vonnis RECHTBANK DEN HAAG Team handel zaaknummer / rolnummer Vonnis van 20 april 2016 in de navolgende gevoegde zaken: I. de zaak met zaaknummer / rolnummer: C/09/477160 / HA ZA 15-1 (hierna: zaak I)

Article 44

, to the extent that the provisional application of this Treaty is not inconsistent with its constitution, laws or regulations. [emphasis added] 306. By contrast, the Tribunal refers to the Limitation Clause in Article 45

(2)(c), which reads: (

c)Notwithstanding subparagraph (a), any signatory making a declaration referred to in subparagraph (
a)shall apply Part VII provisionally pending the entry into force of the Treaty for

Article 44

, to the extent that such provisional application is not inconsistent with its laws or regulations. [emphasis added] In this context, the phrase “such provisional application” necessarily has a different meaning, referring to the provisional application of only Part VII of the Treaty. (…) 308. There are two possible interpretations of the phrase “the provisional application of this Treaty”: it can mean either “the provisional application of the entire Treaty” or “the provisional application of some parts of the Treaty.” The Tribunal finds that, in context, the former interpretation accords better with the ordinary meaning that should be given to the terms, as required by Article 31

(1)of the VCLT. Indeed, without any further qualification, it is to be presumed that a reference to “this Treaty” is meant to refer to the Treaty as a whole, and not only part of the Treaty. 309. The Tribunal notes that its finding on the scope of provisional application in Article 45

(1)is entirely consistent with the decision on jurisdiction rendered in the Kardassopoulos case. (…) 311. In the Tribunal’s opinion, there is no basis to conclude that the signatories would have assumed an obligation to apply only part of the Treaty provisionally, without making such partial provisional application explicit. The Tribunal therefore concludes that the Limitation Clause in Article 45

(1)contains an “all-or-nothing” proposition: either the entire Treaty is applied provisionally, or it is not applied provisionally at all.

Furthermore, the Tribunal concludes that the determination of this “all-or-nothing” question depends on the consistency of the principle of provisional application with a signatory’s domestic law. The alternative—that the question hinges on whether, in fact, each and every provision of the Treaty is consistent with a signatory’s domestic legal regime—would run squarely against the object and purpose of the Treaty, and indeed against the grain of international law.
Under the pacta sunt servanda rule and Article 27 of the VCLT, a State is prohibited from invoking its internal legislation as a justification for failure to perform a treaty. In the Tribunal’s opinion, this cardinal principle of international law strongly militates against an interpretation of Article 45

(1)that would open the door to a signatory, whose domestic regime recognizes the concept of provisional application, to avoid the provisional application of a treaty (to which it has agreed) on the basis that one or more provisions of the treaty is contrary to its internal law. Such an interpretation would undermine the fundamental reason why States agree to apply a treaty provisionally. They do so in order to assume obligations immediately pending the completion of various internal procedures necessary to have the treaty enter into force.

Allowing a State to modulate (or, as the case may be, eliminate) the obligation of provisional application, depending on the content of its internal law in relation to the specific provisions found in the Treaty, would undermine the principle that provisional application of a treaty creates binding obligations.
Provisional application as a treaty mechanism is a question of public international law. International law and domestic law should not be allowed to combine, through the deployment of an “inconsistency” or “limitation” clause, to form a hybrid in which the content of domestic law directly controls the content of an international legal obligation. This would create unacceptable uncertainty in international affairs. Specifically, it would allow a State to make fluctuating, uncertain and un-notified assertions about the content of its domestic law, after a dispute has already arisen. Such a State, as Claimant argues, “would be bound by nothing but its own whims and would make a mockery of the international legal agreement to which it chose to subject itself.” A treaty should not be interpreted so as to allow such a situation unless the language of the treaty is clear and admits no other interpretation. That is not the case with Article 45

(1)of the ECT. 320. The Tribunal reiterates that its interpretation of the Limitation Clause of Article 45

(1)is based on its specific language in its context. The Tribunal recognizes, as do Claimant’s experts, Professors Crawford and Reisman, that parties negotiating a treaty enjoy drafting freedom and could (using clear and unambiguous language) overcome the “strong presumption of the separation of international from national law.” Indeed, parties to a treaty are free to agree to any particular regime. This would include a regime where each signatory could modulate (or eliminate) its obligation of provisional application based on consistency of each provision of the treaty in question with its domestic law. For the reasons set out above, however, agreement to such a regime would need to be clearly and unambiguously expressed, a standard which Article 45

(1)does not meet. 321. The Tribunal’s interpretation of Article 45

(1)is also supported by State practice. As already noted in an earlier section, six States (Austria, Luxembourg, Italy, Romania, Portugal and Turkey) relied expressly on the Limitation Clause in Article 45

(1). An analysis of the statements or declarations made by these States confirms that each one of them relied on Article 45

(1)—sometimes alone and sometimes in conjunction with Article 45

(2))—for the non-application of the entire Treaty under the provisional application regime. Respondent itself has described these six signatories as States who “consider themselves unable to apply and have not applied any provision of the Treaty on a provisional basis.” Not one of these six States, in other words, relied on the Limitation Clause in Article 45

(1)for the interpretation now posited by Respondent, namely the selective or partial provisional application of the ECT based on the non-application of only those individual provisions that are claimed to be inconsistent with a signatory’s domestic law. 322. Similarly, in the lists it maintained to keep track of the intentions of the signatories, the ECT Secretariat identified the States that intended to rely on Article 45

(1)as intending to do so in order to avoid provisional application of the Treaty altogether. Thus, the preliminary list of signatories prepared by the ECT Secretariat, dated 19 December 1994, described signatories intending to rely on Article 45

(1)as States “which will not apply the Treaty provisionally in accordance with Article 45

(1)”[emphasis added]. This preliminary list identified Austria, Italy, Portugal, Romania and Turkey. The updated list prepared by the ECT Secretariat, dated 1 March 1995, described the same category of signatories in exactly the same way, as States “ which will not apply the Treaty provisionally in accordance with Article 45

(1)” [emphasis added]. In addition to the countries already identified on the list dated 19 December 1994, this list included Hungary61 and Luxembourg. 329. The Tribunal therefore concludes that Article 45

(1)requires an analysis and determination of whether the principle of provisional application per se is inconsistent with the Constitution, laws or regulations of the Russian Federation. If it is not inconsistent, then this Tribunal has jurisdiction to hear Claimant’s claims under Article 26 of the Treaty, which would apply provisionally in the Russian Federation in accordance with Article 45

(1). It is to that issue that the Tribunal now turns. b) Is the Principle of Provisional Application Inconsistent with Russian Law? 330. There is no significant debate between the Parties on the issue of whether the principle of provisional application per se is inconsistent with the Constitution, law or regulations of the Russian Federation. Claimant asserts that the principle is not inconsistent with Russian law, citing ample legislative and doctrinal authorities in support of its submission, and concludes on that basis that the Limitation Clause in Article 45

(1)is unavailable to the Russian Federation. Respondent does not seriously challenge the authorities cited by Claimant on this point. Respondent’s principal argument against provisional application of the ECT, as seen earlier, is based on the interpretation of Article 45

(1), not on the assertion that provisional application per se is unknown or unrecognized by Russian law. (…) 338. The Tribunal therefore has no difficulty in concluding that the principle of provisional application is perfectly consistent with the Constitution, laws and regulations of the Russian Federation. Accordingly, the Tribunal finds that the whole of the ECT applied provisionally in the Russian Federation until such provisional application was terminated, in accordance with the notification that the Russian Federation made on 20 August 2009, pursuant to Article 45

(3)(

a)of the Treaty, of its intention not to become a Contracting Party to the Treaty.(…) 343. The Tribunal is of the view that the determination as to whether or not the principle of provisional application is consistent with the constitution, the laws or the regulations of the host State in which the Investment is made must be made in the light of the constitution, laws and regulations at the time of signature of the ECT. (…)
c)Are the Provisions of the ECT Relating to Dispute Resolution Inconsistent with Russian Law? 346. In view of the Tribunal’s conclusion with respect to the interpretation of Article 45

(1), there is no need, in principle, to address Respondent’s submission that the provisions of the ECT relating to dispute resolution are themselves inconsistent with Russian law.

However, since both sides made extensive submissions to the Tribunal with respect to the so-called “piecemeal” approach and because, as will be seen, the Tribunal’s analysis and findings with respect to the consistency with Russian laws and Constitution of these provisions of the ECT relating to dispute resolution lead the Tribunal to the same conclusion, the Tribunal has nevertheless decided to set out its analysis under this alternative approach. (…) (ii) Tribunal’s Decision
After having considered the totality of the Parties’ submissions and having deliberated, the Tribunal concludes that Article 26 of the ECT is not inconsistent with the Constitution, laws or regulations of the Russian Federation. The terms of the Russian Federation’s Law on Foreign Investment (both the 1991 and 1999 versions) are crystal clear. Investor-State disputes such as the present one are arbitrable under Russian law. The Tribunal recalls the key provisions of the law which inform its conclusion. (…)
Furthermore, the definitions of “foreign investor” and “foreign investment” in both the 1991 and 1999 versions of the Law on Foreign Investment are consistent with the definitions of “Investor” and “Investment” in Article 1 of the ECT. (…)
On the issue of standing, the Tribunal concludes that Claimant is claiming for violation of its own rights under the ECT, not the rights of Yukos. The Tribunal agrees with Claimant’s characterization of its claim, which is not a derivative action, but an action for the direct loss by Claimant of its shares and their value.
The Tribunal’s conclusions are confirmed by the representations of the Government of the Russian Federation in the Explanatory Note which it submitted to the State Duma of the Federal Assembly of the Russian Federation when the ECT was submitted for ratification. The following extracts from the Note are particularly relevant: Prior to the entry into force of the ECT, the majority of the Contracting Parties agreed to apply the treaty on a provisional basis. In this respect, it was decided that such provisional application of the ECT would be implemented to the extent that it would not be inconsistent with the constitution, laws and regulations of the country in question. At the time for the signing of the ECT, its provisions on provisional application were in conformity with the Russian legal acts. For that reason, the Russian side did not make declarations as to its inability to accept provisional application (such declarations were made by 12 of the 49 ECT signatories). [. . .] The provisions of the ECT are consistent with Russian legislation. [. . .] The legal regime of foreign investments envisaged under the ECT is consistent with the provisions of the existing Law of the RSFSR on Foreign Investments in the RSFSR, as well as with the amended version of the Law currently being discussed in the State Duma, and does not require the acknowledgement of any concessions or the adoption of any amendments to the abovementioned Law. The ECT is also consistent with the provisions of Russian bilateral international treaties on the promotion and protection of investment. [emphasis added]
During his cross-examination, Professor Avakiyan, one of Respondent’s expert witnesses, confirmed that he agreed with the contents of the Explanatory Note cited in the previous paragraph. The Tribunal’s conclusion on the consistency of Article 26 of the ECT with Russian law is also supported by the writings of Professor Yershov, who was a member of the Russian delegation to the ECT negotiations. During parliamentary hearings concerning the ECT, Professor Yershov submitted a paper in which he noted the following: From the standpoint of Russian interests, the compromise achieved in developing the ECT language guarantees Russia a solution to a critical foreign trade problem: receipt and codification of a liberal nondiscriminatory trade policy regime for an EMP exporter otherwise unattainable in such a short time. In exchange for this, under the ECT, Russia grants foreign investors an energy investment regime acceptable to them that does not require any concessions on Russia’s part beyond the framework of current law. [emphasis added]
As to the BIT practice of the Russian Federation, in the Tribunal’s opinion, it is of little assistance to either Party. On the one hand, Claimant refers to the many BITs entered into by the Russian Federation that provide for investor-State arbitration, inviting the conclusion that investor-State arbitration is not inconsistent with Russian law. As Respondent has pointed out, however, the BITs in force in the Russian Federation have all been ratified, thus eliminating any concern with provisions in the BITs that might be different from the underlying Russian legislation. The ratified BITs therefore do little to advance Claimant’s position.
On the other hand, Respondent seeks support for its position by pointing out that some of the explanatory notes submitted to the Duma in connection with the ratification of BITs have made it explicit that the BIT in question is subject to ratification because it contains a provision for the settlement of investor-State disputes through international arbitration. As Claimant points out, however, none of the BITs in question contains a provisional application regime such as that found in Article 45

(1)of the ECT. Ratification by the State Duma is thus required in order for the Russian Federation to express its consent to arbitration. 378. At this point, the Tribunal recalls again its fundamental finding on the meaning and interpretation of Article 45

(1): irrespective of any inconsistencies that might exist between Article 26 of the ECT and Russian law, Article 26 of the ECT, as well as other provisions of the Treaty, apply provisionally and the Russian Federation has therefore consented to international arbitration.

Pursuing nevertheless its detailed analysis of Article 26, in particular, through the prism of the FLIT, the Tribunal will now seek to answer the question whether the signature of a treaty which contains a provisional application clause is sufficient to establish the consent of the Russian Federation to international arbitration of disputes arising under the Treaty.
These provisions [bedoeld worden de artikelen 2 en 6, toevoeging rechtbank] of the FLIT are very clear. There is no room for ambiguity. The Tribunal therefore concludes that the Russian Federation has consented to be bound — albeit provisionally — by Article 26 of the ECT by its signature of the ECT. Article 45

(1)of the ECT establishes beyond the shadow of a doubt, and notwithstanding Article 39 of the ECT, that the Russian Federation and other signatories agreed that their signature of the Treaty would have the effect of expressing the consent of the Russian Federation (and each other signatory) to be provisionally bound by its terms. 383. The Tribunal notes that Article 11 of the FLIT provides that the decision to sign a treaty is a decision which rests with the Executive: (…) Moreover, as we saw earlier, Article 23

(1)of the FLIT makes it clear that provisional application is permissible under the legislation of the Russian Federation. Therefore, the obligation assumed by the Russian Federation to be bound, prior to ratification, by the dispute settlement provisions (including international arbitration) of a provisionally applied treaty such as the ECT, and the consent expressed therein, are not inconsistent with the Constitution, laws or regulations of the Russian Federation, and the Tribunal so finds.

Respondent argues that a treaty must be ratified by the Russian Federation, and therefore be in force, in order to establish the consent of the Russian Federation to an arbitration provision of the treaty. As shown above, however, under the FLIT, ratification is not the only means by which the Russian Federation can express its consent to the terms of a treaty: signature can express consent where the treaty, such as the ECT, so provides, as it does by specifying in Article 45 the obligations not of a party to the treaty but of a “signatory.”
That there is a distinction between consenting to be bound provisionally by the treaty and, on the other hand, the treaty being “in force” for a State is also clear from the definition of “Contracting Party” in Article 1

(2)of the ECT. As used in the ECT, “Contracting Party” means “a state or Regional Economic Integration Organization which has consented to be bound by this Treaty and for which the Treaty is in force.” [emphasis added] The use of the conjunction “and” between the clauses “which has consented to be bound by this Treaty” and “for which the Treaty is in force” means that there must be circumstances, in the eyes of the parties to the ECT, including the Russian Federation, where a State for which the ECT is not “in force,” has nevertheless consented to be bound by its terms. 386. There is one last argument of Respondent which the Tribunal finds important to address. Article 23

(2)of the FLIT requires that a treaty subject to provisional application must be submitted to and ratified by the State Duma within six months from its signature and the start of its provisional application. It is common ground between the Parties that the ECT which was signed on 17 December 1994 has never been ratified by the State Duma. Respondent submits that since the six-month period had long expired, any continued provisional application of the ECT would have been inconsistent with Russian law.

In the view of the Tribunal, the six-month limit is merely an internal requirement; failure to respect that procedure does not in and of itself automatically terminate provisional application. (…)
The Tribunal’s analysis leads it to conclude that Article 26 of the ECT is not inconsistent with the Constitution, laws or regulations of the Russian Federation. Although, as noted at the outset of this section, this analysis was not essential in view of the Tribunal’s dispositive interpretation of Article 45

(1), it does sustain the Tribunal’s decision. 5Conclusion (…) 394. In this chapter, the Tribunal has found that: d) The regimes of provisional application in Article 45

(1)and 45

(2)are separate, and the Russian Federation can benefit from the Limitation Clause in Article 45

(1)even though it made no declaration under Article 45

(2); e) The Russian Federation can invoke the Limitation Clause in Article 45

(1)even though it made no prior declaration nor gave any prior notice to other signatories that it intended to rely on Article 45

(1)to exclude provisional application; f) The Limitation Clause of Article 45

(1)negates provisional application of the Treaty only where the principle of provisional application is itself inconsistent with the constitution, laws or regulations of the signatory State; and g) In the Russian Federation, there is no inconsistency between the provisional application of treaties and its Constitution, laws or regulations.

Accordingly, the Tribunal has concluded that the ECT in its entirety applied provisionally in the Russian Federation until 19 October 2009, and that Parts III and V of the Treaty (including Article 26 thereof) remain in force until 19 October 2029 for any investments made prior to 19 October
Respondent is thus bound by the investor-State arbitration provision invoked by Claimant.
The Tribunal is comforted in its decision by its further finding that, had it been an essential consideration under the Limitation Clause of Article 45

(1)—which it is not— Article 26 of the ECT itself, as well as Articles 1

(6)and 1

(7), are consistent with Respondent’s Constitution, laws and regulations. (…) 2.

Het dictum van de Interim Awards van 30 november 2009 luidt als volgt: IX. DECISION
For the reasons set forth above, the Tribunal: (a) DISMISSES the objections to jurisdiction and/or admissibility based on Article 1

(6)and 1

(7), Article 17, Article 26

(3)(b)(

i)and Article 45 of the ECT (…). 2.12. Hierna is de Arbitrage voortgezet. Het Scheidsgerecht heeft op 18 juli 2014 in elk van de drie aan hem voorgelegde zaken een eindvonnis (“Final Award”) gewezen. 2.13. In de zaak die was aangespannen door VPL is de Russische Federatie (onder andere) veroordeeld om aan VPL een schadevergoeding ter hoogte van $ 8.203.032.751 te betalen. In de zaken die waren aangespannen door YUL en Hulley zijn aan deze gedaagden schadevergoedingsbedragen van respectievelijk $ 1.846.000.687 en $ 39.971.834.360 toegekend. 3De relevante wetgeving The Energy Charter Treaty (“ECT”) 3.1. De artikelen 1, 2, 10, 13, 26, 39, 44 en 45 van de ECT luiden als volgt: Article 1. Definitions As used in this Treaty: 1. “Charter” means the European Energy Charter adopted in the Concluding Document of the Hague Conference on the European Energy Charter signed at The Hague on 17 December 1991; signature of the Concluding Document is considered to be signature of the Charter. 2. “Contracting Party” means a state or Regional Economic Integration Organization which has consented to be bound by this Treaty and for which the Treaty is in force. 6. “Investment” means every kind of asset, owned or controlled directly or indirectly by an Investor (…) 7. “Investor” means:
a)with respect to a Contracting Party: (
i)a natural person having the citizenship or nationality of or who is permanently residing in that Contracting Party in accordance with its applicable law; (
ii)company or other organization organized in accordance with the law applicable in that Contracting Party;
b)with respect to a “third state”, a natural person, company or other organization which fulfils, mutatis mutandis, the conditions specified in subparagraph
a)for a Contracting Party. Article 2. Purpose of the Treaty This Treaty establishes a legal framework in order to promote long-term cooperation in the energy field, based on complementarities and mutual benefits, in accordance with the objectives and principles of the Charter. Article 10. Promotion, protection and treatment of investments 1. Each Contracting Party shall, in accordance with the provisions of this Treaty, encourage and create stable, equitable, favourable and transparent conditions for Investors of other Contracting Parties to Make Investments in its Area. Such conditions shall include a commitment to accord at all times to Investments of Investors of other Contracting Parties fair and equitable treatment. Such Investments shall also enjoy the most constant protection and security and no Contracting Party shall in any way impair by unreasonable or discriminatory measures their management, maintenance, use, enjoyment or disposal. In no case shall such Investments be accorded treatment less favourable than that required by international law, including treaty obligations. Each Contracting Party shall observe any obligations it has entered into with an Investor or an Investment of an Investor of any other Contracting Party 3. For the purposes of this Article, “Treatment" means treatment accorded by a Contracting Party which is no less favourable than that which it accords to its own Investors or to Investors of any other Contracting Party or any third state, whichever is the most favourable. 7. Each Contracting Party shall accord to Investments in its Area of Investors of other Contracting Parties, and their related activities including management, maintenance, use, enjoyment or disposal, treatment no less favourable than that which it accords to Investments of its own Investors or of the Investors of any other Contracting Party or any third state and their related activities including management, maintenance, use, enjoyment or disposal, whichever is the most 12. Each Contracting Party shall ensure that its domestic law provides effective means for the assertion of claims and the enforcement of rights with respect to Investments, investment agreements, and investment authorizations. Article 13. Expropriation 1. Investments of Investors of a Contracting Party in the Area of any other Contracting Party shall not be nationalized, expropriated or subjected to a measure or measures having effect equivalent to nationalization or expropriation (hereinafter referred to as “Expropriation") except where such Expropriation is:
a)for a purpose which is in the public interest;
b)not discriminatory;
c)carried out under due process of law; and
d)accompanied by the payment of prompt, adequate and effective compensation. Such compensation shall amount to the fair market value of the Investment expropriated at the time immediately before the Expropriation or impending Expropriation became known in such a way as to affect the value of the Investment (hereinafter referred to as the “Valuation Date"). (…) 2. The Investor affected shall have a right to prompt review, under the law of the Contracting Party making the Expropriation, by a judicial or other competent and independent authority of that Contracting Party, of its case, of the valuation of its Investment, and of the payment of compensation, in accordance with the principles set out in paragraph 1. 3. For the avoidance of doubt, Expropriation shall include situations where a Contracting Party expropriates the assets of a company or enterprise in its Area in which an Investor of any other Cotracting Party has an Investment, including through the ownership of shares. Article 21. Taxation 1. Except as otherwise provided in this Article, nothing in this Treaty shall create rights or impose obligations with respect to Taxation Measures of the Contracting Parties. In the event of any inconsistency between this Article and any other provision of the Treaty, this Article shall prevail to the extent of the inconsistency. (…) 5.
a)Article 13 shall apply to taxes. Article 26. Settlement of disputes between an Investor and a Contracting Party 1. Disputes between a Contracting Party and an Investor of another Contracting Party relating to an Investment of the latter in the Area of the former, which concern an alleged breach of an obligation of the former under Part III shall, if possible, be settled amicably. 2. If such disputes can not be settled according to the provisions of paragraph 1 within a period of three months from the date on which either party to the dispute requested amicable settlement, the Investor party to the dispute may choose to submit it for resolution:
a)to the courts or administrative tribunals of the Contracting Party party to the dispute;
b)in accordance with any applicable, previously agreed dispute settlement procedure; or
c)in accordance with the following paragraphs of this Article. 3.
a)Subject only to subparagraphs
b)and c), each Contracting Party hereby gives its unconditional consent to the submission of a dispute to international arbitration or conciliation in accordance with the provisions of this Article.
b)(
i)The Contracting Parties listed in Annex ID do not give such unconditional consent where the Investor has previously submitted the dispute under subparagraph 2a) or b). (
ii)For the sake of transparency, each Contracting Party that is listed in Annex ID shall provide a written statement of its policies, practices and conditions in this regard to the Secretariat no later than the date of the deposit of its instrument of ratification, acceptance or approval in accordance with Article 39 or the deposit of its instrument of accession in accordance with Article 41.
c)A Contracting Party listed in Annex IA does not give such unconditional consent with respect to a dispute arising under the last sentence of Article 10

(1). 4. In the event that an Investor chooses to submit the dispute for resolution under subparagraph 2 c), the Investor shall further provide its consent in writing for the dispute to be submitted to:

a)(
i)The International Centre for Settlement of Investment Disputes, established pursuant to the Convention on the Settlement of Investment Disputes between States and Nationals of other States opened for signature at Washington, 18 March 1965 (hereinafter referred to as the “ICSID Convention"), if the Contracting Party of the Investor and the Contracting Party party to the dispute are both parties to the ICSID Convention; or (
ii)The International Centre for Settlement of Investment Disputes, established pursuant to the Convention referred to in subparagraph a)(i), under the rules governing the Additional Facility for the Administration of Proceedings by the Secretariat of the Centre (hereinafter referred to as the “Additional Facility Rules"), if the Contracting Party of the Investor or the Contracting Party party to the dispute, but not both, is a party to the ICSID Convention;
b)a sole arbitrator or ad hoc arbitration tribunal established under the Arbitration Rules of the United Nations Commission on International Trade Law (hereinafter referred to as “UNCITRAL"); or
c)an arbitral proceeding under the Arbitration Institute of the Stockholm Chamber of Commerce. 5.
a)The consent given in paragraph 3 together with the written consent of the Investor given pursuant to paragraph 4 shall be considered to satisfy the requirement for: (
i)written consent of the parties to a dispute for purposes of Chapter II of the ICSID Convention and for purposes of the Additional Facility Rules; (
ii)an “agreement in writing" for purposes of article II of the United Nations Convention on the Recognition and Enforcement of Foreign Arbitral Awards, done at New York, 10 June 1958 (hereinafter referred to as the “New York Convention"); and (iii) “the parties to a contract [to] have agreed in writing" for the purposes of article 1 of the UNCITRAL Arbitration Rules.
b)Any arbitration under this Article shall at the request of any party to the dispute be held in a state that is a party to the New York Convention. Claims submitted to arbitration hereunder shall be considered to arise out of a commercial relationship or transaction for the purposes of article I of that Convention. 6. A tribunal established under paragraph 4 shall decide the issues in dispute in accordance with this Treaty and applicable rules and principles of international law. 7. An Investor other than a natural person which has the nationality of a Contracting Party party to the dispute on the date of the consent in writing referred to in paragraph 4 and which, before a dispute between it and that Contracting Party arises, is controlled by Investors of another Contracting Party, shall for the purpose of article 25

(2)b) of the ICSID Convention be treated as a “national of another Contracting State" and shall for the purpose of article 1

(6)of the Additional Facility Rules be treated as a “national of another State".

The awards of arbitration, which may include an award of interest, shall be final and binding upon the parties to the dispute. An award of arbitration concerning a measure of a sub-national government or authority of the disputing Contracting Party shall provide that the Contracting Party may pay monetary damages in lieu of any other remedy granted. Each Contracting Party shall carry out without delay any such award and shall make provision for the effective enforcement in its Area of such awards. Article
Ratification, acceptance or approval This Treaty shall be subject to ratification, acceptance or approval by signatories. Instruments of ratification, acceptance or approval shall be deposited with the Depositary. Article
Entry into force
This Treaty shall enter into force on the ninetieth day after the date of deposit of the thirtieth instrument of ratification, acceptance or approval thereof, or of accession thereto, by a state or Regional Economic Integration Organization which is a signatory to the Charter as of 16 June
For each state or Regional Economic Integration Organization which ratifies, accepts or approves this Treaty or accedes thereto after the deposit of the thirtieth instrument of ratification, acceptance or approval, it shall enter into force on the ninetieth day after the date of deposit by such state or Regional Economic Integration Organization of its instrument of ratification, acceptance, approval or accession.
For the purposes of paragraph 1, any instrument deposited by a Regional Economic Integration Organization shall not be counted as additional to those deposited by member states of such Organization. Article
Provisional application
Each signatory agrees to apply this Treaty provisionally pending its entry into force for

Article 44

, to the extent that such provisional application is not inconsistent with its constitution, laws or regulations. 2.

a)Notwithstanding paragraph 1 any signatory may, when signing, deliver to the Depositary a declaration that it is not able to accept provisional application. The obligation contained in paragraph 1 shall not apply to a signatory making such a declaration. Any such signatory may at any time withdraw that declaration by written notification to the Depositary.
b)Neither a signatory which makes a declaration in accordance with subparagraph a nor Investors of that signatory may claim the benefits of provisional application under paragraph 1.
c)Notwithstanding subparagraph a), any signatory making a declaration referred to in subparagraph a shall apply Part VII provisionally pending the entry into force of the Treaty for

Article 44

, to the extent that such provisional application is not inconsistent with its laws or regulations. 3.

a)Any signatory may terminate its provisional application of this Treaty by written notification to the Depositary of its intention not to become a Contracting Party to the Treaty. Termination of provisional application for any signatory shall take effect upon the expiration of 60 days from the date on which such signatory's written notification is received by the Depositary.
b)In the event that a signatory terminates provisional application under subparagraph a, the obligation of the signatory under paragraph 1 to apply Parts III and V with respect to any Investments made in its Area during such provisional application by Investors of other signatories shall nevertheless remain in effect with respect to those Investments for twenty years following the effective date of termination, except as otherwise provided in subparagraph c).
c)Subparagraph
b)shall not apply to any signatory listed in Annex PA. A signatory shall be removed from the list in Annex PA effective upon delivery to the Depositary of its request therefor. The Vienna Convention on the Law of Treaties (“VCLT”) (het Weens Verdragenverdrag; in het vonnis verder afgekort als “WVV”) 3.2. De artikelen 11, 12, 14, 25, 27, 31 en 32 van het WVV in de officiële Engelse versie luiden als volgt. Article 11. Means of expressing consent to be bound by a treaty The consent of a State to be bound by a treaty may be expressed by signature, exchange of instruments constituting a treaty, ratification, acceptance, approval or accession, or by any other means if so agreed. Article 12. Consent to be bound by a treaty expressed by signature 1. The consent of a State to be bound by a treaty is expressed by the signature of its representative when: (
a)the treaty provides that signature shall have that effect; (
b)it is otherwise established that the negotiating States were agreed that signature should have that effect; or (
c)the intention of the State to give that effect to the signature appears from the full powers of its representative or was expressed during the negotiation. 2. For the purposes of paragraph 1: (
a)the initialling of a text constitutes a signature of the treaty when it is established that the negotiating States so agreed; (
b)the signature ad referendum of a treaty by a representative, if confirmed by his State, constitutes a full signature of the treaty. Article 14. Consent to be bound by a treaty expressed by ratification, acceptance or approval 1. The consent of a State to be bound by a treaty is expressed by ratification when: (
a)the treaty provides for such consent to be expressed by means of ratification; (
b)it is otherwise established that the negotiating States were agreed that ratification should be required; (
c)the representative of the State has signed the treaty subject to ratification; or (
d)the intention of the State to sign the treaty subject to ratification appears from the full powers of its representative or was expressed during the negotiation. 2. The consent of a State to be bound by a treaty is expressed by acceptance or approval under conditions similar to those which apply to ratification. Article 25. Provisional application 1. A treaty or a part of a treaty is applied provisionally pending its entry into force if: (
a)the treaty itself so provides; or (
b)the negotiating States have in some other manner so agreed. 2. Unless the treaty otherwise provides or the negotiating States have otherwise agreed, the provisional application of a treaty or a part of a treaty with respect to a State shall be terminated if that State notifies the other States between which the treaty is being applied provisionally of its intention not to become a party to the treaty. Article 27. Internal law and observance of treaties A party may not invoke the provisions of its internal law as justification for its failure to perform a treaty. This rule is without prejudice to article 46. Article 31. General rule of interpretation 1. A treaty shall be interpreted in good faith in accordance with the ordinary meaning to be given to the terms of the treaty in their context and in the light of its object and purpose. 2. The context for the purpose of the interpretation of a treaty shall comprise, in addition to the text, including its preamble and annexes: (
a)any agreement relating to the treaty which was made between all the parties in connexion with the conclusion of the treaty; (
b)any instrument which was made by one or more parties in connexion with the conclusion of the treaty and accepted by the other parties as an instrument related to the treaty. 3. There shall be taken into account, together with the context: (
a)any subsequent agreement between the parties regarding the interpretation of the treaty or the application of its provisions; (
b)any subsequent practice in the application of the treaty which establishes the agreement of the parties regarding its interpretation; (
c)any relevant rules of international law applicable in the relations between the parties. 4. A special meaning shall be given to a term if it is established that the parties so intended. Article 32. Supplementary means of interpretation Recourse may be had to supplementary means of interpretation, including the preparatory work of the treaty and the circumstances of its conclusion, in order to confirm the meaning resulting from the application of article 31, or to determine the meaning when the interpretation according to article 31: (
a)leaves the meaning ambiguous or obscure; or (
b)leads to a result which is manifestly absurd or unreasonable. De Russische Grondwet 3.3. De artikelen 10, 15, 86, 94, 105 en 106 van de Russische Grondwet luiden, volgens de door de Russische Federatie overgelegde niet-officiële Engelse vertaling, als volgt: Article 10 State power in the Russian Federation shall be exercised on the basis of its division into legislative, executive and judicial. The legislative, executive and judicial authorities shall be independent. Article 15 1 . The Constitution of the Russian Federation shall have the supreme juridical force, direct application and shall be used on the whole territory of the Russian Federation. Laws and other legal acts adopted in the Russian Federation shall not contradict the Constitution of the Russian Federation. 2. The bodies of state authority, bodies of local self-government, officials, private citizens and their associations shall be obliged to observe the Constitution of the Russian Federation and laws. 3. Laws shall be officially published. Unpublished laws shall not be used. Normative legal acts concerning human rights, freedoms and duties of man and citizen may not be used, if they are not officially published for general knowledge. 4. The universally-recognised norms of international law and international treaties and agreements of the Russian Federation shall be a component part of its legal system. If an international treaty or agreement of the Russian Federation establishes other rules than those envisaged by law, the rules of the international agreement shall be applied. Artikel 86 The President of the Russian Federation shall
a)Govern the foreign policy of the Russian Federation,
b)Hold negotiations and sign international treaties and agreements of the Russian Federation,
c)Sign ratification instruments (…) Article 94 The Federal Assembly – the parliament of the Russian Federation – shall be the representative and legislative body of the Russian Federation. Article 95 1. The Federal Assembly consists of two chambers – the Council of the Federation and the State Duma (…) Article 105 1. Federal laws shall be adopted by the State Duma. (…) Article 106 Federal laws adopted by the State Duma on the following issues shall be the liable to obligatory consideration by the Council of the Federation
a)federal budget;
b)federal taxes and dues;
c)financial, currency, credit, customs regulation, and money issue;
d)ratification and denunciation of international treaties and agreements of the Russian Federation;
e)the status and protection of the state border of the Russian Federation;
f)peace and war. De Russische Federal Law on International Treaties (“FLIT”) 3.4. De artikelen 2, 6, 11, 14, 15 en 23 van de Russische Federal Law on International Treaties, door de Russische Federatie ook RFW Internationale verdragen genoemd (hierna: de FLIT), luiden, volgens de door de Russische Federatie overgelegde niet-officiële Engelse vertaling, als volgt: Article 2 Use of terms For the purposes of this Federal Law: [. . .]
b)“ratification,” “approval,” “acceptance,” and “accession” mean in each case a form whereby the Russian Federation expresses its consent to be bound by an international treaty;
c)“signature” means either a stage in the conclusion of a treaty, or a form of expressing consent of the Russian Federation to be bound by an international treaty, if the treaty provides that signature shall have that effect, or it is otherwise established that the Russian Federation and the other negotiating States were agreed that signature should have that effect, or the intention of the Russian Federation to give that effect to the signature appears from the full powers of its representative or was expressed during the negotiation;
d)“conclusion” means the expression of consent of the Russian Federation to be bound by an international treaty; Article 6 Expression of consent of the Russian Federation to be bound by an international treaty 1. Consent of the Russian Federation to be bound by an international treaty may be expressed by means of: signature of the treaty; exchange of the documents constituting the treaty; ratification of the treaty; approval of the treaty; acceptance of the treaty; accession to the treaty; or any other means of expressing consent agreed by the contracting parties. 2. Decisions to grant consent for the Russian Federation to be bound by international treaties shall be made by state bodies of the Russian Federation in accordance with their competence as established by the Constitution of the Russian Federation, this Federal Law and other legislative acts of the Russian Federation. Article 11 1. Decisions to negotiate and to sign international treaties of the Russian Federation shall be made:
a)with respect to treaties to be concluded on behalf of the Russian Federation, by the President of the Russian Federation, but with respect to treaties to be concluded on behalf of the Russian Federation on matters under the jurisdiction of the Government of the Russian Federation, by the Government of the Russian Federation;
b)with respect to treaties to be concluded on behalf of the Government of the Russian Federation, by the Government of the Russian Federation. 2. Decisions to negotiate and to sign international treaties of the Russian Federation on matters under the jurisdiction of the Government of the Russian Federation shall be made by the President of the Russian Federation if circumstances so require. Article 14 Ratification of international treaties of the Russian Federation In accordance with the Constitution of the Russian Federation the ratification of international treaties of the Russian Federation shall be effected through the enactment of federal law. Article 15 International treaties of the Russian Federation subject to ratification 1. The following international treaties of the Russian Federation shall be subject to ratification:
a)international treaties whose implementation requires amendment of existing legislation or enactment of new federal laws, or that set out rules different from those provided for by a law;
b)international treaties whose subject is basic rights and freedoms of the person and the citizen;
c)international treaties concerning the territorial demarcation of the Russian Federation with other States, including international treaties on the State Border of the Russian Federation, as well as international treaties concerning the demarcation of the exclusive economic zone or continental shelf of the Russian Federation;
d)international treaties concerning the basis of inter-State relations, concerning issues affecting the defense capability of the Russian Federation, concerning disarmament and international arms control, and international peace and security, as well as peace treaties and collective security treaties;
e)international treaties concerning the participation of the Russian Federation in inter-State unions, international organizations, and other inter-State associations, if such treaties require the Russian Federation to transfer certain powers to them or establish that decisions of their bodies are binding upon the Russian Federation. 2. An international treaty shall likewise be subject to ratification if the parties have agreed to subsequent ratification when concluding the international treaty. Article 23 Provisional application of international treaties by the Russian Federation 1. An international treaty or a part of a treaty may, prior to its entry into force, be applied by the Russian Federation provisionally if the treaty itself so provides or if an agreement to that effect has been reached with the parties that have signed the treaty. 2. Decisions on the provisional application of a treaty or a part thereof by the Russian Federation shall be made by the body that has taken the decision to sign the international treaty according to the procedure set out in Article 11 of this Federal Law. If an international treaty - the decision on the consent to the binding character of which for the Russian Federation is, under this Federal Law, to be taken in the form of a Federal Law - provides for the provisional application of the treaty or a part thereof, or if an agreement to that effect was reached among the parties in some other manner, then this treaty shall be submitted to the State Duma within six months from the start of its provisional application. The term of provisional application may be prolonged by way of a decision taken in the form of a federal law according to the procedure set out in Article 17 of this Federal Law for the ratification of international treaties. 3. Unless the international treaty provides otherwise, or the respective States otherwise agree, the provisional application by the Russian Federation of a treaty or a part thereof shall be terminated upon notification to the other States that apply the treaty provisionally of the intention of the Russian Federation not to become a party to the treaty. De Russische Grondbeginselenwet 3.5. De artikelen 1 en 43 van de Fundamentals of Legislation on Foreign Investments in the USSR 1991 (hierna: de Grondbeginselenwet) luiden, volgens de door de Russische Federatie overgelegde niet-officiële Engelse vertaling, als volgt: Article 1 Legislation on Foreign Investments of the USSR and republics Relations in connection with foreign investments in the territory of the USSR shall be regulated by the legislation of the USSR and republics, except where these Fundamentals and other legislation of the USSR and the republics on foreign investments provide otherwise. The laws of the republics shall regulate in accordance with these Fundamentals the relations arising in connection with foreign investments in the republics’ territories, subject to specific features of their economic operations and investment policy, except to the extent that regulation of the relations is referred to the jurisdiction of the Union, and the relations that must be regulated by the Union pursuant to the USSR international treaties. Article 43 Disputes between foreign investors and the State are subject to consideration in the USSR in courts, unless otherwise provided by international treaties of the USSR. Disputes of foreign investors and enterprises with foreign investments with Soviet State bodies acting as a party to relationships regulated by civil legislation, enterprises, social organizations and other Soviet legal entities, disputes between participants of the enterprise with foreign investments and the enterprise itself are subject to consideration in the USSR in courts or, upon agreement of the parties, in arbitration proceedings, inter alia, abroad, and in cases provided by legislative acts of the Union of SSR and the republics - in arbitrazh courts, economic courts and others. De Law on Foreign Investments (Wet inzake de Buitenlandse Investeringen) 3.6. De artikelen 2, 7, en 9 van de Law on Foreign Investments 1991, door de Russische Federatie ook genoemd RFW Buitenlandse Investeringen 1991 (hierna: de Wet inzake de Buitenlandse Investeringen 1991) luiden, volgens de door de Russische Federatie overgelegde niet-officiële Engelse vertaling of ontleend aan bijlagen bij het hierna te noemen deskundigenrapport van A. Asoskov (Expert Report Annex 30), als volgt: Article 2. Foreign investments Foreign investments are all types of material assets and intellectual property injected by foreign investors into objects of entrepreneurial and other types of activity with the aim of obtaining profit (income). Article 7. Guarantees Against Expropriation and Unlawful Actions of State Bodies and Their Officials Foreign investments in the RSFSR may not be subject to nationalization, requisition or confiscation, except in cases provided by legislative acts, when such measures are taken in public interest. In cases of nationalization or requisition prompt, adequate and effective compensation is paid to the foreign investor. Decisions on nationalization are made by the Supreme Council of the RSFSR. Decisions on requisition and confiscation are made under the procedure prescribed by the legislation in effect in the territory of the RSFSR. Decisions of governmental bodies on expropriation of foreign investments may be contested in the RSFSR courts. Foreign investors are entitled to compensation of damages, including lost profit, incurred as a result of compliance with the instructions of State bodies of the RSFSR and their officials that are inconsistent with the legislation in effect in the territory of the RSFSR, and as a result of improper discharge by such bodies and their officials of statutory obligations owed to the foreign investor or an enterprise with foreign investments. Article 9. Dispute Resolution Investment disputes, including disputes over the amount, conditions and procedure of the payment of compensation, shall be resolved by the Supreme Court of the RSFSR or the Supreme Arbitrazh Court of the RSFSR, unless another procedure is established by an international treaty in force in the territory of the RSFSR. Disputes of foreign investors and enterprises with foreign investments against RSFSR State bodies, disputes between investors and enterprises with foreign investments involving matters relating to their operations, as well as disputes between participants of an enterprise with foreign investments and the enterprise itself shall be resolved by the RSFSR courts, or, upon agreement of the parties, by an arbitral tribunal, or, in cases specified by the laws, by authorities authorized to consider economic disputes. International treaties in force in the territory of the RSFSR may provide for recourse to international means of resolution of disputes arising in connection with foreign investments in the territory of the RSFSR. 3.7. De artikelen 2 en 10 van de Law on Foreign Investments 1999, door de Russische Federatie ook genoemd RFW Buitenlandse Investeringen 1999 (hierna: de Wet inzake de Buitenlandse Investeringen 1999) luiden, volgens de door de Russische Federatie overgelegde niet-officiële Engelse vertaling of ontleend aan bijlagen bij het bedoelde deskundigenrapport van A. Asoskov (Expert Report Annex 31), als volgt: Article 2. The Basic Terms Used in the Present Federal Law The following basic terms are used for the purposes of the present Federal Law: (…) foreign investment - the injection of foreign capital in objects of entrepreneurial activity in the territory of the Russian Federation in the form of objects of civil law rights belonging to a foreign investor, unless such objects are excluded from the realm of civil law relations or are restricted in the Russian Federation pursuant to federal laws, including money, securities (denominated in a foreign currency and the currency of the Russian Federation), other property, property rights which can be evaluated in a monetary form, exclusive rights to the results of intellectual activities (intellectual property), as well as services and information. Article 10. Guarantees of Due Resolution of Disputes Arising in Connection with Investments and Business of a Foreign Investor in the Territory of the Russian Federation A dispute of a foreign investor arising in connection with its investments and business activity conducted in the territory of the Russian Federation shall be resolved in accordance with international treaties of the Russian Federation and federal laws in courts, arbitrazh courts or through international arbitration (arbitral tribunal). 4De geschillen van partijen in alle zaken 4.1. De Russische Federatie vordert, samengevat, dat de rechtbank, voor zover mogelijk uitvoerbaar bij voorraad, de tussen haar als de verweerster in de Arbitrage en gedaagden als de respectieve eisers in de Arbitrage gewezen Interim Awards van 30 november 2009 en de Final Awards van 18 juli 2014 (tezamen: de Yukos Awards) vernietigt, met veroordeling van gedaagden in de kosten van dit geding, te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf veertien dagen na de dagtekening van het vonnis. 4.2. De Russische Federatie legt aan deze gelijkluidende vorderingen, samengevat, het volgende ten grondslag. Voor de vernietiging van de Yukos Awards bestaan zes – in het hier toepasselijke artikel 1065 lid 1 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (Rv) voorziene – gronden, die elk tot het rechtsgevolg van vernietiging moeten leiden. Dit betreft de gronden genoemd in artikel 1065 lid 1 onder de letters:

(1)a (een geldige overeenkomst tot arbitrage ontbreekt), in verband waarmee het Scheidsgerecht niet bevoegd was tot kennisneming en beslissing op de vorderingen van gedaagden;

(2)c (het Scheidsgerecht heeft zich niet aan zijn opdracht gehouden);

(3)b (het Scheidsgerecht was onregelmatig samengesteld), in het bijzonder doordat zijn assistent Valasek klaarblijkelijk een inhoudelijke rol van betekenis heeft vervuld bij het beoordelen van het bewijs, bij de beraadslaging van het Scheidsgerecht en bij de voorbereiding van de Final Awards;

(4)d (de Yukos Awards zijn ten aanzien van diverse cruciale aspecten niet met redenen omkleed);

(5)e (de Yukos Awards zijn strijdig met de Nederlandse openbare orde en de goede zeden, waaronder in dit geval de fundamentele rechten van de Russische Federatie op een eerlijk proces), nu uit de Awards de partijdigheid en de vooroordelen van het Scheidsgerecht blijken. 4.

Gedaagden hebben ten aanzien van al deze aspecten de vordering van de Russische Federatie gemotiveerd weersproken. 4.
Op de (verdere) stellingen van partijen wordt hierna, voor zover van belang, nader ingegaan. 5De beoordeling van de geschillen in alle zaken Inleiding Authentieke teksten of vertaling? 5.
In 2.10-12 zijn de voor deze zaak relevante passages uit de Yukos Awards aangehaald in de authentieke, Engelstalige, versie. De hierna volgende citaten uit de Awards zullen in dit (Nederlandstalige) vonnis in de Nederlandse taal worden weergegeven. Daarbij maakt de rechtbank gebruik van de Nederlandse vertaling die de Russische Federatie in het geding heeft gebracht. Opmerking verdient dat gedaagden niet hebben aangevoerd dat deze vertaling niet adequaat is. 5.
Aanhalingen van de ECT zullen hierna in beginsel in de eerder weergegeven Engelstalige versie geschieden. Als de rechtbank zich bedient van de Nederlandse vertaling, maakt zij gebruik van de Nederlandstalige tekst, zoals gepubliceerd in het Tractatenblad. De bevoegdheid van de rechtbank in deze procedure 5.
Doordat Den Haag de plaats van de Arbitrage was, is deze rechtbank bevoegd tot kennisneming van de in 4.1 omschreven vordering. Dit volgt uit artikel 1073 lid 1 Rv, in verbinding met artikel 1064 lid 2 Rv, zoals dit tot 1 januari 2015 luidde. Artikel 1064 Rv oud is in dit geval nog van toepassing op grond van artikel IV van de Wet van 2 juni 2014 (Stb. 200), dat bepaalt dat deze wet, die nieuwe regels voor arbitrage bevat, van toepassing is op arbitrages die aanhangig zijn op of na de datum van inwerkingtreding van de wet. De Arbitrage was toen, op 1 januari 2015, niet meer aanhangig. De bevoegdheid van het Scheidsgerecht Inleiding 5.
De rechtbank zal, gelet op de eerste grond die de Russische Federatie voor haar vordering tot vernietiging van de Yukos Awards aanvoert, allereerst beoordelen of het Scheidsgerecht bevoegd was tot kennisneming van de vorderingen van de eisers in de Arbitrage. Daarbij stelt zij ten aanzien van het toetsingskader het volgende voorop. Het in de Arbitrage benoemde Scheidsgerecht was op de voet van artikel 1052 lid 1 Rv weliswaar gerechtigd te oordelen over zijn bevoegdheid, maar het fundamentele karakter van het recht op toegang tot de rechter brengt mee dat de beantwoording van de vraag of een geldige arbitrageovereenkomst in de zin van artikel 1065 lid 1 onder a Rv ontbreekt, uiteindelijk aan de gewone rechter is opgedragen. Dit fundamentele karakter brengt ook mee dat de rechter – in afwijking van de in beginsel beperkte toetsing in een vernietigingsprocedure – een vordering tot vernietiging van een arbitraal vonnis op de grond dat een geldige overeenkomst ontbreekt, niet terughoudend toetst (vergelijk recent Hoge Raad 26 september 2014, ECLI:NL:HR:2014:2837). Bij het oordeel hierover neemt de rechtbank bovendien als uitgangspunt dat op gedaagden de bewijslast rust ten aanzien van de bevoegdheid van het Scheidsgerecht. Die bewijslast rustte in de Arbitrage immers ook op hen (als eisers), terwijl in deze procedure dezelfde bevoegdheidskwestie aan de orde is. 5.
Het Scheidsgerecht heeft zijn bevoegdheidsoordeel gebaseerd op twee zelfstandige gronden. Deze hierna te bespreken gronden hangen samen met

(1)de betekenis van artikel 45 ECT en

(2)de vraag of het in artikel 26 ECT neergelegde arbitraal beding “not inconsistent” is met de Russische constitutie, wetgeving of andere regelgeving. Artikel 45 ECT Algemeen 5.

Voordat zij ingaat op de betekenis van artikel 45 ECT brengt de rechtbank in herinnering dat de Russische Federatie de ECT niet heeft geratificeerd. Artikel 39 ECT stelt ratificatie (bekrachtiging, “ratification”) voorop. Dit is ook het geval in artikel 44, dat betrekking heeft op de inwerkingtreding van het Verdrag. Het Verdrag kent echter ook, bij wijze van uitzondering, de in artikel 45 voorziene mogelijkheid van “voorlopige toepassing”. Artikel 45 lid 1 5.
De eerste vernietigingsgrond hangt samen met de betekenis van artikel 45 lid 1 ECT, dat de basis vormt voor de hier bedoelde voorlopige toepassing van het Verdrag. Iedere Ondertekenende Partij heeft blijkens die bepaling ingestemd met voorlopige toepassing van de ECT “to the extent that such provisional application is not inconsistent with its constition, laws or regulations”. De rechtbank duidt dit voorbehoud hierna, in overeenstemming met de in de Interim Awards gebruikte terminologie, aan als de “Limitation Clause”. Het Scheidsgerecht heeft geoordeeld dat de Russische Federatie door ondertekening van de ECT ermee heeft ingestemd dat het Verdrag als geheel voorlopig zou worden toegepast in afwachting van de inwerkingtreding ervan, tenzij het principe van voorlopige toepassing zelf strijdig zou zijn met de Russische Grondwet, wetten of andere voorschriften. Volgens het Scheidsgerecht behelst de in artikel 45 lid 1 vervatte Limitation Clause dus een “alles of niets”-benadering. Dit oordeel, dat in 2.10 uitgebreid is weergegeven, laat zich als volgt samenvatten, waarbij alleen de voor dit vonnis relevante overwegingen worden weergegeven. Hierbij verwijzen de tussen haken geplaatste nummers naar de desbetreffende rechtsoverwegingen van het Scheidsgerecht. - De zinsnede “to the extent” wordt vaak als formulering gebruikt wanneer opstellers van een bepaling in een verdrag of een wet duidelijk willen maken dat een bepaling alleen moet worden toegepast in de mate waarin wordt voldaan aan hetgeen daarop volgt.

(303)- De sleutel voor de interpretatie van de Limitation Clause ligt in dit geval echter in het woord “such”. De zinsnede “such provisional application” (“deze voorlopige toepassing”) verwijst naar de eerder in dat artikellid genoemde voorlopige toepassing, te weten de voorlopige toepassing van “this Treaty”. De betekenis van de zinsnede “deze voorlopige toepassing” is dan ook context-specifiek: de betekenis ervan is ontleend aan het specifieke gebruik van de voorlopige toepassing waarnaar deze zinsnede verwijst. (304 en 305) - In de context van artikel 45 lid 2 onder c ECT heeft de zinsnede “deze voorlopige toepassing” noodzakelijkerwijs een andere betekenis. Zij verwijst naar de voorlopige toepassing van alleen Deel VII van het Verdrag.

(306)- Er zijn twee mogelijke interpretaties van de zinsnede over de voorlopige toepassing van dit verdrag. De passage kan het oog hebben op de voorlopige toepassing van het gehele verdrag of van enkele delen van het verdrag. De eerste interpretatie stemt, in de context, beter overeen met de gewone betekenis die aan de termen moet worden toegeschreven.

(308)- Deze conclusie stemt volledig overeen met de beslissing die het scheidsgerecht in de Kardassopouloszaak over zijn bevoegdheid heeft gegeven.

(309)- Het alternatief van de door het Scheidsgerecht gekozen “alles of niets”-benadering is dat de voorlopige toepassing afhangt van het antwoord op de vraag of een afzonderlijke bepaling van het Verdrag verenigbaar is met het nationale wetgevingsregime van een Ondertekenende Partij. Dit zou volledig indruisen tegen het voorwerp en doel van het Verdrag, en zelfs met de aard van het internationale recht. Dit zou zich ook niet verdragen met het pacta sunt servanda-beginsel en met artikel 27 van het WVV. (312-319) - De gekozen interpretatie van artikel 45 lid 1 ECT wordt ook ondersteund door de statenpraktijk. Zes staten hebben een uitdrukkelijk beroep gedaan op de Limitation Clause van artikel 45 lid 1. Op gelijke wijze heeft het Secretariaat van de ECT in de lijsten die het bijhield om de bedoelingen van de ondertekenaars bij te houden, de staten die voornemens waren artikel 45 lid 1 in te roepen, aangemerkt als voornemens dit te doen om voorlopige toepassing van het Verdrag volledig te vermijden. (321 en 322) - In het licht van de conclusie van het Scheidsgerecht over de interpretatie van artikel 45 lid 1 is het niet nodig om acht te slaan op de travaux preparatoires.

(329)- Het principe van de voorlopige toepassing is niet strijdig met de Russische wetgeving. (330 en volgende) 5.

De Russische Federatie heeft de door het Scheidsgerecht aan artikel 45 lid 1 ECT gegeven uitleg gemotiveerd bestreden. In haar visie hangt de reikwijdte van de voorlopige toepassing af van de overeenstemming van iedere afzonderlijke verdragsbepaling met de Grondwet, wetten of voorschriften. Gedaagden hebben zich met een beroep op dezelfde argumenten als in de Interim Awards zijn te lezen, achter het oordeel van het Scheidsgerecht geschaard. Het gaat er dus in de kern om of de Limitation Clause zo moet worden uitgelegd dat deze clausule betrekking heeft op het principe van de voorlopige toepassing – bij welke uitleg de mogelijkheid van de voorlopige toepassing van de ECT (als geheel) afhangt van het antwoord op de vraag of het nationale recht dit principe kent –, dan wel dat de voorlopige toepassing van de ECT is beperkt tot de verdragsbepalingen die niet strijdig zijn met het nationale recht. 5.
De uitleg van de Limitation Clause dient te geschieden volgens de regels die zijn neergelegd in de artikelen 31 en 32 WVV, dat wil zeggen overeenkomstig de betekenis die de bewoordingen in het normale spraakgebruik hebben, met inachtneming van hun context en in het licht van het doel van de ECT (artikel 31 lid 1 WVV). De context van een verdrag omvat in elk geval de tekst, met inbegrip van preambule en bijlagen (artikel 31 lid 2 WVV). Artikel 31 lid 3 WVV bepaalt dat bij de uitleg daarnaast rekening moet worden gehouden met onder meer ieder later gebruik in de toepassing van het verdrag waardoor overeenstemming van de partijen inzake de uitlegging van het verdrag is ontstaan. Ingevolge artikel 32 lid 2 WVV kan bovendien betekenis toekomen aan aanvullende middelen van uitlegging, en in het bijzonder aan de voorbereidende werkzaamheden (travaux preparatoires) en de omstandigheden waaronder het verdrag is gesloten. Deze middelen kunnen worden ingezet om de betekenis die voortvloeit uit de toepassing van artikel 31 te bevestigen of de betekenis te bepalen indien de uitlegging, geschied overeenkomstig artikel 31, (a) de betekenis dubbelzinnig of duister laat of (b) leidt tot een resultaat dat duidelijk ongerijmd of onredelijk is. 5.
Bij de uitleg van artikel 45 lid 1 ECT komt het in de eerste plaats aan op de gewone betekenis daarvan. Daarbij gaat het in het bijzonder om de woorden “to the extent”. De betekenis van het woord “extent” wordt in de Oxford Thesaurus of English onder meer omschreven als “degree, scale, level, magnitude, scope, extensiveness, amount, size; coverage, breadth, width, reach en range.” Dit sluit aan bij de door de Russische Federatie genoemde, aan de Oxford English dictionary (tweede editie 1989) en de Webster’s Third International Dictionary of the English Language

(1961)ontleende omschrijving van de woorden “to the extent”: “space or degree to which anything is extended”, “width of application, operation, etc. scope”, “range (as of inclusiveness or application) over which something extends” en “the limit to which something extends”. 5.

Met de term “to the extent” wordt dus volgens de betekenis daarvan in het normale spraakgebruik een mate, een reikwijdte of – iets anders gezegd – een differentiatie weergegeven. Deze betekenis komt ook tot uitdrukking in een aantal andere taalversies van het verdrag. Zo is de term in de Duitse versie vertaald als “in dem Maβe”, in de Franse versie als “dans la mesure où” en in de Nederlandse versie als “voor zover”. 5.
De gewone betekenis van deze woorden duidt, los van de context daarvan, meer in de richting van de juistheid van de door de Russische Federatie verdedigde uitleg. In de door het Scheidsgerecht gevolgde interpretatie – waarbij beter het woord “indien” past – is de Limitation Clause immers beperkt tot één vorm van onverenigbaarheid met nationaal recht, te weten een verbod van voorlopige toepassing als zodanig. Het Scheidsgerecht heeft ook met zoveel woorden onderkend dat de opstellers van een verdrags- of wetsbepaling de term “to the extent” vaak gebruiken om duidelijk te maken dat een bepaling alleen toepassing ken vinden in de mate waarin wordt voldaan aan hetgeen erop volgt. Het Scheidsgerecht heeft echter in het kader van de context waarin deze term moet worden gelezen, beslissend belang gehecht aan het bijvoeglijk naamwoord “such”. Volgens het Scheidsgerecht kunnen de woorden “such provisional application” alleen verwijzen naar het eerder in artikel 45 lid 1 opgenomen begrip “this Treaty” en gaat het erom of “such provisional application of this Treaty” niet strijdig is met het nationaal recht. Naar het oordeel van de rechtbank verschaft deze denkbeeldige toevoeging geen verduidelijking. Deze verwijzing naar het verdrag, die vanzelf spreekt – een andere lezing is immers niet goed denkbaar –, geeft geen duidelijkheid over de vraag of de voorlopige toepassing alleen betrekking kan hebben op het Verdrag als geheel, dus op het principe van voorlopige toepassing, of slechts op delen daarvan, en dus op afzonderlijke verdragsbepalingen. Aan de verwijzing naar “this Treaty” komt dan ook bij de uitleg van de Limitation Clause geen bijzondere betekenis toe. 5.
Wat de rechtbank voor de aan de context gerelateerde uitleg wel relevant acht, is allereerst de omstandigheid dat artikel 45 lid 1 ECT de voorlopige toepassing in verband brengt met de onverenigbaarheid niet alleen met “constitution” en “laws”, maar uitdrukkelijk ook met “regulations”. De Russische Federatie heeft terecht erop gewezen dat een verbod op voorlopige toepassing van verdragen als zodanig gewoonlijk het gevolg is van constitutionele vereisten en verankerd kan liggen in een wet in formele zin. Niet goed denkbaar is evenwel dat een verbod op voorlopige toepassing van een verdrag, gegeven het principiële karakter daarvan, is neergelegd in lagere wetgeving. Daarentegen is een toets op verenigbaarheid van afzonderlijke verdragsbepalingen met lagere wetgeving wel voorstelbaar. Gedaagden hebben op dit punt volstaan met het betoog dat het gebruik van het woord “regulations” slechts beklemtoont dat de opstellers van de ECT een zo ruim mogelijk overzicht wilden geven om ervoor te zorgen dat elke bepaling van het recht van een Ondertekenende Partij zou worden opgenomen die strijdig was met voorlopige toepassing als zodanig. Het is volgens gedaagden misschien ongebruikelijk, maar zij achten het niet onmogelijk dat een voorschrift een bepaling bevat met betrekking tot het principe van de voorlopige toepassing. De rechtbank acht deze toelichting niet overtuigend en mist daarin bovendien een verwijzing naar een dergelijke bedoeling van de opstellers van het Verdrag. Artikel 45 lid 2 5.
Met betrekking tot de context waarbinnen de uitleg van de Limitation Clause dient te geschieden is daarnaast het tweede lid van artikel 45 ECT van belang. Een staat kan op het tijdstip van ondertekening een verklaring indienen dat hij niet kan instemmen met voorlopige toepassing (artikel 45 lid 2 onder a ECT). Artikel 45 lid 2 onder c brengt voor dat geval mee dat een Ondertekenende Partij niettemin Deel VII van het Verdrag (“Structure and Institutions”) voorlopig moet toepassen “to the extent that such provisional application is not inconsistent with its laws and regulations.” In dit artikellid wordt dus dezelfde terminologie gebruikt als in het eerste lid, met dit verschil dat artikel 45 lid 2 onder c geen verwijzing bevat naar de Grondwet. Het Scheidsgerecht heeft zich niet in duidelijke bewoordingen uitgesproken over de betekenis van artikel 45 lid 2 onder c. Het heeft zich beperkt tot het oordeel dat in de context van deze bepaling de zinsnede “such provisional application” noodzakelijkerwijs een andere betekenis heeft dan dezelfde verwijzing in artikel 45 lid 1 en verwijst naar de voorlopige toepassing van alleen Deel VII van het Verdrag. Of hiermee ook is gedoeld op het principe van de voorlopige toepassing, maken de overwegingen niet duidelijk. 5.
Nu de voorlopige toepassing in artikel 45 lid 2 onder c beperkt blijft tot Deel VII, ligt het al daarom niet voor de hand dat in deze bepaling het principe van de voorlopige toepassing als relevant criterium is aangewezen. Een dergelijk principe kan immers alleen een verdrag als geheel betreffen; niet goed denkbaar is dat het ziet op een afzonderlijk deel. Dit is ook in de Interim Awards onder 311 onderkend in de overweging dat de Limitation Clause een “alles of niets”-benadering behelst: ofwel het gehele Verdrag wordt voorlopig toegepast, of het wordt helemaal niet voorlopig toegepast. Indien, zoals gedaagden hebben verdedigd, artikel 45 lid 2 onder c wel het oog zou hebben op het principe van de voorlopige toepassing, is bovendien niet goed te begrijpen waarom in deze bepaling “the constitution” als toetsingscriterium ontbreekt. In het licht van dit een en ander moet worden aangenomen dat artikel 45 lid 2 onder c, dat de reikwijdte van de voorlopige toepassing uitsluitend afhankelijk maakt van de verenigbaarheid van Deel VII met (lagere) wetgeving, daarbij het oog heeft op de specifieke verdragsbepalingen uit dat deel. De rechtbank volgt het Scheidsgerecht niet indien het een andere uitleg heeft bedoeld. 5.
De Russische Federatie heeft er in dit verband nog terecht op gewezen dat de benadering van gedaagden de interactie tussen de leden 1 en 2 van artikel 45 ECT uit het oog verliest. In hun (hierna in de onderdelen 5.24 en volgende nader te bespreken) visie kan een ondertekenende Partij alleen een beroep doen op de Limitation Clause als haar nationale recht voorlopige toepassing als zodanig verbiedt en zij een verklaring in de zin van artikel 45 lid 2 heeft afgelegd. Een beroep op de Limitation Clause, dat berust op strijdigheid van het principe van de voorlopige toepassing met de Grondwet en andere wet- en regelgeving, lijkt zich echter moeilijk te verdragen met de verplichting van artikel 45 lid 2 onder c om in dat geval desondanks Deel VII toe te passen “to the extent that such provisional application” niet strijdig is met die wet- en regelgeving. 5.
Kortom, het Scheidsgerecht heeft de Limitation Clause uitgelegd op een wijze die in grote mate afwijkt van de betekenis die aan de dienovereenkomstige woorden in artikel 45 lid 2 onder c ECT moet worden toegekend. Voor deze afwijking bestaat naar het oordeel van de rechtbank geen goede grond. Een consistente uitleg van de beide artikelleden ondersteunt juist de uitleg van de Limitation Clause volgens de opvatting van de Russische Federatie. Voorlopige conclusie over artikel 45 lid 1 5.
Het hiervoor overwogene leidt tot de conclusie dat de normale betekenis van de in lid 1 voorkomende term “to the extent”, mede in de context daarvan, voert tot een uitleg van de Limitation Clause waarbij de mogelijkheid van voorlopige toepassing is toegespitst op en afhangt van de verenigbaarheid van afzonderlijke verdragsbepalingen met het nationale recht. Voorwerp en doel van de ECT en de aard van het internationale recht 5.
Het Scheidsgerecht heeft nog geoordeeld dat de door hem verworpen uitleg van de Limitation Clause volledig zou indruisen tegen het voorwerp en doel van de ECT en de aard van het internationale recht. Dat oordeel is gestoeld op het pacta sunt servanda-beginsel van artikel 26 WVV en het daarmee samenhangende, in artikel 27 WVV neergelegde, beginsel dat een partij zich niet mag beroepen op de bepalingen van haar nationale recht om het niet ten uitvoer leggen van een verdrag te rechtvaardigen. Ook hierin volgt de rechtbank het Scheidsgerecht niet. Daarbij stelt zij voorop dat het Scheidsgerecht weliswaar in zijn algemeenheid heeft verwezen naar het doel van de ECT (het bieden van een juridisch kader voor het bevorderen van de samenwerking op lange termijn op energiegebied, op basis van wederzijds voordeel en complementariteit en overeenkomstig de doelstellingen en beginselen van het Verdrag), maar niet heeft geëxpliciteerd in hoeverre een – door artikel 45 ECT ingegeven – gelimiteerde toepassing van de verdragsbepalingen zou indruisen tegen dat doel. Wat daarvan ook zij, de door het Scheidgerecht bedoelde, in artikel 26 en 27 WVV neergelegde beginselen dwingen niet tot de door hem gevolgde interpretatie van artikel 45 ECT. Deze beginselen brengen tot uitdrukking dat verdragspartijen gebonden zijn aan een in werking getreden verdrag en de tenuitvoerlegging daarvan niet mogen frustreren door een beroep te doen op nationaal recht. Hoewel deze beginselen zich evenzeer uitstrekken tot verdragen die op basis van voorlopige toepassing in werking zijn, zijn de beginselen niet onbegrensd. De ondertekenende partijen bij een verdrag kunnen de voorlopige toepassing van verdragsbepalingen uitdrukkelijk beperken, zoals ook volgt uit artikel 25 WVV, dat voor zover van belang luidt: “A treaty or a part of a treaty is applied provisionally pending its entry into force if (a) the treaty itself so provides”. Zoals de Russische Federatie, mede met verwijzing naar rechtsgeleerde auteurs, heeft betoogd, biedt een bepaling als de Limitation Clause een voorziening voor de oplossing van conflicten tussen nationaal recht en de internationale verplichtingen van staten als gevolg van de voorlopige toepassing van verdragen (zie de dagvaardingen, 148 met de in noot 163 genoemde literatuur). In dit geval hebben de Ondertekenende Partijen bij de ECT in de Limitation Clause van artikel 45 lid 1 ECT, uitgelegd in de door de rechtbank aanvaarde betekenis, met zoveel woorden vastgelegd dat de reikwijdte van de voorlopige toepassing beperkt is tot verdragsbepalingen die niet strijdig zijn met het nationale recht. Ook al is het dus mogelijk dat bepalingen van nationaal recht in de weg kunnen staan aan de uitvoering van een of meer bepalingen van de ECT, de grondslag daarvoor is in de ECT zelf – dus op verdragsniveau – gegeven. Anders gezegd: een staat die zich onder verwijzing naar de Limitation Clause op goede gronden beroept op strijdigheid tussen een verdragsbepaling en nationaal recht, handelt niet in strijd met het pacta sunt servanda-beginsel, noch met het beginsel van artikel 27 WVV. Dat, zoals het Scheidsgerecht heeft overwogen en in deze zaak aan de orde is, de inroeping van een bepaling van nationaal recht tot discussie kan leiden over de betekenis van de inhoud daarvan en dus onzekerheid kan scheppen in internationale zaken, doet daaraan niet af. Dat is immers inherent aan de in de ECT opgenomen Limitation Clause. Oordeel ander scheidsgerecht 5.
Volledigheidshalve overweegt de rechtbank nog dat voor de uitleg van de Limitation Clause evenmin gewicht toekomt aan de omstandigheid dat het oordeel van het Scheidsgerecht wordt ondersteund door een beslissing van een ander scheidsgerecht – met overigens dezelfde voorzitter – in een eveneens op basis van de ECT gevoerde arbitrage in de Kardassopouloszaak. De in de Interim Awards weergegeven motivering van die beslissing bevat geen inhoudelijke argumenten voor een andere uitleg van artikel 45 lid 1 ECT. De statenpraktijk 5.
Alle partijen zijn ingegaan op de betekenis van de statenpraktijk. De rechtbank zal (de betekenis van) deze praktijk bij haar oordeel over artikel 45 lid 1 ECT buiten beschouwing laten. Dit is overigens ook het primaire standpunt van gedaagden (zie de conclusie van antwoord, 145 en de conclusie van dupliek, 56). Artikel 31 lid 3 aanhef en onder b WVV verbindt aan toekenning van relevantie aan de statenpraktijk immers de voorwaarde dat door dit latere gebruik overeenstemming van de partijen over de uitleg van het desbetreffende verdrag is ontstaan. Met andere woorden: aan deze praktijk kan alleen gewicht worden toegekend als de betrokken staten – uitdrukkelijk of impliciet – haar hebben aanvaard. Geen van partijen heeft gesteld dat sprake is van een (brede) uitvoeringspraktijk die door alle betrokken staten wordt gedragen. Ook overigens is daarvan niet gebleken. De travaux preparatoires 5.
De vraag rijst nog of bij de uitleg van artikel 45 lid 1 ECT betekenis kan toekomen aan de door de Russische Federatie genoemde travaux preparatoires van de ECT. Uit artikel 32 WVV vloeit voort dat als toepassing van de in artikel 31 WVV vermelde uitlegregels de betekenis dubbelzinnig of duister laat of tot een resultaat leidt dat duidelijk ongerijmd of onredelijk is, gebruik kan worden gemaakt van aanvullende middelen van uitlegging, in het bijzonder (gegevens uit) de hier bedoelde voorbereidende werkzaamheden. Voor het gebruik van dit middel als aanvulling op de uitleg bestaat geen grond; de hiervoor – overeenkomstig artikel 31 WVV – gegeven uitleg leidt naar het oordeel van de rechtbank niet tot een onduidelijke of duistere betekenis, noch tot een resultaat dat duidelijk ongerijmd of onredelijk is. Geheel ten overvloede wijst de rechtbank nog wel op hetgeen de Russische Federatie heeft betoogd met betrekking tot de toevoeging van de term “regulations” aan de ontwerptekst van de Limitation Clause. De heer Bamberger, voorzitter van de juridische adviescommissie van de Conferentie over het Europese Energiehandvest, heeft in reactie op een vraag van de secretaris-generaal van de Conferentie over de ECT de volgende uitleg gegeven over de toevoeging van deze term: “the effect is to suggest that relatively minor impediments in the form of regulations, no matter how insignificant they may be, can be the occasion for failing to apply the Treaty provisionally when in fact those regulations could be brought into conformity without serious effort.” Conclusie over de uitleg van artikel 45 5.
De bovenstaande overwegingen leiden tot de conclusie dat de rechtbank de door de Russische Federatie verdedigde uitleg van artikel 45 ECT volgt. Dit betekent dat de Russische Federatie uitsluitend gebonden was aan de met het Russische recht verenigbare Verdragsbepalingen. Voordat zij een oordeel geeft over de verenigbaarheid van artikel 26 ECT met het Russisch recht, zal de rechtbank nog ingaan op de volgende door gedaagden opgeworpen kwestie. Voorafgaande verklaring nodig? 5.
Gedaagden hebben – ook in de Arbitrage – het standpunt ingenomen dat op grond van artikel 45 lid 1 ECT een voorafgaande verklaring is vereist, die echter niet door de Russische Federatie is gegeven. Daartoe hebben zij betoogd dat de leden 1 en 2 van artikel 45 complementair zijn in deze zin dat in het eerste lid de algemene regel voor de voorlopige toepassing is neergelegd, terwijl het tweede lid de (kennisgevings)procedure uiteenzet. Dit standpunt, dat impliceert dat de Russische Federatie gehouden was om bij de ondertekening van de ECT een verklaring af te leggen dat zij niet met de voorlopige toepassing van de ECT instemde, vindt volgens gedaagden niet alleen bevestiging in een tekstuele interpretatie van artikel 45, maar is haars inziens ook in overeenstemming met het onderwerp en het doel van de ECT. 5.
De rechtbank is geneigd de Russische Federatie te volgen in haar betoog dat deze kwestie niet in deze vernietigingsprocedure aan de orde kan worden gesteld. Het Scheidsgerecht heeft gedaagden niet in hun standpunt gevolgd en heeft zijn bevoegdheid dus niet gebaseerd op het ontbreken van een dergelijke verklaring. In overeenstemming met het wettelijke systeem van de vernietigingsprocedure, waaruit volgt dat de vernietigingsgronden in de dagvaarding worden weergegeven en waarin besloten ligt dat alleen tegen een positieve arbitrale bevoegdheidsbeslissing een vernietigingsgrond kan zijn gericht (de artikelen 1064 lid 5 en 1065 lid 1 aanhef en onder a Rv), lijkt er geen ruimte te zijn om in deze procedure een oordeel te geven over de vraag of het Scheidsgerecht zijn bevoegdheid had kunnen aannemen op basis van een ander, door hem verworpen argument. 5.
Niettemin zal de rechtbank deze kwestie volledigheidshalve bespreken. Zij acht op de hierna te vermelden gronden het oordeel van het Scheidsgerecht juist. Bij deze overwegingen gaat de rechtbank wederom uit van de in artikel 31 WVV bedoelde gewone betekenis van de gebruikten woorden, bezien in hun context. 5.
Gegeven hun gewone betekenis wijzen de bewoordingen van de leden 1 en 2 van artikel 45 ECT – afzonderlijk dan wel in onderlinge samenhang gelezen – er niet op dat de Limitation Clause van lid 1 afhankelijk is van het afleggen van een verklaring op grond van lid
Weliswaar bevat het eerste lid een regeling voor de voorlopige toepassing, maar datzelfde geldt voor het tweede lid. Niets in de tekst van deze artikelleden wijst erop dat het tweede lid is bedoeld als een procedureregel ter uitwerking van de regeling van lid
Artikel 45 lid 2 beschrijft een eigen regime, dat het mogelijk maakt dat een Ondertekenende Partij helemaal afziet van voorlopige toepassing, ook als op grond van lid 1 geen beletsel voor die voorlopige toepassing bestaat, en er dus geen strijd bestaat met nationale wetgeving. Ook het in artikel 45 lid 2 gebruikte woord “[n]otwithstanding”, waarmee het tweede lid aanvangt en dat duidt op een afwijking van, niet op het voortbouwen op, het eerste lid, en het woord “may”, dat verwijst naar een mogelijkheid en niet naar een met het eerste lid samenhangend, verplicht voorgeschreven mechanisme, wijzen erop dat artikel 45 lid 2 geen procedureregel bevat ter uitwerking van artikel 45 lid
De gewone betekenis van de hier aangehaalde onderdelen van artikel 45 leidt dus tot een uitleg waarin het eerste lid geen voorafgaande verklaring vereist. 5.
Staten die een beroep willen doen op de uitzondering van artikel 45 lid 2 zijn gehouden een uitdrukkelijke verklaring te doen, terwijl zo’n verplichting dus niet uit artikel 45 lid 1 kan worden afgeleid. Voor het oordeel dat desondanks een bepaalde vorm van voorafgaande verklaring of kennisgeving is vereist om een beroep te kunnen doen op de Limitation Clause van artikel 45 lid 1 bestaat ook overigens echter onvoldoende grond. Weliswaar hebben diverse staten tijdens de onderhandelingen het belang van transparantie met betrekking tot het inroepen van de Limitation Clause beklemtoond en heeft het Secretariaat van de ECT de Ondertekenende Partijen aangemoedigd transparant te zijn over de voorlopige toepassing (zie de Interim Awards onder 282), maar deze omstandigheden zijn onvoldoende zwaarwegend om daaruit een impliciete verplichting tot het afleggen van een voorafgaande verklaring af te leiden. Indien de opstellers van het Verdrag ook een beroep op de Limitation Clause wegens strijdigheid van verdragsbepalingen met nationaal recht afhankelijk hadden willen stellen van een voorafgaande verklaring, had het voor de hand gelegen dat dit, evenals in het tweede lid is gebeurd, uitdrukkelijk zou zijn bepaald. Dit is niet gebeurd. Het betoog van gedaagden over het onderwerp en het doel van de ECT is grotendeels te herleiden tot de al genoemde wenselijkheid van transparantie en leidt dan ook niet tot een ander oordeel. Ook het in dat verband genoemde beginsel van de wederkerigheid, waaraan volgens gedaagden afbreuk wordt gedaan indien de uitleg van het Scheidsgerecht wordt gevolgd, kan hun niet baten. Zoals de Russische Federatie in dit verband met juistheid heeft opgemerkt, is in artikel 45 lid 1 ECT geen aanwijzing te vinden voor een vereiste van absolute wederkerigheid. Dat in artikel 45 lid 2 onder b voor de in lid 2 onder a beschreven gevallen wel het beginsel van wederkerigheid is neergelegd, dwingt dan ook niet tot het oordeel dat in artikel 45 lid 1 de verplichting tot een voorafgaande verklaring ligt besloten. 5.
Gedaagden kunnen ook niet met succes een argument ontlenen aan de context van de leden 1 en 2 van artikel 45 ECT. Met die context doelen zij allereerst op artikel 45 lid 3 ECT, dat een regeling bevat voor de beëindiging van de voorlopige toepassing van de ECT en de na de beëindiging doorlopende werking gedurende twintig jaar van de bepalingen van de Delen III en V ten aanzien van investeringen die tijdens die voorlopige toepassing op het grondgebied van een betrokken staat zijn gedaan. Gedaagden betogen dat als artikel 45 lid 1 ECT een Ondertekenende Partij zou toestaan op elk willekeurig moment en met onmiddellijke ingang te ontkomen aan voorlopige toepassing, de gedetailleerde bepalingen van artikel 45 lid 3 ECT geen enkele werking hebben. De rechtbank verwerpt dit betoog. Gedaagden verliezen hierbij allereerst uit het oog dat aan een beroep op de Limitation Clause – in tegenstelling tot de beëindiging van artikel 45 lid 3 ECT – materiële voorwaarden worden gesteld, te weten strijdigheid van een Verdragsbepaling met nationaal recht. Bovendien stelt de Russische Federatie terecht dat geen sprake is van onverenigbaarheid. Door de uitdrukkelijke verwijzing naar de krachtens het eerste lid op de Ondertekenende Partij rustende verplichting om de Delen III en V toe te passen, beperkt artikel 45 lid 3 onder b ECT de voortdurende werking van de Verdragsbepalingen op dezelfde wijze als de Limitation Clause. 5.
Ook voor de hier besproken kwestie heeft ten slotte te gelden dat, nu niet is gesteld of gebleken dat over de toepassingspraktijk met betrekking tot het inroepen van de in artikel 45 lid 1 en lid 2 ECT gegeven clausules bij de Ondertekenende Partijen overeenstemming bestond en gedaagden evenmin een beroep hebben gedaan op een latere statenpraktijk, geen betekenis kan toekomen aan de wijze waarop de betrokken staten uitvoering hebben gegeven aan artikel 45 ECT. Geheel ten overvloede overweegt de rechtbank nog dat op zichzelf niet tussen partijen in geschil is dat een aantal staten zich heeft beroepen op de Limitation Clause zonder uitdrukkelijk de in artikel 45 lid 2 ECT bedoelde verklaring te doen. Het enkele feit dat deze staten wel voorkomen op een door het Secretariaat opgestelde lijst van staten die geen voorlopige toepassing aan de ECT zouden geven, is hierbij niet relevant. 5.
De rechtbank komt tot de conclusie dat, indien deze kwestie al relevant is voor de beslissing op de vordering, de Russische Federatie niet gehouden was een voorafgaande verklaring zoals in artikel 45 lid 2 bedoeld af te leggen voor een succesvol beroep op de Limitation Clause van artikel 45 lid
Artikel 26 ECT 5.
Gegeven de betekenis die de rechtbank aldus aan de Limitation Clause van artikel 45 lid 1 ECT toekent, rijst de – tussen partijen ook in geschil zijnde – vraag of het in artikel 26 ECT neergelegde arbitraal beding, waaraan het Scheidsgerecht zijn bevoegdheid heeft ontleend, in overeenstemming is met het Russisch recht. Dit beding heeft, zo volgt uit lid 1 van dit artikel 26, betrekking op “disputes between a Contracting Party and an Investor of another Contracting Party relating to an Investment of the latter in the Area of the former, which concern an alleged breach of an obligation of the former under Part III”. Artikel 26 schept dus alleen een mogelijkheid tot arbitrage voor een (beweerde) schending van verplichtingen die zijn neergelegd in Deel III van het Verdrag (“Bevordering bescherming en behandeling van investeringen”). Een van de daarin neergelegde verplichtingen is te vinden in artikel 10 ECT. Deze bepaling verplicht de verdragsluitende partijen er onder meer toe investeringen van buitenlandse investeerders eerlijk en billijk te behandelen en zich te onthouden van discriminatoire maatregelen die (het gebruik van) deze investeringen belemmeren. Een andere verplichting (tot een nalaten) is neergelegd in artikel 13 ECT. Daarin is, kort gezegd, bepaald dat investeerders niet mogen worden genationaliseerd, onteigend of onderworpen aan maatregelen met een soortgelijk effect als nationalisatie of onteigening. De verplichtingen uit artikel 10 en 13 ECT kunnen door verwijzingen in artikel 21 ECT, dat gaat over “belastingen”, ook betrekking hebben op belastingen of belastingmaatregelen van verdragsluitende partijen. De schadevergoedingsvorderingen van gedaagden in de Arbitrage zijn gegrond op de stelling dat de Russische Federatie deze verplichtingen heeft geschonden. De door gedaagden gestelde schending van de in artikel 10 ECT neergelegde verplichtingen bestaat volgens hen onder meer in het belemmeren van een behoorlijke rechtsgang en een eerlijk proces, meer specifiek door de talloze huiszoekingen en inbeslagnemingen, het achterwege laten van behoorlijke kennisgevingen van bestuurshandelingen, het niet zijn gehoord door een onpartijdige rechter, de veilingverkoop van Yuganskneftegaz (YNG) en het aanhangig maken van de faillissementsprocedure tegen Yukos. Gedaagden hebben hun stelling over schending van de verplichtingen uit artikel 13 ECT op een aantal omstandigheden gegrond, waarvan een deel ook ten grondslag is gelegd aan de schending van artikel
Daarbij gaat het onder meer om de inbeslagneming van de door gedaagden in Yukos gehouden aandelen, de naheffingsaanslagen over de jaren 2000-2004, de verkoop van YNG op een schijnveiling en het initiëren van het faillissement van Yukos. Deze omstandigheden hebben volgens gedaagden ertoe geleid dat zij geheel en al van hun investering zijn beroofd. Zij kwalificeren die als een onteigening. Het Scheidsgerecht heeft in de Final Awards de schending van artikel 13 ECT aangenomen en is daarom niet toegekomen aan een oordeel over de gestelde schending van artikel 10 ECT. 5.
Tegen deze achtergrond zal de rechtbank nu beoordelen of de voorlopige toepassing van het arbitraal beding van artikel 26 ECT in overeenstemming is met de Russische constitutie, wetten of andere regelgeving. Daarbij stelt zij het volgende voorop. In de visie van gedaagden is een bepaling van de ECT, zoals artikel 26, alleen dan onverenigbaar met Russisch recht indien de desbetreffende Verdragsbepaling in het nationale recht wordt verboden. Van inconsistentie is in hun optiek echter geen sprake als het Russische recht niet uitdrukkelijk in die verdragsbepaling voorziet. Naar het oordeel van de rechtbank gaan gedaagden hiermee uit van een te beperkte opvatting. Nog daargelaten dat een taalkundige uitleg van artikel 45 ECT geen aanknopingspunten geeft voor een dergelijke opvatting, ligt deze ook overigens niet voor de hand. De voorlopige toepassing van het in artikel 26 vervatte arbitraal beding komt, mede gegeven het feit dat de voorlopige toepassing haar legitimiteit vindt in de ondertekening (en bij een aantal verdragsbepalingen de soevereiniteit van de Ondertekenende Partijen in het geding is), ook in strijd met Russisch recht als een dergelijke wijze van geschilbeslechting geen wettelijke grondslag heeft, of – in een iets ruimer perspectief – niet past in het wettelijk systeem of niet verenigbaar is met de uitgangspunten en beginselen die zijn neergelegd in of kenbaar zijn uit de wetgeving. Als de rechtbank in het navolgende kortheidshalve spreekt over de “verenigbaarheid” van bepalingen van de ECT met de Russische wetgeving, heeft zij het oog op deze uitleg van het begrip “not inconsistent” in artikel 45 lid 1 ECT. 5.
Tussen partijen is terecht niet in debat dat de kwestie van de (on)verenigbaarheid moet worden beantwoord naar Russisch recht. In het Nederlandse rechtstelsel wordt buitenlands recht niet als feit aangemerkt maar als recht. Dat volgt uit artikel 25 Rv, waarin is bepaald dat de rechter ambtshalve de rechtsgronden aanvult. De rechtspraak aanvaardt dat onder het recht dat de rechter ingevolge dit artikel ambtshalve moet toepassen, ook vreemd recht valt (zie onder meer HR 22 februari 2002, ECLI:NL:HR:2002:AD8197 en recenter HR 17 december 2010, ECLI:NL:HR:2010:BO1979). Hieruit volgt dat de rechtbank in deze vernietigingsprocedure de inhoud van het relevante Russische recht zelf moet vaststellen. Ofschoon de vaststelling daarvan, zoals uit het voorgaande volgt, niet door bewijslevering plaatsvindt, kan die vaststelling wel geschieden mede aan de hand van de door partijen ingebrachte deskundigenberichten. De Russische Federatie heeft gebruikgemaakt van de mogelijkheid om met betrekking tot het relevante Russisch recht deskundigenberichten in te brengen. Daarbij gaat het in het bijzonder om het al in de Arbitrage ingebrachte deskundigenbericht van februari 2006 van A.A. Kostin (hierna: Kostin), wiens functie is aangeduid als“Senior Professor and head of the Private International and Civil Law Department of the Moscow State Institute of International Relations”, en het in deze vernietigingsprocedure overlegde deskundigenbericht met bijlagen van oktober 2014 van A.V. Asoskov (hierna: Asoskov). De functies van deze deskundige zijn aangeduid als “Professor of the International Private Law Department of the Russian School of Private Law and Assistant Professor of the Civil Law Department at M.V. Lomonosov Moscow State University”. De rechtbank zal bij de vaststelling van de inhoud van het Russische recht, waartoe allereerst de materiële wet- en regelgeving zal worden onderzocht, deze deskundigenberichten betrekken. De Wet inzake de Buitenlandse Investeringen Algemeen 5.
Het Scheidsgerecht heeft het antwoord op de vraag of (de voorlopige toepassing van) het arbitraal beding van artikel 26 ECT in strijd is met het Russische recht, gezocht in twee opvolgende bepalingen van de Wet inzake de Buitenlandse Investeringen. Daarbij gaat het om a

🔗 Naar officiële bron

AI-uitleg op basis van de officiële wettekst. Indicatief, vervangt geen juridisch advies.

ECLI:NL:RBDHA:2016:4229

vonnis RECHTBANK DEN HAAG Team handel zaaknummer / rolnummer Vonnis van 20 april 2016 in de navolgende gevoegde zaken: I. de zaak met zaaknummer / rolnummer: C/09/477160 / HA ZA 15-1 (hierna: zaak I)

Article 44

Article 44

Article 44

Article 44