← Ελλάδα

8. ΑΠΟΦΑΣΙΣ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΕΡΓΑΣΙΑΣ Αριθ. 15552/Φ.49 της 7/19 Απρ. 1967 (ΦΕΚ Β΄ 258) Περί καθορισμού καταβλητέας εισφοράς εις το Ταμείον Επικ. Ασφαλ. Υπαλλή

Εν συντομία

Αυτή η απόφαση καθορίζει το ποσό της εισφοράς που πρέπει να καταβληθεί στο Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης Υπαλλήλων Φαρμακευτικών Εργασιών για την αναγνώριση προϋπηρεσίας, καθώς και τον τρόπο εξόφλησης αυτής της οφειλής.

Τι ρυθμίζει

Ποιον αφορά

Βασικά σημεία

📄 Κείμενο νόμου
8. ΑΠΟΦΑΣΙΣ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΕΡΓΑΣΙΑΣ Αριθ. 15552/Φ.49 της 7/19 Απρ. 1967 (ΦΕΚ Β΄ 258) Περί καθορισμού καταβλητέας εισφοράς εις το Ταμείον Επικ. Ασφαλ. Υπαλλήλων Φαρμακευτικών Εργασιών δι’ εξαγοράν αναγνωριζομένης προϋπηρεσίας Ελλήνων υπηκόων και ομογενών εξ Αιγύπτου, Τουρκίας, Β. Ηπείρου και Ρουμανίας, χρόνου και τρόπου εξοφλήσεως οφειλής κλπ. Έχοντες υπ’ όψιν: 1.Τας διατάξεις της παρ. 5 του άρθρ. 2 του Ν.Δ. 4577/66 «περί τροποποιήσεως και συμπληρώσεως της νομοθεσίας περί Κοινωνικής Ασφαλίσεως και περί ετέρων τινών διατάξεων». 2.Τας διατάξεις των Ν.Δ. 4377/64, 4378/64 και 4581/66. 3.Γνώμην του Διοικητικού Συμβουλίου του Ταμείου Επικ. Ασφαλ. Υπαλλήλων Φαρμακευτικών Εργασιών υποβληθείσαν ημίν δια της υπ’ αριθ. 2299/67 αναφοράς του Ταμείου, αποφασίζομεν: 1.Η καταβλητέα προς το Ταμείον Επικ. Ασφαλ. Υπαλ. Φαρμακευτικών Εργασιών εισφορά δια την εξαγοράν της εν θέματι αναγνωριζομένης προϋπηρεσίας προς απόκτησιν δικαιώματος συντάξεως κατ’ εφαρμογήν των διατάξεων των Ν.Δ. 4377/64 «περί ειδικών μέτρων προστασίας των εξ Αιγύπτου Ελλήνων υπηκόων και ομογενών», 4378/64, 4581/66 και του άρθρ. 2 του Ν.Δ. 4577/66, καθορίζεται δι’ έκαστον μήνα αναγνωριζομένης προϋπηρεσίας ίση προς 8% του 25πλασίου του κατά τον χρόνον υποβολής της αιτήσεως αναγνωρίσεως προϋπηρεσίας προβλεπομένου υπό της Γενικής Εθνικής Συλλογικής συμβάσεως Εργασίας γενικού κατωτάτου ορίου ημερομισθίου άρρενος εργάτου. 2.Επί προϋπηρεσίας εκφραζομένης εις έτη ή μήνας, λογίζονται, δια την εφαρμογήν της παρούσης, ως πραγματοποιηθείσαι δι’ έκαστον μεν έτος 300 ημέραι εργασίας, δι’ έκαστον δε μήνα 25 ημέραι εργασίας. Επί προϋπηρεσίας εκφραζομένης εις ημέρας εργασίας, λογίζεται δια την εφαρμογήν της παρούσης, ότι 25 ημέραι αποτελούν ένα μήνα εργασίας, 300 δε ημέραι έν έτος εργασίας. 3.Η εξόφλησις της προς το Ταμείον οφειλής, λόγω της κατά τας προηγουμένας παραγράφους εξαγοράς της περί ης η παρούσα προϋπηρεσίας, ενεργείται κατ’ επιλογήν του οφειλέτου είτε εφ’ άπαξ, είτε εις ισοπόσους μηνιαίας δόσεις, ο αριθμός των οποίων, οριζόμενος δια της αποφάσεως του Δ.Σ. περί αναγνωρίσεως και εξαγοράς, δεν δύναται να είναι ανώτερος των 72 του ποσού πάντως της μηνιαίας δόσεως μη δυναμένου να είναι μικροτέρου του ποσού των δραχ. 100. 4.Η πρώτη των δόσεων είναι καταβλητέα εντός του μηνός του μεθεπομένου εκείνου, της κοινοποιήσεως εις τον ενδιαφερόμενον της αποφάσεως του Δ.Σ. περί αναγνωρίσεως και εξαγοράς προϋπηρεσίας. «5.Εν περιπτώσει μη εξοφλήσεως δόσεως τινός εντός του μηνός εις ον ανάγεται αύτη, το ποσόν της μη εμπροθέσμως καταβληθείσης δόσεως επιβαρύνεται με πρόσθετον τέλος 1% ανά 10ήμερον καθυστερήσεως συμφώνως τω άρθρ. 3 του Ν.Δ. 3762/57». Η παρ. 5 αντικατεστάθη ως άνω δια της υπ’ αριθ. 123/3304 της 13/18 Νοεμ. 1974 (ΦΕΚ Β΄ 1209) αποφ. Υπ. Κοινων. Υπηρεσιών. «6.Εν περιπτώσει καθυστερήσεως καταβολής δόσεως τινός, ο χρόνος εις ον ανάγεται η μη καταβληθείσα εκπρόθεσμος δόσις, δεν αναγνωρίζεται ως συντάξιμος προ της πλήρους εξοφλήσεως του ποσού ταύτης μετά των προσαυξήσεων της παρ. 5. 7.Εις περίπτωσιν επελεύσεως της ασφαλιστικής περιπτώσεως προ της παρόδου του χρόνου του καθορισθέντος δια την καταβολήν των δόσεων, το ποσόν των υπολειπομένων, και μη καταστασών απαιτητών δόσεων συμψηφίζεται προς το ποσόν των συντάξεων ας δικαιούται ο συνταξιούχος αναδρομικώς δια το χρονικόν διάστημα μέχρι τέλους του μηνός εντός του οποίου έλαβεν χώραν η κοινοποίησις αυτώ της αποφάσεως περί απονομής της συντάξεως. Εν υπάρξει υπολοίπου οφειλής μετά τον κατά τα άνω συμψηφισμόν εκ δόσεων μη καταστασών απαιτητών, το υπόλοιπον τούτο εξοφλείται δια ίσων μηνιαίων δόσεων, παρακρατουμένων εκ της συντάξεως ο αριθμός των οποίων οριζόμενος δι’ αποφάσεως του Δ.Σ. δεν δύναται να είναι ανώτερος των 72 του ποσού πάντως εκάστης δόσεως μη δυναμένου να υπερβή το 1/4 της καταβαλλομένης μηνιαίας συντάξεως». Αι παρ. 6 και 7 ετροποποιήθησαν ως άνω δια της υπ’ αριθ. Φ.123/3/Οίκ. 392 της 30 Ιαν./18 Φεβρ. 1971 αποφ. Υπ. Κοινων. Υπηρεσιών (ΦΕΚ Β΄ 131). 8.Από της ενάρξεως ισχύος της παρούσης και ως προς τα δια ταύτης ρυθμιζόμενα θέματα, παύει ισχύουσα η προγενεστέρα υπ’ αριθ. 71716/Φ255/64 ημετέρα απόφασις, δια τας εφεξής υποβαλλομένας αιτήσεις ως και τας υποβληθείσας προγενέστερον τοιαύτας, εφ’ ων δεν ελήφθη σχετική απόφασις του Διοικητικού Συμβουλίου. 9.Η ισχύς της παρούσης άρχεται από της 1ης του μηνός του επομένου της δημοσιεύσεώς της, εις την εφημερίδα της Κυβερνήσεως. Η παρούσα δημοσιευθήτω δια της Εφημερίδος της Κυβερνήσεως. (Αντί της σελ. 1282,01(β) Σελ. 1282,01(γ) Ταμείο Επικουρικής Ασφαλίσεως Υπαλ.Φαρμακευτικών Εργασιών(ΤΕΑΥ ΦΕ) 39.Μ.η.8

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.