ECLI:NL:PHR:2006:AU7080

Griffienr. 00126/05 Mr. Wortel Zitting:22 november 2005 Conclusie inzake: [verzoeker = verdachte]

1. Dit cassatieberoep betreft een arrest van het Gerechtshof te Leeuwarden waarbij bewezen is verklaard dat verzoeker het als "belaging" aangeduide misdrijf heeft begaan, verzoeker deswege is ontslagen van alle rechtsvervolging, en is gelast dat verzoeker voor een termijn van één jaar zal worden opgenomen in een psychiatrisch ziekenhuis, met bijkomende beslissingen als in het arrest vermeld.
2. Namens verzoeker heeft mr. M.M. Rietveldt, advocaat te Hoogezand, een schriftuur houdende cassatieklachten ingediend.
3. Het eerste middel bevat de klacht dat het bewezenverklaarde ten onrechte als strafbaar feit is aangemerkt. Het tweede middel behelst de klacht dat de bewezenverklaring onvoldoende steun vindt in de gebezigde bewijsmiddelen. De beide klachten komen er op neer dat uit de bewijsmiddelen niet blijkt dat verzoeker heeft gehandeld met het oogmerk de in de bewezenverklaring genoemde persoon "te dwingen iets te dulden" als bedoeld in art. 285b Sr, en lenen zich voor gezamenlijke beoordeling.
4. Kennelijk heeft het Hof geoordeeld dat het bewezenverklaarde handelen "met het oogmerk [de aangeefster = slachtoffer] te dwingen iets te dulden" hierin gelegen is geweest dat verzoekers handelen er op gericht is geweest de aangeefster in de situatie te brengen waarin zij moest accepteren dat zij, tegen haar wil en in de intimiteit van haar eigen woning, bij voortduring met verzoeker werd geconfronteerd.
5. Het komt mij voor dat de bewezenverklaring, aldus verstaan, geen blijk geeft van een onjuiste rechtsopvatting betreffende dit bestanddeel van de in art. 285b Sr opgenomen delictsomschrijving, terwijl de bewezenverklaring ook in zoverre toereikende steun vindt in de gebezigde bewijsmiddelen, met name bewijsmiddel 1, een verklaring van de aangeefster, waarin te vinden is dat zij zich ten gevolge van verzoekers handelen een gevangene in haar eigen huis is gaan voelen.
6. De eerste twee middelen houd ik derhalve voor tevergeefs voorgesteld.
7. Het derde middel behelst de klacht dat het Hof een onjuiste uitleg heeft gegeven aan art. 37 Sr, door de daarin voorziene maatregel op verzoeker toe te passen, ofschoon nergens uit kon blijken dat verzoeker in fysieke zin een gevaar voor zichzelf of voor anderen opleverde.
8. Ter zake is in de bestreden uitspraak overwogen: "Het rapport van G. de Jong houdt - zakelijk weergegeven - onder meer in, dat niet te verwachten valt dat verdachte zich voortaan in de maatschappij behoorlijk zal gedragen en zich niet aan verstoring der openbare orde zal schuldig maken. Een verandering ten goede is te verwachten als verdachte psychiatrisch zal worden behandeld. Het rapport van B.T. Takkenkamp houdt - zakelijk weergegeven - onder meer in, dat het recidivegevaar onbehandeld als hoog dient te worden ingeschat. Geadviseerd wordt betrokkene conform art. 37 Sr gedurende een jaar op te nemen in een psychiatrisch ziekenhuis. Het hof neemt ook deze conclusie uit voornoemde rapporten over en maakt die tot de zijne. Het hof zal de plaatsing van verdachte in een psychiatrisch ziekenhuis gelasten, omdat de verdachte als een gevaar kan worden beschouwd voor zichzelf en/of voor anderen. Het hof gaat er van uit dat de mogelijkheid waarvan de advocaat-generaal ter zitting gewag heeft gemaakt - opname in de FPK te Assen op termijn van enkele weken - daadwerkelijk invulling zal vinden, gelet op de tijd die de verdachte nu al in voorlopige hechtenis heeft doorgebracht."
9. Het eerste lid van art. 37 Sr geeft de strafrechter de bevoegdheid om een verdachte voor één jaar in een psychiatrisch ziekenhuis te laten opnemen ingeval zijn strafbare gedrag wegens een gebrekkige ontwikkeling of ziekelijke stoornis van de geestvermogens niet toerekenbaar is, doch alleen indien de betrokkene "gevaarlijk is voor zichzelf, voor anderen, of voor de algemene veiligheid van personen of goederen".
10. In de toelichting op het middel wordt betoogd dat deze omschrijving van 'gevaar' aansluit bij het bepaalde in de Wet bijzondere opnemingen in psychiatrische ziekenhuizen (de Wet BOPZ), en dat krachtens die Wet onder 'gevaar' alleen kan worden verstaan een fysiek gevaar (voor zichzelf, anderen of de algemene veiligheid van personen of goederen).
11. Er is wel vaker gesteld dat het begrip 'gevaar' in art. 37 Sr overeenkomt met hetzelfde begrip in de Wet BOPZ, vgl. T. Kooijmans, Op maat geregeld? 2002, p.
12. Aangenomen evenwel, dat het begrip inderdaad steeds op dezelfde wijze moet worden toegepast, volgt daaruit geenszins dat 'gevaar' alleen uit een dreiging van fysieke schade kan bestaan. In art. 1 Wet BOPZ is namelijk bepaald: "