ECLI:NL:PHR:2005:AT5933

Nr.03083/04 Mr. Jörg Zitting 17 mei 2005 Conclusie inzake: [verdachte]

1. Het gerechtshof te Leeuwarden heeft bij arrest van 10 februari 2004 de verdachte [verdachte] vrijgesproken van het hem bij inleidende dagvaarding tenlastegelegde rijden onder invloed van een verdovende stof.
2. Het cassatieberoep is ingesteld door het openbaar ministerie. De advocaat-generaal mr. K.R. van der Velde heeft bij schriftuur één middel van cassatie voorgesteld.
3. Het middel klaagt erover dat het hof ten onrechte heeft geoordeeld dat geen sprake is geweest van een onderzoek als bedoeld in art. 8, tweede lid, aanhef en onder b, Wegenverkeerswet 1994 en als gevolg daarvan ten onrechte (via bewijsuitsluiting) tot vrijspraak van het tenlastegelegde feit is gekomen.
4. Aan verdachte is tenlastegelegd dat: "hij op of omstreeks 14 april 2001 te en in de gemeente Assen als bestuurder van een voertuig, (personenauto), dit voertuig heeft bestuurd, terwijl hij verkeerde onder zodanige invloed van een stof, te weten coca[ï]ne en/of benzoylecgonine en/of methylecgonine, waarvan hij wist of redelijkerwijs moest weten, dat het gebruik daarvan - al dan niet in combinatie met het gebruik van een andere stof - de rijvaardigheid kon verminderen, dat hij niet tot behoorlijk besturen in staat moest worden geacht."
5. Het hof heeft de vrijspraak als volgt gemotiveerd: "Uit de processtukken en uit het onderzoek ter 's hofs terechtzitting is gebleken, dat niet van verdachte is gevorderd zijn medewerking te verlenen aan een voorlopig onderzoek van uitgeademde lucht, dat het eerste directe contact dat een opsporingsambtenaar met verdachte heeft gehad, leidend tot de verdenking van een gedraging in strijd met artikel 8, eerste lid, van de Wegenverkeerswet 1994, heeft plaatsgevonden op 14 april 2001 te 05.02 uur en dat de bloedafname vervolgens heeft plaatsgevonden op 14 april 2001 te 06.00 uur. Derhalve heeft de bloedafname plaatsgevonden binnen een uur na het hiervoor genoemde eerste directe contact. Naar 's hofs oordeel schept het bepaalde in artikel 163 van de Wegenverkeerswet 1994 de mogelijkheid dat voor het bewijs van handelen in strijd met artikel 8, eerste lid, van de Wegenverkeerswet 1994 gebruik wordt gemaakt van het resultaat van een bloedonderzoek waaraan de verdachte zich heeft onderworpen. In verband daarmee moet worden aangenomen dat zodanig bewijs slechts dan mede op het resultaat van een bloedonderzoek mag worden gegrond, indien bij de uitvoering daarvan de in artikel 163, tiende lid, van de Wegenverkeerswet 1994 bedoelde bij algemene maatregel van bestuur vast te stellen regels in acht zijn genomen. Het Besluit alcoholonderzoeken is een algemene maatregel van bestuur als bedoeld in artikel 163, tiende lid, van de Wegenverkeerswet
6. Artikel 15, derde lid, van het Besluit alcoholonderzoeken bepaalt, dat in een geval als het onderhavige de opsporingsambtenaar de verdachte meedeelt, dat deze laatste een tweede bloedafname kan verzoeken, welke mededeling in het proces-verbaal wordt opgenomen. Weliswaar is in het proces-verbaal voormelde mededeling opgenomen, maar bij die mededeling is tevens opgenomen, dat die tweede bloedafname voor rekening van verdachte komt. Aangezien in het Besluit alcoholonderzoeken niet is bepaald dat in een geval als het onderhavige een verdachte voor eigen rekening een tweede bloedafname kan verzoeken, is het hof van oordeel, dat in casu niet gesproken kan worden van een onderzoek als bedoeld in artikel 8, tweede lid, aanhef en onder b, van de Wegenverkeerswet 1994, zodat het resultaat van het bloedonderzoek niet voor het bewijs gebezigd mag worden. Naar 's hofs oordeel, is het overige voorhanden zijnde bewijsmateriaal onvoldoende om het telastegelegde bewezen te verklaren. Derhalve acht het hof niet bewezen hetgeen aan verdachte is telastegelegd, zodat hij daarvan moet worden vrijgesproken."
7. In de toelichting op het middel wordt betoogd dat het enkele gegeven dat de verbalisant de verdachte erop heeft gewezen dat een tweede bloedafname voor rekening van verdachte zou komen, nog niet met zich meebrengt dat niet meer gesproken kan worden van een rechtsgeldig onderzoek in de zin van art. 8, tweede lid aanhef en onder b, Wegenverkeerswet
8. Immers, het staat vast dat de mededeling dat verdachte recht had op een tweede bloedmonster is gedaan en uit de processtukken en het verhandelde ter terechtzitting is niet aannemelijk geworden dat de onjuiste toevoeging met betrekking tot de kosten van een tweede bloedafname er bij verdachte toe heeft geleid dat hij om die reden geen gebruik heeft gemaakt c.q. gebruik heeft kunnen maken van dat recht, aldus de steller van het middel.
9. Art. 15 Besluit Alcoholonderzoeken luidt - voor zover relevant - als volgt: "()
10. De verdachte aan wie die vordering