ECLI:NL:PHR:2011:BT1871

Nr. 11/00943 Mr. Machielse Zitting 6 september 2011 (bij vervroeging) Conclusie inzake: [Verdachte]

1. Het Gerechtshof 's-Gravenhage heeft verdachte op 3 augustus 2010 voor 1 primair: poging tot doodslag, 2: medeplegen van opzettelijk iemand wederrechtelijk van de vrijheid beroven en beroofd houden, 3 subsidiair: poging tot afpersing terwijl het feit wordt gepleegd door twee of meer verenigde personen, 4: medeplegen van opzettelijk handelen in strijd met een in artikel 3 onder B van de Opiumwet gegeven verbod, 7: bedreiging met enig misdrijf tegen het leven gericht, 8: medeplegen van een ander door geweld en een andere feitelijkheid en door bedreiging met geweld, gericht tegen hetzij die ander hetzij tegen derden, wederrechtelijk dwingen iets te doen, en 9 meer subsidiair: mishandeling, zwaar lichamelijk letsel ten gevolge hebbend, begaan tegen zijn echtgenoot, veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van vier jaar en zes maanden. Voorts heeft het hof de vordering van de benadeelde partij toegewezen en een schadevergoedingsmaatregel opgelegd.
2. Mr. T. Felix, advocaat te 's-Gravenhage, heeft cassatie ingesteld. Mr. R.J. Baumgardt, advocaat te Spijkenisse, heeft een schriftuur ingezonden, houdende twee middelen van cassatie. 3.
3. Het eerste middel klaagt over het bewijs van feit
4. Uit de gebezigde bewijsmiddelen zou niet zijn af te leiden dat verdachtes gedrag een aanmerkelijke kans in het leven heeft geroepen op het overlijden van [slachtoffer]. 3.
5. Bewezenverklaard is onder 1 dat "hij op 27 april 2009 te Vlissingen ter uitvoering van het door verdachte voorgenomen misdrijf om tezamen en in vereniging met een ander [slachtoffer] opzettelijk van het leven te beroven, met dat opzet [slachtoffer] met een mes in de rug en in de achterzijde van het rechter bovenbeen heeft gestoken, terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid". 3.
6. Het bewijs van feit 1 steunt op twee bewijsmiddelen. Bewijsmiddel 1 houdt de verklaring in van [slachtoffer], inhoudende onder meer dat op 27 april 2009 is ingebroken in een wietkwekerij waarop [slachtoffer] van verdachte een oogje moest houden. Toen [slachtoffer] het pand verliet om naar zijn werk te gaan kwamen verdachte en zijn broer aanrennen. Verdachte stormde op aangever af. Aangever voelde dat verdachte met iets in het been en de rug van aangever stak. Aangever voelde aan zijn been en zag dat de wond heel hard bloedde. Hij zag een soort slagersmes in de hand van verdachte. Bewijsmiddel 2 is een medische verklaring inhoudende als omschrijving van het letsel: "
7. achterzijde rechterbovenbeen gapende, scherpgerande wond
8. rug: gapende, scherpgerande wond". 3.
9. Het hof heeft geen woord gewijd aan het bewijs van het opzet op levensberoving van [slachtoffer]. Enkel in de strafmotivering heeft het hof overwogen dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan een poging tot doodslag door [slachtoffer] met een mes in de rug te steken, waardoor vitale organen geraakt kunnen worden. Voor het bewijs is niet gebruikgemaakt van enigerlei verklaring van verdachte over diens opzet, hetgeen ook niet voor de hand lag omdat verdachte immers ontkende. De medische verklaring houdt niets in over de precieze plaats van de wonden in rug en bovenbeen, noch bijvoorbeeld over de omvang of ernst van de wonden. Voorwaardelijk opzet op een bepaald gevolg - zoals hier de dood van [slachtoffer] - is aanwezig indien de verdachte zich willens en wetens heeft blootgesteld aan de aanmerkelijke kans dat dat gevolg zal intreden. Een aanwijzing dat verdachte [slachtoffer] heeft gestoken met de bedoeling hem aldus van het leven te beroven ontbreekt. Dan blijft over de mogelijkheid dat verdachte welbewust de aanmerkelijke kans heeft aanvaard dat [slachtoffer] door verdachtes handelen het leven zou verliezen. Voor de vaststelling dat de verdachte zich willens en wetens heeft blootgesteld aan zulk een kans is niet alleen vereist dat de verdachte wetenschap heeft van de aanmerkelijke kans dat het gevolg zal intreden, maar ook dat hij die kans ten tijde van de gedraging bewust heeft aanvaard (op de koop toe heeft genomen). De beantwoording van de vraag of de gedraging de aanmerkelijke kans op een bepaald gevolg in het leven roept, is afhankelijk van de omstandigheden van het geval, waarbij betekenis toekomt aan de aard van de gedraging en de omstandigheden waaronder deze is verricht. Bepaalde gedragingen kunnen naar hun uiterlijke verschijningsvorm worden aangemerkt als zo zeer gericht op een bepaald gevolg dat het - behoudens contra-indicaties - niet anders kan zijn dan dat de verdachte de aanmerkelijke kans op het desbetreffende gevolg heeft aanvaard.