ECLI:NL:RBMNE:2025:6450

RECHTBANK MIDDEN-NEDERLAND Strafrecht Zittingsplaats: Utrecht Parketnummer: 16/238470-24 Tegenspraak Vonnis van de meervoudige kamer van 2 december 2025 in de strafzaak van: [verdachte] , geboren op [1965] in [geboorteplaats] , gedetineerd in de [verblijfplaats] , hierna: de verdachte of [verdachte] . 1Zitting Dit vonnis is gewezen naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting op 16 en 17 september 2025 en 2 december 2025. De strafzaak van de verdachte is inhoudelijk behandeld op de openbare zittingen van 16 en 17 september 2025. Het onderzoek is gesloten op 2 december 2025. Daarna is direct uitspraak gedaan. Op de zittingen van 16 en 17 september 2025 waren aanwezig: de verdachte; de officier van justitie: mr. D.M.A. van der Zwan; de advocaat van de verdachte: mr. A.M.C.J. Baaijens; de advocaat van de benadeelde partij/het slachtoffer [slachtoffer 1] : mr. A. Koopsen; de benadeelde partij/het slachtoffer [slachtoffer 2] ; de advocaat van de benadeelde partij/het slachtoffer [slachtoffer 2] : mr. R.G. van der Laan (aanwezig op 16 september 2025). De strafzaak tegen de verdachte is gelijktijdig, maar niet gevoegd behandeld met de strafzaak tegen de medeverdachte [medeverdachte 1] (parketnummer 16/303756-24). In de zaak tegen [medeverdachte 1] heeft de rechtbank op 24 september 2025 vonnis gewezen. [medeverdachte 1] is in dat vonnis vrijgesproken van de aan hem ten laste gelegde feiten. De slachtoffers [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] zullen in het vervolg alleen bij hun voornamen worden genoemd. 2Tenlastelegging De verdenking komt er samengevat op neer dat de verdachte: feit 1: in de periode van 21 december 2018 tot en met 24 september 2024 in Amersfoort en/of Huizen samen met anderen (met voorbedachten rade) [slachtoffer 1] (geboren op [2003] ) heeft mishandeld en/of opzettelijk zijn gezondheid heeft benadeeld door (hard)drugs beschikbaar te stellen, waardoor hij verslaafd raakte en/of blackouts kreeg en/of in psychoses terecht kwam; feit 2: in de periode van 21 december 2018 tot en met 30 juni 2024 in Amersfoort en/of Huizen samen met anderen met [slachtoffer 1] , van wie verdachte wist dat deze niet of onvolkomen in staat was om zijn wil te bepalen, handelingen heeft gepleegd die (mede) bestonden uit seksueel binnendringen van het lichaam van deze [slachtoffer 1] ; feit 3: zich in de periode van 1 juli 2024 tot en met 24 september 2024 in Amersfoort en/of Huizen samen met anderen schuldig heeft gemaakt aan schuld- of opzetverkrachting van [slachtoffer 1]; feit 4: in de periode van 21 december 2015 tot en met 20 december 2021 in Amersfoort en/of Huizen samen met anderen ontucht heeft gepleegd met zijn minderjarig pleegkind [slachtoffer 1] , dan wel de aan zijn zorg, opleiding en/of waakzaamheid toevertrouwde minderjarige [slachtoffer 1]; feit 5: zich in de periode van 21 december 2018 tot en met 20 december 2021 in Amersfoort samen met anderen schuldig heeft gemaakt aan mensenhandel (seksuele uitbuiting) van de minderjarige [slachtoffer 1]; feit 6: zich in de periode van 21 december 2021 tot en met 24 september 2024 in Amersfoort samen met anderen schuldig heeft gemaakt aan mensenhandel (seksuele uitbuiting) van [slachtoffer 1]; feit 7: in de periode van 14 december 2016 tot en met 13 december 2020 in [woonplaats] ontucht heeft gepleegd met zijn neefje [slachtoffer 2] (geboren op [2002] ); feit 8: in de periode van 13 augustus 2023 tot en met 24 september 2024 in Amersfoort kinderporno in bezit heeft gehad. De volledige tekst van de tenlastelegging staat in bijlage I bij dit vonnis. 3Het oordeel van de rechtbank 3.1. Standpunt van de officier van justitie De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat alle ten laste gelegde feiten wettig en overtuigend bewezen kunnen worden. De standpunten van de officier van justitie worden – voor zover van belang voor de beoordeling – besproken in paragraaf 3.3. 3.2. Standpunt van de verdediging De verdediging heeft verzocht de verdachte vrij te spreken van het ten laste gelegde onder feit 1 (opzettelijke benadeling gezondheid), feit 4 (ontucht met pleegkind [slachtoffer 1] ), feit 5 (seksuele uitbuiting minderjarige [slachtoffer 1] ) en feit 6 (seksuele uitbuiting meerderjarige [slachtoffer 1] ). De verdediging heeft ook verzocht verdachte gedeeltelijk vrij te spreken van feit 7 (ontucht met [slachtoffer 2] ). De verdediging heeft verschillende bewijsverweren gevoerd. Deze worden - voor zover van belang voor de beoordeling - hierna besproken onder paragraaf 3.3. De verdediging heeft zich gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank voor wat betreft het ten laste gelegde onder de feiten 2 en 3 (seksueel binnendringen van [slachtoffer 1] , terwijl hij in verminderde staat van bewustzijn verkeerde) en feit 8 (bezit kinderporno). 3.3. Oordeel van de rechtbank Inleiding Op basis van het dossier en het verhandelde ter zitting stelt de rechtbank de volgende feiten en omstandigheden vast. [slachtoffer 1] was en is tot op heden aan te merken als een kwetsbare jongen/adolescent. Hij is geboren op [2003] binnen een Afghaans gezin waar veel onrust heerste en de onderlinge verhoudingen onder druk stonden doordat diverse gezinsleden kamp(t)en met trauma’s en psychische problematiek. Bij [slachtoffer 1] werd gesproken over ADHD en/of autisme. Na de basisschool gaat [slachtoffer 1] naar het speciaal voortgezet onderwijs en er zijn aanwijzingen dat hij werd gepest. In die periode, [slachtoffer 1] is dan 11/12 jaar oud, leert hij via het online spel ‘ Minecraft ’ de dan 50-jarige [verdachte] kennen. Via de chat behorende bij het spel werd het contact tussen [slachtoffer 1] en [verdachte] intensiever en werd gesproken over seks. Waar thuis geen ruimte was om te spreken over gevoelens of seksuele geaardheid, bood [verdachte] een luisterend oor. Toen [slachtoffer 1] 13/14 jaar oud was vond de eerste fysieke afspraak tussen [slachtoffer 1] en [verdachte] plaats, waarna er al snel sprake was het verrichten van seksuele handelingen tussen [verdachte] en [slachtoffer 1] , [slachtoffer 1] gaat in mei 2019 op 15-jarige leeftijd bij [verdachte] en diens partner [medeverdachte 1] in [woonplaats] wonen en [verdachte] neemt de zorg voor [slachtoffer 1] van de ouders over. [verdachte] presenteerde zich vanaf die tijd richting derden als pleegvader van [slachtoffer 1] en noemde hem zijn pleegzoon. In de jaren daarna komen er diverse meldingen bij verschillende hulpinstanties binnen over de zorgelijke situatie van [slachtoffer 1] met betrekking tot zijn drugsgebruik. Het gaat dan om meldingen over onwel worden en buiten bewustzijn raken (out gaan) door het gebruik van drugs, maar ook over de mentale- en fysieke gezondheidstoestand van [slachtoffer 1] en de thuissituatie van [slachtoffer 1] bij [verdachte] . Het drugsgebruik van [slachtoffer 1] en de daaruit voortvloeiende (GHB)verslaving worden steeds problematischer en diverse hulpverleners raken betrokken. Op meerdere momenten komt de politie ter plaatse wegens zorgelijke meldingen over de gezondheid van [slachtoffer 1] . Uit de daarvan opgemaakte mutaties blijkt ook dat er signalen zijn dat [slachtoffer 1] sinds jonge leeftijd een seksuele relatie heeft met [verdachte] en dat hij (onvrijwillige) seks heeft met vrienden van [verdachte] in ruil voor drugs. Onder de naam 03Octopus wordt in juni 2024 een onderzoek gestart, getuigen worden gehoord en er worden telefoons getapt. Uit dit onderzoek volgt onder meer de verdenking dat naast [verdachte] ook [medeverdachte 1] en [medeverdachte 2] betrokkenheid hebben bij seksuele uitbuiting van [slachtoffer 1] Op 24 september 2024 zijn verdachten [verdachte] , [medeverdachte 1] en [medeverdachte 2] aangehouden en hebben er doorzoekingen plaatsgevonden in hun woningen. Daarbij zijn diverse goederen aangetroffen, waaronder telefoons, computers en camerabeelden en diverse drugs, waaronder flessen GHB, pillen en seksattributen. Nadien heeft [slachtoffer 1] diverse verklaringen afgelegd en zijn ook getuigen en de verdachten gehoord. Ook heeft de politie (digitaal) onderzoek verricht aan inbeslaggenomen telefoons, computers en camerabeelden. Betrouwbaarheid van de verklaringen van [slachtoffer 1] De rechtbank zal zich allereerst ambtshalve uitlaten over de betrouwbaarheid van de verklaringen van [slachtoffer 1] . In dat kader staat voorop dat in zijn algemeenheid zorgvuldig omgegaan moet worden met verklaringen van getuigen in strafzaken, zoals in dit geval ook met de verklaringen van [slachtoffer 1] . Met name in zeden- en mensenhandelzaken is bij de beoordeling van de betrouwbaarheid en de waardering van verklaringen van vermeende slachtoffers en/of aangevers behoedzaamheid op zijn plaats. De betrouwbaarheid van zowel belastende als ontlastende verklaringen kan onder druk staan of negatief beïnvloed worden door angst, maar ook door gevoelens van voortdurende loyaliteit en/of afhankelijkheid. Ook kan sprake zijn van andere waarden en normen dan welke ten grondslag liggen aan de strafwetgeving. [slachtoffer 1] heeft ten overstaan van de politie meerdere verklaringen afgelegd over wat er in de ten laste gelegde periode(

1. s)is gebeurd met en bij [verdachte] en de medeverdachten en [slachtoffer 1] is hierover in een later stadium ook gehoord door de rechter-commissaris. De verdediging heeft toen ook gelegenheid gehad om [slachtoffer 1] te ondervragen. De rechtbank constateert dat de verklaringen van [slachtoffer 1] uitgebreid, gedetailleerd en op de relevante punten consistent zijn. [slachtoffer 1] heeft bij de politie meermaals verklaringen afgelegd over seksuele handelingen die hij bij en met [verdachte] heeft verricht en die [verdachte] bij hem heeft verricht, alsmede over de seksafspraken met derden die hij mede in ruil voor drugs heeft gehad. Bij de beoordeling van de betrouwbaarheid van de verklaringen van [slachtoffer 1] weegt de rechtbank mee dat die op belangrijke punten steun vinden in andere bewijsmiddelen en daarmee verifieerbaar zijn. Dit draagt bij aan de betrouwbaarheid van de verklaringen van [slachtoffer 1] . De rechtbank wijst in dit verband op de mutaties van de politie, getuigenverklaringen, camerabeelden, telefoonberichten en andere onderzoeksbevindingen, maar ook op de verklaring van [verdachte] zelf. De rechtbank stelt ook vast dat de verklaringen van [slachtoffer 1] een aantal inconsistenties bevatten. Zo heeft hij wisselend verklaard over het moment waarop hij voor het eerst seks heeft gehad met [verdachte] en welke seksuele handelingen er toen zijn verricht. Het feit dat in verklaringen van [slachtoffer 1] op onderdelen inconsistenties of zelfs tegenstrijdigheden voorkomen, maakt deze verklaringen op zichzelf nog niet onbetrouwbaar. Deze verschillen kunnen namelijk veroorzaakt zijn door de feilbaarheid van het menselijke geheugen, als gevolg van tijdsverloop of teweeggebracht zijn onder invloed van emoties die (mede) ontstaan zijn door het delict. Daarbij speelt ook mee dat [slachtoffer 1] mede vanwege excessief drugsgebruik geheugenstoornissen heeft ontwikkeld en hij met enige regelmaat psychotisch is (geweest). Zo heeft de politie bij twee van de verhoren opgemerkt dat [slachtoffer 1] verward was en heeft [slachtoffer 1] zelf verklaard dat hij bij een verhoor in een psychose zat. Het gaat echter om de totale indruk van die verklaringen en de wijze waarop deze zijn afgelegd. Gelet op het voorgaande acht de rechtbank de verklaringen van [slachtoffer 1] op belangrijke punten betrouwbaar en bruikbaar voor het bewijs. Overwegingen over de feiten De rechtbank volgt in haar overwegingen in grote lijnen de tijdlijn waarin de feiten zich hebben afgespeeld. Kwetsbare positie en ontucht (feit 4) Onder verwijzing naar hetgeen is vastgesteld in de inleiding was [verdachte] op de hoogte van de zorgelijke (thuis)situatie van [slachtoffer 1] op het moment dat hij met hem in contact kwam. In deze periode had [verdachte] seksueel contact met de aldus in een kwetsbare positie verkerende minderjarige [slachtoffer 1] en ging [verdachte] hiermee door toen [slachtoffer 1] bij hem in huis kwam wonen en steeds afhankelijker van hem werd. Dit maakt dat de rechtbank het onder 4 ten laste gelegde wettig en overtuigend bewezen vindt. [verdachte] heeft dit seksuele contact met de toen minderjarige [slachtoffer 1] bekend en de verdediging heeft op dit punt ook geen verweer gevoerd. Gelet op de verklaring van [verdachte] acht de rechtbank bewezen dat de periode van ontucht is begonnen op 1 januari 2017. Dat de ontucht van [slachtoffer 1] ook in vereniging met een of meer anderen heeft plaatsgevonden, blijkt onvoldoende uit het dossier. Dit heeft tot gevolg dat [verdachte] ten aanzien van het onder feit 4 tenlastegelegde zal worden vrijgesproken van het onderdeel medeplegen. Mensenhandel gedurende minderjarigheid van [slachtoffer 1] (feit 5) Aan [verdachte] is mensenhandel ten laste gelegd zoals omschreven in artikel 273f, eerste lid, sub 2 en 5 van het Wetboek van strafrecht (hierna: Sr). Dit artikel staat in titel XIII, de titel die ziet op ‘de misdrijven tegen de persoonlijke vrijheid’. Uit de wetsgeschiedenis en de jurisprudentie over dit wetsartikel volgt dat mensenhandel is gericht op uitbuiting. Het belang van het individu staat voorop: dat belang is behoud van zijn of haar lichamelijke of geestelijke integriteit en vrijheid. Artikel 273f, eerste lid, onderdelen 2 en 5, Sr ziet op de bescherming van minderjarigen tegen (seksuele) uitbuiting door anderen en het profiteren daarvan. In deze onderdelen van het artikel ontbreekt de eis van het gebruik van dwangmiddelen. De overtuiging van de wetgever is dat aan de exploitatie van minderjarigen ‘misbruik van uit feitelijke verhoudingen voortvloeiend overwicht’ inherent is. Dat betekent dat het standpunt van de verdediging dat [verdachte] [slachtoffer 1] nooit heeft gedwongen tot seksueel contact en dat het seksuele contact (ook) op initiatief van [slachtoffer 1] zou hebben plaatsgevonden en dat het in overleg ging, voor een bewezenverklaring van seksuele uitbuiting van [slachtoffer 1] als minderjarige niet van belang is. Artikel 273f, eerste lid, sub 2 Sr ziet op het werven, vervoeren, overbrengen, huisvesten of opnemen van een ander met het oogmerk van uitbuiting van die ander, terwijl die ander nog geen achttien jaar oud is. [verdachte] heeft [slachtoffer 1] op minderjarige leeftijd in huis genomen en daarmee gehuisvest. Op dat moment had [verdachte] al meerdere malen seksueel contact met [slachtoffer 1] gehad, hem ingepalmd met cadeautjes en bevond [slachtoffer 1] zich, zoals hiervoor weergegeven, in een kwetsbare positie. De kwetsbare positie van [slachtoffer 1] is door toedoen van [verdachte] nog nijpender geworden. [slachtoffer 1] is nog verder geïsoleerd geraakt, ging op een gegeven moment niet meer naar school en werd in alles afhankelijk van [verdachte] gemaakt. [slachtoffer 1] heeft daarover verklaard dat hij bang was dat [verdachte] niet meer voor hem wilde zorgen als hij geen seks met hem zou hebben. Nog afgezien van de genoemde kwetsbare en afhankelijke positie waarin [slachtoffer 1] zich bevond geldt voor minderjarige slachtoffers per definitie dat sprake is van een beperking in de keuzevrijheid. Zij kunnen vanwege hun leeftijd nog geen verantwoorde en weloverwogen beslissingen nemen die hun lichamelijke integriteit aantasten. Op grond van het voorgaande is volgens de rechtbank sprake van een uitbuitingssituatie en is daarom wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte [slachtoffer 1] heeft gehuisvest met het oogmerk van seksuele uitbuiting (onderdeel 2 van artikel 273f lid 1 Sr), namelijk het zelf kunnen uitvoeren van seksuele handelingen met [slachtoffer 1] op ieder moment dat hij wenste. [verdachte] zal worden vrijgesproken van artikel 273f, eerste lid, sub 5 Sr. Dit onderdeel ziet op het strafbaar stellen van het ertoe brengen van een minderjarige om zich beschikbaar te stellen tot het verrichten van seksuele handelingen met en/of voor een derde tegen betaling. Uit het dossier blijkt namelijk niet dat [verdachte] zich hieraan gedurende de minderjarigheid van [slachtoffer 1] schuldig heeft gemaakt. Net zoals ten aanzien van feit 4 is overwogen, zal [verdachte] ook ten aanzien van feit 5 worden vrijgesproken van het onderdeel medeplegen, nu onvoldoende is gebleken dat ten tijde van belang sprake was van het in vereniging met een of meer anderen seksueel uitbuiten van [slachtoffer 1] . Mishandeling door opzettelijk de gezondheid te benadelen (feit 1) Aan [verdachte] is onder feit 1 ten laste gelegd dat hij samen met een ander de gezondheid van [slachtoffer 1] met voorbedachten rade heeft benadeeld door hem harddrugs te verstrekken of deze drugs beschikbaar te stellen. De verdediging heeft hierover aangevoerd dat [verdachte] juist alles in het werk heeft gesteld om [slachtoffer 1] van de drugs af te helpen en dat [verdachte] van deze beschuldiging geheel moet worden vrijgesproken. Dit verweer faalt. De rechtbank overweegt hierover het volgende. [slachtoffer 1] is op zijn achttiende in contact gekomen met drugs. Vanaf juni 2023 neemt zijn drugsgebruik, waarbij met name sprake was van het gebruik van GHB/GBL, problematische vormen aan. [verdachte] is hiervan dan, ook volgens zijn eigen verklaring, op de hoogte. Het is een feit van algemene bekendheid dat het gebruik van harddrugs grote risico’s met zich brengt voor de gezondheid. Zo werken harddrugs niet alleen ernstig verslavend, maar kan je er ook buiten bewustzijn van raken (out gaan) en black-outs van krijgen. [slachtoffer 1] was ernstig verslaafd, ging na inname van drugs geregeld out en kwam door het gebruik van drugs ook geregeld in psychoses terecht. [verdachte] en medeverdachte [medeverdachte 2] waren van de verslaving van [slachtoffer 1] en van de genoemde gevolgen na inname van drugs op de hoogte. Uit de bewijsmiddelen, waaronder communicatie tussen [verdachte] en [medeverdachte 2] en ook hun eigen verklaringen, volgt dat zij harddrugs aan [slachtoffer 1] ter beschikking hebben gesteld. Uit het dossier blijkt dat [verdachte] probeerde, zoals de verdediging ook stelt, de hoeveelheid harddrugs (GHB) die [slachtoffer 1] tot zich nam te monitoren en toezicht te houden op het drugsgebruik van [slachtoffer 1] . Dit werd gedaan zonder ruggespraak met huisarts of verslavingszorg. [verdachte] haalde zelf de GHB in huis en bewaarde telkens de ‘grote’ fles in een kluis. Via een kleiner flesje met daarin een ‘onderhouds’ dosering verstrekte [verdachte] GHB aan [slachtoffer 1] . Kennelijk deed [verdachte] dat om ernstige ontregelingsverschijnselen door ontwenning te voorkomen. Feit blijft echter dat hierbij dus al sprake is van verstrekking. Daarbij komt dat uit [verdachte] eigen verklaring ook volgt dat hij ervan op de hoogte was dat [slachtoffer 1] wist waar de kluissleutel lag en dat [slachtoffer 1] ook zelf GHB uit de kluis pakte. De harddrugs was dus in wezen vrijelijk voorhanden. Dit vrijelijk voorhanden hebben en verstrekken van harddrugs vond ook plaats in de woning van [medeverdachte 2] in [woonplaats] . Ook van die aanwezigheid en verstrekking was [verdachte] op de hoogte en daarover communiceerde [verdachte] ook met [medeverdachte 2] . Het gebruik van harddrugs door [slachtoffer 1] in de woning van [medeverdachte 2] gebeurde bovendien ook in aanwezigheid van [verdachte] . Door [slachtoffer 1] telkens harddrugs te verstrekken en/of beschikbaar te stellen en dit te blijven doen hebben [verdachte] en [medeverdachte 2] willens en wetens de aanmerkelijke kans aanvaard dat [slachtoffer 1] gezondheid zou worden benadeeld, hetgeen zich ook meermalen na inname en in aanwezigheid van [verdachte] en [medeverdachte 2] heeft geopenbaard. Het moet voor [verdachte] en [medeverdachte 2] volstrekt duidelijk zijn geweest wat de gevolgen van het verstrekken en/of beschikbaar stellen van harddrugs op de gezondheid van [slachtoffer 1] zouden kunnen zijn. Door hem vervolgens in de loop der tijd steeds weer harddrugs te verstrekken en/of beschikbaar te stellen heeft [verdachte] zich iedere keer ruimschoots kunnen beraden op het te nemen besluit en heeft hij de gelegenheid gehad na te denken over de gevolgen van zijn voorgenomen daad en zich daarvan rekenschap te geven. Hiermee is naar het oordeel ook sprake van het bestanddeel voorbedachten rade. Het onder 1 tenlastegelegde kan dan ook worden bewezen, met dien verstande dat de bewezenverklaarde periode ziet op een kortere periode dan is ten laste gelegd, namelijk vanaf 1 juni 2023, het moment waarop [verdachte] zei te weten van het problematische drugsgebruik van [slachtoffer 1] . Seksueel binnendringen/verkrachting terwijl [slachtoffer 1] wilsonbekwaam was (feiten 2 en 3) De verdediging heeft wat betreft de feiten 2 en 3 geen (bewijs)verweer gevoerd en zich gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank. [verdachte] heeft de onder feiten 2 en 3 ten laste gelegde feiten bekend. De rechtbank merkt op dat de feiten 2 en 3 op dezelfde feitenconstellatie zien, maar dat de feiten zijn gesplitst in verband met de op 1 juli 2024 in werking getreden Wet seksuele misdrijven. De rechtbank acht deze feiten, gelet op de verklaring van [slachtoffer 1] , de verklaringen van [verdachte] en [medeverdachte 2] en de aangetroffen communicatie op de telefoons wettig en overtuigend bewezen, met dien verstande dat de bewezenverklaarde periode ziet op een kortere periode dan is ten laste gelegd, namelijk vanaf 1 juni 2023, toen – zoals hiervoor overwogen – bij [slachtoffer 1] steeds meer sprake was van zwaar drugsgebruik met black-outs en psychoses tot gevolg. Mensenhandel gedurende de meerderjarige [slachtoffer 1] (feit 6) Aan [verdachte] is tevens mensenhandel ten laste gelegd zoals omschreven in artikel 273f, eerste lid, sub 1 en 4 Sr. De in artikel 273f Sr verboden gedragingen beïnvloeden de wil, waaronder is begrepen de keuzemogelijkheid van het slachtoffer, in die zin dat zij leiden tot het ontbreken van vrijwilligheid, waartoe ook behoort het ontbreken of de vermindering van de mogelijkheid een bewuste keuze te maken. Dit gebrek aan een vrije keuze komt nader tot uitdrukking in de verschillende bestanddelen die deel uitmaken van artikel 273f Sr. De vraag of – en zo ja, wanneer – sprake is van ‘uitbuiting’ in de zin van artikel 273f, eerste lid, Sr is niet in algemene termen te beantwoorden, maar is sterk verweven met de omstandigheden van het geval. Bij de beantwoording van die vraag komt onder meer betekenis toe aan de aard en duur van de tewerkstelling of de te verrichten activiteit, de beperkingen die zij voor de betrokkene meebrengt en het economisch voordeel dat daarmee door de verdachte is behaald. Uitbuiting veronderstelt altijd een zekere mate van onvrijwilligheid of onderwerping van degene die wordt uitgebuit. In het geval van prostitutiewerkzaamheden (of in onderhavig geval het hebben van seksafspraken) zal er – gelet op de forse inbreuk op de lichamelijke integriteit van het slachtoffer – in het geval van gebruik van enig dwangmiddel en enig gewin door de verdachte al snel sprake zijn van uitbuiting. Instemming van het slachtoffer met de beoogde of bestaande uitbuiting is niet relevant indien één van de in artikel 273f Sr genoemde dwangmiddelen is gebruikt. Ten aanzien van het dwangmiddel misbruik van uit feitelijke verhoudingen voortvloeiend overwicht overweegt de rechtbank dat dit veelal uit de omstandigheden kan worden afgeleid. Met een ‘kwetsbare positie’ wordt onder andere bedoeld een situatie waarin een persoon geen andere werkelijke of aanvaardbare keuze heeft dan het misbruik te ondergaan. Aan het begrip misbruik van een kwetsbare positie komt mede feitelijke betekenis toe. Verdachte moet zich wel bewust zijn van de relevante feiten en omstandigheden van de betrokkene waaruit het overwicht voortvloei, dan wel van de kwetsbare positie van het slachtoffer, in die zien dat ten minste voorwaardelijke opzet ten aanzien van die omstandigheden en/of kwetsbare positie bij hem aanwezig moet zijn. Uit hetgeen hiervoor is weergegeven onder de kopjes “kwetsbare positie en ontucht” en “mensenhandel gedurende de minderjarigheid van [slachtoffer 1]’ volgt in welke kwetsbare positie [slachtoffer 1] verkeerde en hij in alles afhankelijk was geraakt van [verdachte] . Uit de bewijsmiddelen blijkt dat deze kwetsbare positie nog meer versterkt werd gedurende de meerderjarige leeftijd van [slachtoffer 1] . Zo heeft [verdachte] het legitimatiebewijs en de telefoon van [slachtoffer 1] afgepakt en hield hij deze in zijn bezit. [slachtoffer 1] kon dus niet vrij over deze essentiële, persoonlijke spullen beschikken en hiermee werd hij verder in zijn bewegingsvrijheid beperkt. Daarnaast was, zoals hiervoor al weergegeven, [slachtoffer 1] vanaf juni 2023 zwaar verslaafd aan harddrugs. [verdachte] was hier niet alleen van op de hoogte, maar was ook degene die [slachtoffer 1] de harddrugs verstrekte en hem zo verslaafd hield en nog meer afhankelijk van hem maakte. In deze omstandigheden bleef [verdachte] , met de bij hem inwonende [slachtoffer 1] , niet alleen zelf seksuele handelingen uitvoeren, maar heeft hij hem ook vervoerd naar afspraken waar [slachtoffer 1] in ruil voor drugs seks had met anderen. Een van deze personen waar [verdachte] [slachtoffer 1] , ten behoeve van dergelijke afspraken, naar vervoerde was [medeverdachte 2] . [medeverdachte 2] was evenals [verdachte] ook aanzienlijk ouder dan de dan toen nog jongvolwassen [slachtoffer 1] . [verdachte] is via [slachtoffer 1] ook in contact gekomen met [medeverdachte 2] . Rond half juli 2024 hebben [verdachte] en [medeverdachte 2] afgesproken dat [slachtoffer 1] een weekend bij [medeverdachte 2] zou verblijven. De moeder van [verdachte] was destijds namelijk net overleden of zou komen te overlijden. De rechtbank is van oordeel dat vanaf dat moment gesproken kan worden van medeplegen. [verdachte] en [medeverdachte 2] onderhielden namelijk vanaf dat moment nauwe contacten over de verslaving van [slachtoffer 1] , het regelen van harddrugs voor [slachtoffer 1] en de seksafspraken van [slachtoffer 1] . Beiden waren ook op de hoogte van de kwetsbare positie waarin [slachtoffer 1] verkeerde. Voor en met [slachtoffer 1] werden profielen aangemaakt op gaysites als Grinder en Bullchat om zo seksdates voor [slachtoffer 1] te regelen. Van deze seksdates profiteerden [verdachte] en [medeverdachte 2] doordat zij soms actief deelnamen aan de seks of doordat zij daar getuige van waren. De dates vonden veelal plaats in de woning van [medeverdachte 2] waar [verdachte] [slachtoffer 1] heen bracht. Uit de verklaring van [slachtoffer 1] volgt dat deze seksuele contacten geenszins vrijwillig waren, maar door hem werden ondergaan om zo toch aan drugs te kunnen komen. Door de verslaafde [slachtoffer 1] , die geen kant op kon omdat hij in alles afhankelijk was van [verdachte] en drugs, steeds weer harddrugs aan te bieden en te verstrekken hielden [verdachte] en [medeverdachte 2] [slachtoffer 1] in hun macht en behandelden zij hem als een zogenaamde seksslaaf, die door het excessieve drugsgebruik soms geen enkele herinnering meer had aan de seksuele handelingen die hadden plaatsgevonden. Naar het oordeel van de rechtbank kan gesteld worden dat [verdachte] en [medeverdachte 2] [slachtoffer 1] door misbruik van overwicht en/of zijn kwetsbare positie bewogen hebben om steeds weer seksuele diensten te verrichten en dat sprake was van uitbuiting. Ontucht met [slachtoffer 2] (feit 7) Onder feit 7 is ten laste gelegd dat [verdachte] ontucht heeft gepleegd met zijn minderjarige neefje [slachtoffer 2] aan wie hij bijles gaf. [verdachte] heeft de ten laste gelegde ontuchtige handelingen die – kort gezegd – onder meer zien op het aanraken en masseren van [slachtoffer 2] bekend. Deze handelingen kunnen volgens de verdediging dan ook bewezen worden verklaard. Dit geldt volgens de verdediging niet voor zover het tenlastegelegde ziet op het aftrekken van [slachtoffer 2] . De verklaring van [slachtoffer 2] vindt volgens de verdediging op dat punt geen steun in andere bewijsmiddelen en om die reden dient [verdachte] van deze ontuchtige handeling te worden vrijgesproken. De rechtbank overweegt dat zedenzaken zich vaak kenmerken door de aanwezigheid van slechts twee personen bij de ten laste gelegde handelingen. Vaak is het ook zo dat de verklaring van het slachtoffer tegenover de verklaring van de verdachte staat. Getuigen van de gebeurtenissen zijn er meestal niet. Op grond van artikel 342, tweede lid, van het Wetboek van Strafvordering (Sv) kan het bewijs dat de verdachte het ten laste gelegde feit heeft begaan, door de rechter niet uitsluitend worden aangenomen op grond van de verklaring van één getuige. Om tot een bewezenverklaring te kunnen komen, dient sprake te zijn van steunbewijs. Die ondersteuning hoeft niet te zien op alle onderdelen van de tenlastelegging. Het gaat erom dat de verklaring op specifieke punten steun vindt in ander bewijsmateriaal. In deze zaak ziet de rechtbank ondersteuning voor de verklaring van [slachtoffer 2] , dat sprake is geweest van de ontucht ook bestaande uit het aftrekken van [slachtoffer 2] in de verklaring van [verdachte] . [verdachte] heeft zelf verklaard dat hij zijn neefje [slachtoffer 2] bijles gaf en dat [slachtoffer 2] tijdens die bijlessen heeft gemasseerd bij de schouders, bovenbenen en borst. Bij het masseren van de voorkant van de bovenbenen van [slachtoffer 2] is [verdachte] volgens zijn eigen verklaring ongetwijfeld een keer tegen zijn penis of balzak aangekomen. Dat sprake is geweest van aanrakingen en massages wordt dus door zowel [slachtoffer 2] als [verdachte] verklaard. Over het aftrekken van [slachtoffer 2] wijkt de verklaring van [verdachte] af van de verklaring die [slachtoffer 2] hierover heeft afgelegd. [verdachte] stelt namelijk dat dit in zijn beleving niet is gebeurd. De rechtbank ziet echter geen aanleiding om te twijfelen aan de verklaring van [slachtoffer 2] op dit punt omdat zij de verklaring van [slachtoffer 2] in het geheel betrouwbaar acht. De rechtbank overweegt daartoe dat [slachtoffer 2] uitgebreid, gedetailleerd, consistent en consequent heeft verklaard over de aard van de seksuele handelingen en de omstandigheden waaronder deze plaatsvonden en dat zijn verklaring niet alleen deels steun vindt in de genoemde verklaring van [verdachte] , maar ook in het chatcontact tussen [slachtoffer 2] en [verdachte] . In de chat die begint op 1 maart 2017 ( [slachtoffer 2] is dan 14 jaar oud) en eindigt op 18 mei 2019 ( [slachtoffer 2] is dan ruim 16 jaar oud) wordt door [verdachte] meerdere malen gesproken over het masseren en knuffelen van [slachtoffer 2] en noemt [verdachte] [slachtoffer 2] ook schat en liefje. De rechtbank acht dan ook alle ten laste gelegde handelingen wettig en overtuigend bewezen. Anders dan de officier van justitie ziet de rechtbank geen aanleiding deze periode te beperken tot de begin- en einddatum (respectievelijk 1 maart 2017 en 18 mei 2019) van het zich in het dossier bevindende chatverkeer tussen verdachte en [slachtoffer 2] . Dit omdat niet vaststaat dat alle bewezen handelingen hebben plaatsgevonden binnen specifiek die periode. Bezit kinderporno (feit 8) Op 24 september 2024 werden tijdens de aanhouding van [verdachte] onder meer drie telefoons en een harde schijf in beslaggenomen. Uit onderzoek is gebleken dat op deze gegevensdragers kinderporno stond. [verdachte] heeft verklaard dat hij deze kinderporno op zijn gegevensdragers heeft gezet en dat hij aldus wist dat hij de kinderporno in bezit had. De verdediging heeft wat betreft dit feit geen (bewijs)verweer gevoerd en zich gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank. De rechtbank acht het door [verdachte] verwerven en in bezit hebben van de kinderporno wettig en overtuigend bewezen. Conclusie: De rechtbank oordeelt dat alle feiten wettig en overtuigend kunnen worden bewezen, zoals hieronder is weergegeven. De rechtbank baseert dit oordeel op de bewijsmiddelen die in bijlage II van dit vonnis staan. Er zijn meerdere feiten bewezen verklaard. De bewijsmiddelen worden alleen gebruikt voor het feit of de feiten waarover deze gaan. 3.4. Bewezenverklaring De rechtbank verklaart bewezen dat de verdachte: 1. in de periode van ongeveer 1 juni 2023 tot en met 24 september 2024 te Amersfoort en Huizen en elders in Nederland, tezamen en in vereniging met een ander, met voorbedachten rade, [slachtoffer 1] (geboren [2003] ), een huisgenoot waarmee hij, verdachte, in gezinsverband samenwoonde, opzettelijk de gezondheid van die [slachtoffer 1] heeft benadeeld, hebbende verdachte en/of zijn mededader, die [slachtoffer 1] telkens opzettelijk (hard)drugs verstrekt en/of die (hard)drugs aan die [slachtoffer 1] beschikbaar gesteld (zoals onder andere GHB, GBL, 3MMC, LSD en ketamine), ten gevolge waarvan die [slachtoffer 1] black-outs kreeg en in psychoses terecht kwam; 2. in de periode van 1 juni 2023 tot en met 30 juni 2024 te Amersfoort en Huizen, tezamen en in vereniging met anderen, met [slachtoffer 1] , van wie hij, verdachte, wist dat deze in staat van bewusteloosheid, verminderd bewustzijn of lichamelijke onmacht verkeerde (immers was die [slachtoffer 1] zwaar verslaafd aan (hard)drugs en had hij door dat harddrugsgebruik met regelmaat black-outs en kreeg hij met regelmaat psychoses) dat deze [slachtoffer 1] niet of onvolkomen in staat is zijn wil daaromtrent te bepalen of kenbaar te maken of daartegen weerstand te bieden, handelingen heeft gepleegd die bestonden uit of mede bestonden uit het seksueel binnendringen van het lichaam van die [slachtoffer 1] , te weten het doen van zijn, verdachtes, penis en vingers in de anus en mond van die [slachtoffer 1] en het doen van die [slachtoffer 1] penis en vingers in zijn, verdachtes, anus en mond en het aftrekken van die [slachtoffer 1] en die [slachtoffer 1] hem, verdachte, laten aftrekken en het aanraken van die [slachtoffer 1] op zijn, [slachtoffer 1] , naakte lichaam en het laten aanraken door die [slachtoffer 1] van zijn, verdachtes, lichaam; 3. in de periode van ongeveer 1 juli 2024 tot en met 24 september 2024 te Amersfoort en Huizen, tezamen en in vereniging met anderen, met een persoon, te weten [slachtoffer 1] , seksuele handelingen die mede bestonden uit het seksueel binnendringen van het lichaam heeft verricht, te weten het doen van zijn, verdachtes, penis en vingers in de anus en mond van die [slachtoffer 1] en het doen van die [slachtoffer 1] penis en vingers in zijn, verdachtes, anus en mond en het aftrekken van die [slachtoffer 1] en die [slachtoffer 1] hem, verdachte, laten aftrekken en het aanraken van die [slachtoffer 1] op zijn, [slachtoffer 1] , naakte lichaam en het laten aanraken door die [slachtoffer 1] van zijn, verdachtes, lichaam, terwijl hij, verdachte en zijn mededaders wisten dat bij die [slachtoffer 1] daartoe de wil ontbrak (immers was die [slachtoffer 1] zwaar verslaafd aan (hard)drugs en had hij door dat harddrugsgebruik met regelmaat black-outs en kreeg hij met regelmaat psychoses); 4. in de periode van 1 januari 2017 tot en met 20 december 2021 te Amersfoort en elders in Nederland ontucht heeft gepleegd met de aan zijn zorg en waakzaamheid toevertrouwde minderjarige genaamd [slachtoffer 1] (geb [2003] ) door die [slachtoffer 1] aan te raken aan zijn naakte lichaam en die [slachtoffer 1] af te trekken en die [slachtoffer 1] hem, verdachte, laten aftrekken en zijn penis en vingers in de anus en mond van die [slachtoffer 1] te brengen en de penis en vingers van die [slachtoffer 1] in zijn, verdachtes, anus en mond te brengen, terwijl hij verdachte, als pleegvader, toezicht hield op die [slachtoffer 1] en die [slachtoffer 1] bij hem in huis had genomen en voor die [slachtoffer 1] zorgde, en terwijl dit feit is begaan tegen een persoon bij wie misbruik van een kwetsbare positie werd gemaakt; 5. in de periode van ongeveer 21 december 2018 tot en met 20 december 2021 te Amersfoort en/of elders in Nederland, A) [slachtoffer 1] (geboren [2003] ), telkens - heeft vervoerd, overgebracht en gehuisvest, met het oogmerk van seksuele uitbuiting van die [slachtoffer 1] , terwijl die [slachtoffer 1] de leeftijd van achttien jaren nog niet had bereikt, hebbende hij, verdachte, - die [slachtoffer 1] (toen die nog minderjarig was) in huis genomen, omdat de thuissituatie van die [slachtoffer 1] met zijn, [slachtoffer 1] , familie niet goed was, en die [slachtoffer 1] (tot op 24 september 2024) blijvend onderdak verschaft in zijn woning, - zelf met die [slachtoffer 1] seksuele handelingen uitgevoerd of ieder moment dat hij verdachte, dit wenste en aldus die [slachtoffer 1] als een (zogenaamde) seksslaaf behandeld; 6. in de periode van ongeveer 21 december 2021 tot en met 24 september 2024 te Amersfoort en/of elders in Nederland tezamen en in vereniging met een ander, A) een ander, te weten [slachtoffer 1] , telkens door misbruik van een kwetsbare positie, - heeft vervoerd, overgebracht en gehuisvest met het oogmerk van seksuele uitbuiting van die [slachtoffer 1] en - heeft bewogen zich beschikbaar te stellen tot het verrichten van diensten van seksuele aard waarvan verdachte en verdachtes mededader wisten dat die [slachtoffer 1] zich daardoor beschikbaar zou stellen tot het verrichten van diensten van seksuele aard, hebbende hij, verdachte, en/of zijn mededader - die [slachtoffer 1] bij hem laten wonen - het legitimatiebewijs en de telefoon van die [slachtoffer 1] afgepakt en - die [slachtoffer 1] harddrugs gegeven, ten gevolge waarvan die [slachtoffer 1] zwaar verslaafd raakte, en - zelf met die [slachtoffer 1] seksuele handelingen uitgevoerd op ieder moment dat hij verdachte, en zijn mededader, dit wensten, en - voor en/of met die [slachtoffer 1] accounts en/of profielen op sites als Grinder en Bullchat aangemaakt, en - die [slachtoffer 1] naar seksafspraken (met klanten) gebracht, waar die [slachtoffer 1] seks had, in ruil waarvoor die [slachtoffer 1] drugs kreeg, en daarna die [slachtoffer 1] weer opgehaald, en aldus die [slachtoffer 1] als een zogenaamde seksslaaf behandeld; 7. in de periode van 14 december 2016 tot en met 13 december 2020 te [woonplaats] en elders in Nederland ontucht heeft gepleegd met de aan zijn waakzaamheid toevertrouwde minderjarige (zijn neefje) genaamd [slachtoffer 2] (geboren op [2002] ) door die [slachtoffer 2] aan te raken aan zijn tepels en buik en kruisstreek (op en onder de kleding) en door die [slachtoffer 2] af te trekken en door die [slachtoffer 2] seksueel te masseren, terwijl hij, verdachte, die [slachtoffer 2] bijles/huiswerkbegeleiding gaf en als oom toezicht op die [slachtoffer 2] hield; 8. in de periode van 13 augustus 2023 tot en met 24 september 2024 in Nederland, meermalen, (in de periode van 13 augustus 2023 tot en met 30 juni 2024, artikel 240b Wetboek van Strafrecht (oud)) een of meer afbeeldingen en/of - gegevensdragers, bevattende afbeeldingen - van een seksuele gedraging, waarbij iemand die kennelijk de leeftijd van achttien jaar nog niet had bereikt was betrokken en/of schijnbaar was betrokken heeft verworven en in bezit heeft gehad en zich door middel van een geautomatiseerd werk of met gebruikmaking van een communicatiedienst de toegang daartoe heeft verschaft en (in de periode van 1 juli 2024 tot en met 24 september 2024, artikel 252 Wetboek van Strafrecht) een of meer visuele weergaven van seksuele aard en met onmiskenbaar seksuele strekking waarbij een persoon die kennelijk de leeftijd van achttien jaren nog niet had bereikt, was betrokken of schijnbaar was betrokken heeft verworven en/of in bezit heeft gehad en zich daartoe de toegang heeft verschaft te weten 1338 foto’s en video’s op 4 gegevensdragers, bevattende afbeeldingen en/of visuele weergaven, te weten een telefoon Apple IPhone X (goednummer 829 444) en een telefoon Samsung A50 (goednummer 828 283) en een telefoon Samsung Galaxy S6 (goednummer 828 321) en een harde schijf Freecom HD 250GB (goednummer 832 201) waarop te zien is dat: die persoon oraal en/of anaal wordt gepenetreerd met een penis en/of een vinger en/of een hand en/of een voorwerp en een ander persoon oraal en/of anaal wordt gepenetreerd met een penis door die persoon en het eigen lichaam anaal en/of in de penis wordt gepenetreerd met een voorwerp door die persoon en het geslachtsdeel en/of de billen van die persoon met een vinger en/of een hand en/of een penis wordt/worden aangeraakt en het geslachtsdeel van een ander kind/persoon met een vinger en/of een hand wordt/worden aangeraakt door die persoon en die persoon het eigen geslachtsdeel met een vinger en/of een hand aanraakt en het geslachtsdeel en/of de billen en/of de borsten van die persoon wordt/worden gelikt en/of betast/aangeraakt door een dier en die persoon poserend of in een pose is afgebeeld, waarbij - die persoon geheel of gedeeltelijk naakt is en/of - door het camerastandpunt en/of de (onnatuurlijke) pose nadrukkelijk het geslachtsdeel en/of billen van die persoon in beeld worden gebracht en bij/op het lichaam van die persoon sperma wordt gespoten en/of waarbij op dat lichaam een op sperma gelijkende substantie zichtbaar is De rest van de tekst van de beschuldiging kan niet worden bewezen. De verdachte wordt daarvan vrijgesproken. De taal- en/of schrijffouten die in de tekst van de beschuldiging voorkomen zijn in de bewezenverklaring verbeterd. Dit benadeelt de verdachte niet. 4Kwalificatie en strafbaarheid 4.1 Kwalificatie De bewezen feiten leveren de volgende strafbare feiten op: feit 1: mishandeling gepleegd met voorbedachten rade; feit 2: met iemand van wie hij weet dat hij in staat van bewusteloosheid, verminderd bewustzijn of lichamelijke onmacht verkeert, handelingen plegen die bestaan uit of mede bestaan uit het seksueel binnendringen van het lichaam, meermalen gepleegd; feit 3: opzetverkrachting, meermalen gepleegd; feit 4: ontucht plegen met een aan zijn zorg, opleiding of waakzaamheid toevertrouwde minderjarige, terwijl de schuldige het feit begaat tegen een persoon bij wie misbruik van een kwetsbare positie wordt gemaakt, meermalen gepleegd; feit 5: mensenhandel, terwijl de persoon ten aanzien van wie het in artikel 273f, eerste lid onder 2º van het Wetboek van Strafrecht omschreven feit wordt gepleegd, de leeftijd van achttien jaren nog niet heeft bereikt; feit 6: mensenhandel, terwijl de in artikel 273f, eerste lid onder 1º en 4º van het Wetboek van Strafrecht omschreven feiten worden gepleegd door twee of meer verenigde personen; feit 7: ontucht plegen met een aan zijn zorg, opleiding of waakzaamheid toevertrouwde minderjarige, meermalen gepleegd; feit 8: een gegevensdrager bevattende een afbeelding van een seksuele gedraging, waarbij iemand die kennelijk de leeftijd van achttien jaar nog niet heeft bereikt, is betrokken of schijnbaar is betrokken, in bezit hebben, meermalen gepleegd. 4.2 Strafbaarheid feiten en verdachte De feiten en de verdachte zijn strafbaar. 5Straf en maatregel 5.1. Vordering van de officier van justitie De officier van justitie heeft gevorderd de verdachte ter zake de door haar bewezen geachte feiten te veroordelen tot een gevangenisstraf voor de duur van 6 jaren, met aftrek van het voorarrest, en aan de verachte de maatregel van terbeschikkingstelling (hierna: TBS-maatregel) met dwangverpleging op te leggen. De officier van justitie heeft verder als vrijheidsbeperkende maatregel een contactverbod met [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] gevorderd voor de duur van 5 jaar, te vervangen door 14 dagen hechtenis voor iedere keer dat de verdachte niet aan de maatregel voldoet en met een maximum van 180 dagen. 5.2. Standpunt van de verdediging De verdediging heeft aangevoerd dat als vergelding voor de bewezen geachte feiten een onvoorwaardelijke gevangenisstraf kan worden opgelegd. In strafverminderende zin dient daarbij meegewogen te worden dat de verdachte een grotendeels bekennende verklaring heeft afgelegd. Als de rechtbank daarnaast een TBS-maatregel oplegt heeft de verdediging verzocht deze maatregel in voorwaardelijke vorm op te leggen. 5.3. Oordeel van de rechtbank Bij het bepalen van de straf en maatregel houdt de rechtbank rekening met de ernst van de gepleegde feiten en de omstandigheden waaronder de verdachte deze feiten heeft gepleegd. Ook weegt de rechtbank het strafblad van de verdachte en zijn persoonlijke omstandigheden mee. 5.3.1. De ernst van de feiten De feiten gepleegd ten aanzien van [slachtoffer 1] De verdachte heeft zich gedurende een lange periode schuldig gemaakt aan ernstige zedenfeiten en aan seksuele uitbuiting van [slachtoffer 1] . Met de destijds 11/12-jarige [slachtoffer 1] was de verdachte, die ongeveer 38 jaar ouder is, in contact gekomen via de online game Minecraft . Via de chatfunctie in die game en daaropvolgende fysieke afspraken is de verdachte van de kwetsbare (thuis)situatie van [slachtoffer 1] op de hoogte geraakt. De verdachte heeft [slachtoffer 1] vervolgens van zijn ouders losgeweekt en steeds meer naar zich toegetrokken. Dit heeft ertoe geleid dat [slachtoffer 1] bij de verdachte is gaan wonen en in nagenoeg alles afhankelijk werd van de verdachte, waarmee [slachtoffer 1] in een nog kwetsbaarder positie werd gemanoeuvreerd. In die periode raakte hij immers ook vervreemd van zijn ouders, ging hij niet meer naar school en had hij nauwelijks sociale contacten. De verdachte, die zichzelf presenteerde als de pleegvader van [slachtoffer 1] en hem als zijn pleegzoon beschouwde, heeft met de minderjarige [slachtoffer 1] , die aan zijn zorg was toevertrouwd, op regelmatige basis vergaande seksuele handelingen verricht. [slachtoffer 1] is rond zijn achttiende jaar in contact gekomen met harddrugs, waarbij hij met name GHB gebruikte. De verdachte heeft [slachtoffer 1] steeds opnieuw drugs (GHB) gegeven. [slachtoffer 1] raakte hierdoor zwaar verslaafd, kreeg black-outs en kwam in psychoses terecht. Door deze harddrugs aan [slachtoffer 1] te blijven verstrekken zonder ruggespraak met huisarts, verslavingszorg of overige hulpverleners heeft de verdachte de gezondheid van [slachtoffer 1] opzettelijk benadeeld. De verdachte heeft ook meerdere malen seks met [slachtoffer 1] , terwijl [slachtoffer 1] op die momenten ernstig onder invloed van harddrugs was en/of in een black-out en/of in een psychose verkeerde. [slachtoffer 1] was op die momenten dan ook niet of onvolkomen in staat zijn wil daaromtrent te bepalen of kenbaar te maken of daartegen weerstand te bieden. De zwaar verslaafde [slachtoffer 1] komt later ook in contact met de medeverdachte [medeverdachte 2] en de verdachte brengt hem meermaals naar deze medeverdachte toe. Met de dan zeer kwetsbare en zwaar verslaafde [slachtoffer 1] hebben zowel de verdachte als de medeverdachte seks. Om de verslaafde [slachtoffer 1] zover te krijgen wordt hem telkens harddrugs gegeven. Ook worden er via datingsites andere mannen uitgenodigd, die seks hebben met de kwetsbare en zwaar verslaafde [slachtoffer 1] . De verdachte heeft in de richting van de nog jonge [slachtoffer 1] , die door zijn leeftijd in combinatie met zijn persoonlijke situatie in een kwetsbare positie verkeerde, ernstige inbreuk gemaakt op fundamentele rechten als menselijke waardigheid en persoonlijke vrijheid. Uit het dossier komt in dat licht ook het beeld naar voren dat de verdachte [slachtoffer 1] als zijn bezit zag waarmee hij, zolang de afhankelijkheidssituatie in stand bleef, kon doen en laten wat hij wilde. In zijn algemeenheid geldt dat bij slachtoffers van mensenhandel en zedenfeiten lange tijd gevoelens van angst en onzekerheid kunnen blijven bestaan, waardoor zij kunnen worden belemmerd in hun relaties en hun deelname aan het maatschappelijke verkeer. Uit het dossier, en ook uit de schriftelijke onderbouwing van de vordering benadeelde partij, blijkt dat in dit specifieke geval de gevolgen van verdachtes handelen op [slachtoffer 1] enorm zijn. Zo was de rol van de verdachte voor [slachtoffer 1] heel verwarrend omdat verdachte zich aan de ene kant voordeed als een liefhebbende pleegvader en veel voor hem regelde, maar aan de andere kant ook degene was die hem verslaafd hield aan harddrugs en seks met hem wilde in ruil voor drugs. Gevoelens zijn voor [slachtoffer 1] moeilijk te duiden, hij is heel ambivalent en wisselt steeds in gevoelens van onder meer wanhoop en suïcidaliteit. Ook is hij recent met een zorgmachtiging opgenomen in een kliniek. De behandelend arts geeft aan dat bij [slachtoffer 1] sprake is van verschillende stoornissen, waaronder PTSS. Door het handelen van de verdachte en de medeverdachte is mede door hen [slachtoffer 1] een onbezorgde jeugd ontnomen en is hij ernstig gestoord in zijn seksuele ontwikkeling. De kans om zijn seksualiteit met leeftijdsgenoten te kunnen ontdekken is hem door verdachte op grove wijze ontnomen. De verdachte heeft bij al deze gevolgen voor [slachtoffer 1] kennelijk nooit stilgestaan en bij voortduring inbreuk gemaakt op zijn lichamelijke en geestelijke integriteit. De verdachte heeft zich telkens laten leiden door zijn eigen lustgevoelens zonder daarbij rekening te houden met de gevolgen voor [slachtoffer 1] . De verdachte heeft naast de feiten gepleegd jegens [slachtoffer 1] zich ook nog schuldig gemaakt aan het plegen van ontucht met zijn minderjarige neefje [slachtoffer 2] en het bezit van kinderporno. Het feit gepleegd t.a.v. [slachtoffer 2] kreeg van de verdachte bijles vanaf zijn veertiende tot ongeveer zijn zeventiende jaar. In plaats van [slachtoffer 2] te begeleiden en verder te brengen in diens leven heeft de verdachte deze situatie aangegrepen om meermalen ontucht met hem te plegen. Deze ontucht bestond uit het betasten van het lichaam van [slachtoffer 2] , waaronder ook zijn geslachtsdeel en het eenmaal aftrekken van [slachtoffer 2] . Ook in het geval van [slachtoffer 2] heeft de verdachte zijn eigen lustgevoelens vooropgesteld en is hij volledig voorbijgegaan aan de gevoelens van en de gevolgen voor [slachtoffer 2] . Door zijn handelen heeft hij als oom de lichamelijke integriteit van zijn nog jonge neefje geschaad en heeft hij een normale seksuele ontwikkeling doorkruist. Kinderporno Het bezit van kinderporno is buitengewoon verwerpelijk, met name omdat bij het vervaardigen daarvan kinderen seksueel worden misbruikt en geëxploiteerd. Met het in bezit hebben van kinderporno heeft de verdachte ook een bijdrage geleverd aan het in stand houden van de markt voor deze beelden en is hij indirect ook verantwoordelijk voor het misbruik van de kinderen op de beelden. 5.3.2. De persoonlijke omstandigheden van de verdachte Het strafblad van de verdachte De rechtbank heeft kennisgenomen van het strafblad van de verdachte van 27 november 2024. Daaruit blijkt dat hij in de afgelopen vijf jaar niet is veroordeeld voor een soortgelijk feit. De rechtbank merkt daarbij wel op dat de verdachte lang geleden, in 2004, is veroordeeld voor het in bezit hebben van kinderporno. Minst genomen kan daaruit geconcludeerd worden dat hij bekend is met de (achterliggende redenen van
2. de)strafwaardigheid van een dergelijk feit. Het Pro Justitia-rapport Naar de persoon van de verdachte hebben deskundigen, te weten een GZ-psycholoog (L. Vermeulen), een psychiater (T. den Boer) en een forensisch milieuonderzoeker (L.M.H. van Nieuwburg), onderzoek verricht. Hun bevindingen en adviezen staan in het (Triple) Pro Justitia rapport van 4 juli 2025. In dit rapport staat beschreven dat bij de verdachte sprake is van een persoonlijkheidsstoornis met borderline en afhankelijke kenmerken, een parafilie- en een somatisatiestoornis. Deze stoornissen waren ook aanwezig tijdens het plegen van de feiten ten aanzien van zowel [slachtoffer 1] als [slachtoffer 2] . De deskundigen hebben geadviseerd om de feiten in verminderde mate aan de verdachte toe te rekenen. De rechtbank neemt de conclusie en het advies uit het (Triple) rapport over. Aan de verdachte zullen de feiten in verminderde mate worden toegerekend. 5.3.3. De op te leggen straf en maatregel De LOVS-oriëntatiepunten Om in vergelijkbare zaken zoveel mogelijk gelijk te straffen, werken strafrechters met landelijke oriëntatiepunten. Deze zijn gebaseerd op opgelegde straffen in andere, vergelijkbare zaken. Hierin zijn onder andere de volgende oriëntatiepunten opgenomen: een gevangenisstraf van 30 maanden voor seksuele uitbuiting van meerderjarigen (categorie III); een gevangenisstraf van 9 maanden voor seksuele uitbuiting van minderjarigen; een gevangenisstraf van 24 maanden voor verkrachting met beperkte mate van dwang; een gevangenisstraf van 6 maanden deels voorwaardelijk en een taakstraf van 240 uur voor het bezit van kinderporno. In strafverzwarende zin houdt de rechtbank er rekening mee dat meerdere feiten zijn gepleegd in nauwe en bewuste samenwerking met een ander, dat steeds sprake is geweest van het meermalen plegen van de feiten en meerdere ernstige feiten zich in een lange periode hebben voorgedaan, en dat een groot deel van de feiten betrekking heeft op minderjarige slachtoffers. Gevangenisstraf Naar het oordeel van de rechtbank is, gelet op de ernst van de feiten, slechts een langdurige gevangenisstraf passend. Bij de duur van de op te leggen gevangenisstraf houdt de rechtbank rekening met de omstandigheid dat de feiten in verminderde mate aan de verdachte worden toegerekend. Alles afwegende doet de eis van de officier van justitie recht aan zowel de ernst van de feiten als de persoon van de verdachte. De rechtbank zal de verdachte daarom conform de eis veroordelen tot een gevangenisstraf voor de duur van zes jaar, met aftrek van voorarrest. Tenuitvoerlegging gevangenisstraf Tenuitvoerlegging van de gevangenisstraf zal volledig plaatsvinden binnen de penitentiaire inrichting, tot het moment dat aan de verdachte voorwaardelijke invrijheidstelling wordt verleend als bedoeld in artikel 6:2:10 van het Wetboek van Strafvordering. TBS-maatregel De deskundigen komen in voornoemd Triple rapport tot de conclusie dat het risico op herhaling op soortgelijke zedendelicten hoog is. Op basis van het gecombineerd gebruik van actuariële risicotaxatie-instrumenten wordt een zeer zorgelijk profiel gezien ten aanzien van het recidiverisico. Het ontbreekt de verdachte aan probleembesef, aan slachtofferempathie en aan een daadwerkelijke wens om zijn leven op dit gebied te veranderen. Deze bevindingen passen bij de diagnostische bevindingen, met name bij de geconstateerde persoonlijkheidsproblematiek en de seksuele problematiek. Daarnaast heeft de verdachte met de onderzoekend psycholoog gesproken over zijn habituele gebruik van kindermisbruikmateriaal (kinderporno). De genoemde probleemgebieden zijn van duurzame aard en hebben een fundamentele invloed op de sociaal maatschappelijke inbedding van de verdachte. Deze sociaal-maatschappelijke inbedding draagt in negatieve zin bij aan het risico dat voortvloeit uit de psychopathologisch bepaalde beperkingen. Gezien het risico op herhaling, de ernstige en complexe persoonlijkheidsproblematiek, in samenhang met de seksuele oriëntatie en het gebrek aan probleembesef bij de verdachte, wordt door de deskundigen een behandeling binnen een forensische setting noodzakelijk geacht. Er is sprake van een sterk verankerde persoonlijkheidsstoornis, van een parafilie stoornis en daarbij ook van een somatisch-symptoomstoornis die geen direct verband met de feiten heeft, maar een sterke invloed heeft op het contact met de verdachte, zijn benaderbaarheid en belastbaarheid en daarmee dus ook op het (mogelijk) toekomstige behandelproces. Daarnaast was er bij de verdachte ook sprake van middelengebruik, waarbij het niet geheel duidelijk is in hoeverre dit problematisch is geweest. Om de problematiek van de verdachte te behandelen, is een jarenlang klinisch traject nodig. Binnen de behandeling zal gewerkt moeten worden aan het verstevigen van de identiteit, het leren herkennen van gevoelens en spanningen en deze leren uiten, het leren verantwoordelijkheid te nemen voor het eigen gedrag en het erkennen van de seksuele problematiek. De behandeling is volgens de deskundigen niet mogelijk binnen een voorwaardelijk kader. Dat dit niet mogelijk is binnen een voorwaardelijk kader hangt samen met het gebrek aan daadwerkelijk probleembesef ten aanzien van de feiten en het habituele karakter van seksueel overschrijdend gedrag. De deskundigen hebben geadviseerd om de verdachte te behandelen binnen het kader van de TBS-maatregel met dwangverpleging. De reclassering van het Leger des Heils heeft meerdere adviesrapporten uitgebracht. Uit het advies van 1 september 2025 is gebleken dat ook de reclassering het risico op recidive als hoog inschat. Het risico op onttrekken aan voorwaarden wordt door de reclassering als gemiddeld ingeschat. Volgens de reclassering zal een klinische behandeling in een voorwaardelijk kader vermoedelijk stagneren en vertragen, waardoor de behandeling niet toekomt aan wat nodig is voor recidivevermindering. Dat komt volgens de reclassering doordat de verdachte grotendeels ontkennend is, weinig inzicht en probleembesef lijkt te hebben en zijn belastbaarheid beperkt lijkt te zijn. Daarnaast spelen zijn lichamelijke klachten een grote rol, vooral wanneer spanningen oplopen. Ondanks de bereidheid van de verdachte, schat de reclassering op basis van de complexe problematiek, zijn gebrek aan probleembesef en zelfinzicht, en het onvoldoende nemen van verantwoordelijkheid in dat de verdachte niet in staat zal zijn om zich in het kader van een tbs met voorwaarden te conformeren aan een behandeling wanneer deze confronterend zal worden en de behandeldruk zal toenemen. De reclassering heeft in het rapport van 1 september 2025 dan ook negatief geadviseerd over het opleggen van een TBS met voorwaarden. Hoewel de reclassering negatief adviseerde over een TBS met voorwaarden hebben zij de verdachte, gezien zijn toegezegde medewerking aan een TBS met voorwaarden, voor een intake aangemeld bij de Van der Hoevenkliniek. Uit het adviesrapport van 12 september 2025 is gebleken dat op 11 september 2025 het intakegesprek met de Van der Hoevenkliniek heeft plaatsgevonden. De kliniek heeft aan de reclassering laten weten dat zij de verdachte niet geschikt vinden voor een plaats in hun kliniek. Zij gaven onder andere aan dat er bij de verdachte weinig probleembesef c.q. zelfinzicht is en dat zij inschatten dat er veel tijd nodig zal zijn om verdachte meer besef en inzicht te laten verkrijgen in zijn eigen handelen en risicofactoren alvorens men echt aan de behandeling toekomt. Dat maakt dat deze kliniek een opname bij hen niet haalbaar acht. Gezien het intakegesprek bij de Van der Hoevenkliniek en de duidelijke onderbouwing van deze kliniek tot afwijzing van een behandeling in het kader van een voorwaardelijke TBS-maatregel, welke reden tot afwijzing aansluit bij het eerdere uitgebrachte advies van de reclassering, heeft de reclassering in overleg met de Dienst Individuele Zaken (DIZ) besloten om niet verder te zoeken naar andere klinische mogelijkheden binnen het kader van een TBS-maatregel met voorwaarden. Door de afwijzing vanuit de Van der Hoevenkliniek is er geen kliniek waar de verdachte opgenomen kan worden in het kader van een TBS-maatregel met voorwaarden. In het advies van de reclassering tot oplegging van een TBS-maatregel met dwangverpleging is dan ook geen verandering gekomen. Conclusie met betrekking tot de TBS-maatregel De rechtbank neemt de conclusie van de deskundigen uit het Pro Justitia- rapport over dat het noodzakelijk is dat de verdachte wordt behandeld voor zijn stoornissen. Om de problematiek van de verdachte te behandelen en het recidiverisico tot een aanvaardbaar risico terug te brengen is volgens de rapporteurs een jarenlange klinische behandeling noodzakelijk. De rechtbank ziet zich voor de vraag gesteld binnen welk kader die behandeling moet plaatsvinden en op welke wijze verdere hulpverlening moet en kan worden geboden. Gelet op de hiervoor genoemde adviezen is de rechtbank van oordeel dat oplegging van de TBS-maatregel met dwangverpleging in dit geval passend en noodzakelijk is. De rechtbank heeft haar beslissing in het bijzonder gebaseerd op de inhoud van de hiervoor genoemde rapporten. Ondanks de bereidheid van de verdachte om mee te werken aan een TBS-maatregel met voorwaarden wordt door zowel de deskundigen als de reclassering ingeschat dat een dergelijk kader niet afdoende is om tot een gedegen en daarmee succesvolle behandeling te komen. Ook de Van der Hoevenkliniek heeft na een onlangs uitgevoerde intake gemotiveerd te kennen gegeven dat zij de verdachte binnen een voorwaardelijk TBS-kader niet kunnen behandelen. Gelet op het feit dat de deskundigen en de reclassering een TBS-maatregel adviseren, een TBS-maatregel met voorwaarden niet haalbaar en/of uitvoerbaar is, en buiten kijf staat dat de verdachte gespecialiseerde, intensieve en langdurige hulp nodig heeft voor de aanhoudende problematiek en het daaraan gekoppelde delictgevaar, zal de rechtbank een TBS-maatregel met dwangverpleging aan de verdachte opleggen. Aan alle voorwaarden voor oplegging van een TBS-maatregel met dwangverpleging is voldaan. Op de bewezen verklaarde feiten is naar de wettelijke omschrijving een gevangenisstraf van vier jaren of meer gesteld. Daarnaast eist de algemene veiligheid van personen de oplegging van deze maatregel. Dat oordeel is gegrond op de aard en de ernst van de bewezen verklaarde feiten en het gevaar voor herhaling. De rechtbank zal bevelen dat de verdachte van overheidswege zal worden verpleegd, daar het bewezenverklaarde misdrijven betreft die gevaar opleveren voor de lichamelijke integriteit van personen en de algemene veiligheid van personen of goederen die verpleging eist. Ongemaximeerde TBS-maatregel Nu de maatregel wordt opgelegd ter zake van misdrijven die gericht zijn tegen of gevaar veroorzaken voor de onaantastbaarheid van het lichaam van een of meer personen, heeft dit gelet op artikel 38e Sr als gevolg dat deze maatregel niet gemaximeerd is en derhalve een periode van vier jaren te boven kan gaan. Vrijheidsbeperkende maatregel ex artikel 38 v Sr Gelet op het bewezenverklaarde, ziet de rechtbank aanleiding om ter beveiliging van de slachtoffers en ter voorkoming van stafbare feiten een vrijheidsbeperkende maatregel op grond van artikel 38v Sr op te leggen. Deze maatregel houdt in dat de verdachte op geen enkele wijze – direct of indirect – contact mag opnemen met de slachtoffers [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] . De maatregel wordt opgelegd voor de duur van vijf jaren. Hierbij zal de rechtbank bevelen dat voor iedere keer dat de verdachte de maatregel overtreedt, een vervangende hechtenis zal worden toegepast voor de duur van twee weken, met een maximum van zes maanden. Toepassing van de vervangende hechtenis heft de verplichtingen ingevolge de opgelegde maatregel niet op. De rechtbank houdt er ernstig rekening mee dat de verdachte zich jegens de slachtoffers belastend zal blijven gedragen en wederom een strafbaar feit zal begaan. Daarom zal de rechtbank bevelen dat de maatregel dadelijk uitvoerbaar is. 6In beslag genomen voorwerpen Onder de verdachte zijn de volgende goederen inbeslaggenomen: 1 spuit met vloeistof, verdovende middelen (PL0900-2024208639-G3409861); 1 telefoon, Samsung A50 (PL0900-MDRCC24018_828283); 1 telefoon, Apple iPhone X (PL0900-MDRCC24018_829444); 6.1. Vordering van de officier van justitie De officier van justitie heeft gevorderd de in beslag genomen goederen te onttrekken aan het verkeer. 6.2. Standpunt van de verdediging De raadsman heeft geen verweer gevoerd met betrekking tot de inbeslaggenomen goederen. 6.3. Oordeel van de rechtbank De rechtbank zal de in beslag genomen telefoons en de spuit met daarin drugs onttrekken aan het verkeer. Deze voorwerpen zijn van zodanige aard dat het ongecontroleerde bezit daarvan in strijd is met de wet of met het algemeen belang. Met de telefoons is namelijk het onder 8 bewezen verklaarde begaan (bezit kinderporno) en met de spuit met daarin een hoeveelheid drugs is het onder 6 bewezen verklaarde begaan. 7Vordering benadeelde partij [slachtoffer 1] (feiten 1 t/m 6) [slachtoffer 1] heeft zich gesteld als benadeelde partij. Hij heeft gevorderd de verdachte hoofdelijk te veroordelen tot het betalen van een schadevergoeding van € 35.000,00 voor de feiten 1 tot en met 6 van de beschuldiging, vermeerderd met de wettelijke rente. Dit gevorderde bedrag bestaat geheel uit immateriële schade. Verder heeft de benadeelde partij verzocht de schadevergoedingsmaatregel op te leggen. 7.1. Standpunt van de officier van justitie De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat dat de vordering van de benadeelde partij voldoende is onderbouwd en dat dit rechtstreekse schade betreft. De officier van justitie heeft gevorderd de vordering geheel toe te wijzen, te vermeerderen met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel. 7.2 Standpunt van de verdediging De verdediging heeft verzocht de hoogte van de schadevergoeding te matigen. Volgens de advocaat is de schade niet geheel veroorzaakt door het handelen van de verdachte, maar ook het gevolg van het uitblijven van de benodigde en door de verdachte verzochte hulp door de hulpverlening. 7.3 Oordeel van de rechtbank: toewijzing vordering Op grond van artikel 6:106, eerste lid, sub b van het Burgerlijk Wetboek heeft degene die in zijn of haar persoon is aangetast recht op een naar billijkheid vast te stellen schadevergoeding. In beginsel moet degene die zich hierop beroept de aantasting in de persoon met concrete gegevens onderbouwen. In geval van de bewezenverklaarde mensenhandel en zedenfeiten brengen de aard en de ernst van de normschending mee dat de in dit verband nadelige gevolgen daarvan voor de benadeelde zo voor de hand liggen dat een aantasting van de persoon ‘op andere wijze’ zonder meer kan worden aangenomen. De rechtbank is in dit geval ook van oordeel dat aannemelijk is geworden dat er immateriële schade is geleden en dat deze schade het rechtstreekse gevolg is van de onder 1 tot en met 6 bewezenverklaarde feiten. De rechtbank acht, mede gelet op de bedragen die in soortgelijke gevallen door Nederlandse rechters worden toegewezen, het gevorderde bedrag van € 35.000,00 billijk en zal de vordering tot dat bedrag toewijzen. Het toegewezen bedrag zal worden vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 1 januari 2017 tot aan de dag der algehele afdoening. De rechtbank is van oordeel dat aan deze toewijzing de hoofdelijkheidsclausule moet worden verbonden. De rechtbank zal daarom bepalen dat indien de medeverdachte dit bedrag geheel of gedeeltelijk heeft betaald, de verdachte in zoverre zal zijn bevrijd. Daarnaast zal de verdachte worden veroordeeld in de kosten die de benadeelde partij heeft gemaakt en ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog moet maken. Als extra waarborg voor betaling zal de rechtbank aan de verdachte de hoofdelijke verplichting opleggen om het bedrag van € 35.000,00 aan de Staat te betalen, te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf 1 januari 2017. Als de verdachte of de medeverdachte niet betaalt, zal deze verplichting worden aangevuld met 210 dagen gijzeling, waarbij toepassing van de gijzeling de betalingsverplichting niet opheft. De betaling die is gedaan aan de Staat wordt op de verplichting tot betaling aan de benadeelde partij [slachtoffer 1] in mindering gebracht. Dit geldt andersom ook indien betaling is gedaan aan de benadeelde partij. 8Vordering benadeelde partij [slachtoffer 2] (feit 7) [slachtoffer 2] heeft zich gesteld als benadeelde partij. Hij heeft gevorderd de verdachte te veroordelen tot het betalen van een schadevergoeding van € 6.000,00 voor feit 7 van de beschuldiging, vermeerderd met de wettelijke rente. Dit bedrag bestaat uit immateriële schade. Verder heeft de benadeelde partij verzocht de schadevergoedingsmaatregel op te leggen. 8.1 Standpunt van de officier van justitie De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat de vordering van de benadeelde partij volledig moet worden toegewezen, te vermeerderen met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel. 8.2 Standpunt van de verdediging De verdediging heeft zich primair, gelet op het gevoerde pleidooi tot partiele vrijspraak van feit 7, op het standpunt dat de benadeelde partij niet-ontvankelijk moet worden verklaard. Subsidiair verzoekt de verdediging de vordering te matigen. 8.3 Oordeel van de rechtbank: toewijzing tot € 3.000,00 Op grond van artikel 6:106, eerste lid, sub b van het Burgerlijk Wetboek heeft degene die in zijn of haar persoon is aangetast recht op een naar billijkheid vast te stellen schadevergoeding. In beginsel moet degene die zich hierop beroept de aantasting in de persoon met concrete gegevens onderbouwen. In geval van het bewezenverklaarde zedenfeit brengt de aard en de ernst van de normschending mee dat de in dit verband nadelige gevolgen daarvan voor de benadeelde zo voor de hand liggen dat een aantasting van de persoon ‘op andere wijze’ zonder meer kan worden aangenomen. De rechtbank is in dit geval ook van oordeel dat aannemelijk is geworden dat er immateriële schade is geleden en dat deze schade het rechtstreekse gevolg is van het onder 7 bewezenverklaarde feit. De rechtbank acht, mede gelet op de bedragen die in soortgelijke gevallen door Nederlandse rechters worden toegewezen, een bedrag van € 3.000,00 billijk en zal de vordering tot dat bedrag toewijzen. Het toegewezen bedrag zal worden vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 14 december 2016 tot aan de dag der algehele afdoening. Daarnaast zal de verdachte worden veroordeeld in de kosten die de benadeelde partij heeft gemaakt en ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog moet maken. Als extra waarborg voor betaling zal de rechtbank aan de verdachte de verplichting opleggen om het bedrag van € 3.000,00 aan de Staat te betalen, te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf 14 december 2016. Als de verdachte niet betaalt, zal deze verplichting worden aangevuld met 40 dagen gijzeling, waarbij toepassing van de gijzeling de betalingsverplichting niet opheft. De betaling die is gedaan aan de Staat wordt op de verplichting tot betaling aan de benadeelde partij [slachtoffer 2] in mindering gebracht. Dit geldt andersom ook indien betaling is gedaan aan de benadeelde partij. 9Toegepaste wetsartikelen De opgelegde straf en maatregel en beslissing op het beslag zijn gebaseerd op de artikelen 36b, 36c, 36f, 37a, 37b, 47, 57, 60a, 240b (oud) 242, 243 (oud), 243 (nieuw), 248 (oud), 249 (oud), 252, 273f, 301 en 304 van het Wetboek van Strafrecht. 10De beslissing De rechtbank: Bewezenverklaring - verklaart bewezen dat de verdachte de feiten 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 en 8 heeft gepleegd, zoals hierboven in paragraaf 3.4 is omschreven; - verklaart het overige dat in de beschuldiging staat niet bewezen en spreekt hem daarvan vrij; strafbaarheid feit - verklaart het bewezenverklaarde strafbaar en kwalificeert dit zoals hiervoor in paragraaf 4.1 is vermeld; strafbaarheid verdachte - verklaart de verdachte strafbaar voor het onder de feiten 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 en 8 bewezenverklaarde; gevangenisstraf - veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf van zes