ECLI:NL:RBMNE:2021:974

RECHTBANK MIDDEN-NEDERLAND Strafrecht Zittingsplaats Utrecht Parketnummer: 16/239581-19 (P) Vonnis van de meervoudige kamer van 11 maart 2021 in de strafzaak tegen [verdachte] , geboren op [1982] te [geboorteplaats] , ingeschreven in de Basisregistratie Personen op het adres [adres] te [woonplaats] . ONDERZOEK TER TERECHTZITTING Dit vonnis is op tegenspraak gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting van 25 februari

1. De rechtbank heeft kennisgenomen van de vordering en standpunten van officier van justitie mr. A.M. Tromp en van hetgeen verdachte en zijn raadsvrouw mr. A.M.J. van der Weide, advocaat te Utrecht, alsmede de benadeelde partij naar voren hebben gebracht. TENLASTELEGGING De tenlastelegging is als bijlage aan dit vonnis gehecht. De verdenking komt er, kort en feitelijk weergegeven, op neer dat verdachte feit 1: primair: op 19 april 2019 te Leerdam als bestuurder van een bestelauto zich zodanig heeft gedragen dat een aan zijn schuld te wijten verkeersongeval heeft plaatsgevonden, waardoor aan [slachtoffer] zwaar lichamelijk letsel werd toegebracht dan wel zodanig lichamelijk letsel werd toegebracht dat daaruit tijdelijke ziekte of verhindering in de uitoefening van de normale bezigheden is ontstaan; subsidiair: op 19 april 2019 te Leerdam als bestuurder van een bestelauto door zijn gedragingen gevaar op de weg heeft veroorzaakt dan wel het verkeer op de weg heeft gehinderd; feit 2: op 19 april 2019 te Leerdam de plaats van het ongeval heeft verlaten, terwijl hij wist of moest vermoeden dat aan een ander letsel en/of schade was toegebracht. VOORVRAGEN De dagvaarding is geldig, de rechtbank is bevoegd tot kennisneming van het ten laste gelegde, de officier van justitie is ontvankelijk in de vervolging van verdachte en er zijn geen redenen voor schorsing van de vervolging. WAARDERING VAN HET BEWIJS Het standpunt van de officier van justitie De officier van justitie acht het onder feit 1 primair en feit 2 ten laste gelegde wettig en overtuigend te bewijzen. De officier van justitie heeft zich daarbij op het standpunt gesteld dat het rijgedrag van verdachte moet worden beschouwd als zeer onvoorzichtig. Het standpunt van de verdediging De raadsvrouw heeft vrijspraak bepleit van het onder feit 1 primair en feit 2 ten laste gelegde. Met betrekking tot feit 1 primair heeft de raadsvrouw zich op het standpunt gesteld dat geen sprake is geweest van aanmerkelijke onvoorzichtigheid en/of onoplettendheid. Met betrekking tot feit 2 heeft zij aangevoerd dat verdachte niet heeft gemerkt dat hij iemand had aangereden en dat verdachte ook niet hoefde te vermoeden dat hij een ongeluk had veroorzaakt. De verdachte heeft ter terechtzitting verklaard dat hij de klap niet heeft gehoord, omdat hij in zijn auto harde muziek had aanstaan. Ten aanzien van feit 1 subsidiair heeft de raadsvrouw zich gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank. Het oordeel van de rechtbank 4.3.1 Bewijsmiddelen Ten aanzien van feit 1 en feit 2 Het onderzoek van de dienst Verkeersongevallenanalyse Bij het incident waren de volgende voertuigen betrokken: Voertuig 1: bedrijfsauto, - fabrieksmerk: Mercedes; - type: Vito; - kenteken: [kenteken] . Voertuig 2: fiets. Op vrijdag 19 april 2019 reed de bestuurder van een bedrijfsauto over de Patrimoniumstraat te Leerdam. Op het wegvak raakte de bestuurder van de bedrijfsauto betrokken bij een verkeersconflict met twee fietsers. De bestuurder van de bedrijfsauto reed vervolgens achteruit en reed daarbij een derde, niet bij het conflict betrokken, fietsster aan. De fietsster raakte ten gevolge van deze aanrijding ernstig gewond. De bestuurder van de bedrijfsauto heeft daarbij de plaats van het ongeval verlaten. De ter plaatse toegestane maximumsnelheid voor weggebruikers bedroeg 30 km/h. Uit de sporen aangetroffen op de Mercedes en de fiets, en de schade-inpassing, blijkt dat deze zeer waarschijnlijk met elkaar contact hebben gehad. Hierbij zijn onder andere de linkerzijde van het voorwiel en het stuur van de fiets in aanraking gekomen met de rechterachterzijde van de Mercedes. De camerabeelden waren na tactisch onderzoek veilig gesteld van een deurbelcamera. Ik, verbalisant, zag vervolgens aan de rechterzijde van het camerabeeld een donkerkleurige Mercedes Vito aan komen rijden. Ik zag dat deze tot stilstand kwam en ongeveer 7 seconden met een stationair draaiende motor stil bleef staan. Ik zag en hoorde vervolgens dat de Mercedes achteruit accelereerde en daarbij rechts uit het beeld verdween. Ik hoorde daarop een harde klap. Ongeveer 10 seconden na de door mij gehoorde klap hoorde ik dat er door een voertuig met dieselmotor wederom werd geaccelereerd. Ik zag vervolgens genoemde Mercedes aan de rechterzijde het beeld in komen rijden en aan de linkerzijde het beeld uit rijden richting de Kastanjestraat. De verklaring van [slachtoffer] Ik fietste op een gegeven moment ter hoogte van de Patrimoniumstraat. Ik zag dat er een bus mij tegemoet kwam. Direct hierop voelde en hoorde ik een harde klap. Ik viel op de grond. Na de klap lag ik onder de bus. De geneeskundige verklaring van [slachtoffer] Medische informatie betreffende: [slachtoffer] Uitwendig waargenomen letsel: - breuk wervel; - > 8 gebroken ribben; - schouderfractuur; - bovenarmfractuur; - ernstige beenwond. Datum waarop voornoemde persoon werd onderzocht: 19 april
2. Overige van belang zijnde informatie: ribben en beenwond geopereerd. Geschatte duur van genezing: 6-12 maanden. De verklaring van [getuige 1] Op 19 april 2019 zat ik samen met mijn vrouw op de bank in de woonkamer tv te kijken. Ineens hoorde ik een voertuig achteruit rijden en direct erna een klap. Ik keek uit het raam en zag een voertuig enkele seconden stilstaan en daarna met piepende banden wegrijden. [getuige 2] , de zoon van [slachtoffer] , heeft bij de politie een verklaring afgelegd. De verklaringen van verdachte Ik had sinds een week een bus. Ik bedoel een Mercedes Vito, kleur zwart/grijs. V: Wat is er op vrijdag 19 april 2019 gebeurd? A: Ik kwam op die vrijdagavond rond 21 uur de Patrimoniumstraat inrijden. Ik zag er vanaf de linkerkant gezien vanaf mij een man en een vrouw op de fiets aankwamen rijden. Ik passeerde die vrouw die stilstond en daarna de man. Ik reed nog een stukje door en toen reed ik weer achteruit. Ik heb mijn linker raam open gedaan en hing half uit het raam om naar achteren te kijken waar die man was. Ik heb op dat moment alleen maar op die man gelet. Ik was woedend op die man. Ik ben hard achteruit gereden. Ik heb flink gas gegeven. Toen ik ter hoogte van die man was, schold ik die man al uit. Ik zat vol adrenaline en heb de man echt verrot gescholden vanaf het moment dat ik achteruit reed. Hierna ben ik weer vooruit weggereden. Ik ben hierna doorgereden. Het was een smalle straat. Ik had hard gewerkt die week en er knapte iets in mij. 4.3.2 Bewijsoverweging Ten aanzien van feit 1 primair Schuld in de zin van artikel 6 WVW? Op grond van vaste jurisprudentie gaat het bij de vaststelling of sprake is van schuld aan een verkeersongeval in de zin van artikel 6 van de Wegenverkeerswet 1994 om het geheel van de gedragingen van verdachte, de aard en de ernst daarvan en de overige omstandigheden van het geval. Daarbij wordt onderscheid gemaakt tussen aanmerkelijk onvoorzichtig/onoplettend, zeer onvoorzichtig/onoplettend en roekeloos rijgedrag. Uit de bewijsmiddelen volgt dat verdachte in een smalle straat waar een maximumsnelheid van 30 kilometer per uur geldt, op agressieve wijze achteruit is gereden, terwijl daarvoor geen verkeerstechnische noodzakelijkheid bestond. Verdachte heeft namelijk verklaard dat hij verhaal wilde halen bij een fietser, [A] , omdat deze fietser volgens verdachte tegen de spiegel van zijn bestelbus zou hebben geslagen. Achteruit rijden is een verkeersmanoeuvre waarvoor bijzondere voorzichtigheid is vereist. Verdachte had extra voorzichtigheid moeten betrachten door zich ervan te vergewissen dat de weg vrij was, voorafgaand aan en tijdens deze bijzondere manoeuvre, en door zijn snelheid aan te passen aan de situatie ter plaatse. Dit heeft hij niet gedaan. Verdachte heeft namelijk bij de politie verklaard dat hij door het lint is gegaan, hard achteruit is gereden en alleen op de meneer (de rechtbank begrijpt: [A] ) heeft gelet (de verklaring van verdachte, p. 159 en 160). Daarmee is verdachte in ernstige mate tekortgeschoten in de voorzichtigheid die van bestuurders van motorrijtuigen mag worden verwacht. Verdachte is daarbij tegen [slachtoffer] gebotst, waardoor zij ernstig letsel heeft opgelopen. Conclusie De rechtbank is op basis van het geheel van de gedragingen van verdachte van oordeel dat zijn rijgedrag moet worden aangemerkt als aanmerkelijk onvoorzichtig. Dit betekent dat sprake is van schuld als bedoeld in artikel 6 WVW, zodat het onder feit 1 primair ten laste gelegde wettig en overtuigend is bewezen. Ten aanzien van feit 2 Wetenschap van het toebrengen van letsel of schade? De rechtbank is van oordeel dat verdachte had moeten vermoeden dat door zijn handelen letsel of schade was ontstaan. Uit de bewijsmiddelen kan worden afgeleid dat de aanrijding gepaard ging met een harde klap. Verdachte heeft verklaard dat hij zijn linkerraam open had gedaan en half uit het raam hing terwijl hij achteruit reed (de verklaring van verdachte, p. 159). Het is onaannemelijk dat verdachte de harde klap niet heeft gehoord of gevoeld, temeer omdat de klap op de camerabeelden verderop in de straat is geregistreerd, en omdat getuigen die ten tijde van het ongeval binnen zaten (met de tv aan) de klap hebben gehoord. Ook indien verdachte, zoals hij ter terechtzitting heeft verklaard, muziek had aanstaan, is het, gelet op het voorgaande, niet aannemelijk dat hij de klap niet heeft kunnen horen. Conclusie De rechtbank is op basis van het voorgaande van oordeel dat verdachte redelijkerwijs moest vermoeden dat aan een ander letsel en/of schade was toegebracht, zodat het onder feit 2 ten laste gelegde wettig en overtuigend is bewezen. De hiervoor weergegeven bewijsmiddelen worden steeds gebruikt tot het bewijs van het feit of de feiten, waarop zij blijkens hun inhoud uitdrukkelijk betrekking hebben. Sommige onderdelen van de bewijsmiddelen hebben niet betrekking op alle feiten, maar op één of meerdere feiten. BEWEZENVERKLARING De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte: ten aanzien van feit 1 primair: op 19 april 2019 te Leerdam, als verkeersdeelnemer, namelijk als bestuurder van een bestelauto (merk Mercedes-Benz, type Vito, gekentekend [kenteken] ), daarmede rijdende over de weg, de Patrimoniumstraat, zich zodanig heeft gedragen dat een aan zijn schuld te wijten verkeersongeval heeft plaatsgevonden door aanmerkelijk onvoorzichtig en onoplettend, met het door hem bestuurde motorrijtuig - met snelheid achteruit te rijden en - daarbij onvoldoende te letten op mogelijke weggebruikers op die weg achter hem en - niet te stoppen voor een zich dicht rechtsachter verdachte bevindende fietser en - vervolgens tegen die fietser aan te botsen, waardoor die fietser, te weten [slachtoffer] , zwaar lichamelijk letsel werd toegebracht, te weten: meerdere gebroken ribben en een ernstige beenwond (waarvoor operatief ingrijpen noodzakelijk was) en een breuk in de wervel en een schouderfractuur en een bovenarmfractuur; ten aanzien van feit 2: als degene door wiens gedraging een verkeersongeval was veroorzaakt, welke gedraging hij als bestuurder van een motorrijtuig had verricht en welk verkeersongeval had plaatsgevonden in Leerdam op de Patrimoniumstraat, op 19 april 2019 de voornoemde plaats van vorenbedoeld ongeval heeft verlaten, terwijl bij dat ongeval, naar hij redelijkerwijs moest vermoeden, aan een ander (te weten [slachtoffer] ) letsel en/of schade was toegebracht. Voor zover in het bewezen verklaarde deel van de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn deze in de bewezenverklaring verbeterd. Verdachte is daardoor niet in de verdediging geschaad. Hetgeen meer of anders is ten laste gelegd is niet bewezen. Verdachte wordt hiervan vrijgesproken. STRAFBAARHEID VAN DE FEITEN Er is geen omstandigheid aannemelijk geworden die de strafbaarheid van het bewezen verklaarde uitsluit, zodat dit strafbaar is. Het bewezen verklaarde levert volgens de wet de volgende strafbare feiten op: feit 1 primair: overtreding van artikel 6 van de Wegenverkeerswet 1994, terwijl het een ongeval betreft waardoor een ander lichamelijk letsel wordt toegebracht; feit 2: overtreding van artikel 7, eerste lid, van de Wegenverkeerswet
3. STRAFBAARHEID VAN VERDACHTE Er is geen omstandigheid gebleken of aannemelijk geworden die de strafbaarheid van verdachte uitsluit. Verdachte is dan ook strafbaar. OPLEGGING VAN STRAF De vordering van de officier van justitie De officier van justitie heeft gevorderd verdachte ter zake van het door de officier van justitie bewezen geachte te veroordelen tot: - een taakstraf van 240 uren, indien niet of niet naar behoren verricht te vervangen door 120 dagen hechtenis; - een ontzegging van de rijbevoegdheid motorrijtuigen te besturen voor de duur van twee