφεξής. Μέχρι της εξοφλήσεως ταύτης απαγορεύεται οιαδήποτε επαύξησις των κειμένων ως άνω φορολογιών. Άρθρ.3.-Οι εργολάβοι εκμεταλλεύσεως δημοσίων λιγνιτωρυχείων, αφ’ ης εγκαταστήσωσιν επί τόπου εργοστάσια βιομηχανοποιήσεως του λιγνίτου (πλινθοποιήσεως κλπ.) αξίας τουλάχιστον δέκα χιλιάδων Αγγλικών λιρών, απαλλάσσονται του δυνάμει των οικείων συμβάσεων καταβαλλομένου προς το Δημόσιον μισθώματος δια τα ποσά του λιγνίτου τα πέραν του αριθμού του αντιστοιχούντος εις το ελάχιστον υποχρεωτικόν όριον ετησίου μισθώματος, εφόσον τα ποσά ταύτα βιομηχανοποιούνται δια των ως είρηται εργοστασίων. Άρθρ.4.-Δια Δ/των εκδιδομένων προτάσει του Υπουργού της Εθνικής Οικονομίας και των αρμοδίων εκάστοτε Υπουργών στηριζομένη επί συμφώνου γνώμης του κατά το άρθρ. 6 του Νόμου τούτου «Συμβουλίου εγχωρίων ορυκτών καυσίμων υλών», δύναται να επιβληθή υποχρεωτική κατανάλωσις λιγνίτου μέχρις ωρισμένου ποσοστού υπό των χρησιμοποιουσών καύσιμον ύλην κρατικών επιχειρήσεων (εφόσον τούτο δεν αντίκειται εις τας οικείας συμβάσεις). Εν τοιαύτη περιπτώσει το Δ/μα ορίζει τους όρους ους δέον να πληροί ο λιγνίτης, το ποσοστόν του υποχρεωτικώς καταναλωθησομένου λιγνίτου όπερ δεν δύναται να υπερβή τα 10% της ολικής εις θερμίδας καταναλώσεως υπό της κρατικής υπηρεσίας και την τιμήν κατά θερμίδα, ήτις δύναται να η μέχρι 10% ανωτέρα της τιμής της θερμίδος του Αγγλικού λιθάνθρακος εν τω τόπω της χρησιμοποιήσεως του καυσίμου. Άρθρ.5.-Επιβάλλεται η εφαρμογή προνομιούχων τιμολογίων δια την μεταφοράν του λιγνίτου ή των Σελ. 650(α) 354Α-274 εξ αυτού προϊόντων δια των Κρατικών σιδηροδρόμων. Ομοία πρόβλεψις επιβάλλεται δια την μεταφοράν δι’ άλλων σιδηροδρόμων κατά την σύνταξιν, παράτασιν ή αναθεώρησιν σχετικών συμβάσεων και τιμολογίων μετά των αναδόχων εταιριών. Άρθρ.6.-(Αφεώρα την σύστασιν γνωμοδοτικού Συμβουλίου εγχωρίων ορυκτών καυσίμων υλών. Βλ. ήδη άρθρ. 80 Οργανισμού Υπ. Βιομηχανίας, τόμ. 13 σελ. 30α). Δια Δ/των καθορισθήσονται τα της εφαρμογής του παρόντος.