ECLI:NL:RBDOR:2009:BK2170

RECHTBANK DORDRECHT Sector strafrecht parketnummer: 11/710090-09 verkort vonnis van de meervoudige kamer d.d. 5 november 2009 in de strafzaak tegen [Verdachte], geboren in 1963, verblijvende te [adres en woonplaats] De zaak is inhoudelijk behandeld ter terechtzitting van 22 oktober

1. De rechtbank heeft de processtukken gezien en kennis genomen van de vordering van de officier van justitie en van hetgeen de verdediging naar voren heeft gebracht. 1 De tenlastelegging Aan de verdachte is ten laste gelegd hetgeen in de dagvaarding is omschreven. De tekst van de tenlastelegging is als bijlage 1 aan dit vonnis gehecht en maakt hiervan deel uit. 2 De voorvragen De dagvaarding voldoet aan alle wettelijke eisen en is dus geldig. De rechtbank is bevoegd van het ten laste gelegde kennis te nemen. De officier van justitie is ontvankelijk. Er zijn geen redenen voor schorsing van de vervolging. 3 Het onderzoek ter terechtzitting 3.1 De vordering van de officier van justitie De officier van justitie heeft -het ten laste gelegde onder 1 primair en 2 primair bewezen achtend- gevorderd dat verdachte wordt veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van dertig maanden, waarvan zes maanden voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaren, met als bijzondere voorwaarde reclasseringscontact. 3.2 De verdediging De verdediging heeft vrijspraak bepleit van het onder 1 primair en het onder 2 primair en subsidiair ten laste gelegde. Daarnaast heeft zij een strafmaatverweer gevoerd. 4 De bewijsbeslissing 4.1 De vrijspraak Naar het oordeel van de rechtbank is niet bewezen wat aan de verdachte onder 1 primair ten laste is gelegd. Weliswaar is met de verklaring van aangeefster en de verklaring van verdachte wettig bewijs voorhanden, maar de rechtbank heeft op grond van deze bewijsmiddelen niet de overtuiging verkregen dat verdachte een of meer vingers in de vagina van aangeefster heeft geduwd/gebracht en/of gehouden. Aangezien de rechtbank dit element (het laatste gedachtestreepje) in het onder 1 primair ten laste gelegde niet overtuigend bewezen acht, dient verdachte van dit feit te worden vrijgesproken. Voorts acht de rechtbank niet wettig en overtuigend bewezen het onder
2. primair en
3. subsidiair ten laste gelegde. Weliswaar heeft verdachte de onder
4. primair en
5. subsidiair omschreven handelingen verricht die ontuchtig zijn, dan wel een ontuchtig karakter hebben, maar niet kan worden gezegd dat met deze handelingen zich een begin van uitvoering van een poging tot seksueel binnendringen van het lichaam van [slachtoffer] heeft voorgedaan. Derhalve is er geen sprake van een strafbare poging als bedoeld in artikel 45 van het Wetboek van strafrecht en dient verdachte hiervan te worden vrijgesproken. 4.2 De bewezenverklaring De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte 1 (subsidiair) op tijdstippen in de periode van 1 januari 2006 tot 17 juli 2008 te Zwijndrecht, met [slachtoffer] (geboren [geboortedatum]), die toen de leeftijd van zestien jaren nog niet had bereikt, buiten echt ontuchtige handelingen heeft gepleegd, bestaande uit het - naar beneden trekken van de broek van [slachtoffer] en - betasten van de (blote) borsten en/of (blote) billen en/of het (blote) lichaam van [slachtoffer] en/of - betasten van de (blote) vagina en/of de (blote) benen van [slachtoffer]; 2 (meer subsidiair). op 17 juli 2008 te Zwijndrecht, met [slachtoffer] (geboren op [geboortedatum]), die toen de leeftijd van zestien jaren nog niet had bereikt, buiten echt, ontuchtige handelingen heeft gepleegd, bestaande uit het (terwijl hij, verdachte, gekleed was in zijn onderbroek en hemd) -betasten van de borsten van [slachtoffer] en - (vervolgens) naar achter duwen of neerleggen van [slachtoffer] op een bed en - (vervolgens) (toen [slachtoffer] op haar rug op bed lag) (ter hoogte van haar borsten) over het lichaam en de armen van [slachtoffer] (heen) gaan zitten en blijven zitten. Hetgeen aan de verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hier als bewezen is aangenomen, is niet bewezen. De verdachte zal hiervan worden vrijgesproken. Voor zover in de bewezenverklaarde tenlastelegging taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn deze in de bewezenverklaring verbeterd. Blijkens het verhandelde ter terechtzitting is de verdachte daardoor niet in de verdediging geschaad. 4.3 De bewijsmiddelen De rechtbank grondt haar overtuiging dat verdachte het bewezenverklaarde heeft begaan op de feiten en omstandigheden die in de bewijsmiddelen zijn vervat en die reden geven tot de bewezenverklaring. De rechtbank bezigt ieder bewijsmiddel, ook in onderdelen, telkens slechts voor het bewijs van het feit waarop het blijkens zijn inhoud betrekking heeft. De bewijsmiddelen zullen in die gevallen waarin de wet aanvulling van het vonnis met de bewijsmiddelen vereist, dan wel, voor zover artikel 359, derde lid, tweede volzin, van het Wetboek van Strafvordering wordt toegepast, met een opgave daarvan, in een aan dit vonnis gehechte bijlage worden opgenomen. 5 De strafbaarheid van het bewezen verklaarde Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van de feiten uitsluiten. De bewezenverklaarde strafbare feiten leveren op: 1 subsidiair MET IEMAND BENEDEN DE LEEFTIJD VAN ZESTIEN JAREN BUITEN ECHT ONTUCHTIGE HANDELINGEN PLEGEN, meermalen gepleegd 2 meer subsidiair MET IEMAND BENEDEN DE LEEFTIJD VAN ZESTIEN JAREN BUITEN ECHT ONTUCHTIGE HANDELINGEN PLEGEN. 6 De strafbaarheid van de verdachte Er is geen omstandigheid aannemelijk geworden die de strafbaarheid van de verdachte uitsluit. De verdachte is dus strafbaar. 7 De strafmotivering De rechtbank heeft de op te leggen straf bepaald op grond van de ernst van de feiten en de omstandigheden waaronder deze zijn begaan en op grond van de persoon en de persoonlijke omstandigheden van de verdachte, zoals daarvan is gebleken uit het onderzoek ter terechtzitting. Daarbij is in het bijzonder het volgende in aanmerking genomen. Verdachte heeft gedurende een periode van ruim tweeënhalf jaar zijn minderjarige dochter (die in deze periode 12 -14 jaar oud was) seksueel misbruikt door wekelijks haar (blote) borsten en (blote) billen te betasten en op meerdere tijdstippen ook haar (blote) benen te betasten. Verdachte ging met de uitvoering van die handelingen steeds een stapje verder en heeft steeds opnieuw en welbewust gekeken hoe ver hij kon gaan. Dit leidde ertoe dat hij op enig moment zijn dochter ook betast aan haar vagina. Verdachte koos voor zijn handelen tijstippen uit waarop zijn vrouw niet thuis was en hij dus zijn gang kon gaan. Verdachte heeft door zo te handelen op ernstige wijze de lichamelijke integriteit van zijn dochter geschonden. Hierdoor heeft verdachte een normale en gezonde seksuele ontwikkeling, waar ieder kind recht op heeft, doorkruist. Het is een feit van algemene bekendheid dat dit vaak langdurige en ernstige schade kan toebrengen aan de geestelijke gezondheid van het slachtoffer. Ook in dit geval acht de rechtbank aannemelijk dat dit bij het slachtoffer het geval zal zijn, te meer omdat de ontuchtige handelingen zijn gepleegd door haar vader, bij uitstek de persoon bij wie zij zich volledig veilig en geborgen had moeten kunnen voelen. De rechtbank rekent het verdachte dan ook bijzonder zwaar aan dat hij het vertrouwen dat een dochter in haar vader heeft op deze manier heeft geschaad. Verdachte heeft kennelijk niet stilgestaan bij wat zijn stelselmatige handelen voor zijn dochter moest betekenen en heeft zijn eigen behoeften vooropgesteld. Bij seksueel misbruik, waarbij sprake is van ontuchtige handelingen gedurende een langere periode binnen gezinsverband, wordt gewoonlijk een gevangenisstraf opgelegd van geruime duur. De rechtbank neemt dit tot uitgangspunt bij de bepaling van de straf voor verdachte. Tevens houdt de rechtbank er in het voordeel van verdachte rekening mee dat hij niet eerder met justitie in aanraking is geweest en dat hij direct nadat zijn dochter het misbruik naar buiten had gebracht, hulp heeft gezocht en aanvaard. Alles overwegende is de rechtbank -anders dan de verdediging heeft betoogd- van oordeel dat een onvoorwaardelijke gevangenisstraf in dit geval passend en geboden is en wel voor de duur van vijftien maanden. In het over verdachte opgemaakte voorlichtingsrapport van Reclassering Nederland is opgenomen dat verdachte sinds september 2008 onder behandeling staat bij GGZ De Grote Rivieren, alwaar hij individuele gesprekken voert over de ontucht. De reclassering adviseert een voorwaardelijke gevangenisstraf, waarbij als bijzondere voorwaarde reclasseringstoezicht dient te worden opgelegd. De reclassering acht dit wenselijk zodat verdachte gemotiveerd kan worden om de behandeling die hij volgt af te maken. De rechtbank ziet in de ernst van de feiten en de omstandigheden waaronder die zijn begaan een belemmering voor het opleggen van de beoogde gevangenisstraf in gehele of grotendeels voorwaardelijke vorm. In het doel om verdachte te motiveren voor het afmaken van zijn behandeling bij GGZ De Grote Rivieren ziet de rechtbank geen reden om de gevangenisstraf desondanks in (deels) voorwaardelijk vorm op te leggen, aangezien verdachte zich daartoe uit eigen beweging gemotiveerd moet tonen. 8 De toepasselijke wettelijke voorschriften De opgelegde straf berust op de artikelen 57 en 247 van het Wetboek van Strafrecht, zoals deze artikelen luidden ten tijde van het bewezen verklaarde. 9 De beslissing De rechtbank: - verklaart niet bewezen wat aan verdachte onder 1 primair en 2 primair en subsidiair ten laste is gelegd en spreekt de verdachte daarvan vrij; - verklaart het ten laste gelegde bewezen, zodanig als hierboven onder 4.2 is omschreven; - spreekt verdachte vrij van wat meer of anders is ten laste gelegd; - verklaart dat het bewezen verklaarde de onder 5 vermelde strafbare feiten oplevert; - verklaart de verdachte strafbaar voor wat bewezen is verklaard; - veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van vijftien