ECLI:NL:GHSHE:2018:4181

Afdeling strafrecht Parketnummer : 20-003610-16 Uitspraak : 9 oktober 2018 TEGENSPRAAK Arrest van de meervoudige kamer voor strafzaken van het gerechtshof 's-Hertogenbosch gewezen op het hoger beroep, ingesteld tegen het vonnis van de meervoudige kamer in de rechtbank Oost-Brabant van 21 november 2016 in de strafzaak met parketnummer 01-879014-13 tegen: [verdachte] , geboren te [geboorteplaats] op [geboortedag] 1967, thans verblijvende in Huis van Bewaring Roermond te Roermond. Hoger beroep Bij vonnis waarvan beroep is de verdachte vrijgesproken van de doodslag op N. van den Hurk (feit 2) en veroordeeld ter zake van verkrachting (feit 1) tot een gevangenisstraf voor de duur van vijf jaren, met aftrek van voorarrest. De benadeelde partijen zijn niet-ontvankelijk verklaard in hun vorderingen. Van de zijde van de verdachte is tegen voormeld vonnis hoger beroep ingesteld. De officier van justitie in het arrondissement Oost-Brabant heeft tegen voormeld vonnis eveneens hoger beroep ingesteld. Onderzoek van de zaak Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting in hoger beroep, alsmede het onderzoek op de terechtzitting in eerste aanleg. Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaten-generaal en van hetgeen door en namens de verdachte naar voren is gebracht. De advocaten-generaal hebben gevorderd dat het hof het vonnis van de rechtbank zal vernietigen en opnieuw rechtdoende, bewezen zal verklaren hetgeen onder 1 en onder 2 ten laste is gelegd en de verdachte daarvoor zal veroordelen tot een gevangenisstraf voor de duur van 14 jaren, met aftrek van voorarrest. Ten aanzien van de vorderingen van de benadeelde partijen heeft het openbaar ministerie standpunten ingenomen, zoals opgenomen onder B bij de bespreking van de vorderingen van de benadeelde partijen in het arrest. Van de zijde van de verdachte is: - primair de niet-ontvankelijkheid van het openbaar ministerie bepleit; - subsidiair integrale vrijspraak bepleit en - meer subsidiair verweer gevoerd met betrekking tot de straf. Ten aanzien van de vorderingen van de benadeelde partijen heeft de verdediging standpunten ingenomen, zoals vermeld onder C bij de bespreking van de vorderingen van de benadeelde partijen in het arrest. Ontvankelijkheid van het openbaar ministerie A. Standpunt van de verdediging De verdediging heeft zich op het standpunt gesteld dat het openbaar ministerie niet-ontvankelijk dient te worden verklaard in de strafvervolging. De verdediging meent dat sprake is van vormverzuimen in het voorbereidend onderzoek ex art. 359a Sv, die als gevolg hebben dat geen sprake meer is van een eerlijk proces als bedoeld in art. 6 EVRM. Voorts brengen de vormverzuimen mee dat is gehandeld in strijd met de beginselen van een behoorlijke procesorde, in het bijzonder het beginsel van ‘equality of arms’. De verdediging heeft erop gewezen dat stukken van overtuiging, te weten de kleding, het inlegkruisje en de kaak van het slachtoffer, zijn vernietigd en/of verdwenen. Voor de vernietiging van de kleding is destijds door de officier van justitie toestemming verleend, terwijl van het inlegkruisje en de kaak onduidelijk is gebleven wat er mee is gebeurd. Nader onderzoek zou volgens de deskundigen R. Eikelenboom, D. Spendlove en R.R.R. Gerretsen wel gewenst zijn geweest. Omdat de stukken van overtuiging echter niet meer beschikbaar waren toen de verdachte in beeld kwam, bestond voor hem geen mogelijkheid meer om onderzoek te laten verrichten op sporendragers die niet eerder zijn onderzocht, had hij evenmin een mogelijkheid om onderzoek te laten verrichten naar mogelijke ontlastende biologische sporen, kon hij geen deugdelijk onderzoek laten verrichten om alternatieve scenario’s meer aannemelijk te maken en was volwaardig contra-onderzoek van eerder verricht onderzoek niet mogelijk. Aldus zijn naar de mening van de verdediging – niet doelbewust maar wel met een grove veronachtzaming – aan de belangen van de verdachte op zijn recht op een eerlijke behandeling van de zaak en het beginsel van equality of arms tekortgedaan. B. Standpunt van het openbaar ministerie Het openbaar ministerie betreurt dat er materiaal is vernietigd. Maar het zoekraken en de vernietiging hebben plaatsgevonden lang voordat de verdachte in beeld is gekomen. De conclusie van de verdediging dat geen sprake is van een eerlijk proces is terecht en op goede gronden door de rechtbank verworpen. De rechtbank heeft de juiste maatstaf gehanteerd: er is niet doelbewust en/of met grove veronachtzaming aan de belangen van verdachte tekortgedaan. C. Overwegingen van het hof Indien in een voorbereidend onderzoek in de strafzaak jegens de verdachte vormen zijn verzuimd die niet meer kunnen worden hersteld – als bedoeld in art. 359a Sv – en de rechtsgevolgen daarvan niet uit de wet blijken, moet de rechter beoordelen of aan dat vormverzuim enig rechtsgevolg dient te worden verbonden en, zo ja, welk rechtsgevolg dan in aanmerking komt. Bij het bepalen van het rechtsgevolg dient rekening te worden gehouden met het belang dat het geschonden voorschrift dient, de ernst van het verzuim en het nadeel dat daardoor wordt veroorzaakt. Niet-ontvankelijkheid van het openbaar ministerie in de vervolging komt als in art. 359a Sv voorzien rechtsgevolg – naar vaste jurisprudentie – slechts in uitzonderlijke gevallen in aanmerking. Daarvoor is in beginsel alleen plaats ingeval het verzuim daarin bestaat dat met de opsporing of vervolging belaste ambtenaren ernstig inbreuk hebben gemaakt op de beginselen van een behoorlijke procesorde waardoor doelbewust of met grove veronachtzaming van de belangen van de verdachte aan diens recht op een eerlijke behandeling van zijn zaak is tekortgedaan. Bij beantwoording van de vraag of sprake is van vormverzuimen, stelt het hof het volgende vast. Blijkens het proces-verbaal technisch onderzoek (Forensisch Dossier deel 1, bijlage 01) d.d. 18 januari 1996 zijn na berging van het stoffelijk overschot van N. van den Hurk diverse goederen veiliggesteld, waaronder een spijkerbroek, schoenen, een fleecetrui, een jas/jack, sokken, een BH en een slip. Door personeel van het Gerechtelijk Laboratorium werden van de jas en de trui een monster genomen ten behoeve van een eventueel later te verrichten onderzoek. Uit het proces-verbaal Technische Onderzoeken inzake Nicole van den Hurk d.d. 14 juni 2004 van het Landelijk Team Kindermoord (Forensisch Dossier deel 1, bijlage 05 met daarbij gevoegde bijlagen (genummerd 1 tot en met 11), waaronder een sporenoverzicht – Bijlage 1 Matrix “sporen/goederen”) is gebleken dat de kleding van het slachtoffer waaronder de spijkerbroek, de jas, de schoenen, de fleecetrui, sokken, de slip en de BH, niet meer aanwezig waren en (vermoedelijk) vernietigd waren. Tevens bleek het inlegkruisje niet meer aanwezig te zijn. Volgens de verbalisanten die destijds het onderzoek leidden is het inlegkruisje per ongeluk bij de sectie weggegooid (bijlage 4 bij voormeld proces-verbaal Technische Onderzoeken Gestelde vragen en gegeven antwoorden door [verbalisant 1] en [verbalisant 2] (technisch rechercheurs) in een gesprek op 14 juni 2004). De schedel en de onderkaak van het slachtoffer zijn na de sectie bewaard gebleven bij het NFI voor eventueel nader onderzoek. Echter, blijkens voormelde bijlage 1 Matrix “sporen/goederen” bleek de onderkaak (kaak met twee laterale breuken) tot op dat moment (14 juni 2004) onvindbaar te zijn. Het is het hof niet gebleken dat deze onderkaak alsnog is getraceerd c.q. aangetroffen. Op verzoek van het openbaar ministerie is door de politie getracht om duidelijkheid te verschaffen rondom de afhandeling van de inbeslaggenomen kleding van het slachtoffer. Het proces-verbaal van bevindingen d.d. 18 december 2014 (voorgehouden stukken zitting rechtbank 26 februari 2015) houdt in: Het slachtoffer werd destijds, in 1995, volledig gekleed, zoals ze was aangetroffen op de plaats delict te Lierop, overgebracht naar het Gerechtelijk Laboratorium voor de gerechtelijke sectie. Enige maanden na de sectie werd de jas naar de Technische Recherche in Eindhoven gestuurd. Dit gegeven blijkt uit het geheugen van de betrokken rechercheurs, [verbalisant 2] en [verbalisant 1] (hof: [verbalisant 1] ) , die zich herinneren de jas te hebben uitgepakt en gefotografeerd. Dit wordt ondersteund door het feit dat de foto's van de jas nog beschikbaar zijn. Deze jas is niet meer aangetroffen in het sporenbestand van de politie Eindhoven. Er zijn geen documenten aangetroffen waarin is vastgelegd dat de jas ook daadwerkelijk vernietigd is. In het dossier zit wel een afschrift van een faxbericht van 25 februari 1997, waarin melding wordt gemaakt van het feit dat aan [medewerker] , verbonden aan het Nederlands Forensisch Instituut, toestemming wordt verleend om "de resterende kledingstukken in de zaak met nummer 95.11.13.023" te vernietigen” . Ondanks meerdere pogingen daartoe is echter nergens terug te vinden op welke kledingstukken dit precies betrekking had en of deze ook daadwerkelijk vernietigd zijn. Wel verzekert het Nederlands Forensisch Instituut ons dat de kledingstukken niet langer daar aanwezig zijn. Het politie-registratiesysteem uit die tijd (BPS) is geschoond en niet meer bevraagbaar. Uit de hiervoor bedoelde onderzoeken is af te leiden dat veiliggestelde en in beslag genomen voorwerpen (kledingstukken, het inlegkruisje en de onderkaak van het slachtoffer) vernietigd zijn dan wel zijn zoekgeraakt. Dat was reeds in 2004 het geval. In het onderzoek naar de dood van N. van den Hurk is verdachte op 14 januari 2014 als verdachte aangehouden. Vastgesteld moet worden dat deze stukken van overtuiging in de strafzaak tegen de verdachte niet beschikbaar zijn (geweest) voor nader onderzoek. Het voorgaande leidt dan ook tot de conclusie dat sprake is van vormverzuimen die niet meer kunnen worden hersteld. Bij de vraag of hieraan enig rechtsgevolg in de zin van niet-ontvankelijkheid van het openbaar ministerie in de strafvervolging moet worden verbonden, overweegt het hof als volgt. Met de verdediging is het hof van oordeel dat uit het onderzoek ter terechtzitting in ieder geval niet is gebleken dat de met opsporing en vervolging belaste ambtenaren doelbewust de belangen van de verdachte hebben geschonden. Echter, anders dan de verdediging is het hof van oordeel dat door het vernietigen dan wel zoekraken van de desbetreffende goederen geen sprake is van een zodanig ernstige inbreuk op de beginselen van een behoorlijke procesorde (waaronder de ‘equality of arms’), waardoor met grove veronachtzaming van de belangen van de verdachte aan diens recht op een eerlijke behandeling van zijn zaak is tekort gedaan. Het hof overweegt dienaangaande als volgt. Als grond voor onderzoek aan het inlegkruisje is door de verdediging naar voren gebracht dat onderzoek daaraan cruciaal is in een zedenzaak. Die grond voor onderzoek alleen is echter onvoldoende om een ernstige inbreuk op de beginselen van een behoorlijke procesorde aan te nemen. Weliswaar constateert het hof met de verdediging dat enig onderzoek aan het inlegkruisje ontbreekt, maar het hof ziet tegelijkertijd dat wél DNA-onderzoek is verricht c.q. bemonsteringen zijn genomen van (in een zedenzaak eveneens relevante) sporen(-dragers) vagina, anus, kruis van de slip en kruis van de spijkerbroek van het slachtoffer. Het hof merkt daarbij op dat de verdediging op de wel onderzochte sporen(-dragers) contra-onderzoek heeft kunnen laten doen (hetgeen is gedaan door onder andere Independent Forensic Services, verder te noemen: IFS). De conclusie op dit punt is derhalve dat het ontbreken van onderzoek aan het inlegkruisje niet een zodanig ernstige inbreuk op de beginselen van een behoorlijke procesorde (waaronder de ‘equality of arms’) oplevert, waardoor met grove veronachtzaming van de belangen van de verdachte aan diens recht op een eerlijke behandeling van zijn zaak is tekort gedaan. De kaak van het slachtoffer is bij gelegenheid van de sectie door arts en patholoog dr. R. Visser onderzocht. Hij heeft geconstateerd dat sprake was van een dubbele breuk van de rechter onderkaak (foto’s 109-111, behorend bij het proces-verbaal Technisch Onderzoek Forensisch Dossier deel 1, bijlage 01). Desgevraagd door de verdediging ter zitting in eerste aanleg heeft drs. R.R.R. Gerretsen (arts en forensisch antropoloog) aangegeven dat hij de kaak wel had willen onderzoeken op beschadigingen; hij had alle beschadigde delen willen onderzoeken teneinde te bezien of het eventueel om dezelfde sporen gaat. Het hof stelt in deze zaak vast dat het slachtoffer met haar kleding aan in de herfst gedurende zo’n zes weken op een bosperceel onder een berg snoeiafval heeft gelegen. Met betrekking tot onderzoek aan de kleding op aanraaksporen is R. Eikelenboom ter zitting van de rechtbank bevraagd. De deskundige heeft erop gewezen dat sperma normaal gesproken een zeer goede bron van DNA is en dat men bij 10 tot 20 spermacellen een volledig DNA-profiel kan afleiden. Dat is bij aanraaksporen anders. De kans op een volledig resultaat is bij sperma veel groter dan bij aanraaksporen. Hij vervolgt dat van spermasporen normaliter betere DNA-profielen worden verkregen. Bij aanraaksporen verwacht hij per definitie slechte DNA-profielen. Hoe langer een slachtoffer of kledingstukken buiten hebben gelegen en worden blootgesteld aan weersomstandigheden, hoe sneller het DNA zal afbreken. (proces-verbaal rechtbank zitting 10 november 2015, pag. 109). Meer in het algemeen is er door de verdediging (zo begrijpt het hof) op gewezen dat door het niet kunnen onderzoeken van voormelde zaken, kaak en kleding, de verdediging is gehinderd in het naar voren brengen van een alternatief scenario met betrekking tot een mogelijke andere dader. Het hof stelt evenwel vast dat de verdediging het alternatieve scenario -naar aanleiding van het wel verrichte (uitgebreide DNA-)onderzoek- gemotiveerd naar voren heeft gebracht, namelijk op grond van de volgens de verdediging naar andere personen wijzende onderzoeksresultaten. Het hof komt gelet op het voorgaande tot de conclusie dat het ontbreken van (nieuw, nader dan wel contra-) onderzoek aan het inlegkruisje, de onderkaak en/of de kledingstukken niet oplevert een zodanig ernstige inbreuk op de beginselen van een behoorlijke procesorde, waardoor met grove veronachtzaming van de belangen van de verdachte aan diens recht op een eerlijke behandeling van zijn zaak is tekort gedaan. Gelet op de door de verdediging aangevoerde gronden voor onderzoek en het mogelijk belang daarvan in het licht van het andere aanwezige bewijsmateriaal, is het hof van oordeel dat de gevolgen die voortvloeien uit de vernietiging dan wel zoekraken van het inlegkruisje, de onderkaak en/of de kledingstukken, naar het oordeel van het hof niet van dien aard zijn dat over het geheel niet meer kan worden gesproken van een eerlijk proces. Het rechtsgevolg van niet-ontvankelijkheid van het openbaar ministerie in de vervolging is dan ook niet aan de orde. Het niet-ontvankelijkheidsverweer wordt in al zijn onderdelen verworpen en het hof verklaart het openbaar ministerie ontvankelijk in de vervolging van de verdachte. Vonnis waarvan beroep Het vonnis waarvan beroep kan niet in stand blijven omdat het hof zich daarmee niet kan verenigen. Tenlastelegging Aan de verdachte is - na wijziging van de tenlastelegging ter terechtzitting in eerste aanleg - ten laste gelegd dat: 1.hij op of omstreeks 6 oktober 1995, althans in of omstreeks de periode van 6 oktober 1995 tot en met 22 november 1995 te Eindhoven, althans in Nederland, door geweld of (een) andere feitelijkhe(i)d(

1. en)en/of bedreiging met geweld of (een) andere feitelijkhe(i)d(
2. en)N. van den Hurk (geboren op 4 juli 1980) heeft gedwongen tot het ondergaan van (een) handeling(
3. en)die bestond(
4. en)uit of mede bestond(
5. en)uit het seksueel binnendringen van het lichaam van die Van den Hurk, hebbende verdachte (telkens) zijn penis in de vagina en/of anus van die Van den Hurk gebracht/geduwd/gehouden en bestaande dat geweld of die andere feitelijkhe(i)d(
6. en)en/of die bedreiging met geweld of die andere feitelijkhe(i)d(
7. en)(telkens) hierin dat verdachte - die Van den Hurk heeft meegenomen en/of vastgehouden dan wel anderszins van de vrijheid heeft beroofd (gehouden) en/of - heeft bedreigd met een mes, althans een scherp voorwerp en/of - (met) een mes, in elk geval (met) een scherp voorwerp, in het lichaam van voornoemde Van den Hurk heeft gestoken en/of gebracht en/of gehouden en/of - een of meer (andere) vormen van geweld en/of (andere) geweldshandelingen op het hoofd en/of het lichaam van die Van den Hurk en/of tegen die Van den Hurk heeft toegepast/uitgeoefend, en/of (aldus) voor die van den Hurk (telkens) een bedreigende situatie heeft doen ontstaan; 2.hij op of omstreeks 6 oktober 1995, althans in of omstreeks de periode van 6 oktober 1995 tot en met 22 november 1995 te Eindhoven en/of te Lierop, gemeente Someren, in elk geval in Nederland, opzettelijk N. van den Hurk van het leven heeft beroofd, immers heeft verdachte met dat opzet, meermalen, althans eenmaal, (met) een mes, in elk geval (met) een scherp voorwerp, in het lichaam van voornoemde Van den Hurk gestoken en/of gebracht en/of gehouden en/of al dan niet met gebruikmaking van een voorwerp, op en/of tegen het hoofd van die Van den Hurk geslagen/gestompt, en/of een of meer (andere) vormen van geweld en/of (andere) geweldshandelingen op het hoofd en/of het lichaam van die Van den Hurk en/of tegen die Van den Hurk toegepast/uitgeoefend, ten gevolge waarvan voornoemde Van den Hurk is overleden. Overwegingen A. Uit het procesdossier en het onderzoek ter terechtzitting blijken de volgende feiten en omstandigheden. A.1. Onderzoek “Nicole” 1995/1996 (Proforma dossier map 1, onderzoek Bosuil). Op vrijdag 6 oktober 1995, omstreeks 05.10 uur, was Nicole van den Hurk, geboren op 4 juli 1980, vanaf het adres [adres 1] te Eindhoven, per fiets vertrokken naar haar bijbaantje bij de supermarkt Konmar in het winkelcentrum Woensel te Eindhoven, waar zij om 06.00 uur die ochtend moest beginnen met werken. Het adres [adres 1] was het adres van de oma van Nicole, [naam stiefoma] . Nicole verbleef samen met haar zusje [naam stiefzus] en broertje [naam halfbroer] bij haar oma in verband met verbouwingswerkzaamheden in de ouderlijke woning van Nicole. Nicole verscheen niet op haar werk. Door personeel van de Konmar werd de route die door Nicole gereden moest zijn nagereden doch Nicole werd niet aangetroffen. Door een personeelslid van Konmar werd op 6 oktober 1995 omstreeks 07.40 uur de politie Eindhoven op de hoogte gebracht van de vermissing van Nicole van den Hurk. Toen Nicole omstreeks 15.30 uur haar zusje niet van school ophaalde, zoals was afgesproken, was dit voor haar ouders aanleiding om haar als vermist op te geven bij de politie te Eindhoven. Op vrijdag 6 oktober omstreeks 17.00 uur werd door personeel van diverse Eindhovense politieafdelingen een gezamenlijke zoekactie gestart. Omstreeks 18.00 uur werd de grijze damesfiets waarmee Nicole naar haar werk was vertrokken aangetroffen in rivier de Dommel nabij het Wasvenpad te Eindhoven. Op 13 oktober 1995 werd van 05.00 uur tot 07.00 uur een passantenonderzoek gedaan op de locatie Van Oldenbarneveltlaan te Eindhoven. Twee passanten hebben verklaard dat ze op 6 oktober 1995 tussen 05.10 uur en 05.25 uur een op Nicole lijkend meisje hebben zien fietsen op of nabij de Van Oldenbarneveltlaan te Eindhoven. A.2. Op 12 oktober 1995 heeft [naam stiefoma] verklaard (Proforma dossier map 1, pag. 91): - dat Nicole bij haar logeerde in verband met de verbouwing bij de familie Van den Hurk; - dat Nicole tot een uur of 21.00 in de avond naar buiten mocht van haar; - dat Nicole iedere dag werd opgehaald door haar vriendje [naam vriend] , die recht tegenover haar woont; - dat Nicole bij de Konmar is gaan werken en ’s-morgens om 04.45 uur op stond, at en douchte en vervolgens naar haar werk ging met de fiets; - dat Nicole omstreeks 21.45 uur naar bed ging; - dat Nicole dinsdagavond 3 oktober 1995 bij [naam tante] is blijven slapen en ook op woensdagavond; - dat Nicole op donderdagavond 5 oktober 1995 bij [naam vriend] was en dat zij Nicole belde om te komen eten; - dat Nicole bij [naam tante] wilde eten en zij daar ruzie om kregen; - dat Nicole bij [naam tante] is gaan eten en om 18.30 uur weer bij haar is gekomen; - dat Nicole toen is gaan douchen, naar [naam vriend] ging en om 20.45 uur weer thuis was; - dat zij op vrijdag 6 oktober 1995 om 04.45 uur Nicole wakker maakte en dat Nicole naar haar werk vertrok tussen 05.05 uur en 05.10 uur; - dat om 06.15 uur de telefoon ging en dat een mevrouw van de Konmar vroeg waar Nicole was. [naam tante] heeft verklaard op 9 oktober 1995 (Proforma dossier map 1, pag. 85): - dat Nicole met haar vriendje [naam vriend] naar school ging en dat zij na schooltijd samen naar huis kwamen; - dat Nicole sinds dinsdag 3 oktober 1995 bij de Konmar werkte en niet meer met [naam vriend] kon meerijden omdat ze om 06.00 uur moest beginnen; - dat Nicole op dinsdag bij haar in de woning kwam en twee nachten bleef; - dat zij woensdag 4 oktober 1995 omstreeks 05.00 uur hoorde dat Nicole zich aan het douchen was en dat ze wegging; - dat Nicole om 16.50 uur thuiskwam vanuit school en met [naam vriend] wegging; - dat ze ’s avonds gegourmet hebben en Nicole de nacht bij haar doorbracht; - dat zij donderdag 5 oktober 1995 wakker werd om 05.00 uur van het douchen door Nicole en dat Nicole wegging en dat zij omstreeks 15.00 uur thuiskwam; - dat Nicole naar haar vriend ging en daarna overstuur was omdat zij van oma boodschappen moest doen, waarna Nicole bij haar is komen eten en vervolgens weer naar oma is gegaan. [naam vriend] heeft verklaard op 9 oktober 1995 en 1 december 1995 (verklaringen op 18 december 2017 toegevoegd aan de processtukken): - dat Nicole bij hem op school kwam in 1994; - dat Nicole tijdelijk bij haar oma logeerde en ze toen meer contact kregen; - dat Nicole met hem mee ging op de bromfiets naar school; - dat Nicole donderdag ruzie had gehad met oma; - dat Nicole enkele nachten bij tante [naam tante] had verbleven; - dat op donderdagavond 5 oktober hij met Nicole film had gekeken waarna Nicole om 20.45 uur naar oma is gegaan; - dat hij op maandag 2 oktober of dinsdag 3 oktober 1995 seksueel contact heeft gehad met Nicole in de vorm van vaginale gemeenschap. [naam 1] (hof: de moeder van [naam vriend]) heeft op 5 maart 2014 verklaard (Proforma dossier map 1, pag. 175-176): - dat Nicole op donderdagavond (hof: 5 oktober 1995) bij haar thuis is geweest samen met [naam vriend] ; - dat ze met [naam vriend] vroeg of ze de volgende ochtend op de brommer van [naam vriend] naar haar werk mocht; - dat zij dit niet goed vond omdat Nicole nog geen 16 was; - dat Nicole rond 19:00-20:00 uur bij hun is weggegaan naar haar oma en [naam vriend] de hele avond thuis is gebleven; - dat de volgende ochtend [naam stiefoma] (hof: de oma van Nicole) kwam en vertelde dat Nicole niet op haar werk gekomen was; - dat toen oma vrijdagmorgen kwam [naam vriend] nog op bed lag en dat hij de hele nacht thuis is geweest; - dat als hij weg zou zijn gegaan zij het zeker had moeten merken. A.3. Op donderdag 19 oktober 1995 omstreeks 19.10 uur werd een onderzoek ingesteld naar aanleiding van het aantreffen van een tasje/rugzakje (dat eigendom bleek van Nicole van den Hurk) aan de Kanaaldijk Zuid, een openbare weg binnen de bebouwde kom van de gemeente Eindhoven. Het ging om een vrij smalle geasfalteerde weg die parallel liep aan de zuidzijde van het Eindhovens kanaal. Tussen het kanaal en het wegdek bevond zich een berm met gras en laag struikgewas, gevolgd door een ondiepe sloot. Verbalisanten zagen in een braamstruik aan de kant van de sloot een tasje hangen tussen enkele takken (Forensisch Dossier deel 1, bijlage 01, proces-verbaal van technisch onderzoek inzake de moord c.q. doodslag op N. v.d. Hurk, met bijbehorende fotomap, opgemaakt door verbalisanten [verbalisant 2] en [verbalisant 1] d.d. 18 januari 1996). Het betrof een klein zwart leren damestasje Daniel Ray. Het tasje was leeg. Naast het tasje lag op de bodem van de sloot een aantal voorwerpen, kennelijk uit het tasje afkomstig. Enkele papiertjes waren geheel doorweekt en aangetast door weersomstandigheden. Gelet op de aangetroffen toestand lagen deze voorwerpen al geruime tijd daar. Het betrof onder andere een nota van de schoolboekhandel op naam van Nicole van den Hurk, visitekaartjes en make up spullen. Op woensdag 22 november 1995 omstreeks 13.30 uur werd, na een melding van een wandelaar, het stoffelijk overschot van Nicole van den Hurk aangetroffen in een bosperceel aan de Mierloseweg, buiten de bebouwde kom van Lierop, in de gemeente Someren (hemelsbreed 12,6 kilometer van de plaats van verdwijning, het Wasvenpad). De Mierloseweg vormt de verbinding tussen de dorpen Mierlo en Lierop. Het bosperceel werd ontsloten door een zandpad. Aan de noordzijde werd het begrensd door percelen agrarisch land ten behoeve van akkerbouw en graszodenteelt. Gezien in de rijrichting komende vanaf de Mierloseweg bevond zich aan het einde van het bosperceel nog een stuk pad welke na 15 tot 20 meter dood liep. In de hoek van dit bosperceel ter hoogte van voornoemd doodlopend gedeelte zagen verbalisanten een aanzienlijke hoeveelheid snoeiafval liggen bestaande uit grote dode takken, gedeeltes van coniferen en een aantal wortelstronken. Nadat verbalisanten de berg snoeiafval genaderd waren zagen zij dat daaronder een stoffelijk overschot lag. Het overschot verkeerde in vergaande staat van ontbinding. Het slachtoffer lag ruggelings. Ter hoogte van het heupgewricht maakte het lichaam een flauwe knik. De haren waren deels verstrengeld in enkele takken. De tak met daarin verstrengelde haren bevond zich hoger dan het hoofd. De linker voortand van het bovengebit was afgebroken. De onderkaak vertoonde een onnatuurlijke positie ten opzichte van de bovenkaak. Van de onderkaak ontbraken aan de linkerzijde twee kiezen. Op de resterende huid boven op de schedel was een scherprandige snede zichtbaar. Het slachtoffer was geheel gekleed. Het slachtoffer had een spijkerbroek aan zonder riem. De spijkerbroek was geheel gesloten. De rits van de gulp was dicht. Het schoeisel betrof witte linnen schoenen met rits en vetersluiting. Het slachtoffer droeg een overwegend groen/roze trui van fleecestof. Voorts een jas overwegend rood/bruin van kleur. Zij had een witkleurige BH aan. De bovenkleding bestaande uit de fleecetrui en de jas was gedeeltelijk omhoog geschoven. De jas lag omhooggeslagen onder de rug. De rits van de jas was niet gesloten. Volgens de verbalisanten kan een dergelijke verstoring van de kleding veroorzaakt zijn door het verslepen of dragen van het slachtoffer. Na berging werd op de plaats waar het hoofd had gelegen het ontbrekende stukje van de voortand aangetroffen. Het lijk werd door verbalisanten veiliggesteld alsmede een spijkerbroek Cool Cat, schoenen maat 40, een fleecetrui Avanti maat L, een jas C&A Rodeo maat 42, sokken wit, een BH wit, een slip Josephine’s Dream blauw, een armband goud, 3 ringen en nog een armband. De jas was onder de rechteroksel gescheurd. Op of aan de trui en jas werden verder geen bijzonderheden waargenomen. Van de jas en trui werd een monster genomen. Aan de achterzijde van de broek boven de linker achterzak bevond zich een beschadiging in de stof van de broek, dat bestond uit een samenstel van rafelige en onregelmatige scheuren. Het slachtoffer had een blauwe slip aan voorzien van een kanten strook. In de slip was een maandverbandje c.q. inlegkruisje aanwezig. Het materiaal was licht bebloed. De sokken en schoenen vertoonden verder geen afwijkende bijzonderheden. Zowel de kleding, sieraden, alsmede de aangetroffen zaken in de broekzak van het slachtoffer kwamen conform opgave van de nabestaanden exact overeen met hetgeen de verbalisanten aantroffen. Door de tandarts van het slachtoffer werd een tandstatusoverzicht, röntgenfoto’s, alsmede vier gipsafvormingen van het gebit ter beschikking gesteld. Bij vergelijking in samenwerking met de patholoog-anatoom werden geen discrepanties aangetroffen. Het stoffelijk overschot was derhalve dat van N. van den Hurk. Het stoffelijk overschot van Nicole van den Hurk is door de politie veilig gesteld, in een lijkzak gedaan en voor de sectie door een begrafenisondernemer vervoerd naar het Gerechtelijk Laboratorium te Rijswijk. A.4. Op donderdag 23 november 1995 heeft dr. R. Visser, als arts en patholoog verbonden aan het Gerechtelijk Laboratorium van het ministerie van Justitie, sectie verricht op het stoffelijk overschot van Nicole van den Hurk. Blijkens het Pro Justitia-rapport van dr. Visser is een in- en uitwendige schouwing verricht aan het stoffelijk overschot (Sectieverslag 12 april 1996, Forensisch Dossier deel 1, bijlage 02). Uitstrijkjes zijn vervaardigd voor onderzoek op aanwezigheid van sperma. In het rapport van dr. Visser is vermeld dat bij de sectie op het lijk van Nicole van den Hurk het volgende is gebleken: Bij Nicole van den Hurk, oud 15 jaren, bleken sterk gevorderde ontbindingsverschijnselen, met name in hoofd-/hals en borstorganen. Er bleken letsels aan de schedel, opgeleverd door inwerking van uitwendig mechanisch geweld. Indien deze letsels zijn opgelopen voor het intreden van de dood, dan zouden deze van betekenis kunnen zijn geweest ten aanzien van het intreden van de dood. Er werden een dubbele kaakbreuk in de rechteronderkaak en een huidklieving op het voorhoofd vastgesteld, waardoor bij de patholoog de indruk ontstond dat er “hevig uitwendig mechanisch kantig geweld” was uitgeoefend op het hoofd. Mede door de sterk gevorderde ontbinding van het stoffelijk overschot kon geen anatomische doodsoorzaak worden vastgesteld. Bij onderzoek door het Gerechtelijk Laboratorium zijn blijkens het rapport van 22 juli 1996 sporen aangetroffen (Forensisch Dossier deel 1, bijlage 03): - de trui, de jas, het slipje en de spijkerbroek van het slachtoffer werden onderzocht op de aanwezigheid van haren. Op de jas werd één lichaamshaar/schaamhaar aangetroffen die niet paste in het schaamhaarpalet van het slachtoffer (ALA045). - de uitstrijkjes en bemonsteringen van de mondholte, de vagina, de anus en van het kruis van zowel het slipje als de spijkerbroek werden onderzocht op de aanwezigheid van sperma. A.5. Het onderzoeksteam “Nicole” is ontbonden omdat het onderzoek niet tot een oplossing van de zaak had geleid. Evenmin leidde onderzoek door het Landelijk Team Kindermoorden/ Coldcase (LTK) team 2001/2005 tot nieuwe inzichten. A.6. In 2011 is besloten het onderzoek naar de onnatuurlijke dood van N. van den Hurk opnieuw te onderzoeken als Cold Case. Het Expertcentrum NCB Naturalis te Leiden is verzocht om een aanvullend entomologisch onderzoek. Op 27 mei 2011 werd, in aanvulling op het eerdere rapport van 18 december 1995 van het Nationaal Natuurhistorisch Museum in Leiden (Rapport 18 december 1995, J. Krikken; Forensisch Dossier deel 1, als bijlage 10 gevoegd bij bijlage 05, waaruit volgt dat de omstandigheden als genoemd in dat rapport consistent zijn met een vermoedelijk minimum-PMI van circa 4 weken en dat ter plekke overlijden, of overlijden en onmiddellijk of kort daarna deponeren van het lijk ter plekke niet kan worden uitgesloten), een rapportage ontvangen van de deskundige entomoloog Drs. J. Huijbregts van NCB Naturalis te Leiden (Entomologierapport 27 mei 2011, drs. J. Huijbregts; Forensisch Dossier deel 2, bijlage 17). In deze laatste rapportage is gesteld dat: - er geen nauwkeurige schatting was te maken van het postmortale interval; - de ei-afzetting waarschijnlijk heeft plaatsgevonden in de periode van 6 tot 19 oktober 1995. In een rapport van het Nederlands Forensisch Instituut (hof: verder NFI) d.d. 15 juli 2011 (Forensisch Dossier deel 2, bijlage 12) van prof. dr. A.D. Kloosterman, NFI-deskundige forensisch onderzoek van biologische sporen en DNA, ingeschreven als gerechtelijk deskundige in het Nederlands Register Gerechtelijk Deskundigen (hof: verder NRGD) voor het deskundigheidsgebied DNA analyse en interpretatie, is vermeld dat: - uit de haar, aangetroffen op de jas van Nicole van den Hurk (ALA045), geen autosomaal DNA-profiel werd verkregen; - de haar (ALA045) was onderworpen aan een Mitochondriaal DNA-onderzoek (mtDNA) en er een mtDNA-profiel werd verkregen; - het mtDNA-profiel van de haar (ALA045) niet matchte met het profiel van Nicole van den Hurk; - dit tevens wil zeggen dat de haar dus ook niet van iemand was die in de moederlijke lijn verwant was met Nicole van den Hurk; - dit betekent dat haarspoor ALA045 afkomstig is van een onbekende persoon. In een rapport van het NFI d.d. 19 maart 2012 (Forensisch Dossier deel 2, bijlage 26) van ing. P.E. de Vreede, deskundige forensisch haaronderzoek, is de onbekende donor van haarspoor ALA045 nader aangeduid als de onbekende persoon mito-1. In een rapport van het NFI van 12 augustus 2011 (Forensisch Dossier deel 2, bijlage 13) van drs. ing. T.J.P. de Blaeij, NFI-deskundige forensisch onderzoek van biologische sporen en DNA, ingeschreven als gerechtelijk deskundige in het NRGD voor het deskundigheidsgebied DNA analyse en interpretatie, is geconcludeerd dat: - er spermacellen werden waargenomen in: - bemonstering van de anus (gekenmerkt als spoor AWA059#04) - bemonstering kruis slip (gekenmerkt als sporen AUA106#02 en #03) - er aanwijzingen waren voor de aanwezigheid van spermavloeistof in: - bemonstering van de vagina (gekenmerkt als sporen AWA059#02 en #05) - bemonstering kruis slip (gekenmerkt als sporen AUA106#02 en #03) - bemonstering kruis spijkerbroek (gekenmerkt als sporen AUA107#09 en #12 en #16). Uit de bemonsteringen van de anus (AWA059#04 SF en AWA059#06 SF) en de slip (AUA106#02 SF en AUA106#03 SF) kon na toepassing van de differentiële lysistechniek, waarbij spermacellen worden gescheiden van de overige typen cellen, uit de stringente lysisfractie waarin zich bij volledige scheiding het DNA bevindt van de spermacellen een complex- c.q. een complex en onvolledig DNA-mengprofiel worden verkregen. Blijkens het rapport d.d. 14 oktober 2011 van drs. ing. T.J.P. De Blaeij voornoemd (Forensisch Dossier deel 3, bijlage 55) is het DNA-profiel van [naam vriend] vergeleken met de aangetroffen DNA-sporen in het onderzoek Bosuil. Van de zeden-bemonstering (AWA059#04SF), de bemonstering slip (AUA106#02SF) en de bemonstering spijkerbroek (AUA107#11SF) van het slachtoffer Nicole van den Hurk werden complexe DNA-mengprofielen verkregen. [naam vriend] (RAAM5867NL) bleek niet te kunnen worden uitgesloten als donor van het celmateriaal in deze bemonsteringen. A.7. Verdachte is op 18 januari 2001 veroordeeld voor een door hem gepleegde verkrachting op 23 september 2000 in Valkenswaard . Naar aanleiding van die door verdachte gepleegde verkrachting is van hem een referentiemonster wangslijm afgenomen en is het daaruit verkregen DNA-profiel opgenomen in de landelijke DNA-databank. In oktober 2012 vond een overleg plaats, waarbij de zaaksofficier van justitie van de zaak Bosuil en leden van het Cold Case team aanwezig waren. In dit overleg werd een aantal niet opgeloste zedenzaken besproken. Tijdens dit overleg werd een aantal zedendelinquenten, en de door hen gevoerde werkwijze, besproken, waaronder verdachte [verdachte] . [verdachte] bleek bij de (voornoemde) verkrachting in september 2000 bij zijn slachtoffer achterop de fiets te zijn gesprongen en zou daarbij gedreigd hebben het slachtoffer “lek te steken”. Op verzoek van de officier van justitie is het DNA-profiel van de verdachte vervolgens vergeleken met de sporen in de zaak Bosuil. Uit het vergelijkend DNA-onderzoek van drs. ing. De Blaeij d.d. 18 december 2012 (Forensisch Dossier deel 3, bijlage 61) is gebleken dat de verdachte niet kon worden uitgesloten als donor van een deel van het sperma/celmateriaal in de stringente lysisfracties van de bemonsteringen AWA059#04 en #06 van de anusuitstrijkjes en AUA106#02 van het kruis van de slip van het slachtoffer. A.8. Bij rapport van 1 oktober 2013 heeft de deskundige drs. J. Klaver (hof: deze deskundige is nadien drs. J. Koopman genaamd, derhalve zijn Klaver en Koopman dezelfde persoon), NFI-deskundige forensisch onderzoek van biologische sporen en DNA (en ingeschreven in het NRGD voor het deskundigengebied DNA-analyse en interpretatie), de wetenschappelijke bewijswaarde bepaald van de resultaten van vergelijkend DNA-onderzoek voor de bemonsteringen AWA059#04 en #06 van de anusuitstrijkjes van het slachtoffer en AUA106#02 van de slip van het slachtoffer N. van den Hurk (Forensisch Dossier deel 3, bijlage 62). Daarbij zijn de DNA-profielen betrokken van verdachte, [naam vriend] (de vriend van N. van den Hurk) en het slachtoffer N. van den Hurk. Aan de hand van hypotheses heeft het NFI beschreven dat de bevindingen van het vergelijkend DNA-onderzoek extreem veel waarschijnlijker zijn als de bemonstering van de slip celmateriaal van verdachte betreft, dan als de bemonstering geen celmateriaal van verdachte bevat. Ten aanzien van de twee bemonsteringen van de anus is dit zeer veel waarschijnlijker. Voorts is het DNA-profiel van de verdachte vergeleken met de DNA-mengprofielen en mtDNA-profielen uit de zaak Bosuil. In een deskundigenrapport van het NFI d.d. 6 november 2013 van ing. J.L.W. Dieltjes, deskundige Forensisch onderzoek van biologische sporen en DNA (Forensisch Dossier deel 3, bijlage 60) is melding gemaakt van het feit dat het mtDNA-profiel van de verdachte matcht met het mtDNA-profiel van haarspoor ALA045. Dit betekent dat haarspoor ALA045 van de jas van het slachtoffer afkomstig kan zijn van verdachte of van iemand die in de moederlijke lijn aan verdachte verwant is. A.9. Verdachte is op 14 januari 2014 aangehouden op verdenking van het verkrachten en om het leven brengen van N. van den Hurk. B. In het onderzoek Bosuil zijn aan het dossier toegevoegd getuigenverklaringen van bekenden, relaties en familie van verdachte, alsmede gegevens uit andere strafzaken van verdachte. Tevens is verdachte gehoord. B.1. Uit het Eind proces-verbaal PL2205/95-004442A (opgenomen in Proforma dossier map 2, onderzoek Bosuil, pag. 387-457) blijkt dat door [ex-vriendin verdachte 1] op 15 november 1995 (pag. 412) aangifte is gedaan van onder andere zware mishandeling tegen verdachte. [ex-vriendin verdachte 1] heeft verklaard dat eind september 1995 de relatie tussen haar en verdachte is beëindigd. Verdachte is echter in de nacht van 24 op 25 september 1995 nog bij haar blijven slapen. [ex-vriendin verdachte 1] heeft verklaard dat verdachte haar toen met een broekriem om haar nek naar de slaapkamer heeft gesleept en haar daar verkracht heeft. Op 5 oktober 1995 om 21.00/21.30 uur stond verdachte bij [ex-vriendin verdachte 1] in Eindhoven aan de deur om te praten over de bezoekregeling voor hun zoon. Verdachte zou toen [ex-vriendin verdachte 1] bij haar keel hebben gepakt, haar keel hebben dichtgeknepen en haar gedwongen hebben tot geslachtsgemeenschap. [ex-vriendin verdachte 1] heeft verklaard dat zij vervolgens uit de woning is weg kunnen gaan en naar het politiebureau aan de [adres 2] is gelopen. De politie is toen meegegaan naar de woning van [ex-vriendin verdachte 1] in Eindhoven en door bemiddeling van de politie is verdachte de woning uitgegaan. [ex-vriendin verdachte 1] heeft verklaard dat zij op zaterdag 7 oktober 1995 met haar zoon naar Amsterdam zou gaan en dat zij toen heeft waargenomen dat verdachte in een taxi achter haar aanreed tot het NS-station in Eindhoven. Volgens de verklaring van [ex-vriendin verdachte 1] is verdachte in de nacht van 19 op 20 oktober 1995 rond een uur of 03.00/03.30 uur haar woning binnengekomen door met een breekvoorwerp het keukenraam open te breken. Naar aanleiding hiervan heeft zij een gesprek met de politie gehad en heeft zij een week op een onderduikadres gezeten. Nadat zij terugkwam bij haar woning is verdachte in de nacht van 27 op 28 oktober 1995 omstreeks 03.00 uur bij haar aan de deur geweest. Op 13 november 1995 ging [ex-vriendin verdachte 1] om 20.25 uur in de avond haar hond uitlaten. Toen zij terugkwam zag zij dat de deur van haar schuur openstond en dat verdachte uit de schuur stapte. Verdachte heeft haar toen geduwd zodat zij op de grond viel, en heeft haar getrapt en geslagen. [ex-vriendin verdachte 1] heeft verklaard dat zij naar het ziekenhuis is overgebracht, waar is geconstateerd dat haar borstbeen was gescheurd, het hart was gekneusd en in een long een gaatje zat. Haar hele lichaam zat onder de blauwe en beurse plekken. Verdachte is op diezelfde dag om 22.10 uur aangehouden en vervolgens op 14 november 1995 in verzekering gesteld (pag. 403 resp. 406). Verdachte heeft verklaard (pag. 443) dat hij zijn fiets had weggezet zodat [ex-vriendin verdachte 1] die niet zou zien en dat hij in het schuurtje op [ex-vriendin verdachte 1] is gaan wachten om met haar te praten. Hij is toen door het lint gegaan en heeft uit woede haar vele malen geslagen en geschopt tot zij geen reactie meer gaf en bewegingsloos op de grond lag, waarna hij weg is gegaan. Voorts heeft verdachte verklaard (pag. 451-452) dat hij na het einde van de relatie (op 24 september 1995) nog iedere dag bij [ex-vriendin verdachte 1] is geweest; dat zij toen geen gemeenschap hebben gehad tót de avond of nacht dat de politie aan de woning is geweest; dat hij wil aannemen dat dat op 6 oktober 1995 is geweest; dat hij de avond ervoor (hof: op 5 oktober 1995) naar [ex-vriendin verdachte 1] is gegaan en dat het die avond is gekomen tot gemeenschap. Hij ontkent echter [ex-vriendin verdachte 1] de keel te hebben dichtgeknepen en haar op die manier te hebben gedwongen tot gemeenschap. Verdachte voegt daaraan toe (pag. 454) dat zij na de gemeenschap in de nacht ruzie kregen, waarna [ex-vriendin verdachte 1] is weggelopen en terugkwam (naar haar huis) met de politie. Ook heeft verdachte verklaard dat hij inderdaad in de nacht van 19 op 20 oktober 1995 haar woning is binnengedrongen door het keukenraam open te breken. Verdachte is bij vonnis van de meervoudige strafkamer van de rechtbank ’s-Hertogenbosch van 6 maart 1996 veroordeeld voor zware mishandeling van [ex-vriendin verdachte 1] op 13 november 1995 te Eindhoven. Ter zake van verkrachting en poging tot zware mishandeling van [ex-vriendin verdachte 1] in de periode van juni 1990 tot 13 november 1995 te Eindhoven en verkrachting van [ex-vriendin verdachte 1] op 13 november 1995 is verdachte bij voornoemd vonnis door de rechtbank vrijgesproken. B.2. Uit een proces-verbaal van bevindingen d.d. 17 maart 2014 (Proforma dossier map 2, onderzoek Bosuil, pag. 498-499) blijkt dat verdachte een Mercedes Benz 200, met kenteken [kenteken] op zijn naam had staan van 15 augustus 1994 tot 27 maart 1996. Verdachte heeft aangifte gedaan van diefstal van deze Mercedes tussen 24 oktober 1995 21.30 uur en 25 oktober 1995 00.45 uur aan het [locatie] te [woonplaats] . Dit voertuig is op 1 december 1995 aangetroffen in het water van de rivier de Aa te ’s-Hertogenbosch. Er is toen door de politie geconstateerd dat er een sleutel in het contactslot zat en geen sporen van braak aanwezig waren. De verzekering weigerde aanvankelijk om tot uitkering over te gaan omdat de verzekering het vermoeden had dat de auto niet gestolen is geweest. De kantonrechter te Utrecht heeft op 20 februari 2002 dit geschil beslecht ten gunste van verdachte (Proforma dossier map 2, onderzoek Bosuil, pag. 619-622). Uit een proces-verbaal van bevindingen d.d. 27 mei 2014 (Proforma dossier map 3, onderzoek Bosuil, pag. 729-738) blijkt het volgende. De toenmalige werkgever van verdachte, [werkgever] te Eindhoven, heeft verklaard dat verdachte in 1995 enkele weken bij hem werkte, dat ze geen bedrijfsauto’s hadden maar dat de werknemers met de eigen auto reden en dat de opdrachten voornamelijk in Eindhoven waren. Ze moesten om 07.30 uur op karwei beginnen. B.3. Door [ex-vriendin verdachte 2] is op 18 maart 2014 (Proforma dossier map 3, onderzoek Bosuil, pag. 467-471) een verklaring afgelegd over haar relatie met verdachte vanaf 1997. Zij heeft verklaard over mishandelingen en verkrachtingen door verdachte. Nadat verdachte veroordeeld was in haar zaak en zijn straf had uitgezeten heeft hij volgens [ex-vriendin verdachte 2] een week nadat hij vrij kwam ‘dat meisje in Valkenswaard ’ verkracht (hof: voor het desbetreffende delict, te weten de verkrachting van [slachtoffer x] , is verdachte bij vonnis van 18 januari 2001 veroordeeld tot o.a. Terbeschikkingstelling (TBS) met bevel tot verpleging. Uit een Pro Justitia rapportage van psycholoog A.J. de Groot (Proforma dossier map 1, onderzoek Bosuil, pag. 205-217) d.d. 14 december 2008 opgemaakt in het kader van de verlenging van de TBS, blijkt dat verdachte op dat moment driekwart jaar in De Rooyse Wissel verblijft, nadat de behandeling in FPC Veldzicht (waar hij vijf jaar verbleef) is vastgelopen. Binnen het onderzoek door De Groot is bevestiging gevonden voor de psychodiagnostiek en de classificatie hiervan, zoals deze door Veldzicht en De Rooyse Wissel wordt (hof: en werd) gehanteerd. Er is evident sprake van een B-cluster persoonlijkheidsstoornis, te weten een antisociale persoonlijkheidsstoornis met borderline- en narcistische trekken, en verslavingsproblematiek. B.4. Verdachte heeft bij de politie geen verklaring afgelegd, afgezien van de verklaring dat hij onschuldig is. Op 28 september 2015 heeft verdachte bij de rechter-commissaris een verklaring afgelegd. Verdachte heeft verklaard: - dat het niet zijn DNA is dat is aangetroffen; - dat het enige dat hij kan bedenken is dat er dan een vrijwillig seksueel contact is geweest omdat hij in de periode 1990-1995 veel losse seksuele contacten had; - dat hij in zijn leven maar tweemaal anale seks heeft gehad, namelijk met [ex-vriendin verdachte 2] en met het meisje van het delict waarvoor hij tot TBS veroordeeld is; - dat hij Nicole van den Hurk niet kende. Ter terechtzitting van de rechtbank op 2 november 2015 heeft verdachte verklaard: - dat elke stapavond in seksueel contact eindigde; - dat seks en drank hem een goed gevoel gaven omdat hij een laag zelfbeeld had; - dat hij niet op kinderen valt; - dat toen hij in het huis van bewaring zat in de zaak voor de mishandeling van [ex-vriendin verdachte 1] hij een foto zag van Nicole van den Hurk maar dat er bij hem geen lampje ging branden. Verdachte heeft ter terechtzitting in hoger beroep d.d. 28 augustus 2018 verklaard dat hij vanaf augustus 1995 werkzaam was bij het tegelzettersbedrijf [naam bedrijf] in Eindhoven maar dat hij ten tijde van zijn arrestatie voor de mishandeling van [ex-vriendin verdachte 1] in november 1995 naar eigen zeggen in de ziektewet zat wegens overspannenheid. In de periode voorafgaand aan het delict van 13 november 1995 zou hij naar de huisarts zijn gegaan om kalmerende middelen te vragen omdat hij niet meer tot rust kon komen en slecht sliep. Naar zijn zeggen was de aanleiding dat hij zijn zoon niet meer mocht zien en was hij erg overstuur van de aangifte van verkrachting door [ex-vriendin verdachte 1] en zou hij tijdens de eerste dagen in het huis van bewaring suïcide overwogen hebben. Hetgeen daarover is opgenomen in het reclasseringsrapport van 7 februari 1996 (pag. 729) klopt. Verdachte heeft voorts verklaard dat hij geen gemakkelijke jeugd heeft gehad en veel tekort is gekomen omdat zijn ouders er nooit voor hem waren. Hij had geen goede band met zijn ouders. Verdachte hield niet van zichzelf en liet geen anderen toe. Hij was depressief en had veel wisselende seksuele contacten. Dat gaf hem een goed gevoel en vrienden keken daardoor tegen hem op. Er was in die periode sprake van gokken, vechten met voetbalhooligans en veel drank. Begin jaren negentig had hij een relatie met [ex-vriendin verdachte 1] en ze kregen samen een kind. Vanaf het begin is het een relatie van aantrekken en afstoten geweest met veel ruzies. In september 1995 hadden hij en [ex-vriendin verdachte 1] besloten om elkaar niet meer te zien. Op 13 november 1995 heeft verdachte zijn (toen) ex-vriendin zwaar mishandeld. Verdachte heeft die zware mishandeling bekend en heeft daarover verklaard dat hij toen door het lint is gegaan. Hij heeft echter ook verklaard dat hij haar nooit heeft verkracht. Verdachte heeft wel aangegeven dat hij na zijn TBS-behandeling is gaan begrijpen dat het kan zijn geweest dat zijn relaties bang voor hem waren, door hoe hij zich profileerde en dat zij geen nee durfden te zeggen als hij na een ruzie seks wilde hebben, vooral als hij drank op had. Over de gebeurtenis op 5 oktober 1995 waarover [ex-vriendin verdachte 1] heeft verklaard, dat er toen politie was gekomen, heeft de verdachte desgevraagd aangegeven dat de politie bij [ex-vriendin verdachte 1] meerdere keren aan de deur is geweest en dat hij daarom niet meer kan zeggen waar hij daarna, ook niet op 6 oktober 1995, naar toe is gegaan. Wellicht is hij naar huis of op stap gegaan. Verdachte heeft verklaard dat hij nog wel weet dat hij aan [ex-vriendin verdachte 1] had gevraagd of hij mee mocht met het uitje naar Amsterdam, maar dat zij dat niet wilde. Op de vraag van de voorzitter waarom hij op 7 oktober 1995 met de taxi was, heeft verdachte verklaard dat hij, als hij al met de taxi was, dan zonder vervoer zal hebben gezeten. Hij nam wel vaker een taxi en als hij op het station was dan kan het zijn dat hij de bus naar [woonplaats] wilde nemen. Verdachte heeft bevestigd dat bij hem sprake was van een antisociale persoonlijkheidsstoornis met borderline trekken en verslavingsproblematiek. Hij heeft verklaard dat hij de verkrachting van [slachtoffer x] (in september 2000) heeft bekend. Ook dat feit had te maken met stappen, drank- en drugsgebruik en hoewel hij niet precies wist wat er was gebeurd, wist hij wel dat het niet goed zat. De verkrachting van [slachtoffer x] is te ver gegaan. Hij is toen gestopt met cocaïne en heeft zijn verantwoordelijkheid genomen door zelf een TBS-behandeling te willen. Hij is zelf als kind misbruikt en weet hoe erg het is om dat mee te maken. Met betrekking tot de aangetroffen DNA-sporen bij het slachtoffer N. van den Hurk heeft verdachte verklaard dat het zijn DNA niet is, maar als daar van uit wordt gegaan, is er sprake geweest van een vrijwillig seksueel contact. In de periode van de vermissing van het slachtoffer keek hij geen televisie en hield hij zich daar niet mee bezig. Toen hij vast zat vanwege de mishandeling van [ex-vriendin verdachte 1] (vanaf 13 november 1995) heeft hij wel televisie gekeken maar omdat hij iedere dag blowde was hij van de wereld en kreeg de dingen niet helder. Hij zat slecht in zijn vel en had zelfmoordgedachten. Hij kan niet aangeven, in geval er seksueel contact is geweest met N. van den Hurk, wanneer dat dan geweest is. Hij heeft daar geen herinnering aan. Hij heeft verklaard dat hij wel een verkrachter is maar geen moordenaar. C. Forensisch onderzoek Met betrekking tot de in en op het lichaam van N. van den Hurk en in haar slip aangetroffen sporen bevinden zich in het dossier meerdere deskundigenrapporten en verklaringen van deskundigen. C.1. De bevindingen van het Nederlands Forensisch Instituut (NFI) Blijkens het NFI-rapport d.d. 1 oktober 2013 van drs. J. Klaver, NFI-deskundige forensisch onderzoek van biologische sporen en DNA (en ingeschreven als gerechtelijk deskundige in het NRGD voor het deskundigheidsgebied DNA analyse en interpretatie) is de wetenschappelijke bewijswaarde van de resultaten van het vergelijkend DNA-onderzoek bepaald voor de bemonsteringen AWA059#04 en #06 van de anusuitstrijkjes en AUA106#02 van de slip van het slachtoffer (Forensisch Dossier deel 3, bijlage 62). De DNA-profielen van [verdachte] (AVA293), [naam vriend] (RAAM5867NL) en het slachtoffer N. van den Hurk (RCD603) zijn betrokken bij het vergelijkend DNA-onderzoek. Uit het verrichte vergelijkende DNA-onderzoek is gebleken dat ten aanzien van de bemonsteringen AWA059#04SF en #06SF van de anusuitstrijkjes en AUA106#02SF van de kruis van de slip van het slachtoffer een onvolledig DNA-mengprofiel van minimaal drie personen is verkregen en dat het celmateriaal afkomstig kan zijn van [naam vriend] en [verdachte] (AWA059#04SF en AUA106#02SF) c.q. van [verdachte] (AWA059#06SF). In het rapport is omtrent de wetenschappelijke bewijswaarde van de resultaten van het vergelijkend DNA-onderzoek ten aanzien van de verdachte [verdachte] het volgende vermeld: De DNA-mengprofielen van de bemonsteringen AWA059#04 en #06 van de anusuitstrijkjes en AUA106#02 van het slipje zijn complexe onvolledige DNA-mengprofielen. Het aantal celdonoren kan niet met zekerheid worden vastgesteld. Het is daarom niet mogelijk om een 'standaard' statistische berekening uit te voeren voor het vaststellen van de wetenschappelijke bewijswaarde van de gevonden overeenkomsten, omdat niet alle DNA-kenmerken van alle celdonoren zichtbaar zijn. De wetenschappelijke bewijswaarde van de bevindingen van het vergelijkend DNA-onderzoek wordt daarom geformuleerd in verbale termen van waarschijnlijkheid. Uit informatie van de politie blijkt dat er mogelijk geslachtsgemeenschap heeft plaatsgevonden tussen het slachtoffer en de betrokkene [naam vriend] een aantal dagen voor de verdwijning van het slachtoffer. Na deze gemeenschap zou zij dus nog een aantal dagen geleefd hebben. De kans op het aantreffen van spermacellen in het lichaam van levende personen neemt sterk af na verloop van tijd. Desondanks is op grond van de verkregen informatie en de resultaten van het vergelijkend DNA-onderzoek voor hypothese 1C, 1D, 3C en 3D (hof: zie hierna) aangenomen dat [naam vriend] één van de celdonoren is. De analyses zijn echter ook uitgevoerd zonder deze aanname. Op basis van de resultaten van het vergelijkend DNA-onderzoek wordt geconcludeerd dat in de bemonsteringen AWA059#04 en #06 van de anusuitstrijkjes en AUA106#02 van het slipje DNA aanwezig is van minimaal één onbekende persoon (niet zijnde [verdachte] , [naam vriend] of N. van den Hurk). Vanwege de complexiteit van de DNA-mengprofielen is het niet mogelijk om aan te geven of dit één en dezelfde persoon kan zijn. Voor het vaststellen van de wetenschappelijke bewijswaarde van de gevonden overeenkomsten met het DNA-profiel van [verdachte] zijn de bevindingen van het vergelijkend DNA-onderzoek beschouwd onder verschillende hypothesen. Per bemonstering is aangegeven welke hypothesen zijn beschouwd. AWA059#04 (bemonstering anus) hypothese 1A: De bemonstering bevat celmateriaal van de verdachte [verdachte] en twee willekeurige onbekende personen (niet verwant aan elkaar of aan de verdachte [verdachte] ). hypothese 1B: De bemonstering bevat celmateriaal van drie willekeurige onbekende personen (niet verwant aan elkaar of aan de verdachte [verdachte] ). hypothese 1C: De bemonstering bevat celmateriaal van [naam vriend] , de verdachte [verdachte] en één willekeurige onbekende persoon (niet verwant aan [naam vriend] of aan de verdachte [verdachte] ). hypothese 1D: De bemonstering bevat celmateriaal van [naam vriend] en twee willekeurige onbekende personen (niet verwant aan [naam vriend] of aan de verdachte [verdachte] ). De bevindingen van het vergelijkend DNA-onderzoek zijn zeer veel waarschijnlijker als de bemonstering DNA van de verdachte [verdachte] bevat (hypothese 1A en 1C) dan als de bemonstering geen celmateriaal van de verdachte [verdachte] bevat (hypothese 1B en 1D). AWA059#06 (bemonstering anus) hypothese 2A: De bemonstering bevat celmateriaal van de verdachte [verdachte] en twee willekeurige onbekende personen (niet verwant aan elkaar of aan de verdachte [verdachte] ). hypothese 2B: De bemonstering bevat celmateriaal van drie willekeurige onbekende personen (niet verwant aan elkaar of aan de verdachte [verdachte] ). De bevindingen van het vergelijkend DNA-onderzoek zijn zeer veel waarschijnlijker als hypothese 2A juist is, dan als hypothese 2B juist is. AUA106#02 (bemonstering slip) hypothese 3A: De bemonstering bevat celmateriaal van de verdachte [verdachte] en twee onbekende personen (niet verwant aan elkaar of aan de verdachte [verdachte] ). hypothese 3B: De bemonstering bevat celmateriaal van drie willekeurige onbekende personen (niet verwant aan elkaar of aan de verdachte [verdachte] ). hypothese 3C: De bemonstering bevat celmateriaal van [naam vriend] , de verdachte [verdachte] en één willekeurige onbekende persoon (niet verwant aan [naam vriend] of aan de verdachte [verdachte] ). hypothese 3D: De bemonstering bevat celmateriaal van [naam vriend] en twee willekeurige onbekende personen (niet verwant aan elkaar of aan [naam vriend] of aan de verdachte [verdachte] ). De bevindingen van het vergelijkend DNA-onderzoek zijn extreem veel waarschijnlijker als de bemonstering DNA van de verdachte [verdachte] bevat (hypothese 3A en 3C) dan als de bemonstering geen celmateriaal van de verdachte [verdachte] bevat (hypothese 3B en 3D). In algemene zin is in het rapport vermeld: De DNA-deskundige van het NFI maakt gebruik van de volgende reeks van waarschijnlijkheidstermen, met bijbehorend likelihood ratio interval: De bevindingen van het onderzoek zijn • ongeveer even waarschijnlijk