4. ΠΡΟΕΔΡΙΚΟΝ ΔΙΑΤΑΓΜΑ της 19/27 Δεκ. 1932 Περί των λόγων και του τρόπου ασκήσεως πειθαρχικής εξουσίας επί των υπαλλήλων των γραφείων ευρέσεως εργασία

4. ΠΡΟΕΔΡΙΚΟΝ ΔΙΑΤΑΓΜΑ της 19/27 Δεκ. 1932 Περί των λόγων και του τρόπου ασκήσεως πειθαρχικής εξουσίας επί των υπαλλήλων των γραφείων ευρέσεως εργασίας και της απολύσεως αυτών. Εν όψει του άρθρ. 3 §4 του κωδ. ν.5288 (ανωτ. αρ.2). Άρθρον 1 1.Οι λόγοι ασκήσεως πειθαρχικής εξουσίας επί των υπαλλήλων των γραφείων ευρέσεως εργασίας είναι οι εξής: α)Η ραθυμία ή αμέλεια περί την εκπλήρωσιν του καθήκοντος, ως και η ατελής ή μη έγκαιρος εκπλήρωσις αυτού. β)Η μη έγκαιρος απάντησις εις αιτήσεις πολιτών. γ)Η άρνησις εκτελέσεως υπηρεσίας διαταχθείσης νομίμως υπό του προϊσταμένου. δ)Η αναξιοπρεπής διαγωγή και η ανευλαβής συμπεριφορά. ε)Η άνευ αδείας ή αποχρώντος λόγου αποχή από της εκτελέσεως των καθηκόντων. 2.Εις τους αυτούς υπαλλήλους δια τους εν τη προηγουμένη παραγράφω λόγους επιβάλλονται αι ακόλουθοι ποιναί: α)Έγγραφος επίπληξις. β)Πρόστιμον μέχρις ενός μισθού. γ)Οριστική παύσις. Άρθρον 2 1.Προ πάσης επιβολής πειθαρχικής ποινής ο υπάλληλος καλείται εγγράφως εις έγγραφον απολογίαν εντός ωρισμένης προθεσμίας, ης παρελθούσης απράκτου επιτρέπεται η επιβολή ποινής και άνευ απολογίας. 2.Δικαίωμα κλήσεως εις απολογίαν έχουσι δια μεν τον προϊστάμενον της υπηρεσίας του γραφείου το (διοικητικόν) «γνωμοδοτικόν» συμβούλιον του γραφείου και ο υπουργός της Εθνικής Οικονομίας, δια δε το λοιπόν προσωπικόν, πλην των ανωτέρω, και ο προϊστάμενος της υπηρεσίας του γραφείου. Το ως άνω συμβούλιον μετωνομάσθη «γνωμοδοτικόν» τυπό του άρθρ. 3 Α.Ν. 10/13 Ιουν. 1935 (κατωτ. αρ. 7). Άρθρον 3 1.Ο προϊστάμενος της υπηρεσίας ευρέσεως εργασίας δύναται να επιβάλη εις το προσωπικόν του γραφείου :α)επίπληξιν και β)πρόστιμον μέχρι του Σελ. 76(α) Τεύχος Ε102-Σελ. 96 δεκάτου του μηνιαίου μισθού του εφ’ ου επιβάλλεται η ποινή υπαλλήλου. Το σύνολον των κατά του αυτού υπαλλήλου και εντός του αυτού ημερολογιακού έτους, επιβαλλομένων υπό του προϊσταμένου προστίμων δεν δύναται να υπερβαίνη τον μηνιαίον αυτού μισθόν. 2.Το (διοικητικόν) «γνωμοδοτικόν» συμβούλιον του γραφείου ευρέσεως εργασίας δύναται να επιβάλη εις το προσωπικόν των γραφείων τας κάτωθι ποινάς: α)Εις μεν τον προϊστάμενον της υπηρεσίας επίπληξιν και πρόστιμον μέχρι του ημίσεος του μηνιαίου μισθού του. β)Εις δε το λοιπόν προσωπικόν επίπληξιν και πρόστιμον μέχρις ενός μηνιαίου μισθού. 3.Ο υπουργός της Εθνικής Οικονομίας δικαιούται να επιβάλη πάσας τας λοιπάς ποινάς κατόπιν προτάσεως του (διοικητικού) «γνωμοδοτικού» συμβουλίου του οικείου γραφείου, προσαπαιτουμένης δια την οριστικήν παύσιν και συμφώνου αποφάσεως του συμβουλίου εργασίας. Βλ. σχόλιον άρθρ. 2 Άρθρον 4 1.Κατά της αποφάσεως της αφορώσης επιβολήν πειθαρχικής ποινής εις υπάλληλον γραφείου ευρέσεως, εργασίας επιτρέπεται έφεσις ασκουμένη εντός δεκαπενθημέρου από της κοινοποιήσεως. 2.Αι πειθαρχικαί αποφάσεις του προϊσταμένου γραφείου ευρέσεως εργασίας εκκαλούνται ενώπιον του (διοικητικού) «γνωμοδοτικού» συμβουλίου του γραφείου. 3.Αι πειθαρχικαί αποφάσεις του (διοικητικού) «γνωμοδοτικού» συμβουλίου γραφείου ευρέσεως εργασίας εκκαλούνται ενώπιον του συμβουλίου εργασίας. 4.Αι πειθαρχικαί αποφάσεις του υπουργού εκκαλούνται ενώπιον του διοικητικού συμβουλίου του υπουργείου Εθνικής Οικονομίας. 5.Τα επιβαλλόμενα πρόστιμα παρακρατούνται εκ του πρώτου μετά την κατάγνωσιν της ποινής καθισταμένου απαιτητού μισθού του υπαλλήλου και κατατίθενται εις τον παρά τω Ταμείω Παρακαταθηκών και Δανείων λογαριασμόν υπό τον τίτλον «Κεφάλαιον προς αντιμετώπισιν της ανεργίας». Βλ. σχόλιον άρθρ. 2 Άρθρον 5 Οι υπάλληλοι των γραφείων ευρέσεως εργασίας απολύονται μετά πρότασιν του (διοικητικού) «γνωμοδοτικού» συμβουλίου του γραφείου δια πράξεως του υπουργού Εθνικής Οικονομίας, δημοσιευομένης εις την Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, δια τους ακολούθους λόγους: α)Ένεκα καταργήσεως της θέσεως ην κατέχουσι. β)Ένεκα συμπληρώσεως του 65ου έτους της ηλικίας των. Η ηλικία των υπαλλήλων αποδεικνύεται δια της εν τω μητρώω των αρρένων εγγραφής, μη λαμβανομένων υπ’ όψει των μετα15.Γ .α.4 Γραφεία Εύρεσης Εργασίας Σύμβουλοι Εργασίας γενεστέρων διορθώσεων αυτής των ενεργουμένων δυνάμει δικαστικής αποφάσεως. γ)Άμα τη λήξει του χρόνου δι’ ον προσελήφθησαν, δ)Ένεκα υπηρεσιακής ανεπαρκείας, προσαπαιτουμένης κατά την περίπτωσιν ταύτην και αποφάσεως του συμβουλίου εργασίας. ε)Ένεκεν ανικανότητος σωματικής ή πνευματικής, παρατεινομένης και μετά την εξάντλησιν του παρά του οργανισμού του γραφείου ευρέσεως εργασίας καθοριζομένου ορίου αναρρωτικής αδείας και αποδεικνυομένης δια πιστοποιήσεως τριμελούς επιτροπής εξ ιατρών μονίμων δημοσίων υπαλλήλων, οριζομένων δια πράξεως του υπουργού της Εθνικής Οικονομίας, εφ’ όσον δια των εκτελεστικών του ν. 5733 π. κοινωνικών ασφαλίσεων διατάξεων δεν ορίζεται άλλος τρόπος γνωμοδοτήσεως και βεβαιώσεως της ανικανότητος ταύτης. Βλ. σχόλιον άρθρου 2.