ECLI:NL:RBLIM:2015:8476

RECHTBANK LIMBURG Zittingsplaats Maastricht Strafrecht Parketnummer: 03/700125-15 Tegenspraak Vonnis van de meervoudige kamer d.d. 7 oktober 2015 in de strafzaak tegen [verdachte] , geboren te [Geboortedatum en plaats] , wonende te [adres en woonplaats] . De verdachte wordt bijgestaan door mr. M.A.W. Graus, advocaat kantoorhoudende te Maastricht. 1Onderzoek van de zaak De zaak is inhoudelijk behandeld ter terechtzitting van 23 september

1. De verdachte en zijn raadsvrouw zijn verschenen. De officier van justitie en de verdediging hebben elk hun standpunt kenbaar gemaakt. 2De tenlastelegging De tenlastelegging is als bijlage aan dit vonnis gehecht. Deze houdt kort en feitelijk weergegeven in dat de verdachte ervan wordt verdacht: feit 1: geprobeerd te hebben [slachtoffer 1] te doden, dan wel zwaar lichamelijk letsel toe te brengen, dan wel dat hij hem heeft bedreigd feit 2: een personenauto van [slachtoffer 1] te hebben beschadigd feit 3: geprobeerd te hebben [slachtoffer 2] te doden, dan wel aan hem zwaar lichamelijk letsel toe te brengen, dan wel dat hij hem heeft bedreigd feit 4: een wapen te hebben gedragen dat voor geen ander doel bestemd was dan om letsel aan personen toe te brengen of daarmee te dreigen. 3De beoordeling van het bewijs 3.1 Het standpunt van de officier van justitie De officier van justitie acht de primair tenlastegelegde poging doodslag onder
2. en onder
3. bewezen en heeft voor de bewijsmiddelen verwezen naar de aangiften, het proces-verbaal van bevindingen en de getuigenverklaringen. Het tenlastegelegde onder
4. is eveneens bewezen, is het oordeel van de officier van justitie, gelet op de aangifte en de bekennende verklaring, zoals deze door de verdachte ter terechtzitting werd afgelegd. Tenslotte acht de officier van justitie het tenlastegelegde onder
5. bewezen, gelet op het aantreffen van het mes in de woning van de verdachte, de verklaringen van getuigen, waarin wordt beschreven dat zij de verdachte hebben waargenomen terwijl deze in het bezit was van een soortgelijk voorwerp en de camerabeelden, waarop te zien is dat de verdachte iets in een hand heeft. 3.2 Het standpunt van de verdediging De raadsvrouw van de verdachte heeft zich ten aanzien van het onder
6. en onder
7. tenlastegelegde gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank. De raadsvrouw is van oordeel dat de verdachte van het onder
8. primair en onder
9. subsidiair tenlastegelegde moet worden vrijgesproken. Zij heeft daartoe aangevoerd dat er onvoldoende bewijs is dat de verdachte met een mes stekende bewegingen in de richting van het bovenlichaam van [slachtoffer 1] heeft gemaakt. Het onder
10. meer subsidiair tenlastegelegde is wel bewezen, aldus de raadsvrouw van de verdachte. Van het onder
11. primair en onder
12. subsidiair tenlastegelegde dient de verdachte eveneens te worden vrijgesproken. De raadsvrouw van de verdachte heeft daartoe aangevoerd dat de camerabeelden niet overeen komen met de verklaring van de aangever. Ook de verklaring van [getuige 1] komt niet overeen met de verklaring zoals afgelegd door de aangever. Gelet op het vorenstaande concludeert de raadsvrouw dat er onvoldoende bewijs is om tot een bewezenverklaring van het primair en subsidiair tenlastegelegde te komen. Het onder
13. meer subsidiair tenlastegelegde is wel bewezen. 3.3 Het oordeel van de rechtbank Feiten 1 en 2 Op 14 maart 2015 doet de [slachtoffer 1] aangifte van poging doodslag en vernieling van zijn personenauto, zijnde een Mitsubishi, type Outlander. Hij verklaart dat hij daarmee op 14 maart 2015 omstreeks 18:28 uur over de [straat] te Sittard reed. In deze auto zaten verder zijn echtgenote en zijn drie kinderen. Hij zag de verdachte op zijn weg. Hij reed vervolgens stapvoets langs de verdachte. Op het moment dat hij rechts langs de verdachte reed, zag hij dat de verdachte met kracht tegen de linker zijkant van zijn auto trapte. Hij hoorde een harde klap. Aangever is uitgestapt en heeft naar de linker zijkant van zijn auto gekeken. Hij zag daar een lichte beschadiging. De schade bestond uit een deuk en een beschadiging van de lak aan het linkerspatbord aan de voorzijde. De verdachte bleek een zogenoemd steakmes in zijn hand te houden. De verdachte riep daarbij: “Ik steek je kapot” en stak diverse malen met genoemd mes in de richting van het lichaam van [slachtoffer 1] . Aanvankelijk bevond de verdachte zich op ongeveer één meter afstand van [slachtoffer 1] . Wederom zei hij in de richting van [slachtoffer 1] : “Ik steek je kapot”. [slachtoffer 1] voelde zich op dat moment ernstig bedreigd. Op 14 maart 2015 legt de vrouw van [slachtoffer 1] , [getuige 2] , een verklaring af tegenover ambtenaren van de politie. Zij verklaart dat zij op 14 maart 2015 samen met haar man en twee zonen in de auto zat te Sittard. Ze hoorde een onbekende persoon schelden en zag een persoon met kracht tegen de auto trappen. Deze persoon had een mes in zijn rechterhand en maakte stekende bewegingen naar haar man, genaamd [slachtoffer 1] . [slachtoffer 1] zei meerdere keren dat de onbekende man het mes moest neer gooien en moest ophouden. Haar man en zonen waren al uit de auto gestapt. De onbekende persoon had nog steeds het mes vast en maakte daarmee stekende bewegingen in de richting van [slachtoffer 1] . Het was aan haar gebleken dat haar man de naam van deze onbekende persoon kent. Ter terechtzitting heeft de verdachte bekend dat hij een deuk in de auto van de aangever heeft getrapt en dat hij toen ook een mes bij zich had. Uit de bovenstaande aangifte van [slachtoffer 1] en de verklaring van [getuige 2] en de verklaring van de verdachte ter terechtzitting, voor zover die verklaringen voor het bewijs worden gebezigd, in onderlinge samenhang bezien, leidt de rechtbank af dat de verdachte [slachtoffer 1] heeft bedreigd met enig misdrijf tegen het leven gericht en ook de auto van [slachtoffer 1] heeft beschadigd. De rechtbank is van oordeel dat is bewezen dat de verdachte stekende bewegingen in de richting van het lichaam van die [slachtoffer 1] heeft gemaakt terwijl hij een mes in zijn hand had. Uit het maken van stekende bewegingen met een mes in de hand in de richting van het lichaam van [slachtoffer 1] kan geen ‘boos opzet’ worden afgeleid op de dood van [slachtoffer 1] of op het voornemen aan [slachtoffer 1] zwaar lichamelijk letsel toe te brengen. Om toch aan te nemen dat aan de zijde van de verdachte opzet bestond op de dood van [slachtoffer 1] of op het voornemen aan [slachtoffer 1] zwaar lichamelijk letsel toe te brengen, moet op de eerste plaats komen vast staan dat als gevolg van de handelwijze van de verdachte een situatie is ontstaan waarbij een aanmerkelijke kans op de dood, dan wel dat zwaar lichamelijk letsel heeft bestaan. Op de tweede plaats moet uit het optreden van de verdachte kunnen worden afgeleid dat hij desondanks deze aanmerkelijke kans heeft aanvaard. Voor die vaststellingen bevat het dossier naar het oordeel van de rechtbank onvoldoende bewijs. Niet is komen vast te staan op welke wijze de verdachte het mes in zijn hand heeft vast gehouden toen hij meergenoemde stekende bewegingen maakte en op welke afstand van - en in welke positie hij stond ten opzichte van [slachtoffer 1] . Naar het oordeel van de rechtbank is het bewijs niet toereikend voor de onder feit
14. ten laste gelegde poging tot doodslag en poging tot het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel. De rechtbank zal de verdachte daarvan moeten vrijspreken. Feiten 3 en 4 Op 13 maart 2015 doet de [slachtoffer 2] aangifte van een poging tot doodslag. Hij verklaart dat hij op 13 maart 2015, omstreeks 22:00 uur, op de [straat] te Sittard stond met enkele vrienden en dat er plotseling een negroïde man op een fiets kwam aangereden. Hij herkende deze man als de persoon met wie hij een week eerder ruzie heeft gehad. Deze man begon agressief te schelden en zei onder meer: “ik maak je dood, ik steek je kapot. Kom nu maar hier, ik weet je nog wel te vinden”. Vervolgens haalde de man uit de rugzak, die hij bij zich had, een dolk met boksbeugel als handvat. Het mes was ongeveer 30 cm groot, het lemmet had een zilveren kleur en het handvat was zwart van kleur. De man hield het in zijn rechterhand vast. De man liep naar [slachtoffer 2] totdat hij hem op ongeveer 1 1/2 meter was genaderd. Vervolgens maakte de man met het mes in zijn hand een stekende beweging in de richting van de romp van het lichaam van [slachtoffer 2] . De man heeft het mes weer in zijn rugzak gestopt en is vervolgens op zijn fiets weggereden. Op 25 maart 2015 legt de getuige genaamd [getuige 1] een verklaring af tegenover ambtenaren van de politie. Hij verklaarde dat hij gezien heeft dat zijn vriend, genaamd [slachtoffer 2] , op 13 maart 2015 werd bedreigd door een man met een mes. De man haalde uit de sporttas die hij bij zich droeg een mes. Het was een dolk en aan het handvat stak iets uit. De punt van het mes was een beetje krom. De punt van het mes werd gehouden in de richting gehouden van waar [slachtoffer 2] en [getuige 1] zich bevonden. Plotseling stond die man heel kort voor [slachtoffer 2] , te weten op een afstand van minder dan één meter. Die man maakte een steekbeweging naar [slachtoffer 2] . Bij het uitkijken van beelden, opgenomen met een ter plaatse waar volgens [slachtoffer 2] het delict heeft plaats gevonden aangebrachte bewakingscamera van de gemeente Sittard-Geleen, werd volgens een verklaring van een ambtenaar van de politie door hem waargenomen dat een man komt aangefietst. Volgens deze beelden is het op dat moment 13 maart 2015 omstreeks 22:03 uur. De man draagt een rugzak. Ter hoogte van de hoek [straat] te Sittard stopt de man en stapt hij van zijn fiets. Vervolgens ontstaat er een opstootje waarbij de man en enkele andere personen betrokken zijn. Op 16 maart 2015 werd in de woning van de verdachte een sierdolk met als handvat een boksbeugel aangetroffen. Op 16 maart 2015 is dit mes onderzocht en werd door de onderzoeker geconcludeerd dat dit mes valt in de wapens aangeduid als categorie IV onder 7 van de Wet wapens en munitie. Ter terechtzitting van 23 september 2015 heeft de verdachte verklaard dat hij op 13 maart 2015 een mes in zijn rugzak had en dat hij ruzie heeft gehad met personen. Uit de bovenstaande aangifte van [slachtoffer 2] , de verklaring van [getuige 1] , de verklaring van de verdachte ter terechtzitting, het aantreffen van het mes, het proces-verbaal onderzoek wapen voor zover die verklaringen voor het bewijs worden gebezigd, in onderlinge samenhang bezien, leidt de rechtbank af dat de verdachte [slachtoffer 2] heeft bedreigd met enig misdrijf tegen het leven gericht en dat de verdachte een wapen van categorie IV heeft gedragen waarvan, gelet op de aard of de omstandigheden waaronder dat voorwerp werd aangetroffen, redelijkerwijs kon worden aangenomen dat dat voor geen ander doel was bestemd dan om letsel aan personen toe te brengen of te dreigen en dat dit wapen niet onder een van de andere categorieën genoemd in lid 2 Wet wapens en munitie valt. De rechtbank is van oordeel dat bewezen is dat de verdachte met het dolkmes een stekende beweging in de richting van het lichaam van die [slachtoffer 2] heeft gemaakt. Uit het maken van stekende bewegingen met een mes in de hand in de richting van het lichaam van [slachtoffer 2] kan geen ‘boos opzet’ worden afgeleid op de dood van [slachtoffer 2] of op het voornemen aan [slachtoffer 2] zwaar lichamelijk letsel toe te brengen. Om toch aan te nemen dat aan de zijde van de verdachte opzet bestond op de dood van [slachtoffer 2] of op het voornemen aan [slachtoffer 2] zwaar lichamelijk letsel toe te brengen, moet op de eerste plaats komen vast staan dat als gevolg van de handelwijze van de verdachte een situatie is ontstaan waarbij een aanmerkelijke kans op de dood, dan wel dat zwaar lichamelijk letsel heeft bestaan. Op de tweede plaats moet uit het optreden van de verdachte kunnen worden afgeleid dat hij desondanks deze aanmerkelijke kans heeft aanvaard. Voor die vaststellingen bevat het dossier naar het oordeel van de rechtbank onvoldoende bewijs. Niet is komen vast te staan op welke wijze de verdachte het mes in zijn hand heeft vast gehouden toen hij meergenoemde stekende bewegingen maakte en op welke afstand van - en in welke positie hij stond ten opzichte van [slachtoffer 2] . Naar het oordeel van de rechtbank is het bewijs niet toereikend voor de onder feit
15. ten laste gelegde poging tot doodslag en poging tot het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel. De rechtbank zal de verdachte daarvan moeten vrijspreken. 3.4 De bewezenverklaring De rechtbank acht bewezen dat de verdachte:
16. meer subsidiair op 14 maart 2015 te Sittard [slachtoffer 1] heeft bedreigd met enig misdrijf tegen het leven gericht door opzettelijk dreigend met een mes stekende bewegingen te maken in de richting van het lichaam van die [slachtoffer 1] en daarbij dreigend woorden toe te voegen van gelijke dreigende aard of strekking als "Ik steek je kapot";
17. hij op 14 maart 2015 te Sittard, opzettelijk en wederrechtelijk een personenauto (merk Mitsubishi, type Outlander) toebehorende aan [slachtoffer 1] heeft beschadigd;
18. meer subsidiair: hij op of omstreeks 13 maart 2015 te Sittard, [slachtoffer 2] heeft bedreigd met enig misdrijf tegen het leven gericht door opzettelijk dreigend met een dolkmes stekende bewegingen te maken in de richting van het (boven)lichaam van die [slachtoffer 2] en daarbij woorden toe te voegen van gelijke dreigende aard of strekking als "Ik maak je dood, ik steek je kapot".
19. hij op 13 maart 2015 te Sittard een wapen van categorie IV, te weten een voorwerp waarvan gelet op de aard of de omstandigheden waaronder dat voorwerp werd aangetroffen redelijkerwijs kon worden aangenomen dat dat voor geen ander doel was bestemd dan om letsel aan personen toe te brengen of te dreigen en dat niet onder een van de andere categorieën viel, heeft gedragen. De rechtbank acht niet bewezen hetgeen meer of anders is ten laste gelegd. De verdachte moet daarvan worden vrijgesproken. 4De strafbaarheid van het bewezenverklaarde Het bewezenverklaarde levert de volgende strafbare feiten op: Feit 1 meer subsidiair: bedreiging met enig misdrijf tegen het leven gericht. Feit 2: opzettelijk en wederrechtelijk enig goed dat geheel of ten dele aan een ander toebehoort beschadigen. Feit 3 meer subsidiair: bedreiging met enig misdrijf tegen het leven gericht. Feit 4: handelen in strijd met artikel 27, eerste lid, van de Wet wapens en munitie. Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van de feiten uitsluiten. 5De strafbaarheid van de verdachte De verdachte is strafbaar omdat geen feiten of omstandigheden aannemelijk zijn geworden die zijn strafbaarheid uitsluiten. 6De straf 6.1 De vordering van de officier van justitie De officier van justitie heeft op grond van hetgeen hij bewezen acht gevorderd aan de verdachte op te leggen een gevangenisstraf voor de duur van één jaar en een geldboete van € 200,00 voor de overtreding. Voorts is gevorderd het mes verbeurd verklaren. 6.2 Het standpunt van de verdediging De raadsvrouw heeft verzocht om een deels voorwaardelijke straf op te leggen, zodat kan worden bepaald dat de verdachte begeleiding zal krijgen door reclassering. 6.3 Het oordeel van de rechtbank Bij de bepaling van de op te leggen straf is gelet op de aard en ernst van hetgeen bewezen is verklaard, op de omstandigheden waaronder het bewezenverklaarde is begaan en op de persoon van de verdachte, zoals een en ander uit het onderzoek ter terechtzitting naar voren is gekomen. De verdachte heeft zich tot tweemaal toe schuldig gemaakt aan bedreiging met enig misdrijf tegen het leven gericht. Daartoe heeft de verdachte met een mes stekende bewegingen gemaakt. De verdachte heeft zich bij zijn strafbaar handelen niet bekommerd om de gevolgen en heeft de slachtoffers angst aangejaagd. Tevens heeft de verdachte een verboden wapen in de vorm van een dolkmes in zijn bezit gehad en voorts een auto beschadigd. Bij de bepaling van de strafmodaliteit en de hoogte van de op te leggen straf heeft de rechtbank rekening gehouden met de persoonlijke omstandigheden van de verdachte. Alles overwegende is de rechtbank van oordeel dat niet kan worden volstaan met het opleggen van een andersoortige straf dan de hierna vermelde vrijheidsstraf. Met het opleggen van een gevangenisstraf wordt ook bereikt dat de verdachte zich een tijd niet schuldig maakt aan het opnieuw plegen van strafbare feiten. De rechtbank is van oordeel dat gelet op de vrijspraak van het onder
20. primair,
21. subsidiair,
22. primair en
23. subsidiair ten laste gelegde, een minder langdurige gevangenisstraf moet worden opgelegd, dan de gevangenisstraf die door de officier van justitie is gevorderd. De rechtbank heeft bij de strafoplegging toepassing gegeven aan het bepaalde in artikel 63 van het Wetboek van Strafrecht. Voor de bewezenverklaarde feiten onder
24. meer subsidiair,
25. en
26. meer subsidiair tezamen zal een gevangenisstraf voor de duur van zes maanden worden opgelegd. Het bewezenverklaarde onder 4 betreft een overtreding. Gelet op het bepaalde in artikel onder 62, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht dient hiervoor apart straf te worden opgelegd. De rechtbank zal conform de oriëntatiepunten en LOVS-afspraken een boete van € 200,00 opleggen. 7Het beslag Het in de beslissing als zodanig te noemen in beslag genomen en nog niet teruggegeven mes, volgens eigen opgave aan de verdachte toebehorend, is vatbaar voor verbeurdverklaring. Uit het onderzoek ter terechtzitting is gebleken dat het een voorwerp betreft: met behulp waarvan het onder 3 bewezenverklaarde is begaan. De rechtbank heeft bij deze beslissing rekening gehouden met de financiële draagkracht van de verdachte, voor zover daarvan ter terechtzitting is gebleken. 8De wettelijke voorschriften De beslissing berust op de artikelen 23, 33, 33a, 57, 62, 63, 285 en 350 van het Wetboek van Strafrecht en artikelen 27 en 55 van de Wet wapens en munitie, zoals deze artikelen luidden ten tijde van het bewezenverklaarde. 9De beslissing De rechtbank: Vrijspraak - spreekt de verdachte vrij van het onder
27. primair,
28. subsidiair,
29. primair en
30. subsidiair ten laste gelegde; Bewezenverklaring verklaart het onder
31. meer subsidiair, het onder 2., het onder
32. meer subsidiair en onder
33. tenlastegelegde bewezen zoals hierboven onder 3.4 is omschreven; spreekt de verdachte vrij van wat meer of anders is ten laste gelegd; Strafbaarheid verklaart dat het bewezenverklaarde de strafbare feiten oplevert, zoals deze hierboven onder 4 zijn omschreven; verklaart de verdachte daardoor strafbaar; Straf ten aanzien van de feiten onder 1.,
34. en 3.: veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van zes maanden; beveelt dat de tijd die door de veroordeelde vóór de tenuitvoerlegging van dit vonnis in verzekering en voorlopige hechtenis is doorgebracht bij de uitvoering van deze gevangenisstraf in mindering zal worden gebracht; ten aanzien van het feit onder 4.: veroordeelt de verdachte tot een boete van € 200,00; beveelt dat, indien noch volledige betaling noch volledig verhaal volgt, vervangende hechtenis zal worden toegepast voor de duur van vier dagen; - verklaart verbeurd het volgende in beslag genomen voorwerp: één mes kleur zilver; type dolk