ECLI:NL:RBMNE:2020:3467

RECHTBANK MIDDEN-NEDERLAND Strafrecht Zittingsplaats Utrecht Parketnummer: 16-054693-19 (P) Vonnis van de meervoudige kamer van 26 augustus 2020 in de strafzaak tegen [verdachte] , geboren op [1994] te [geboorteplaats] , wonende aan de [adres ] , [woonplaats] . 1ONDERZOEK TER TERECHTZITTING Dit vonnis is op tegenspraak gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzittingen van 19 juni 2019, 4 september 2019, 27 januari 2020 (alle regie-/pro formazittingen), 8 juli 2020 (inhoudelijke behandeling) en 12 augustus 2020 (sluiting onderzoek). De rechtbank heeft kennisgenomen van de vordering en standpunten van officier van justitie mr. R.E. Craenen en van hetgeen verdachte en mr. R. Jonkers, advocaat te Utrecht, alsmede [A] , namens de benadeelde partij Van Lanschot N.V. naar voren hebben gebracht. 2TENLASTELEGGING De tenlastelegging is als bijlage aan dit vonnis gehecht (Bijlage I). De verdenking komt er, kort en feitelijk weergegeven, op neer dat verdachte: feit 1: op 5 maart 2019 in Diemen een vuurwapen en munitie in zijn bezit heeft gehad; feit 2: op 5 maart 2019 in Diemen een stroomstootwapen in zijn bezit heeft gehad; feit 3: zich in de periode van 30 oktober 2017 tot en met 5 maart 2019 in Diemen, samen met anderen, heeft schuldig gemaakt aan diefstal van geldbedragen van 23 personen door onrechtmatig gebruik te maken van hun bankpas en/of bankgegevens; feit 4: zich in de periode van 30 oktober 2017 tot en met 5 maart 2019 in Diemen, samen met anderen, heeft schuldig gemaakt aan oplichting door deze personen door middel van phishing hun (inlog)gegevens en/of hun bankpas af te laten geven; feit 5: in de periode van 30 oktober 2017 tot en met 5 maart 2019 in Diemen, samen met anderen, bestanden en software in zijn bezit heeft gehad, die gebruikt konden worden voor het plegen van computervredebreuk; feit 6: zich in de periode van 30 oktober 2017 tot en met 5 maart 2019 in Diemen, samen met anderen, heeft schuldig gemaakt aan computervredebreuk door met gephishte gegevens in te loggen op de bankaccounts van de hiervoor genoemde personen; feit 7: in de periode van 9 januari 2017 tot en met 5 maart 2019 in Diemen, samen met anderen, een geldbedrag van € 66.790,- heeft witgewassen en van dit witwassen een gewoonte heeft gemaakt; feit 8: zich op 31 januari 2019 in Diemen, samen met anderen, heeft schuldig gemaakt aan een poging tot diefstal van een geldbedrag van een persoon. 3VOORVRAGEN De dagvaarding is geldig, de rechtbank is bevoegd tot kennisneming van het ten laste gelegde, de officier van justitie is ontvankelijk in de vervolging van verdachte en er zijn geen redenen voor schorsing van de vervolging. 4WAARDERING VAN HET BEWIJS 4.1 Het standpunt van de officier van justitie De officier van justitie acht alle ten laste gelegde feiten wettig en overtuigend te bewijzen. Wat betreft feit 3 (diefstal), feit 4 (oplichting) en feit 6 (computervredebreuk) heeft de officier van justitie gevorderd verdachte partieel vrij te spreken, namelijk voor zover het gaat om aangever [aangever 1] . Ook dient verdachte volgens de officier van justitie te worden vrijgesproken van computervredebreuk met betrekking tot de aangevers [aangever 2] , [aangever 3] , [aangever 4] , [aangever 5] , [aangever 6] en [aangever 7] . 4.2 Het standpunt van de verdediging De raadsman heeft vrijspraak bepleit van de onder 3, 5, 6, 7 en 8 ten laste gelegde feiten. Ten aanzien van feit 1, 2 en een deel van feit 4 heeft de raadsman zich gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank. De specifieke verweren van de raadsman zullen, voor zover relevant, hierna worden besproken bij het oordeel van de rechtbank. 4.3 Het oordeel van de rechtbank 4.3.1 Inleiding Vanaf oktober 2017 zijn er bij de politie verschillende aangiftes gedaan van phishing. De aangevers kregen een e-mail of sms-bericht met een hyperlink, die afkomstig leek te zijn van een bank. Via de link kwamen ze terecht op een website, die eruit zag als een officiële website van een bank. Op deze website moesten diverse gegevens worden ingevuld. Ook moesten sommige aangevers hun bankpas opsturen naar een bepaald adres. Hierna werden meerdere bedragen afgeschreven van de rekeningen van de aangevers. Verdachte wordt verweten dat hij samen met anderen bij deze phishing-activiteiten betrokken is geweest. Op 5 maart 2019 is verdachte hiervoor aangehouden. Tijdens de doorzoeking is in de woning van verdachte onder andere een vuurwapen, munitie en een stroomstootwapen aangetroffen. De rechtbank zal hierna achtereenvolgens stilstaan bij het wapenbezit (feiten 1 en 2), de feiten die verband houden met phishing (feiten 3, 4, 5 en 6), het witwassen (feit 7) en de poging tot diefstal bij aangever [aangever 8] (feit 8). 4.3.2 Het bewijs voor wapenbezit (feit 1 en 2) De rechtbank acht bewezen dat verdachte feit 1 en feit 2 heeft gepleegd. Verdachte heeft deze ten laste gelegde feiten bekend. De raadsman heeft geen vrijspraak voor deze feiten bepleit. De rechtbank volstaat onder deze omstandigheden met een opsomming van de volgende bewijsmiddelen: - het proces-verbaal van bevindingen van 6 maart 2019; - het proces-verbaal aanvraag forensisch onderzoek Wapens, munitie, explosieven van 6 maart 2019; - het (ongetekende) proces-verbaal van bevindingen van 31 juli 2019; - het proces-verbaal van verhoor van verdachte van 7 maart 2019; - de verklaring van verdachte ter terechtzitting van 8 juli

1. 4.3.3 Het bewijs voor phishing (feit 3, 4, 5 en 6) Inleiding De strafbare feiten die verband houden met phishing zien op 23 aangiftes. De aangevers waren klant bij één van de volgende banken: ING Bank, Rabobank, Van Lanschot of ABN AMRO. Het phishen van (bank)gegevens vond per bank steeds in een afzonderlijke periode plaats. De klanten van de ING werden benaderd in oktober 2017 en mei/juni 2018, die van ABN AMRO in augustus 2018, die van de Rabobank in januari/februari 2019 en de klanten van Van Lanschot in februari/maart
2. Bovendien werden de klanten van eenzelfde bank vaak op dezelfde wijze benaderd en opgelicht. Om die reden zal de rechtbank hierna steeds een aantal aangiften gelijktijdig bespreken. Gelet op de omvang zijn de bewijsmiddelen die betrekking hebben op phishing – omwille van de leesbaarheid van dit vonnis – opgenomen in Bijlage II. Deze bewijsmiddelen worden steeds gebruikt tot het bewijs van het feit of de feiten, waarop zij blijkens hun inhoud uitdrukkelijk betrekking hebben. Sommige onderdelen van de bewijsmiddelen hebben niet betrekking op alle feiten, maar op één of meerdere feiten. De rechtbank zal hierna achtereenvolgens ingaan op de vraag of verdachte betrokken is geweest bij de strafbare feiten waarvan aangifte is gedaan en wat zijn precieze rol is geweest. Vrijspraak – aangever [aangever 1] De rechtbank is met de officier van justitie en de raadsman van oordeel dat er onvoldoende wettig en overtuigend bewijs is dat verdachte betrokken is geweest bij phishing voor zover dit ziet op aangever [aangever 1] . De rechtbank zal verdachte dan ook met betrekking tot deze aangifte vrijspreken van de ten laste gelegde diefstal (feit 3), oplichting (feit 4) en computervredebreuk (feit 6). Conclusie aangevers [aangever 9] en [aangever 10] (ING) De aangevers [aangever 9] en [aangever 10] , die beiden klant zijn bij de ING-bank, hebben een identieke e-mail gehad, waarin hen werd verzocht de toegang tot de Mobiel Bankieren App te verlengen. Deze e-mail ontvingen zij in dezelfde periode, namelijk op respectievelijk 23 en 24 mei
3. In beide gevallen werd, nadat de aangevers hun gegevens hadden ingevuld op de website waar zij via de link in de e-mail naartoe werden geleid, de Mobiel Bankieren App geïnstalleerd op een telefoon die niet van aangevers was, waarna de geldbedragen werden gepind/overgeboekt. Gelet op de identieke inhoud van de e-mails, de gelijke modus operandi en de periode waarin de phishing heeft plaatsgevonden, beoordeelt de rechtbank de bewijsmiddelen in onderlinge samenhang. Uit de bewijsmiddelen blijkt dat de e-mail aan [aangever 10] is verstuurd vanaf het IP-adres [IP-adres] . Volgens een chatbericht van gebruiker “ [gebruiker] ” behoort dit IP-adres aan hem toe. Het desbetreffende chatbericht is verzonden vanaf de laptop van verdachte, welke laptop ook door verdachte in gebruik was op het moment van zijn aanhouding. De rechtbank stelt op basis hiervan vast dat “ [gebruiker] ” in werkelijkheid verdachte is en dat het genoemde IP-adres aldus aan hem toebehoort. Gelet op dit bewijs acht de rechtbank wettig en overtuigend bewezen dat verdachte betrokken is geweest bij de phishing van de gegevens van [aangever 9] en [aangever 10] . Conclusie aangevers [aangever 11] , [aangever 12] , [aangever 13] , [aangever 14] en [aangever 15] (ING) Gelet op de onderlinge overeenkomsten tussen de aangiftes van [aangever 11] , [aangever 12] , [aangever 13] , [aangever 14] en [aangever 15] , zal de rechtbank ook deze feiten gezamenlijk beoordelen. Alle aangevers hebben op 12 juni 2018 een e-mail gehad waarin werd gevraagd om hun toestel opnieuw te registreren bij de Mobiel Bankieren App. Bij de aangevers [aangever 14] , [aangever 13] en [aangever 15] is achterhaald dat deze e-mail is verstuurd vanaf [e-mail] .nl. Uit onderzoek is gebleken dat op het controlepaneel van het domein [domeinnaam] .nl is ingelogd met het IP-adres [IP-adres] . De rechtbank duidt dit als beheerwerkzaamheden. Zoals hiervoor is overwogen kan het IP-adres [IP-adres] aan verdachte worden toegeschreven. Daarnaast staat bij frauduleuze overboekingen vanaf de rekeningen van zowel [aangever 11] als [aangever 12] het telefoonnummer [telefoonnummer] vermeld in de omschrijving. Dit nummer is gekoppeld geweest aan de MiFi-router die in de woning van verdachte is aangetroffen. Voorts heeft aangever [aangever 14] op 15 juni 2018 twee tekstberichten ontvangen vanaf een telefoonnummer dat is gebruikt op een apparaat waaraan eerder het hiervoor genoemde telefoonnummer [telefoonnummer] was gekoppeld. Dit apparaat straalde bovendien op 15 juni 2018 aan op de zendmast [locatie 2] in [woonplaats] , nabij de woning van verdachte. Ten slotte is vanaf de rekening van [aangever 15] een bedrag van € 3.000,- overgemaakt naar de rekening van aangever [aangever 13] , hetgeen er tevens op duidt dat het bij deze aangevers gaat om dezelfde dader. Gelet op deze feiten en omstandigheden, in onderling verband en samenhang bezien, acht de rechtbank wettig en overtuigend bewezen dat verdachte betrokken is geweest bij de phishing van de gegevens van [aangever 11] , [aangever 12] , [aangever 13] , [aangever 14] en [aangever 15] . Conclusie aangevers [aangever 16] , [aangever 17] en [aangever 18] (ABN AMRO) De aangevers [aangever 16] , [aangever 17] en [aangever 18] hebben op 7 augustus 2018 ieder een sms-bericht gekregen. In deze berichten, die een identieke inhoud hebben, werden de aangevers verzocht om de toegang tot de Bankieren App te verlengen. In de sms-berichten is de volgende link opgenomen: https:// [link] .ml. Op de laptop van verdachte worden verschillende afbeeldingen aangetroffen die zijn gemaakt met behulp van Gyazo, een screenshotprogramma. Eén van deze afbeeldingen toont een beheerpaneel van de domeinnaam mobielbevestigen.ml. De rechtbank leidt hieruit af dat verdachte deze website, door middel waarvan de gegevens van de aangevers zijn gephisht, kon beheren. Daarnaast staat bij een van de frauduleuze overboekingen vanaf de rekening van [aangever 17] opnieuw het telefoonnummer [telefoonnummer] vermeld in de omschrijving. Op grond van deze bewijsmiddelen, en gelet op de overeenkomende modus operandi en datum waarop de phishing heeft plaatsgevonden, acht de rechtbank wettig en overtuigend bewezen dat verdachte bij het phishen van de gegevens van aangevers [aangever 16] , [aangever 17] en [aangever 18] betrokken is geweest. Conclusie aangevers [aangever 5] , [aangever 19] , [aangever 6] en [aangever 7] (Rabobank) In januari en februari 2019 worden opnieuw phishing-mails verstuurd. Dit keer naar klanten van de Rabobank. In de periode van 23 tot en met 30 januari 2019 ontvangen de aangevers [aangever 5] , [aangever 19] , [aangever 6] en [aangever 7] een e-mail waarin hen wordt verzocht om een nieuwe bankpas aan te vragen. Uit de aangifte van [aangever 6] en [aangever 7] blijkt dat zij via deze e-mail werden doorgelinkt naar de website [url] /rabobank. Deze site is door verdachte, middels zijn MiFi-router, bezocht op 31 januari 2019 om 2.44 uur. Daarnaast zijn in een document op de Zenbook van verdachte de (gedeeltelijke) bankrekeningnummers en pasnummers van deze vier aangevers aangetroffen. Ten slotte heeft verdachte een website met daarop een valse Rabobank-omgeving bezocht waarop te zien is dat de bankpas kan worden opgestuurd naar een demontagepunt aan de [adres ] in [woonplaats] , exact hetzelfde adres als het adres dat aangeefster [aangever 7] te zien kreeg. Gelet op deze bewijsmiddelen, in onderling verband en samenhang bezien, en gelet op de overeenkomende modus operandi en periode waarin de phishing heeft plaatsgevonden, acht de rechtbank wettig en overtuigend bewezen dat verdachte betrokken is geweest bij de phishing van de gegevens van [aangever 5] , [aangever 19] , [aangever 6] en [aangever 7] . Conclusie aangevers [aangever 2] , [aangever 3] en [aangever 4] (Rabobank) In februari 2019 hebben verschillende klanten van de Rabobank een sms-bericht ontvangen, waarin stond dat de bankpas van de klant binnen enkele dagen vervalt. In de periode van 5 tot en met 14 februari 2019 kregen aangevers [aangever 2] , [aangever 3] en [aangever 4] een dergelijk sms-bericht. In dit bericht was de URL [url] of [url] opgenomen. Uit het tapverkeer blijkt dat via de MiFi-router van verdachte op 12 februari 2019 om 18.44 uur de domeinnaam [url] wordt bezocht. Uit het tapverkeer blijkt voorts dat op 14 februari 2019 via deze router een beheerpaneel is bezocht van (onder andere) de domeinnaam nl-bankieren.com, welke domeinnaam is gebruikt voor de website waar [aangever 2] via de [url] -link in het sms-bericht terechtkwam ( [url] ). Op 15 februari 2019 is vervolgens via deze router een beheerpaneel bezocht van onder andere de domeinnaam [domeinnaam] .com, welke domeinnaam is gebruikt voor de website waar aangever [aangever 3] via de [url] -link in het sms-bericht op terechtkwam ( [url] .com). Daarnaast is in de slaapkamer van verdachte een iPhone XR aangetroffen waarmee op 16 februari 2019, via de MiFi-router van verdachte, is ingelogd op Rabo Online Bankieren van aangever [aangever 4] . Ten slotte is op de iPhone X van verdachte een adres aangetroffen dat gelijk is aan het adres waarnaar aangever [aangever 4] zijn bankpas moest opsturen ( [adres ] in [woonplaats] ). Al deze bewijsmiddelen in onderling verband en samenhang bezien, en gelet op de overeenkomende modus operandi en periode waarin de phishing heeft plaatsgevonden, leiden naar het oordeel van de rechtbank tot de conclusie dat verdachte betrokken is geweest bij het phishen van de gegevens van de aangevers [aangever 2] , [aangever 3] en [aangever 4] . Conclusie aangevers [aangever 20] , [aangever 21] , [aangever 22] , [aangever 23] en [aangever 24] (Van Lanschot) In de periode van 28 februari tot en met 4 maart 2019 ontvingen de aangevers [aangever 20] , [aangever 21] , [aangever 22] , [aangever 23] en [aangever 24] een sms-bericht. In dit sms-bericht werd aan de aangevers, die allen klant zijn bij Van Lanschot Bank, meegedeeld dat hun Van Lanschot Login App zou verlopen. Aangever [aangever 20] kwam via de korte URL https:// [url] terecht op de website https://login. [website] . Beide domeinnamen werden in de periode van 27 februari tot 3 maart 2019 meerdere keren bezocht middels de MiFi-router van verdachte. Daarnaast werd via deze router op 3 maart 2019 een bezoek gebracht aan [url] , de domeinnaam die in elk geval in het sms-bericht van [aangever 21] en [aangever 23] is opgenomen. Bovendien werd, enkele minuten voor de aanhouding van verdachte op 5 maart 2019, via de MiFi-router het IP-adres van login. [IP-adres] bevraagd. Naar deze website werd aangever [aangever 24] verwezen. Daarbij komt dat verdachte zich ten tijde van zijn aanhouding achter zijn Zenbook bevond, waarop op dat moment een beheerpaneel open stond. Op dit beheerpaneel stonden de domeinnamen [domeinnaam] en [domeinnaam] weergegeven. Bij zowel aangever [aangever 21] als [aangever 24] vond ten slotte een overboeking plaats met in de omschrijving de naam “ [naam] ”, hetgeen erop duidt dat het hier om dezelfde dader gaat. Gelet op de periode waarin de phising-sms’jes zijn verstuurd, de (vrijwel) identieke inhoud ervan en de genoemde bewijsmiddelen, in onderling verband en samenhang bezien, acht de rechtbank wettig en overtuigend bewezen dat verdachte betrokken is geweest bij het phishen van de gegevens van de aangevers [aangever 20] , [aangever 21] , [aangever 22] , [aangever 23] en [aangever 24] . Rol van verdachte Verdachte heeft op de terechtzitting verklaard dat hij weliswaar betrokken is geweest bij de ten laste gelegde feiten, maar dat zijn rol niet meer inhield dan het verrichten van beheerswerkzaamheden en het doen van onderhoud aan phishing-websites. Verdachte deed dat in opdracht van degenen die zich met deze phishing-praktijken bezighielden. Bij het feitelijk verkrijgen van de gegevens en het wegmaken van de geldbedragen had verdachte geen rol, zo heeft hij verklaard. De rechtbank acht deze verklaring van verdachte niet aannemelijk. Uit de bewijsmiddelen, zoals de rechtbank die heeft opgenomen in bijlage II, komt een ander beeld naar voren over de rol van verdachte. Zo wordt in een gesprek tussen verdachte en een onbekende man gesproken over “uitmelken” en zegt verdachte in een ander gesprek dat hij “bij een rakker gaat inloggen”. Verder worden snapchat-berichten aangetroffen op de iPhone X van verdachte waarin door verdachte instructies worden gegeven aan een persoon genaamd “ [naam] ” die zien op het verrichten van phishing-activiteiten. Ook wordt door verdachte tegen [naam] gezegd dat hij ervoor zal zorgen dat [naam] morgen “een kop” zal “eten”, waarbij “een kop” volgens een in het dossier bevindende begrippenlijst “1000 euro” betekent, en stelt verdachte voor om alles 50/50 te doen. Daarnaast worden bij verdachte bestanden aangetroffen die kennelijk gebruikt worden voor het versturen van berichten naar potentiële slachtoffers of die gegevens bevatten die door middel van phishing zijn verkregen. De verklaring van verdachte dat deze bestanden op zijn laptop zijn achtergebleven als gevolg van een datamigratie die verdachte in opdracht van iemand anders zou hebben uitgevoerd, acht de rechtbank onaannemelijk. De toelichting van verdachte ter terechtzitting dat er verschillende redenen kunnen zijn waarom hij een dergelijk bestand via zijn laptop van de ene server naar de andere server heeft geplaatst, heeft ook allerminst bijgedragen aan de aannemelijkheid van deze verklaring. Gelet op de typen bestanden (een Word- of Excel-bestand) en de grootte ervan acht de rechtbank het ongeloofwaardig dat het bij de datamigratie nodig was deze via de laptop van verdachte over te zetten. De rechtbank ziet de rol van verdachte als volgt. Uit de bewijsmiddelen volgt dat verdachte een essentiële en directe rol had bij phishing (het technische deel). Aan de hand van het tapverkeer en de in beslag genomen gegevens wordt duidelijk dat verdachte diverse keren inlogt op beheerpagina’s van phishing-websites. Verdachte heeft ook erkend dat hij betrokken was bij het beheer en onderhoud van diverse phishing-websites. Daarnaast blijkt uit de bewijsmiddelen dat verdachte meerdere keren actief is op het moment dat een aangever zijn gegevens invult op een phishing-site. Dit vindt bevestiging in het tapgesprek waarin verdachte zelf zegt dat hij “bij een rakker gaat inloggen”. Verder zijn er frauduleuze betalingen, nadat de gegevens zijn verkregen, die direct aan verdachte kunnen worden gelinkt. Verschillende keren wordt namelijk een overboeking gedaan naar T-Mobile, waarbij in de omschrijving een telefoonnummer wordt genoemd die gekoppeld is aan de MiFi-router van verdachte. Ook is gebleken dat er met de iPhone XR – die in de slaapkamer van verdachte is aangetroffen – is ingelogd op de internetbankieren-omgeving van aangever [aangever 4] , kort voordat gelden zijn weggenomen vanaf de rekening van [aangever 4] . Op dat moment stond de iPhone XR in verbinding met de MiFi-router van verdachte. Verdachte is dus betrokken geweest bij meerdere schakels in de keten. De belangrijkste (en onmisbare) schakel was daarbij dat verdachte zorgde dat de phishing-sites functioneerden, zodat de bankgegevens van de slachtoffers konden worden onderschept. In hoeverre verdachte (steeds) betrokken is geweest bij de daarop volgende handelingen, te weten het inloggen op het bankaccount van de aangevers, het verrichten van transacties en/of het opnemen van geldbedragen, kan niet exact worden vastgesteld. Wel is, naar het oordeel van de rechtbank, duidelijk dat verdachte bij alle hiervoor genoemde gevallen een wezenlijke bijdrage heeft geleverd aan het afhandig maken van bankgegevens van slachtoffers door er in elk geval technisch voor te zorgen dat de slachtoffers naar een phishing-site werden geleid waar ze hun gevoelige gegevens achterlieten. Daarmee vormde de bijdrage van verdachte een noodzakelijke en wezenlijke eerste schakel – het phishing-deel – in het geheel aan handelingen waarmee de slachtoffers werden opgelicht. Phishing kan immers alleen succesvol zijn indien er sprake is van een duidelijke, vooraf afgesproken taakverdeling, werkwijze en informatiedeling om het traject zo snel als mogelijk te laten verlopen voordat de slachtoffers in de gaten krijgen dat hun bankrekening wordt leeggehaald en zij stappen ondernemen om dat tegen te gaan. Gelet op het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat sprake was van een nauwe en bewuste samenwerking tussen verdachte en een of meer mededaders. Het ontfutselen van de bankgegevens (oplichting), het binnendringen op de beveiligde website van de bank met gestolen gegevens (computervredebreuk) en het vervolgens wegnemen van geldbedragen (diefstal), zoals dat door de groep daders plaatsvond, kan daarom ook aan verdachte als mededader worden toegerekend. Feit 5 – artikel 139d Wetboek van Strafrecht De raadsman heeft betoogd dat phishing-sites en de aangetroffen software SMS sender modem niet kunnen worden gezien als een technisch hulpmiddel in de zin van artikel 139d, tweede lid, Wetboek van Strafrecht (Sr). De rechtbank stelt voorop dat dat het bij een technisch hulpmiddel in de zin van dit artikel moet gaan om een technisch hulpmiddel dat hoofdzakelijk ontworpen is of geschikt is gemaakt tot het plegen van het strafbare feit genoemd in artikel 138ab Sr (computervredebreuk). Van “wederrechtelijk binnendringen”, in de zin van artikel 138ab Sr, is sprake indien men tegen de wil van de rechthebbende binnendringt in een computer langs een weg die de aanwezige beveiliging niet of onvoldoende afsluit. Uit de bewijsmiddelen blijkt dat de gebruikte phishing-websites hoofdzakelijk gemaakt en ontworpen zijn om wederrechtelijk inloggegevens van slachtoffers afhandig te maken, waarmee vervolgens binnengedrongen kon worden in de internetbankierenaccounts van die slachtoffers. Deze websites waren dus gericht op het plegen van computervredebreuk. Gelet hierop is de rechtbank van oordeel dat de phishing-websites, gezien hun specifieke functionaliteiten en in aanmerking nemende het specifieke doel waartoe zij ontworpen en vervaardigd zijn, aangemerkt kunnen worden als een technisch hulpmiddel dat hoofdzakelijk geschikt gemaakt of ontworpen is tot het plegen van een misdrijf als bedoeld in artikel 138ab Sr. Dit geldt evenzeer voor de software SMS sender modem. Met deze software kan een grote hoeveelheid sms’jes worden verstuurd. Gelet op de specifieke context waarin deze software bij verdachte is aangetroffen, kan dit worden aangemerkt als een technisch hulpmiddel dat hoofdzakelijk is ontworpen of geschikt gemaakt tot het plegen van computervredebreuk. Door middel van deze software werden slachtoffers bewogen (onbedoeld) hun gegevens te delen, waarna met behulp van deze gegevens onrechtmatig werd ingelogd op hun bankaccount. Net als de phishing-site is deze software erop gericht om gegevens te bemachtigen en daarmee computervredebreuk te plegen. De rechtbank acht daarom wettig en overtuigend bewezen dat verdachte het onder feit 5 ten laste gelegde heeft gepleegd. De rechtbank zal verdachte gedeeltelijk vrijspreken, voor zover dit feit ziet op de aangetroffen hacking-software. Deze software is aangetroffen op een externe harde schijf van verdachte en betreffen versies uit 2013 en
4. Uit het dossier kan niet worden afgeleid dat verdachte het “oogmerk” had om met deze software in de ten laste gelegde periode computervredebreuk te plegen. Het feit dat de software op een externe harde schijf stond en het oude versies betroffen, laten de reële mogelijkheid open dat verdachte niet (meer) van plan was hier iets mee te doen. Daarnaast zal de rechtbank verdachte vrijspreken van de onder dit feit ten laste gelegde “Excel-bestanden en tekstbestanden bestemd voor geautomatiseerde verzending van zogeheten phishing-mails of phishing-sms-berichten”. Naar het oordeel van de rechtbank kunnen deze bestanden (met persoonsgegevens) niet worden aangemerkt als “een technisch hulpmiddel of een gegeven waardoor toegang kan worden verkregen tot een geautomatiseerd werk”. Feit 6 – computervredebreuk Algemene overweging Verdachte (en zijn mededaders) hebben door middel van phishing bankgegevens bemachtigd. Deze gegevens zijn in veel gevallen gebruikt om daarmee in te loggen op de beveiligde bankomgeving van de aangevers, waarna vervolgens diverse transacties zijn verricht. Op het moment dat door verdachte of zijn mededader werd ingelogd was er naar het oordeel van de rechtbank sprake van het opzettelijk en wederrechtelijk (want er werd ingelogd zonder toestemming en met gebruikmaking van onrechtmatig verkregen toegangsgegevens) binnendringen in een geautomatiseerd werk of een deel daarvan, en om die reden van computervredebreuk. Gedeeltelijke vrijspraak Uit de aangiftes van [aangever 5] , [aangever 6] en [aangever 7] blijkt dat alle geldbedragen door middel van pintransacties van hun rekening zijn opgenomen. Niet blijkt dat, nadat de aangevers op de phishing-site hebben ingelogd, met behulp van hun gegevens is ingelogd op de officiële website van de Rabobank. Om die reden kan de ten laste gelegde computervredebreuk bij deze aangevers niet worden bewezen verklaard. De rechtbank zal verdachte met betrekking tot deze aangevers daarom vrijspreken van dit feit. 4.3.4 Het bewijs voor witwassen (feit 7) Bewijsmiddelen Rekening [rekeningnummer] - [verdachte] De bankmutaties van [verdachte] over de periode van 1 januari 2017 tot en met 28 maart 2019 zijn in kaart gebracht. Verdachte [verdachte] heeft gezien zijn verklaringen en gezien de bankmutaties de volgende inkomsten genoten: - Belastingdienst, totaal ontvangen: € 2.513,00; - Dienst Uitvoering Onderwijs, per saldo ontvangen: € 479,10; - eenmalige schadevergoeding ontvangen: € 105,
5. Verdachte [verdachte] heeft in de periode van januari 2017 tot en met oktober 2018 in totaal € 18.640,- contant geld gestort. Van dit bedrag zijn na 30 april 2018 de volgende bedragen gestort: € 3.000,- (6 juli 2018), € 300,- (21 september 2018) en € 1.000,- (3 oktober 2018). Rekening [rekeningnummer] - [B] Verdachte [verdachte] is gemachtigd voor de rekening van [B] . De rekening van [B] wordt in de periode van 2 januari 2017 tot en met 27 maart 2019 grotendeels gevoed met inkomsten afkomstig van: - de Belastingdienst (huurtoeslag en zorgtoeslag): € 11.682,00; - Sociale VerzekeringsBank (Algemene Nabestaande Wet): € 12.185,80; - het UWV: € 17.347,13; - werkzaamheden (uitzendbureau e.d.): € 4.060,18; - diversen (schadevergoeding Delta Lloyd - KLM e.d.): € 1.482,
6. Het totaal aan legale ontvangsten in de periode januari 2017 tot en met 28 maart 2019 is: € 46.757,85 : 27 maanden = gemiddeld € 1.731,77 per maand. Het totaal aan vaste lasten in de periode januari 2017 tot en met 28 maart 2019 is gemiddeld € 1.576,60 per maand. Op deze rekening is in de periode januari 2017 tot en met januari 2019 in totaal € 12.350,00 contant geld gestort. De locatie van het storten is in alle gevallen hetzelfde, namelijk aan de [adres ] in [woonplaats] , en is ook dezelfde als bij de contante stortingen van verdachte [verdachte] . Relatie tussen contante stortingen op rekening [B] en overboekingen naar de ING-rekening van [verdachte] Op 31 januari 2017 wordt er € 1.100,00 contant gestort. Op 31 januari 2017 wordt er vervolgens € 600,00 overgemaakt naar de ING-rekening van verdachte [verdachte] . Op 10 augustus 2017 wordt er € 1.000,00 contant gestort. Op 10 augustus 2017 wordt er € 1.000,00 overgemaakt naar de ING-rekening van verdachte [verdachte] . Op 22 mei 2018 wordt er € 900,00 contant gestort. Op 22 mei 2018 wordt er € 900,00 overgemaakt naar de ING-rekening van verdachte [verdachte] . Op 18 juli 2018 wordt er € 500,00 contant gestort. Op 18 juli 2018 wordt er € 500,00 overgemaakt naar de ING-rekening van verdachte [verdachte] . Voertuigen algemeen Op de dag van de doorzoeking in de woning van de verdachte aan de [adres ] in [woonplaats] werden op straat een Volkswagen Golf met het kenteken [kenteken] en een Volkswagen Up met het kenteken [kenteken] aangetroffen. Beide voertuigen stonden op naam van [B] (de moeder van verdachte). VW Golf [kenteken] De factuur van de Golf met kenteken [kenteken] is van de datum 12-01-
7. Op de factuur staat onder andere dat de prijs van deze auto € 32.500,00 is. Deze prijs is op de volgende wijze voldaan: per bank is € 1.000,00 betaald op 29-12-2018; contant is € 9.500,00 betaald; ingeruild is de [kenteken] voor € 22.000,
8. Verbalisant [verbalisant 1] heeft op 4 april 2019 aan [getuige] , eigenaar van [bedrijf 1] in [vestigingsplaats] , een paar vragen gesteld over de verkoop van de auto's. Op de vraag hoe de verkoop van de Volkswagen Golf met kenteken [kenteken] was gegaan, vertelde [getuige] hem dat hij dacht dat de jongen de auto op Facebook had gezien. De jongen had [getuige] gebeld over deze auto. Hij was samen met zijn moeder naar de zaak van [bedrijf 1] toe gekomen om de auto op te halen/te kopen. De moeder had het contante geld in haar tas en had dit aan [getuige] overhandigd. Op 24 januari 2019 maakt verdachte melding bij de politie dat zijn auto is vernield. Vervolgens is door de moeder van verdachte via internet aangifte gedaan. Door of namens haar werd onder andere verklaard dat het kenteken van de auto [kenteken] is. Uit het politiesysteem blijkt dat verdachte op 8 februari 2019 in voornoemde auto is gecontroleerd in Purmerend. Verdachte heeft verklaard dat hij aanwezig is geweest bij de betaling van de Volkswagen Golf [kenteken] en dat hij de aanbetaling van € 1.000,- heeft gedaan. Verdachte heeft verder verklaard dat hij ook wel eens onderhoudskosten voor deze auto heeft betaald. VW Golf [kenteken] De factuur van de Golf met kenteken [kenteken] is van de datum 02-11-
9. Op de factuur staat onder andere dat de prijs van deze auto € 27.000,00 is. Deze prijs is op de volgende wijze voldaan. per bank is € 2.000,00 betaald op 01-11-2017; contant is € 5.500,00 betaald. Het restant is voldaan door het inruilen van de [kenteken] voor € 19.500,
10. Uit het politiesysteem blijkt dat verdachte op de volgende data is aangetroffen als bestuurder van de Volkswagen Golf met kenteken [kenteken] : 2 september 2018, 18 oktober 2018, 4 november 2018, 5 november 2018, 15 december 2018 en 5 februari
11. Verdachte heeft verklaard dat hij aanwezig is geweest bij de betaling van de Volkswagen Golf [kenteken] . De aanbetaling van € 2.000,- is gedaan vanaf verdachtes rekening. Verdachte had een rekening geselecteerd waarop het saldo toereikend was. Volkswagen Golf [kenteken] De factuur van de Golf [kenteken] is van de datum 23-01-
12. Op de factuur staat onder andere dat de prijs van deze auto € 21.300,00 is. Deze is contant voldaan op 23-01-
13. Getuige [getuige] , eigenaar van [bedrijf 1] , heeft verklaard dat de moeder en zoon (de rechtbank begrijpt: verdachte en zijn moeder) in totaal drie auto's bij hem hadden gekocht en dat dit de auto's betroffen waarvan hij aan verbalisant [verbalisant 1] de papieren had gegeven (de rechtbank begrijpt: de drie hiervoor genoemde auto’s van het merk/type Volkswagen Golf). Op de vraag wat verdachte kan verklaren over de aankoop van de Volkswagen Golf met kenteken [kenteken] heeft hij gezegd dat deze aankoop hetzelfde is gegaan als de aankoop van de voorgaande twee voertuigen. Bewezenverklaring gewoontewitwassen Contante stortingen De rechtbank stelt vast dat verdachte in een periode van ruim anderhalf jaar € 18.640,- contant heeft gestort op zijn eigen bankrekening. Zijn bekende (legale) inkomsten kunnen dat bedrag op geen enkele wijze verklaren. Verdachte heeft voor dit contante geld dat hij in bezit had ook geen enkele aannemelijke verklaring gegeven. De rechtbank komt daarom tot de conclusie dat het niet anders kan zijn dan dat dit geld van enig misdrijf afkomstig is. Naast dit contante geldbedrag wordt verdachte ook verweten dat hij een bedrag van € 12.350,- heeft witgewassen. Dit bedrag bestaat uit contante geldbedragen die zijn gestort op de rekening van de moeder van verdachte, mevrouw [B] . De rechtbank is van oordeel dat er voldoende verband bestaat tussen verdachte en deze stortingen, zodat hij ook voor deze stortingen (mede)verantwoordelijk kan worden gehouden en er sprake is van medeplegen. De rechtbank let daarbij met name op het feit dat verdachte gemachtigd is voor de rekening van [B] en er in veel gevallen een directe of indirecte relatie is tussen de rekeningen van [B] en verdachte. Zo komt het verschillende keren voor dat na een storting op de rekening van [B] nog diezelfde dag het gehele bedrag of een deel daarvan wordt doorgestort naar de rekening van verdachte. Ook dit geldbedrag is naar het oordeel van de rechtbank uit enig misdrijf afkomstig. [B] heeft nauwelijks inkomsten uit werk. Bovendien blijkt uit het financiële overzicht dat zij per maand, na aftrek van vaste lasten, gemiddeld genomen nog geen € 250,- vrij te besteden heeft. [B] heeft ook geen verklaring willen afleggen over de herkomst van dit contante geld. Door verdachte is gesuggereerd dat dit een deel is van de erfenis van zijn overleden stiefvader. Uit door hem overgelegde stukken zou het gaan om de verkoop van een postzegelverzameling. Deze verkoop vond echter plaats in 2001 en noch door verdachte noch door [B] is onderbouwd waarom (een deel van) deze opbrengst pas na ruim 15 jaar op de rekening van [B] zou zijn gestort. De rechtbank is daarom, door het uitblijven van een aannemelijke verklaring, van oordeel dat het niet anders kan zijn dan dat dit geld van misdrijf afkomstig is. De rechtbank komt tot de conclusie dat verdachte, samen met [B] , een bedrag van in totaal € 30.990,- voorhanden heeft gehad en heeft omgezet door dit geldbedrag op een bankrekening te storten. Aankoop auto’s Naast de bedragen die contant zijn gestort op de rekeningen van verdachte en zijn moeder zijn ook geldbedragen ten laste gelegd die gebruikt zijn voor de aankoop van drie auto’s. Het gaat daarbij om geldbedragen die bij de aankoop van de volgende auto’s contant zijn voldaan: een Volkswagen Golf met kenteken [kenteken] , een Volkswagen Golf met kenteken [kenteken] en een Volkswagen Golf met kenteken [kenteken] . De rechtbank heeft hiervoor overwogen dat zowel verdachte als zijn moeder nauwelijks legale inkomsten hebben en dat de moeder van verdachte (die nog enige legale inkomsten heeft), na aftrek van de vaste lasten, slechts € 250,- per maand vrij te besteden heeft. Er zijn ook geen aannemelijke verklaringen gegeven voor het voorhanden hebben van grote geldbedragen of dure goederen. Dit geldt evenzeer voor de drie hiervoor genoemde auto’s die in de periode van 2017 tot en met 2019 zijn aangeschaft. De totale aanschafwaarde van deze drie auto’s bedraagt € 80.800,-. Uit niets blijkt dat deze auto’s op een legale wijze door verdachte en/of zijn moeder konden worden bekostigd. De rechtbank is daarom van oordeel dat het niet anders kan zijn dan dat de geldbedragen waarmee deze auto’s zijn aangeschaft van misdrijf afkomstig zijn. De rechtbank ziet zich vervolgens voor de vraag gesteld of verdachte kan worden aangemerkt als (mede)pleger van het voorhanden en omzetten van deze geldbedragen. Verdachte heeft hierover zelf verklaard dat hij weliswaar betrokken is geweest bij de aankoop van de auto’s, maar dat deze drie auto’s allemaal van zijn moeder zijn (geweest). De rechtbank acht deze verklaring van verdachte echter niet geloofwaardig. Dat alle drie de auto’s op naam van de moeder van verdachte stonden is daarbij voor de rechtbank niet doorslaggevend. Op het moment dat de doorzoeking bij verdachte plaatsvond, stonden er twee auto’s voor de woning: een Volkswagen Up en een Volkswagen Golf ( [kenteken] ). Beide auto’s stonden op naam van de moeder van verdachte. Uit het dossier volgt echter geen enkele aannemelijke verklaring waarom de moeder van verdachte twee auto’s in haar bezit zou hebben. Bovendien blijkt uit de politiemutaties dat verdachte meerdere keren als bestuurder van de Golf is opgetreden, terwijl zijn moeder alleen is gecontroleerd als bestuurder van de Volkswagen Up. Ook bij de aankoop van de Golf was verdachte nadrukkelijk betrokken. Hij heeft contact gezocht met de verkoper, heeft de aanbetaling gedaan en is uiteindelijk samen met zijn moeder aanwezig geweest bij het kopen/ophalen van de auto. Gelet op al deze omstandigheden is de rechtbank van oordeel dat, hoewel deze Golf op naam van [B] stond, deze Golf feitelijk aan verdachte toebehoorde. Op grond van het voorgaande acht de rechtbank wettig en overtuigend bewezen dat verdachte zich samen met zijn moeder schuldig gemaakt heeft aan het voorhanden hebben en omzetten van een bedrag van € 9.500,-, waarmee een deel van de aankoopsom van deze auto contant is voldaan. Datzelfde geldt voor de Volkswagen Golf met het kenteken [kenteken] en de Volkswagen Golf met het kenteken [kenteken] . Wat betreft de eerstgenoemde Golf heeft verdachte verklaard dat hij bij de aankoop van deze auto aanwezig was en dat hij de aanbetaling van € 2.000,- heeft gedaan vanaf zijn eigen bankrekening. Bovendien blijkt ook hier dat verdachte de feitelijke gebruiker was van deze auto. In een periode van nog geen half jaar is verdachte zes keer als bestuurder van deze Golf aangetroffen. Dit in tegenstelling tot zijn moeder, die door de politie nooit als bestuurder van deze auto is gesignaleerd. Getuige [getuige] heeft verklaard dat verdachte en zijn moeder betrokken waren bij de aankoop van alle drie de Golf’s, dus ook de Volkswagen Golf met het kenteken [kenteken] . Dit wordt bevestigd door de verklaring van verdachte waarin hij zegt dat de aankoop van deze Golf hetzelfde is verlopen als de aankoop van de andere twee auto’s. Uit het dossier blijkt dat de Volkswagen Up vanaf 11 september 2015 op naam staat van de moeder van verdachte (pagina 713 van het dossier) en dat deze auto ook daadwerkelijk door haar werd gebruikt. Hieruit volgt dat verdachte en zijn moeder vanaf het moment dat de eerste Golf ( [kenteken] ) werd gekocht, op 23 januari 2017, steeds twee auto’s in hun bezit hebben gehad. Zoals gezegd, ontbreekt een aannemelijk verklaring waarom [B] steeds twee auto’s op haar naam had staan. Gelet op het feit dat [B] de kennelijke gebruiker is geweest van de Volkswagen Up en in de Golf’s uitsluitend verdachte is aangetroffen en gelet op de directe betrokkenheid van verdachte bij de aankoop van deze Golf’s is de rechtbank van oordeel dat deze Golf’s feitelijk aan verdachte toebehoorden. Op grond van al het voorgaande acht de rechtbank wettig en overtuigend bewezen dat verdachte, samen met zijn moeder, met van misdrijf afkomstig geld de drie hiervoor genoemde auto’s heeft gekocht. Verdachte heeft zich daarmee schuldig gemaakt aan witwassen, door van misdrijf afkomstige geldbedragen voorhanden te hebben en om te zetten. Het gaat hierbij om de bedragen die contant zijn betaald van in totaal € 36.300,- (respectievelijk € 9.500,-, € 5.500,- en € 21.300,-). Gewoontewitwassen Gelet op de pleegperiode van 2 jaar en gelet op de vele stortingen op beide rekeningen en het aankopen van drie auto’s, is de rechtbank van oordeel dat verdachte van het plegen van witwassen een gewoonte heeft gemaakt. De rechtbank heeft bewezenverklaard dat verdachte zich vanaf mei 2018 heeft bezig gehouden met phishing-activiteiten. Naar het oordeel van de rechtbank is het voldoende aannemelijk dat de stortingen die vanaf mei 2018 hebben plaatsgevonden, te weten voor een bedrag van € 4.300,-, betrekking hadden op geld dat van verdachtes eigen misdrijf afkomstig was. Dit heeft consequenties voor de strafbaarheid van het feit. De rechtbank zal hier in rubriek 6 van dit vonnis nader op terugkomen. 4.3.5 Vrijspraak van feit 8 Onder feit 8 is aan verdachte ten laste gelegd dat hij – kort gezegd – heeft geprobeerd geldbedragen weg te nemen van de bankrekening van [aangever 8] . [aangever 8] ontving op 31 januari 2019 een sms-bericht welke afkomstig leek te zijn van de Rabobank. Vervolgens heeft hij op een link geklikt en heeft desgevraagd gegevens ingevuld. Omdat hij echter twijfelde of het klopte, heeft hij zijn bankpas laten blokkeren. Er hebben geen frauduleuze overboekingen plaatsgevonden vanaf zijn bankrekening. Uit het dossier blijkt niet dat door verdachte of een mededader is ingelogd in de omgeving van het account van [aangever 8] of dat er is geprobeerd om geldtransacties te verrichten. Nu onder feit 8 alleen een poging tot diefstal is ten laste gelegd en het dossier voor de bewezenverklaring daarvan geen bewijs bevat, moet verdachte van dit feit worden vrijgesproken. 5BEWEZENVERKLARING De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte 22 personen heeft opgelicht door hen door middel van fake-e-mails, fake-sms’jes en phishing-websites bankgegevens en codes afhandig te maken en hun bankpasjes op te laten sturen (feit 4), vervolgens computervredebreuk te plegen op de (echte) websites van de banken (feit 6) en daarna het geld van de rekeningen van de aangevers weg te halen (feit 3). Verdachte had ook phishing-websites en software in zijn bezit om (meer van) dit soort strafbare feiten te plegen (feit 5). Verder heeft verdachte een geldbedrag van ruim € 66.790,- witgewassen en van dit witwassen een gewoonte gemaakt (feit 7). Ten slotte heeft hij een vuurwapen en munitie (feit 1) en een stroomstootwapen (feit 2) in zijn bezit gehad. De integrale bewezenverklaring is als bijlage aan dit vonnis gehecht (Bijlage III). Voor zover in het bewezen verklaarde deel van de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn deze in de bewezenverklaring verbeterd. Verdachte is daardoor niet in de verdediging geschaad. Hetgeen meer of anders is ten laste gelegd is niet bewezen. Verdachte wordt hiervan vrijgesproken. 6STRAFBAARHEID VAN DE FEITEN Kwalificatie-uitsluitingsgrond voor een deel van het witgewassen geldbedrag (feit 7) De rechtbank heeft hiervoor geoordeeld dat het aannemelijk is dat een deel van het bewezen verklaarde witwasbedrag, namelijk € 4.300,-, afkomstig is uit een door verdachte zelf begaan misdrijf. De rechtbank stelt voorop dat noch de tekst van art. 420bis Sr noch de wetsgeschiedenis eraan in de weg staat dat iemand die een in die bepaling omschreven gedraging verricht ten aanzien van een voorwerp dat afkomstig is uit enig door hemzelf begaan misdrijf, wordt veroordeeld wegens witwassen. Dit betekent niet dat elke gedraging die in art. 420bis, eerste lid, Sr is omschreven, onder alle omstandigheden de kwalificatie witwassen rechtvaardigt. Uit de wetsgeschiedenis volgt dat ook in het geval het witwassen de opbrengsten van eigen misdrijf betreft, van de witwasser in beginsel een handeling wordt gevergd die erop is gericht “om zijn criminele opbrengsten veilig te stellen”. Gelet hierop moet worden aangenomen dat indien vaststaat dat het enkele verwerven of voorhanden hebben door de verdachte van een voorwerp dat afkomstig is uit een door hemzelf begaan misdrijf niet kan hebben bijgedragen aan het verbergen of verhullen van de criminele herkomst van dat voorwerp, die gedraging niet als witwassen kan worden gekwalificeerd. Er moet dus sprake zijn van een gedraging die meer omvat dan het enkele verwerven of voorhanden hebben en die een op het daadwerkelijk verbergen of verhullen van de criminele herkomst van dat door eigen misdrijf verkregen voorwerp gericht karakter heeft. In het bijzondere geval dat het overdragen, gebruik maken of omzetten van een uit eigen misdrijf afkomstig voorwerp plaatsvindt onder omstandigheden die niet wezenlijk verschillen van de situatie waarin de verdachte een uit eigen misdrijf verkregen voorwerp verwerft of voorhanden heeft, is eveneens voor de strafbaarheid daarvan een gedraging vereist die een op het daadwerkelijk verbergen of verhullen van de criminele herkomst van het voorwerp gericht karakter heeft. De rechtbank heeft geoordeeld dat het bewezen verklaarde geldbedrag, voor zover het gaat om een bedrag van € 4.300,-, afkomstig is uit een door de verdachte zelf begaan misdrijf en heeft bewezen verklaard dat verdachte het voorwerp heeft witgewassen door het voorwerp voorhanden te hebben en om te zetten. Verdachte heeft dit contante geldbedrag namelijk op zijn eigen rekening gestort. Naar het oordeel van de rechtbank kan dit enkel storten van geldbedragen op de eigen rekening niet worden aangemerkt als een handeling die gericht is geweest op het daadwerkelijk verbergen of verhullen van de criminele herkomst van het voorwerp (vgl. Hoge Raad 7 oktober 2014, ECLI:NL:HR:2014:2913). Dit betekent dat het onder 7 bewezenverklaarde, voor zover het gaat om een bedrag van € 4.300,-, niet kan worden gekwalificeerd en daarom geen strafbaar feit oplevert. De verdachte dient daarom voor dit deel van het ten laste gelegde geldbedrag te worden ontslagen van alle rechtsvervolging. Strafbaarheid van de overige feiten Er is verder geen omstandigheid aannemelijk geworden die de strafbaarheid van het overige bewezen verklaarde uitsluit, zodat dit strafbaar is. Het bewezen verklaarde levert volgens de wet de volgende strafbare feiten op: feit 1: handelen in strijd met artikel 26, eerste lid, van de Wet wapens en munitie en het feit begaan met betrekking tot een vuurwapen van categorie III en handelen in strijd met artikel 26, eerste lid, van de Wet wapens en munitie; feit 2: handelen in strijd met artikel 26, eerste lid, van de Wet wapens en munitie en het feit begaan met betrekking tot een wapen van categorie II; feit 3: diefstal door twee of meer verenigde personen, waarbij de schuldige het weg te nemen goed onder zijn bereik heeft gebracht door middel van valse sleutels, meermalen gepleegd; feit 4: medeplegen van oplichting, meermalen gepleegd; feit 5: medeplegen van met het oogmerk dat daarmee een misdrijf als bedoeld in artikel 138ab, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht wordt gepleegd, een technisch hulpmiddel dat hoofdzakelijk geschikt gemaakt of ontworpen is tot het plegen van een zodanig misdrijf voorhanden hebben; feit 6: medeplegen van computervredebreuk, meermalen gepleegd; feit 7: medeplegen van gewoontewitwassen. 7STRAFBAARHEID VAN VERDACHTE Er is geen omstandigheid gebleken of aannemelijk geworden die de strafbaarheid van verdachte uitsluit. Verdachte is dan ook strafbaar. 8OPLEGGING VAN STRAF 8.1 De vordering van de officier van justitie De officier van justitie heeft gevorderd verdachte ter zake van het door de officier van justitie bewezen geachte te veroordelen tot een gevangenisstraf van 4 jaar, met aftrek van het voorarrest, waarvan een gedeelte van 1 jaar voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaren en de bijzondere voorwaarden zoals deze door de reclassering zijn geadviseerd. 8.2 Het standpunt van de verdediging De raadsman heeft opgemerkt dat in de strafeis van de officier van justitie te weinig rekening is gehouden met de persoonlijke omstandigheden van verdachte en zijn rol bij deze strafbare feiten, zoals hij daarover op de terechtzitting heeft verklaard. Van verdachte werd verwacht dat hij mee zou werken aan deze strafbare feiten. De bedreigingen waar verdachte mee te maken heeft gehad, laten zien dat zijn keuzemogelijkheden zeer beperkt waren. Daarnaast heeft de raadsman de rechtbank verzocht niet mee te gaan in het toepassen van de Amsterdamse oriëntatiepunten wat betreft het wapenbezit, nu deze oriëntatiepunten nog niet landelijk worden toegepast. 8.3 Het oordeel van de rechtbank Bij het bepalen van de straf heeft de rechtbank rekening gehouden met de ernst van het bewezen verklaarde, de omstandigheden waaronder dit is begaan en de persoon van verdachte, zoals ter terechtzitting is gebleken. Verdachte heeft zich, gedurende de periode van bijna een jaar, actief en intensief bezig gehouden met phishing. Verdachte was vooral betrokken bij het technische deel: het inrichten, hosten en beheren van phishing-websites. De slachtoffers werden door middel van een e-mail of sms, die van een officiële bank afkomstig leek, doorgelinkt naar deze phishing-sites. Nadat de slachtoffers op deze website hun gegevens hadden ingevoerd, werden hun bankrekeningen leeggehaald door verdachte of één van zijn mededaders. Op deze wijze zijn 22 personen opgelicht voor een bedrag van in totaal ruim € 170.000,-. Door het handelen van verdachte is het vertrouwen van de slachtoffers in het betalingsverkeer en bankwezen ondermijnd. Wanneer het vertrouwen in het betalingsverkeer en bankwezen bij consumenten in het algemeen niet meer aanwezig is, bestaat het risico van ernstige ontwrichting van het maatschappelijk en economisch verkeer. In deze tijd, waarin online bankieren aan de orde van de dag is, is dit vertrouwen essentieel en van groot economisch en maatschappelijk belang. De rechtbank neemt het verdachte kwalijk dat hij, gedreven door financieel gewin, dit vertrouwen heeft ondermijnd. Phishing kan alleen succesvol zijn als sprake is van voldoende kennis van digitale systemen in combinatie met een goede samenwerking en onderlinge taakverdeling. Of zoals in de tapgesprekken tussen verdachte en een onbekende persoon werd opgemerkt, er moet worden gezorgd dat “de teams klaar staan”. Juist dit soort delicten vereisen een georganiseerd karakter: de phishing-site moet klaar staan, nadat de gegevens zijn verkregen moet direct worden overgegaan tot het overboeken van gelden, bankpassen moeten worden onderschept, bedragen moeten bij geldautomaten worden opgenomen, enzovoort. De omstandigheid dat deze feiten in een georganiseerd verband zijn gepleegd, neemt de rechtbank in strafverzwarende zin mee. Binnen dit georganiseerde verband speelde verdachte een aanzienlijke en cruciale rol. Naast de strafbare feiten die verband houden met phishing heeft verdachte zich ook schuldig gemaakt aan witwassen en het voorhanden hebben van een vuurwapen, munitie en een stroomstootwapen. Daarin is voor de rechtbank met name het aangetroffen vuurwapen van belang voor de strafmaat. De rechtbank volgt de officier van justitie in zijn standpunt dat, landelijk gezien, de huidige landelijke oriëntatiepunten voor (vuur)wapenbezit als te laag worden aangemerkt. De rechtbank heeft ook gelet op een uittreksel uit de justitiële documentatie van verdachte van 4 juni 2020, waaruit blijkt dat verdachte de afgelopen jaren niet is veroordeeld voor soortgelijke strafbare feiten. Op 17 augustus 2019 heeft de reclassering geadviseerd aan verdachte een onvoorwaardelijke gevangenisstraf op te leggen zonder bijzondere voorwaarden. In een aanvulling van 3 juli 2020 wordt opgemerkt dat verdachte inmiddels gemotiveerd en begeleidbaar is. Om die reden wordt verzocht aan verdachte een deels voorwaardelijke straf op te leggen met de volgende bijzondere voorwaarden: een meldplicht, het inzicht geven in zijn computergebruik en het meewerken aan een zinvolle dagbesteding. Gelet op de ernst van de feiten, zoals de rechtbank die hiervoor heeft omschreven, kan niet met een andere straf worden volstaan dan met een (gedeeltelijk) onvoorwaardelijke gevangenisstraf. Met name het aantal personen dat door verdachte is gedupeerd, het aanzienlijke schadebedrag en het vuurwapen dat is aangetroffen, maken dat aan verdachte een forse gevangenisstraf dient te worden opgelegd. De rechtbank is van oordeel dat verdachte geen volledige openheid van zaken heeft gegeven over zijn rol bij deze strafbare feiten. Verdachtes betrokkenheid was groter dan het enkel beheren of onderhouden van de phishing-websites. Met deze procesopstelling heeft verdachte geen volledige verantwoordelijkheid genomen voor de strafbare feiten die door hem zijn gepleegd. Dit maakt dat verdachte de rechtbank onvoldoende vertrouwen heeft gegeven dat verdachte zich in de toekomst niet opnieuw schuldig zal maken aan dit soort strafbare feiten. Om verdachte ervan te weerhouden zich in de toekomst opnieuw aan (soortgelijke) strafbare feiten schuldig te maken, zal de rechtbank een deel van deze gevangenisstraf voorwaardelijk opleggen. Daarbij zal de rechtbank als bijzondere voorwaarden opleggen dat verdachte zich zal houden aan een meldplicht bij de reclassering en zal meewerken aan het vinden van een zinvolle dagbesteding. De rechtbank zal niet als voorwaarde stellen dat verdachte inzicht dient te verschaffen in zijn computergebruik. Gelet op de complicaties die er zijn bij de praktische uitvoering van deze voorwaarde heeft de rechtbank er onvoldoende vertrouwen in dat deze voorwaarde zijn doel bereikt, namelijk het weerhouden van verdachte om zich opnieuw aan cybercrime schuldig te maken. Verdachte zal hierin zelf zijn verantwoordelijkheid moeten nemen. De rechtbank acht, alles afwegend, een gevangenisstraf zoals geëist door de officier van justitie, passend en geboden. De rechtbank legt aan verdachte op een gevangenisstraf voor de duur van 4 jaar met aftrek van de duur dat verdachte in voorarrest heeft gezeten, waarvan 1 jaar voorwaardelijk, met een proeftijd van 2 jaar en de bijzondere voorwaarden zoals die hiervoor zijn vermeld. De voorlopige hechtenis van verdachte is geschorst per 5 september
14. Gelet op de straf die aan verdachte wordt opgelegd, ziet de rechtbank aanleiding om de schorsing van de voorlopige hechtenis van verdachte op te heffen. 9BESLAG 9.1 Onttrekking aan het verkeer De rechtbank zal de in beslag genomen voorwerpen, te weten patroon, goednummer: G2371667; pistool, goednummer: G2371668; patroon, goednummer: G2371669; stroomstootwapen, goednummer: G2371670; onttrekken aan het verkeer. Deze voorwerpen zijn van zodanige aard dat het ongecontroleerde bezit daarvan in strijd is met de wet of met het algemeen belang. Met betrekking tot deze voorwerpen zijn de onder 1 en 2 bewezen verklaarde feiten begaan. 9.2 Verbeurdverklaring De rechtbank zal de volgende in beslag genomen voorwerpen verbeurd verklaren:
15. sieraad gouden ketting, goednummer: G520972;
16. horloge, goednummer: 520975;
17. horloge, Rolex, goednummer: 521005;
18. schoenen, Christian Louboutin, goednummer: 521008;
19. schoenen, Dolce en Gabbana, goednummer 521011;
20. schoenen, Louis Vuitton, goednummer 521012;
21. schoenen, Balenciaga, goednummer 521013;
22. sieraad, gouden ketting, goednummer: 521198;
23. armband, goud, goednummer: 521199;
24. ring, goud, goednummer: 521200;
25. ring, goud, goednummer: 521201;
26. personenauto, kenteken: [kenteken] , goednummer: 520938;
27. kentekenbewijs, goednummer: 573971;
28. vordering, rekeningnummer [rekeningnummer] ;
29. vorderingen ING-spaarrekening;
30. Apple Macbook, goednummer: 521004;
31. telefoontoestel, goednummer: 520959;
32. telefoontoestel, goednummer: 520961;
33. simkaart van zaktelefoon, goednummer: 520962;
34. telefoontoestel, goednummer: 520963;
35. telefoontoestel, goednummer: 520964;
36. telefoontoestel, goednummer: 520965;
37. telefoontoestel, goednummer: 520967;
38. administratie, goednummer: 520968;
39. administratie, goednummer: 520969;
40. administratie, goednummer: 520970;
41. bankbescheiden, goednummer: 520971;
42. computer, goednummer: 520984;
43. telefoontoestel, goednummer: 520990;
44. telefoontoestel, goednummer: 520991;
45. telefoontoestel, goednummer: 520992;
46. telefoontoestel, goednummer: 520995;
47. telefoontoestel, goednummer: 520996;
48. mastercard, goednummer: 520998;
49. computer, goednummer: 521002;
50. bankbescheiden, goednummer: 521003;
51. harddisk, goednummer: 520982;
52. bankbescheiden, goednummer: 520997;
53. telefoontoestel, goednummer: 520989;
54. simkaart van zaktelefoon, goednummer: 520960; Met behulp van de voorwerpen 35 tot en met 41, 47, 49 tot en met 53, 55, 57, 59 en 60 zijn de onder 3, 4, 5 en 6 bewezen verklaarde feiten begaan. De voorwerpen 5, 8, 16, 17, 20, 21, 22, 25, 26, 27, 28, 30, 31, 32, 33, 42, 43, 44, 45, 54, 56 en 58 zijn geheel of grotendeels door middel van of uit de baten van de strafbare feiten verkregen. De raadsman heeft verzocht de in beslag genomen Macbook