10. ΝΟΜΟΣ ΓΦΞΒ΄ της 17/18 Φεβρ. 1910 Περί καταργήσεως ειρηνοδικείων τινών. Άρθρ.1.-Ο ν. ΓΥΝΣΤ΄ της 7 Δεκ. 1909 (ανωτ. αρ. 9) καταργείται ακυρουμένων π

10. ΝΟΜΟΣ ΓΦΞΒ΄ της 17/18 Φεβρ. 1910 Περί καταργήσεως ειρηνοδικείων τινών. Άρθρ.1.-Ο ν. ΓΥΝΣΤ΄ της 7 Δεκ. 1909 (ανωτ. αρ. 9) καταργείται ακυρουμένων πασών των συνεπεία του νόμου τούτου και του ν. ΑΝΕ΄ της 22 Ιουν. 1882 (ανωτ. αρ. 4) εκδοθεισών αποφάσεων και γνωμοδοτήσεων των δικαστικών συμβουλίων, εκτός του άρθρ. 4, όπερ διατηρείται εν ισχύϊ. Άρθρ.9.-Η ισχύς του παρόντος νόμου άρχεται από της ημέρας της δημοσιεύσεως αυτού εις την Εφημερίδα της Κυβερνήσεως. 11. ΝΟΜΟΣ ΓΧΞΒ΄ (3662) της 24/26 Μαρτ. 1910 Περί τροποποιήσεως του ν. ΓΦΞΖ΄ της 13 Φεβρ. 1910. Αντικαθίσταται το άρθρ. 6 του ν. ΓΦΞΒ΄/1910 (ανωτ. αρ. 10). (Αντί της σελ. 165) Σελ. 165(α) Τεύχος 520 - Σελ. 101 Ειρηνοδικεία - Πταισματοδικεία 6.Β.δ.11 Άρθρ.2.-Επιτρέπεται εις τον υπουργόν της Δικαιοσύνης να καταργήση δια Β.Δ/τος, τηρουμένης της διατάξεως του επομένου άρθρου, και εντός τριών μηνών από της ισχύος του παρόντος νόμου: 6.Β.δ.5-10 Ειρηνοδικεία - Πταισματοδικεία 1)Μέχρι 15 εκ των υφισταμένων και λειτουργούντων πταισματοδικείων. 2)Μέχρι 40 εκ των υφισταμένων και λειτουργούντων ειρηνοδικείων. 3)Έν εκ των ειρηνοδικείων Πατρών, Τριπόλεως, Πειραιώς και Άργους. Παρελθούσης της άνω προθεσμίας των τριών μηνών εφαρμόζεται το άρθρ. 4. Βάσει του άνω άρθρου εξεδόθη το Β.Δ. 10/14 Μαΐου 1910 περί καταργήσεως ειρηνοδικείων και πταισματοδικείων τινών του κράτους κλπ. Βλ. και άρθρ. 3 και 4 Β.Δ. 30 Μαρτ./1 Απρ. 1937 (6.Αη.7). Άρθρ.3.-Διατηρούνται, μη επιτρεπομένης καταργήσεως: 1)Τα ειρηνοδικεία τα συσταθέντα μέχρι της 1 Ιαν. 1883, τα εκδόντα κατά την τελευταίαν πενταετίαν κατά μέσον όρον κατ’ έτος αποφάσεις πολιτικάς τουλάχιστον εκατόν. 2)Τα ειρηνοδικεία τα συσταθέντα μετά την 1 Ιαν. 1883, τα εκδόντα κατά μέσον όρον της τελευταίας πενταετίας τουλάχιστον εκατόν τριάκοντα αποφάσεις πολιτικάς κατ’ έτος. 3)Τα ειρηνοδικεία, ων ο αριθμός των αποφάσεων, πολιτικών τε και ποινικών, κατ’ έτος είναι τουλάχιστον 400. 4)Το υφιστάμενον ειρηνοδικείον εν εκάστη νήσω, και εν αις νήσοις υπάρχουσι πλειότερα, το εν εξ αυτών, προτιμωμένου του εν τη πρωτευούση. 5)Τα πταισματοδικεία τα έχοντα εν τη περιφερεία αυτών τουλάχιστον τρεις δήμους. 6)Το ειρηνοδικείον Βουλγαρελίου. Βλ. όμως και άρθρ. 3 και 4 Β.Δ. 30 Μαρτ./1 Απρ. 1937 (6.Αη.7). Άρθρ.4.-Η σύστασις ή κατάργησις ειρηνοδικείου ή πταισματοδικείου (και η μεταβολή έδρας) γίνεται δια νόμου. Δια Β. δε Δ/τος, μετά προηγουμένην γνωμοδότησιν του οικείου πρωτοδικείου εν ολομελεία, επιτρέπεται: 1)Η επέκτασις ή ο περιορισμός της περιφερείας των ειρηνοδικείων ή πταισματοδικείων. 2)Η προαγωγή ή ο υποβιβασμός του βαθμού των ειρηνοδικείων. 3)Ο ορισμός ως μονίμου έδρας δια τα έχοντα δύο έδρας ειρηνοδικεία, είτε της μιας των εδρών είτε άλλου τόπου οιουδήποτε. 4)Ο ορισμός της άλλης έδρας δια τα έχοντα μίαν μόνον έδραν ειρηνοδικεία. Εξαιρετικώς, διαρκούσης της προθεσμίας των τριών μηνών από της ισχύος του παρόντος νόμου, δύνανται να ενεργηθώσι μόνον δια Β.Δ/τος τα ανωτέρω 1-4, καθώς και η μεταβολή έδρας ειρηνοδικείου ή πταισματοδικείου εν περιπτώσει συγχωνεύσεως ένεκα καταργήσεως. Η εντός ( ) διάταξις κατηργήθη υπό του άρθρ. 3 του ν. 296/1914 (6.Βγ.9), ως προς το εδ. 2 πρβλ. το άρθρ. 1 του ν. 137/1914 (κατωτ. αρ. 12) και ως προς το εδ. 1 το άρθρ. 3 ν. 296/1914 (6.Βγ.9), το άρθρ. 1 παρ. 2 ν. 493/1947 (6.Βγ.32), το Β.Δ. 9/16 Φεβρ. 1948 (6.Βγ.33) και το Β.Δ. 10/15 Μαΐου 1951, κατωτ. αρ. 34. Περί των εν Δωδεκανήσω δικαστηρίων Βλ. ν. 493/1947 (6.Βγ.32) και Β.Δ. 9/16 Φεβρ. 1948 (6.Βγ.33). Άρθρ.5.-(Προσωρινής ισχύος. Σχετικόν προς το άρθρ. 2). Άρθρ.6.-«Τηρουμένων των μέχρι τούδε διατεταγμένων, δύναται δια Β.Δ/τος να ορισθή όπως ειρηνοδικείον τι καθ’ ωρισμένας χρονικάς περιόδους μεταβαίνη και συνεδριάζη εις άλλον εκτός της μονίμου έδρας τόπον, πρωτεύουσαν όμως δήμου, προς εκδίκασιν των ποινικών ή και πολιτικών υποθέσεων, εκ της περιφερείας του δήμου τούτου. Η συνεδρίασις γίνεται εν τω δημαρχείω ή εν οικήματι υπό του δήμου χορηγουμένω. Τα έξοδα της μεταβάσεως του ειρηνοδίκου και του γραμματέως πληρώνωνται υπό του δημοσίου, των καταστάσεων θεωρουμένων υπό του αρμοδίου εισαγγελέως. (Ουδέποτε όμως τα έξοδα ταύτα δύνανται να είναι δι’ αμφοτέρους ανώτερα των 30 δραχμών κατά μήνα.)». Αντικατεστάθη ως άνω υπό του άρθρου μόνου του ν. ΓΧΞΒ΄/1910 (κατωτ. αρ. 11). Πρβλ. και το άρθρ. 12 του ν. 137/1914 (κατ. αρ. 12). Τας περί οδοιπορικών νεωτέρας διατάξεις βλ. εν τόμ. 2. Άρθρ.7.-(Προσωρινής ισχύος). Άρθρ.8.-Καταργούνται τα άρθρ. 2 και 3 του ν. ΑΝΕ΄ της 22 Ιουν. 1882 (ανωτ. αρ. 4), καθώς και πάσα διάταξις αντιβαίνουσα εις τον παρόντα νόμον.