ECLI:NL:GHSHE:2024:4195

Parketnummer : 20-000089-23 Uitspraak : 13 december 2024 TEGENSPRAAK Arrest van de meervoudige kamer voor strafzaken van het gerechtshof 's-Hertogenbosch gewezen, na verwijzing van de zaak door de Hoge Raad op het hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Limburg, zittingsplaats Roermond, van 30 maart 2017, parketnummer 03-659443-16 en de van dat vonnis deel uitmakende beslissing op de vordering tot tenuitvoerlegging van een eerder opgelegde voorwaardelijke straf, parketnummer 03-659184-15 in de strafzaak tegen: [verdachte] , geboren te [geboorteplaats] op [geboortedag] 1958, wonende te [adres 1] . Hoger beroep Bij vonnis waarvan beroep heeft de rechtbank: - de tenlastelegging – voor zover aan de verdachte ten laste is gelegd dat hij [zorggroep] heeft belaagd – partieel nietig verklaard; - de officier van justitie niet-ontvankelijk verklaard in de vervolging van de belaging van [slachtoffer 1] , [slachtoffer 2] , [slachtoffer 3] , [slachtoffer 4] , [slachtoffer 5] , [slachtoffer 6] , [slachtoffer 7] , [slachtoffer 8] , [slachtoffer 9] en [slachtoffer 10] ; - de verdachte – gelet op de strekking van de overwegingen ten aanzien van [slachtoffer 11] in onderling verband en samenhang bezien – ter zake van belaging van die [slachtoffer 11] vrijgesproken; - de verdachte ter zake van belaging van [slachtoffer 12] , [slachtoffer 13] , [slachtoffer 14] , [slachtoffer 15] en [slachtoffer 16] veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 9 maanden, waarvan 5 maanden voorwaardelijk, met een proeftijd van 3 jaren, met aftrek van voorarrest en met oplegging als bijzondere voorwaarden – kort gezegd – een meldplicht, ambulante behandeling bij [psychiatrisch ziekenhuis] of een soortgelijke instelling en begeleiding/ondersteuning van het FACT-team ( [psychiatrisch ziekenhuis] ). Daarnaast zijn aan de verdachte vrijheidsbeperkende maatregelen opgelegd, inhoudende – kort weergegeven – een contact- en locatieverbod voor de duur van 2 jaren. Daarbij is vervangende hechtenis opgelegd voor de duur van 1 week voor iedere overtreding van de verboden. Deze bijzondere voorwaarden en vrijheidsbeperkende maatregelen zijn door de rechtbank dadelijk uitvoerbaar verklaard. Voorts heeft de rechtbank ten aanzien van de benadeelde partijen beslist dat de vordering tot schadevergoeding van: - [slachtoffer 13] wordt toegewezen tot een bedrag van € 608,96; - [slachtoffer 12] wordt toegewezen tot een bedrag van € 587,96; - [slachtoffer 14] wordt toegewezen tot een bedrag van € 593,00 - [slachtoffer 15] wordt toegewezen tot een bedrag van € 595,40; - [slachtoffer 16] wordt toegewezen tot een bedrag van € 594,86, waarbij alle vorderingen worden vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 1 april 2016 tot aan de dag der algehele voldoening, telkens met oplegging van de schadevergoedings-maatregel als bedoeld in artikel 36f van het Wetboek van Strafrecht (Sr). Daarnaast is de verdachte veroordeeld in de kosten van de benadeelde partijen, ten tijde van het wijzen van het vonnis begroot op nihil en zijn de vorderingen van de benadeelde partijen voor het overige afgewezen. De rechtbank heeft voorts beslist dat de vorderingen tot schadevergoeding van de benadeelde partijen Stichting [zorggroep] en [slachtoffer 11] niet-ontvankelijk worden verklaard en dat de benadeelde partijen worden veroordeeld in de kosten van de verdachte, ten tijde van het wijzen van het vonnis begroot op nihil. Tevens heeft de rechtbank bepaald dat de inbeslaggenomen GSM aan de verdachte dient te worden teruggeven en gelast dat de vordering tot tenuitvoerlegging van een eerder voorwaardelijk opgelegde gevangenisstraf voor de duur van 45 dagen (parketnummer 03-659184-15) geheel ten uitvoer zal worden gelegd. Van de zijde van de verdachte is tegen voormeld vonnis hoger beroep ingesteld. Het gerechtshof ’s-Hertogenbosch heeft bij arrest van 10 mei 2019, parketnummer 20-001190-17 de verdachte niet -ontvankelijk verklaard in het hoger beroep, voor zover gericht tegen de vrijspraak van de tenlastegelegde belaging van [slachtoffer 11] en het vonnis waarvan beroep, voor zover onderworpen aan het oordeel van het hof, vernietigd en in zoverre opnieuw rechtdoende: de dagvaarding nietig verklaard voor zover aan de verdachte ten laste is gelegd dat hij [zorggroep] heeft belaagd; het openbaar ministerie niet-ontvankelijk verklaard in de strafvervolging met betrekking tot de tenlastegelegde belaging van [slachtoffer 1] , [slachtoffer 2] , [slachtoffer 3] , [slachtoffer 4] , [slachtoffer 5] , [slachtoffer 6] , [slachtoffer 7] , [slachtoffer 8] , [slachtoffer 9] en [slachtoffer 10] ; de verdachte vrijgesproken van de tenlastegelegde belaging van [slachtoffer 12] en gelet hierop [slachtoffer 12] niet-ontvankelijk verklaard in haar vordering tot schadevergoeding; het tenlastegelegde ten aanzien van [slachtoffer 13] , [slachtoffer 14] , [slachtoffer 15] en [slachtoffer 16] bewezenverklaard, het bewezenverklaarde gekwalificeerd als ‘belaging, meermalen gepleegd’ en de verdachte ter zake van het bewezen verklaarde veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 9 maanden, met aftrek van voorarrest, waarvan 6 maanden voorwaardelijk, met een proeftijd van 3 jaren, met daaraan verbonden als bijzondere voorwaarde – kort gezegd – een contactverbod met de medewerkers van [zorggroep] . Het hof heeft deze bijzondere voorwaarde en het uit te oefenen reclasseringstoezicht dadelijk uitvoerbaar verklaard; de vorderingen van de benadeelde partijen [slachtoffer 13] , [slachtoffer 14] , [slachtoffer 15] en [slachtoffer 16] heeft het hof ten aanzien van de immateriële schadevergoeding telkens toegewezen tot een bedrag van € 500,00 en voor het overige afgewezen en ten aanzien van de materiële schadevergoeding telkens toegewezen, te vermeerderen met de wettelijke rente en oplegging van de schadevergoedingsmaatregel als bedoeld in artikel 36f Sr. de tenuitvoerlegging gelast van de vordering tot tenuitvoerlegging van een eerder voorwaardelijk opgelegde straf, met parketnummer 03-659184-15, te weten een gevangenisstraf voor de duur van 45 dagen; de teruggave aan de verdachte gelast van de onder hem in beslag genomen en nog niet teruggegeven GSM. De verdachte heeft tegen voormeld arrest van het gerechtshof beroep in cassatie ingesteld. De Hoge Raad der Nederlanden heeft bij arrest van 10 januari 2023 (nummer 21/02162) het arrest van het gerechtshof vernietigd, maar uitsluitend wat betreft de beslissingen over de tenlastegelegde belaging van [slachtoffer 13] , [slachtoffer 14] , [slachtoffer 15] en [slachtoffer 16] en de strafoplegging, en heeft de zaak naar het gerechtshof ’s-Hertogenbosch teruggewezen opdat de zaak ten aanzien daarvan opnieuw wordt berecht en afgedaan. De Hoge Raad heeft het cassatieberoep voor het overige verworpen. Omvang van het hoger beroep na terugwijzing De Hoge Raad heeft het arrest van het hof van 10 mei 2021 partieel vernietigd, te weten uitsluitend wat betreft het bewezenverklaarde ten aanzien van [slachtoffer 13] , [slachtoffer 14] , [slachtoffer 15] en [slachtoffer 16] en de strafoplegging. Dit betekent dat de overige door het hof genomen beslissingen waaronder de beslissing tot vrijspraak van de (impliciet cumulatief) tenlastegelegde belaging van [slachtoffer 12] , onherroepelijk zijn geworden. De omvang van het hoger beroep is na terugwijzing derhalve beperkt. Deze omvang moet in het voorliggende hoger beroep, blijkens het arrest van de Hoge Raad van 10 mei 2021, worden begrepen als uitdrukkelijk te zijn beperkt tot hetgeen aan de verdachte is tenlastegelegd ten aanzien van [slachtoffer 13] , [slachtoffer 14] , [slachtoffer 15] en [slachtoffer 16] - en dientengevolge de beslissingen ten aanzien van de vorderingen van de benadeelde partijen - en de op te leggen straf. Al hetgeen hierna wordt overwogen en beslist heeft betrekking op het gedeelte dat na deze terugwijzing thans nog aan het oordeel van het hof is onderworpen. Onderzoek van de zaak Dit arrest is - na terugwijzing van de zaak door de Hoge Raad - gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzittingen in hoger beroep, alsmede het onderzoek op de terechtzitting in eerste aanleg. Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal en van hetgeen door en namens de verdachte naar voren is gebracht. De advocaat-generaal heeft gevorderd dat het hof het vonnis waarvan beroep - voor zover na terugwijzing nog aan het oordeel van het hof onderworpen - zal vernietigen en, in zoverre opnieuw rechtdoende, de aan de verdachte tenlastegelegde belaging ten aanzien van [slachtoffer 13] , [slachtoffer 14] , [slachtoffer 15] en [slachtoffer 16] bewezen zal verklaren en de verdachte ter zake van het bewezenverklaarde zal veroordelen tot een gevangenisstraf voor de duur van 240 dagen, met aftrek van voorarrest, waarvan 118 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaren, met daaraan verbonden - kort gezegd -reclasseringstoezicht en een contactverbod met voormelde slachtoffers. De advocaat-generaal heeft verder gevorderd dat de vorderingen van de benadeelde partijen [slachtoffer 13] , [slachtoffer 14] , [slachtoffer 15] en [slachtoffer 16] ter zake van de immateriële schade geheel worden toegewezen, telkens te vermeerderen met de wettelijke rente en telkens met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel ex artikel 36f Sr. De benadeelde partijen dienen, aldus de advocaat-generaal ten aanzien van de gevorderde materiële schadevergoeding niet-ontvankelijk te worden verklaard. Ten aanzien van de in beslag genomen GSM heeft de advocaat-generaal gevorderd dat deze, voor zover nog aanwezig, zal worden teruggegeven aan de verdachte. De vordering tot tenuitvoerlegging van een eerder voorwaardelijk opgelegde gevangenisstraf onder parketnummer 03-659184-15, dient te worden afgewezen. De raadsvrouw heeft primair integrale vrijspraak bepleit en bijgevolg dat de vorderingen van de benadeelde partijen worden afgewezen. Subsidiair heeft de raadsvrouw verweer gevoerd ten aanzien van de strafoplegging en voor wat betreft de vorderingen van de benadeelde partijen het hof verzocht aan te sluiten bij de beslissingen van de rechtbank. Vonnis waarvan beroep Het beroepen vonnis - voor zover na terugwijzing nog aan het oordeel van het hof onderworpen - zal worden vernietigd omdat het hof tot een andere bewezenverklaring komt dan de rechtbank. Tenlastelegging Aan de verdachte is - voor zover na terugwijzing aan het oordeel van het hof onderworpen -tenlastegelegd dat: hij, in of omstreeks de periode van 01 april 2016 tot en met 08 december 2016 te Lottum, in de gemeente Horst aan de Maas, althans in Nederland, wederrechtelijk stelselmatig opzettelijk inbreuk heeft gemaakt op de persoonlijke levenssfeer [slachtoffer 13] en/of [slachtoffer 14] en/of [slachtoffer 15] en/of [slachtoffer 16] , allen werkzaam bij [zorggroep] , met het oogmerk voornoemde personen, te dwingen iets te doen, niet te doen, te dulden en/of vrees aan te jagen, immers heeft verdachte meermalen, althans eenmaal - voornoemde personen opgezocht en/of gevolgd naar hun woning en/of hun werk en/of zich geruime tijd in de (onmiddellijke) nabijheid van de woning, de auto en/of de werkplekken van voornoemde personen opgehouden en/of - kaarten in de brievenbus van voornoemde personen gestopt en/of kaarten achter een ruitenwisser van de auto van voornoemde personen bevestigd/gedeponeerd en/of - een middelvinger naar voornoemde personen opgestoken. De in de tenlastelegging voorkomende taal- en/of schrijffouten of omissies zijn verbeterd. De verdachte is daardoor niet geschaad in de verdediging. Partiele vrijspraak ten aanzien van [slachtoffer 14] Bij de beoordeling van de vraag of sprake is van belaging als bedoeld in artikel 285b, eerste lid van het Wetboek van Strafrecht is van belang wat de bewijsmiddelen inhouden met betrekking tot de aard, de duur, de frequentie en de intensiteit van de gedragingen van de verdachte, de omstandigheden waaronder deze hebben plaatsgevonden en de invloed daarvan op het persoonlijk leven en de persoonlijke vrijheid van het slachtoffer. [zorginstelling] -medewerkster [slachtoffer 14] heeft op 29 december 2016 klacht gedaan van stalking door verdachte (dossierpagina’s 48 en 49). [slachtoffer 14] heeft ten aanzien van de tenlastegelegde periode verklaard dat ze de verdachte op een donderdagavond in het voorjaar van 2016 bij de ingang van het [gebouw] in Lottum haar kant op zag lopen toen ze naar de ingang naast het [gebouw] liep om de sleutels van de dienstauto om te ruilen voor de sleutels van haar eigen auto. Toen zij omkeek zag ze dat hij haar nakeek en doorliep. Tijdens het verhoor bij de raadsheer-commissaris op 12 juni 2024 heeft zij verklaard dat de verdachte op dat moment niets tegen haar had gezegd en ook geen gebaren of bewegingen jegens haar had gemaakt. Verder heeft zij verklaard dat de verdachte meermaals zijn auto met opzet vlak naast haar auto had geparkeerd. Het hof acht het voorgaande onvoldoende om bewezen te achten dat de gedragingen van de verdachte ten opzichte van [slachtoffer 14] van een zodanige aard, duur, frequentie en intensiteit waren, dat kan worden gesproken van een stelselmatige inbreuk op de persoonlijke levenssfeer als bedoeld in artikel 285b Sr. Derhalve is het hof - met de raadsvrouw - van oordeel dat de aan de verdachte (impliciet cumulatief) tenlastegelegde belaging van [slachtoffer 14] niet wettig en overtuigend kan worden bewezen, zodat de verdachte hiervan dient te worden vrijgesproken. Bewezenverklaring Het hof acht wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het tenlastegelegde heeft begaan, met dien verstande dat: hij, in de periode van 01 april 2016 tot en met 08 december 2016 te Lottum, in de gemeente Horst aan de Maas, althans in Nederland, wederrechtelijk stelselmatig opzettelijk inbreuk heeft gemaakt op de persoonlijke levenssfeer van [slachtoffer 13] , [slachtoffer 15] en [slachtoffer 16] , allen werkzaam bij [zorggroep] , met het oogmerk voornoemde personen te dwingen iets te doen, niet te doen, te dulden en/of vrees aan te jagen, immers heeft verdachte meermalen, - voornoemde personen gevolgd en/of zich geruime tijd in de (onmiddellijke) nabijheid van de auto en/of de werkplekken van voornoemde personen opgehouden, en - een middelvinger naar een van voornoemde personen opgestoken. Het hof acht niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders ten laste is gelegd dan hierboven bewezen is verklaard, zodat hij daarvan zal worden vrijgesproken. Bewijsmiddelen Het hof ontleent aan de inhoud van de navolgende bewijsmiddelen het bewijs dat de verdachte het bewezen verklaarde heeft begaan. 1. Een proces-verbaal van aangifte, d.d. 29 november 2016, pagina’s 30 t/m 34, voor zover inhoudende de verklaring van [aangever] : Zij verklaarde het volgende over het in de aanhef vermelde incident (stalking), tussen donderdag 7 april 2016 te 09:00 uur en dinsdag 29 november 2016 te 09:00 uur: Ik doe bij deze aangifte van stalking tegen [verdachte] . Ik doe dit namens 15 medewerkers van de wijkverpleging van het [zorginstelling] . Ik ben daar de manager. Deze medewerkers betreffen: (..) [slachtoffer 15] ; [slachtoffer 16] . [verdachte] is cliënt bij ons in zorg geweest in 2013. Dat is toen beëindigd omdat de zorgvraag ook afgelopen was. Toen is eigenlijk het stalkingsgedrag van [verdachte] begonnen. Hij is leden van ons wijkverplegingsteam stelselmatig gaan lastig gevallen. Er zijn ook meerdere malen aangiftes gedaan tegen hem en hij is ook meerdere malen veroordeeld hiervoor. De laatste veroordeling dateert van april 2016. Het is daarna echter onverminderd en zelfs erger doorgegaan. [verdachte] blijft alle medewerkers van ons wijkverplegingsteam [zorginstelling] lastig vallen. Alle medewerkers, maar ook tijdelijke vakantiekrachten, geven aan dat ze minimaal 1 maal per week een incident hebben met [verdachte] . Hieronder (…) voorbeeld(..) van incident(..) (…) vastgelegd in zogenaamde MIM-meldingen (meldingen incidenten medewerkers) een journaal wat wij gebruiken: [slachtoffer 13] : (het hof begrijpt dat kennelijk, gelet op het feit dat een vergelijkbare beschrijving van dit incident terugkomt in het verhoor van [slachtoffer 13] op pagina 47, terwijl in het verhoor van [slachtoffer 12] op pagina 44 een dergelijk incident niet wordt beschreven, wordt bedoeld: [slachtoffer 13] ) Het is bekend dat [verdachte] vaker bij ons kantoor gesignaleerd wordt. Zo ook afgelopen 2/6. Ik was op ons kantoor ( [locatie 2] ) toen ik naar de dienstauto liep. Toen ik in de auto zat (..) zag ik een auto stilstaan op ongeveer 50 meter afstand, dwars voor de uitrit. Toen ik weg wilde rijden zag ik dat het de heer [verdachte] was. Hij reed heel erg langzaam naar voren. Hij had het rechterraam voor geopend en hing helemaal richting dit raam zodat hij kon staren. Ik heb daarop mijn telefoon gepakt om te fotograferen, maar toen hij dit in de gaten kreeg reed hij weg. (…) Hij staat bij de dienstauto te wachten, hij staat bij privéauto’s van medewerksters te wachten. Hij staat zelfs bij zorgcliënten voor de deur. Kennelijk weet hij nagenoeg alle zorgcliënten in Lottum te wonen en weet hij wanneer deze zorg krijgen. Hij staat dan achter muren en struiken enigszins verdekt opgesteld te kijken naar de medewerkster. Maar hij zal zich meestal ook gewoon tonen, het lijkt erop alsof hij juist graag gezien wil worden. Er zijn ook meerdere voorvallen geweest dat hij in zijn auto achter een medewerkster aan rijdt, of ze tegemoet komt rijden. Hij heeft in meerdere gevallen dan geknipperd met de lichten van zijn auto en ging zelfs meerdere malen op de verkeerde weghelft rijden waarna hij op het laatste moment uitweek zodat er net geen botsing ontstond met een van onze medewerksters in onze dienstauto. Alle voornoemde medewerksters zijn zonder uitzondering zeer bang voor hem. Het beïnvloedt hun manier van werken maar ook vooral hun werkvreugde. Het heeft een enorme impact op deze vrouwen, die altijd alleen hun werk moeten doen en dus alleen op pad zijn. Ze hebben voor aanvang van dienst al angst om te moeten beginnen. Een