5. ΑΝΑΓΚ. ΝΟΜΟΣ υπ’ αριθ. 173 της 30/31 Οκτ. 1967 (ΦΕΚ Α΄ 189) Περί τροποποιήσεως και συμπληρώσεως του Α.Ν. 99/67 περί ελέγχου ομαδικών απολύσεων κλπ.

5. ΑΝΑΓΚ. ΝΟΜΟΣ υπ’ αριθ. 173 της 30/31 Οκτ. 1967 (ΦΕΚ Α΄ 189) Περί τροποποιήσεως και συμπληρώσεως του Α.Ν. 99/67 περί ελέγχου ομαδικών απολύσεων κλπ. Άρθρ.1.-1.(Προστίθεται φράσις εν τέλει της πρώτης περιόδου της παρ. 1 άρθρ. 1 Α.Ν. 99/67 (σελ. 100,3). Ομοίως διαγράφεται η λέξις «εφεξής» εκ της δευτέρας περιόδου της ιδίας παραγράφου). 2.(Διαγράφεται η πρώτη περίοδος της παρ. 3 άρθρ. 1 Α.Ν. 99/67. Αντικαθίσταται η τελευταία περίοδος της αυτής παραγράφου). 3.(Προστίθεται φράσις εν τέλει της παρ. 1 άρθρ. 2 του αυτού Α.Ν. 99/67). Άρθρ.2.-1.Το άρθρ. 5 του Α.Ν. 99/67 καταργείται αφ’ ης ίσχυσεν, εφαρμοζομένων των προϊσχυουσών διατάξεων. 2.Εις ας περιπτώσεις εργοδότης τυγχάνει το Δημόσιον ή Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου ή Τράπεζαι ή Επιχειρήσεις και Οργανισμοί κοινής ωφελείας (ΔΕΗ, ΟΤΕ, Εταιρεία Υδάτων κλπ.) ή Επιχειρήσεις επιχορηγούμεναι υπό του Κράτους, ή υπό του Νόμ. 2112 ως ούτος ετροποποιήθη και συνεπληρώθη μεταγενεστέρως οφειλομένη αποζημίωσις δεν δύναται να υπερβαίνει εις πάσαν περίπτωσιν το ποσόν των (240.000) δραχμών, καταργουμένης πάσης αντιθέτου ειδικής διατάξεως Νόμου ή συμβάσεως οιασδήποτε μορφής ή τυχόν υπάρχοντος εθίμου. Το ανωτέρω εντός ( ) ποσόν ηυξήθη εις 600.000 δραχ. δια του άρθρ. 1 Ν.Δ. 207/1974 (κατωτ. αριθ. 8). Το ανωτέρω ποσό αυξήθηκε σε 1.000.000 από το άρθρ. 24 Νόμ. 1082/1980 (κατωτ. σελ. 146,35). Ήδη το ποσό αυτό αυξήθηκε σε 1.150.000 δραχμ. από το άρθρ. 24 Νόμ. ....1545/1985 (ΦΕΚ Α΄ 91) (ανωτ. σελ. 98,681). Το άνω ποσό αυξήθηκε σε 1.500.000 δραχμ. από το άρθρ. 33 Νόμ. 1876/1990, (ΦΕΚ Α΄ 27), κατωτ. σελ. 146,20. Άρθρ.3.-(Αντικαθίσταται η παρ. 1 άρθρ. 6 Α.Ν. 99/1967 κατωτ. αριθ. 170,01). 15.Γ .δ.5 Έλεγχος απολύσεων μισθωτών Άρθρ.4.-1.Η υπό των Ταμείων Προνοίας ή Κλάδων Προνοίας χορηγουμένης εφ’ άπαξ αποζημίωσις, άμα τη εξόδω εκ της υπηρεσίας εις υπαλλήλους Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου ή Τραπεζών ή Επιχειρήσεων και Οργανισμών κοινής ωφελείας ή επιχορηγουμένων υπό του Κράτους δεν δύναται να υπερβαίνη το ποσόν των τριακοσίων χιλιάδων δραχμών, εφ’ όσον η εις το Ταμείον ή τον Κλάδον συνεισφορά του εργοδότου υπερβαίνη κατά τον χρόνον της εξόδου το διπλάσιον της εισφοράς του υπαλλήλου, ή υφίσταται υπέρ του Ταμείου ή του Κλάδου κοινωνικός πόρος ή εν γένει επιβάρυνσις τρίτων. 2.Η διάταξις της προηγουμένης παραγράφου ανατρέχει και εφαρμόζεται από 1ης Ιουλ. 1967. «3.Δια Π.Δ/τος εκδιδομένου προτάσει των Υπουργών Οικονομικών και Κοινωνικών Υπηρεσιών, μετά γνώμην του Διοικητικού Συμβουλίου του οικείου Ταμείου ή Κλάδου Προνοίας και του παρά τω Υπουργείω Κοινωνικών Υπηρεσιών λειτουργούντος Συμβουλίου Κοινωνικής Ασφαλείας, δύναται να καθορισθή ανώτατον όριον εφ’ άπαξ βοηθήματος και πέραν του υπό της παρ. 1 του παρόντος άρθρου οριζομένου ανωτάτου ορίου, εφ’ όσον υφίσταται η προς τούτο οικονομική δυνατότης, ο τρόπος καταβολής της ούτω προκυπτούσης επί πλέον διαφοράς εφ’ άπαξ βοηθήματος εκ των τακτικών εσόδων του φορέως και εις περίπτωσιν αδυναμίας η καταβολή της ως άνω διαφοράς δι’ ετησίων δόσεων ως και πάσα αναγκαία λεπτομέρεια δια την εφαρμογήν του παρόντος. Τα περί ων το προηγούμενον εδάφιον Π.Δ/τα ισχύουν από της ενάρξεως ισχύος του Α.Ν. 173/1967». Η παρ. 3 προσετέθη δια του άρθρ. 1 Νόμ. 334/1976 (κατωτ. αριθ. 9). Έναρξις ισχύος από 1 Ιουλ. 1976. Για το εφ’ άπαξ βοήθημα των Ταμείων ή Κλάδων Προνοίας που εμπίπτουν στον ανωτέρω άρθρ. 4 βλ. άρθρ. 45 παρ. 1 Νόμ. 1140/1720 Μαρτ. 1981, ΦΕΚ Α΄ 68, (κατωτ. αριθ. 13). Άρθρ.5.-Η ισχύς του παρόντος άρχεται από της δημοσιεύσεώς του εις την Εφημερίδα της Κυβερνήσεως εφ’ όσον δεν ορίζεται άλλως εν αυτώ. Δια σειράς αποφάσεων του Υπουργού Εργασίας υπ’ αριθ. 3439/477 της 11/15 Ιαν. 1968 (ΦΕΚ Β΄ 23), αριθ. 96831/17014 της 29 Ιουλ./4 Σεπτ. 1968 (ΦΕΚ Β΄ 432), αριθ. 7812/1616 της 23 Ιαν./1 Φεβρ. 1969 (ΦΕΚ Β΄ 72) αρ59881/11411 της 19/28 Ιουν. 1969 (ΦΕΚ Β΄ 420), αριθ. 111615/20719 της 8/27 Δεκ. 1969, (ΦΕΚ Β΄ 848), αριθ. 57478/11272 της 16/22 Ιουν. 1970 (ΦΕΚ Β΄ 435), αριθ. 106789/24838 της 19/30 Δεκ. 1970, (ΦΕΚ Β΄ 939), και αριθ. 34310/10908 της 16 Ιουν./15 Ιουλ. 1971 (ΦΕΚ Β΄ 554), αριθ. 63118/18590 της 26 Νοεμ./6 Δεκ. 1971 (ΦΕΚ Β΄ 980), 26502/5672 της 17/22 Μαΐου (ΦΕΚ Β΄ 362), 55413/13059 της 11/14 Νοεμ. 1972 (ΦΕΚ Β΄ 975), 24299/4210 της 31 Μαΐου/21 Ιουν. 1973 (ΦΕΚ Β΄ 686), 7000/634 της 7/10 Δεκ. 1973 )(ΦΕΚ Β΄ 1442) 21384/1432 της 18 Μαΐου/7 Ιουν. 1974 (ΦΕΚ Β΄ 583) 50298/3411 της 30/31 Δεκ. 1974 (ΦΕΚ Β΄ 1368), 29919/2549 της 25/27 Ιουν./ 1975 (ΦΕΚ Β΄ 685), 54381/4349 της 16/30 Δεκ. 1975 (ΦΕΚ Β΄ 1509) αποφ. Υπ. Απασχολήσεως, το ποσοστόν της παρ. 1 του άρθρ. 2 Α.Ν. 99/1967 (ανωτ. αριθ. 4) ωρίσθη δια το Α΄ εξάμηνον 1976 εις 2% προκειμένου περί επιχειρήσεων ή εκμεταλλεύσεων κοινής ωφελείας απασχολουσών πλείονας των 5.000 μισθωτούς και εις 4%, προκειμένου περί των λοιπών επιχειρήσεων ή εκμεταλλεύσεων, συμπεριλαμβανομένων και τοιούτων κοινής ωφελείας των απασχολουσών ολιγωτέρους των 5.000 μισθωτούς. Τα ανωτέρω ποσοστά διετηρήθηκαν και δια το Β΄ εξάμηνον του 1976, δια της υπ’ αριθ. 26612/2139 της 16/24 Ιουν. 1976 (ΦΕΚ Β΄ 828) ομοίας και δια το Α΄ εξάμηνον του 1977 δια της υπ’ αριθ. 393/3639 της 13/14 Δεκ. 1976 (ΦΕΚ Β΄ 1502) ομοίας.