ECLI:NL:RBZWB:2014:7103

RECHTBANK ZEELAND-WEST-BRABANT Strafrecht Zittingsplaats: Middelburg parketnummer: 12/705923-10 vonnis van de meervoudige kamer d.d. 16 oktober 2014 in de strafzaak tegen [verdachte], geboren op [geboortedag] 1972 te [geboorteplaats], thans gedetineerd in de penitentiaire inrichting Middelburg, locatie “Torentijd”, Torentijdweg 1, 4337 PE Middelburg, raadsman mr. M. van Dam, advocaat te ’s-Hertogenbosch. 1Onderzoek van de zaak De zaak is inhoudelijk behandeld op de zittingen van 7 april 2014, 8 april 2014, 11 september 2014, waarbij de officier van justitie mr. R.C.P. Rammeloo en de verdediging hun standpunten kenbaar hebben gemaakt. Het onderzoek ter zitting is op 2 oktober 2014 gesloten. 2De tenlastelegging Verdachte staat terecht ter zake van de feiten die nader zijn omschreven in de dagvaarding, met bijgevoegde en daarvan deel uitmakende teksten van de tenlastelegging onder feiten 1 en 2, die als bijlage 1 aan dit vonnis is gehecht en waarvan de inhoud wordt geacht hier te zijn ingelast. Ter zitting van 7 april 2014 is de tenlastelegging gewijzigd overeenkomstig de vordering wijziging tenlastelegging die als bijlage 2 aan dit vonnis is gehecht en waarvan de inhoud wordt geacht hier te zijn ingelast. 3De voorvragen De dagvaarding is geldig. De rechtbank is bevoegd. De officier van justitie is ontvankelijk in de vervolging. Er is geen reden voor schorsing van de vervolging. 4De beoordeling van het bewijs 4.1 Het standpunt van de officier van justitie De officier van justitie acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte de onder 1 (in alle 222 te onderscheiden gevallen) en 2 ten laste gelegde feiten heeft begaan, in die zin, dat verdachte die feiten alleen heeft gepleegd. Volgens de officier van justitie kan de verklaring van verdachte ter zitting “dat hij nooit normale handel heeft bedreven” als een volledige bekentenis ter zake van alle feiten worden beschouwd, omdat er in het dossier geen aanwijzingen zijn die duiden op reguliere handel door verdachte en verdachte bovendien op een aantal momenten, zowel tegenover de politie, tijdens het onderzoek ter zitting als in het Pieter Baan Centrum (PBC), aantoonbaar ongeloofwaardig over zijn gedragingen heeft verklaard. Deze vaststellingen, in combinatie met de inhoud van de aangiften van de feiten, het bewijs dat de ten laste gelegde bankrekeningen ten name van verdachte zijn gesteld, de bijschrijvingen op die bankrekeningen en de geldopnames van die rekeningen, terwijl verdachte er geen aangifte van heeft gedaan dat iemand anders die rekeningen zou hebben gebruikt, de normale eigennamen die hij heeft gebruikt voor zijn handel, met e-mailadressen die daarbij pasten en waarbij hij namen van slachtoffers van het ene feit gebruikte bij de oplichtingen in de andere zaken, kunnen, gelet op dezelfde modus operandi bij de feiten als schakelbewijs dienen voor de bewezen verklaring van alle ten laste gelegde feiten. In lijn van de overwegingen van het gerechtshof ’s-Hertogenbosch in zijn uitspraak van 23 januari 2014 (ECLI:NL:GHSHE:2014:121) is in juridische zin sprake van strafbare oplichtingen. Aan de verdediging kan worden toegegeven dat de handel via Marktplaats.nl extra alertheid vraagt van degenen die via die website goederen willen aanschaffen en dat zij de daarbij behorende risico’s in beginsel moeten aanvaarden, maar daartegenover staat dat, waar vast staat dat verdachte welbewust misbruik heeft gemaakt van het vertrouwen van aangevers en zich over hun rug heeft verrijkt, verdachte de verantwoordelijkheid van zijn gedragingen niet kan afwentelen op de lichtgelovigheid of onzorgvuldigheid van de aangevers onder het motto: “Don’t blame the victim”. 4.2 Het standpunt van de verdediging De raadsman heeft op gronden die nader in zijn pleitnotities zijn genoemd primair tot integrale vrijspraak bepleit omdat de ten laste gelegde feiten op grond van de heersende jurisprudentie niet als oplichting als bedoeld in artikel 326 van het Wetboek van Strafrecht te bewijzen zijn. Subsidiair heeft hij deelvrijspraken van de feiten onder aangiftenummers 7, 41, 52, 57, 78, 85-102, 121, 183 en 200 van het onder 1 ten laste gelegde bepleit. Ook acht hij onvoldoende bewijs aanwezig dat verdachte de ten laste gelegde feiten samen met een ander heeft gepleegd. De stelling van de officier van justitie dat verdachte de feiten integraal heeft erkend door te verklaren “dat hij nooit normale handel heeft bedreven” gaat volgens de raadsman niet op. Weliswaar erkent verdachte schuld aan de feiten, maar dit geldt alleen voor zover de bankrekeningen aan hem te koppelen zijn en bovendien vast staat dat hij via die rekeningen heeft gehandeld. In het geval verdachte een bankrekening als één van zijn eigen bankrekeningen herkent, maar de namen van aangevers niet herkent kan er sprake zijn van oplichting. Als verdachte een bankrekening echter niet herkent als een door hem geopende rekening kan er geen sprake zijn van een door hem gepleegde oplichting als niet vaststaat dat die bankrekening door hem is gebruikt. Daarbij moet in aanmerking worden genomen dat de naam van verdachte bekend is via de website ‘oplichters op internet’ en dat er volgens verdachte ook een kopie van zijn paspoort in omloop is. Derhalve kan niet worden uitgesloten dat anderen misbruik hebben gemaakt van die gegevens. 4.3 Het oordeel van de rechtbank Inleiding In het dossier betreffende verdachte zijn 581 aangiften en 120 meldingen opgenomen ter zake van oplichting via de internetsite Marktplaats.nl, gepleegd in de jaren 2009, 2010 en 2011, waarvan 223 aangiften in de tenlastelegging zijn opgenomen. De betrokken aangevers hebben verklaard dat een door hen genoemde persoon heeft gereageerd op door hen op Marktplaats.nl geplaatste oproepen of advertenties waarin door hen onder andere toegangskaarten/concertkaarten en/of reischeques werden gevraagd dan wel dat zij hebben gereageerd op, op die internetsite geplaatste oproepen of advertenties waarin dergelijke goederen door die persoon werden aangeboden. De aangevers verklaren dat zij met die persoon telefonisch, dan wel per e-mail, contact opnamen en/of onderhielden over de gewenste goederen, met die persoon een prijs voor de verkoop van die goederen overeen kwamen dan wel afspraken maakten dat die goederen zouden worden opgestuurd per post na betaling/overschrijving van de overeengekomen prijs, om vervolgens het overeengekomen bedrag te storten op het aan hen door die persoon verstrekte bankrekeningnummer. Verdachte wordt verweten dat hij de persoon is die reageerde op die door aangevers geplaatste oproepen/advertenties op Marktplaats.nl dan wel die goederen op die internetsite aanbood, met aangevers contacten onderhield over de prijs en levering van die goederen onder een valse naam en via e-mailadressen die daarbij pasten, en aan hen een bankrekeningnummer doorgaf waarop zij het overeengekomen aankoopbedrag konden storten, terwijl hij niet in het bezit was van die voornoemde goederen, althans niet van plan was die goederen te leveren. Bewijsverweren Ten behoeve van de leesbaarheid van dit vonnis zal de rechtbank eerst haar oordeel geven over de door de raadsman gevoerde bewijsverweren dat er in dit geval geen sprake is van oplichting, in elk geval niet ten aanzien van de specifieke feiten die door de raadsman zijn genoemd, en dat de stelling van de officier van justitie dat verdachte de feiten integraal heeft erkend door te verklaren “dat hij nooit normale handel heeft bedreven” niet op gaat. De rechtbank overweegt daartoe als volgt. Kan de verklaring van verdachte “ dat hij nooit normale handel heeft bedreven ” als een volledige bekentenis van de feiten worden aangemerkt? Verdachte heeft over de aan hem ten laste gelegde oplichtingen wisselend verklaard, uiteenlopend van een volledig ontkenning van de feiten tot zijn verklaringen op de zittingen van 7 april 2014 en 8 april 2014 waarin hij openheid van zaken heeft gegeven en - uiteindelijk – heeft verklaard “dat hij nooit normale handel heeft bedreven”. De verklaringen van verdachte op genoemde zittingen vallen in drie delen uiteen, te weten: I. antwoorden op vragen over de afzonderlijke feiten aan de hand van de gegevens in de individuele aangiften en de gegevens over de betalingen op de 23 in de tenlastelegging nader genoemde bankrekeningen, gevolgd door II. het voorlezen door verdachte van een door hem aan de rechtbank geschreven brief, en ten slotte III. antwoorden op nadere vragen naar aanleiding van de handgeschreven brief. Ad I. De eerste verklaringen van verdachte ter zitting over de betalingen naar aanleiding van bestellingen via Markplaats.nl laten zich als volgt samenvatten (met verwijzing naar het feitnummer en letter van de bankrekening in de tenlastelegging (1, a t/m v, en 2) en de pagina van het proces-verbaal der terechtzittingen van 7 april 2014 en 8 april 2014). A: - ( - Argentabank 1 a, aangevers 1 t/m 3, p. 9): Deze drie verdenkingen zijn juist. De rekening is van mij. Bij deze drie weet ik dat het fout is gegaan. Het klopt dat ik wel eens heb gezegd dat ik een Belgisch rekeningnummer had in verband met werk in België. Dat is een luizenstreek van mij, omdat het niet klopte; - ( - AXAbank 1 b, aangevers 4 t/m 6, p. 10): Bij deze rekening geldt hetzelfde als voor die van de Argenta bank. Er zijn fouten gemaakt. De fouten waren dat de aangevers kaarten wilden hebben die ik op dat moment niet had. Ik neem de volle verantwoording voor deze feiten; - (BKCP-bank 1 d, aangevers 8 t/m 24, p. 12): De rekening is van mij. Als ik aliassen, zoals [alias 12] en [alias 11] heb gebruikt heb ik dat waarschijnlijk gedaan omdat andere namen op opgelichtopinternet.nl stonden. Het is in alle zeventien gevallen fout gegaan. Ik reageerde niet alleen op gevraagde kaarten, ik heb ook kaarten aangeboden; - ( - bank Caisse Dépargne de la Ville de Tournai 1 e, aangevers 25 t/m 51, p. 17): Deze bank ken ik. Daar heb ik een rekening gehad. De naam [naam 1] zegt mij wel wat. De naam [benadeelde 30] zegt mij ook wel wat. Het klopt dat in dat geval de aankoop en levering fout is gegaan. Ook de naam [benadeelde 33] zegt mij wel wat. Hier is het ook fout gegaan. Ook de namen [benadeelde 35], [benadeelde 39] en [benadeelde 41] herinner ik mij. Daar is het fout gegaan. De namen die ik gebruikte haalde ik van internet, door te googelen. Je kunt de naam [verdachte] googelen en dan kijken welke namen er staan. Soms waren het bestaande namen, soms niet. Je kunt een naam ook een ietsje veranderen. Dit is mijn rekening geweest; - ( - CBC-bank 1 f, aangevers 52 en 53, p. 17): Het is mijn rekening. Het totaal bedrag van € 281,00 staat vast op die rekening. Ik weet niet of de kaartjes zijn geleverd; - ( - Centea-bank 1 g, aangevers 54 t/m 64, p. 19): Deze rekening is van mij geweest. Dat is de rekening waar alles mee begonnen is. Ik heb die rekening destijds puur voor oplichting gebruikt. Het kwam voort uit boosheid. Het is een rekening waar het helemaal fout is gegaan; - ( - Delta Lloyd bank 1 h, aangevers 65 t/m 81, p. 20): De naam Delta Lloyd zegt mij wel wat. Als u zegt dat de rekening op mijn naam stond, zal het mijn rekening zijn geweest; - ( - Europabank 1 k, aangevers 103 t/m 106, p. 23): Ik heb een rekening gehad bij de Europabank. Nadat verdachte is voorgehouden dat bij het openen van de rekening een kopie van zijn paspoort is over gelegd: Dan zal het mijn rekening zijn geweest; - ( - Fortuneo bank 1 l, aangevers 107 t/m 126, p. 25): Het zou kunnen dat ik bij deze bank een rekening heb gehad. Als ik dit bij de Belgische politie heb verklaard, dan is dat zo; - ( - ING bank 1 m nummer eindigend op 8575, aangevers 127 t/m 137, pgs. 27): De jongste rechter houdt verdachte nogmaals zijn verklaring (p. 4579) voor waarin hij verklaart de ING-rekening te hebben geopend. Als ik het getekend heb, zal het kloppen. De voorzitter deelt mee dat de verklaring in concept is getekend. Dan klopt het; - ( - KBC bank 1 n, aangevers 138 t/m 143, p. 28): De rekening is van mij. Bij de betalingen op deze rekening is een deel van de kaarten geleverd en een deel niet; - ( Keytrade bank 1 o, aangevers 144 t/m 150, p. 28): Op de Keytrade bank staat nog een bedrag van ongeveer € 1.800,00 vast. - ( - Landbouwkrediet 1 p, aangevers 151 t/m 162, p. 29): De rekening is van mij geweest. Ik heb geen verklaring voor de bedragen die op de rekening zijn gestort; - ( - OBK bank 1 q, aangevers 163 t/m 174, p. 31): Deze bankrekening is van mij geweest; - ( - Record bank 1 r, aangevers 175 t/m 181, p. 31): Deze bankrekening is van mij geweest. [benadeelde 175] zou een van de personen geweest kunnen zijn bij wie het fout gegaan is; - ( VDK bank 1 s, aangevers 182 en 183, p. 33): De bankrekening zegt mij niets. De oudste rechter houdt verdachte voor dat hij in het geval van [benadeelde 183] heeft erkend dat hij de naam [alias 81] heeft gebruikt. Als ik dat in 2010 heb gezegd, zal het zo zijn; B: - ( BCP-bank 1 c, aangever 7, p. 10): Ik heb bij BCP geen rekening gehad; - ( - Deutsche bank 1 i, aangevers 82 t/m 84, p. 21): Ik heb de rekening geopend, maar nooit gebruikt; - ( Dexia bank 1 j, aangevers 85 t/m 102, p. 21): Deze rekening is niet van mij. Ik heb er niets mee te maken; - ( Habib bank 1 t, aangevers 184 t/m 191, p. 33): De rekening zegt mij niets; - ( Attijariwafa bank 1 u, aangevers 192 t/m 213, p. 35): Deze rekening zegt mij niets; - ( Chaabi Du Maroc bank 1 v, aangevers 214 t/m 222, p. 35): Volgens mij is de rekening niet van mij; - ( ING bank 2, nummer eindigend op 8241, aangever 223, p. 36): Het zegt mij niets. Ad II. De door verdachte voorgelezen en overlegde brief aan de rechtbank kan worden samengevat als een verklaring waarom hij met het oplichten van personen is begonnen, naar de rechtbank begrijpt: met de kwade intentie om via misleiding anderen geld afhandig te maken. De oorzaak daarvan moet, volgens deze verklaring, worden gezocht in de slechte jeugd van verdachte, omdat die werd gekenmerkt door gewelddadigheden binnen het gezin waarin hij opgroeide. Hij heeft daarom op zijn achttiende jaar het ouderlijk huis verlaten en kwam er in 2009 achter dat zijn moeder nog steeds werd lastig gevallen door zijn vader. Dit was voor verdachte reden om via de Centea-rekening bewust personen op te gaan lichten en hij erkent “dat hij veel schade heeft aangericht”. Ad III. De antwoorden op de nadere vragen, zoals verwoord in het proces-verbaal der terechtzittingen op 7 april 2014 en 8 april 2014 houden in: “De voorzitter vraagt verdachte of hij met zijn opmerking “dat hij veel schade heeft aangericht” alleen de zaken bedoelt met betrekking tot de Centea-rekening of ook andere? Dit geldt voor alle zaken voor zover ik mij deze kan herinneren. Ik heb al aangegeven dat het verder ging dan de Centea-bank. De voorzitter vraagt of in de gevallen die verdachte zich herinnert en waarvan hij heeft gesteld dat ”het fout is gegaan” het gaat om een fout die iedereen kon gebeuren of dat dit ook bewuste oplichting van personen betrof, net als bij de Centea-bank? Dat laatste. De voorzitter vraagt of dat gaat om de bankrekeningen die verdachte zich herinnert? Dat klopt. De voorzitter deelt mee dat hij zich kan voorstellen dat verdachte zich niet alle namen herinnert. Hij vraagt verdachte of hij zich kan vinden in de vaststelling dat dit ook geldt voor de gevallen dat uit het dossier aantoonbaar blijkt dat personen geld hebben gestort voor de aankoop van kaarten et cetera, maar hun geld niet hebben teruggekregen. Dat klopt. De voorzitter vraagt of het ook verdachtes opzet was om die kaarten niet te leveren. Als u dat zo keihard wilt formuleren, ja. De voorzitter vraagt of dit betekent dat verdachte de feiten 1 en 2 nu alsnog volledig erkent? De zaken waarvan ik heb gezegd “dat heb ik gedaan” is oplichting. De voorzitter vraagt verdachte of de zaken waarvan hij zegt dat “het fout is gegaan” en zich die zaken herinnert oplichting was, anders dan zijn eerdere verklaringen op deze zitting?Dat klopt. (…) De voorzitter vraagt nogmaals of verdachte zegt dat de zaken die hij zich niet herinnert (maar die blijkens het dossier wel aan verdachte kunnen worden gekoppeld, omdat de bankrekeningen op zijn naam stonden, mensen geld op die rekeningen hebben gestort voor kaarten et cetera, maar niets terug hebben gekregen, geen geld of kaarten) niet heeft gepleegd of dat hij niet uitsluit dat hij ook die mensen heeft opgelicht? Voor wat betreft de zaken van de Dexia-bank sowieso niet en ook voor wat betreft een aantal rekeningen die ik niet heb gehad. De rest wel. De voorzitter vraagt of de rechtbank de verklaringen van verdachte zo kan samenvatten dat in het geval verdachte de rekeningen herkent en waarop geld is betaald, het kan zijn dat hij het zich niet herinnert, maar dat hij vermoedelijk wel de personen heeft opgelicht? Dat is wat ik zeg, dat klopt. De officier van justitie vraagt verdachte ook hij normale handel heeft bedreven en of hij wel eens kaartjes heeft geleverd, omdat het dossier daarvoor geen enkele aanwijzing bevat. Er zijn wel eens kaartjes geleverd. Ik ben het met u eens dat de feiten, zoals die uit het dossier blijken, mij tegen spreken. De officier van justitie houdt verdachte voor dat, wat hem betreft, beter zaken gedaan kan worden met iemand die schoon schip maakt en dat dit een cruciaal moment is. Hij vraagt of verdachte “gewone zaken” heeft gedaan. De voorzitter houdt verdachte voor dat dit een belangrijk moment is en dat hij goed moet nadenken over wat hij verklaart. Hij wijst verdachte nogmaals op zijn zwijgrecht. De voorzitter vraagt of verdachte aan de personen die op de tenlastelegging staan, ooit daadwerkelijk kaartjes et cetera, heeft willen verkopen? Ik heb geen kaarten verkocht. De kaarten waren er niet. Voor een hoop zaken, die ik ook al toegegeven heb, is het inderdaad oplichting. De officier van justitie houdt verdachte voor dat er geen enkel bewijs is dat verdachte kaarten heeft ingekocht en verkocht. Hij vraagt verdachte of hij ooit normale handel heeft bedreven en kaarten heeft ingekocht en verkocht zoals verdachte eerder heeft verklaard. Ik kan dat niet bewijzen, dus nee. De officier van justitie vraagt nogmaals of verdachte normale handel heeft bedreven. Nee. De officier van justitie vraagt of het juist is dat verdachte het zojuist afgespeelde telefoongesprek heeft gevoerd? Ik kan mij dat verhaal niet herinneren, behalve dan dat [naam verbalisant] mij het liet horen. Mijn stem lijkt erop. De voorzitter vraagt aan verdachte of hij [benadeelde 223] (feit 2) heeft opgelicht. Het lijkt erop. Ik sluit het niet uit.” De rechtbank concludeert op grond van de onder I en III door verdachte ter zitting afgelegde verklaringen dat de enkele verklaring “dat hij nooit normale handel heeft bedreven” niet als een volledige bekentenis kan dienen, zoals de officier van justitie stelt. Daarentegen kan op grond van die verklaringen wel worden vastgesteld dat verdachte ten aanzien van de door hem geopende/gebruikte bankrekeningen heeft erkend dat hij bewust aan het oplichten was, inclusief de zaken die hij zich niet herinnert maar die blijkens het dossier wel aan hem kunnen worden gekoppeld, omdat de bankrekeningen op zijn naam stonden, personen geldbedragen op die rekeningen hebben gestort voor kaarten et cetera, maar niets terug hebben gekregen, geen geld of kaarten. Zo beschouwd kunnen die verklaringen, tezamen met zijn verklaringen dat de bankrekening bij de Centea bank zijn eerste rekening was, dat hij die rekening puur voor oplichting heeft gebruikt, dat het verder ging dan de Centea bank, dat hij wel eens heeft gezegd dat hij een Belgisch rekeningnummer had in verband met werk in België en dat dit een luizenstreek van hem was, omdat het niet klopte in onderling verband beschouwd met zijn verklaringen dat hij geen kaarten heeft verkocht, dat die kaarten er niet waren, en dat hij heeft erkend dat het zijn opzet was om die kaarten niet te leveren, worden aangemerkt als een volledige bekentenis ter zake van de feiten en bankrekeningen die betrekking hebben op de hiervoor genoemde verklaringen van verdachte onder I A. De rechtbank ziet zich vervolgens voor de vraag gesteld of verdachte diezelfde handel heeft bedreven via de bankrekeningen, genoemd in zijn verklaringen onder I B. Op nadere vragen over deze rekeningen heeft verdachte verklaard dat zijn gedrag misschien is gekopieerd door “meneer H” (volgens de raadsman daarbij vermoedelijk doelend op verdachte [naam 3], p. 23 pv trz en p. 9 pleitnotities), dat er een kopie van zijn paspoort op internet circuleerde, op de site opgelichtopinternet.nl (p. 5 pv trz) en dat hij heeft gelezen dat banken bij het openen van een rekening genoegen nemen met een kopie van een paspoort (p. 7 pv trz). De raadsman heeft dienaangaande aangevoerd dat het benaderen van mensen via Marktplaats.nl, met gefingeerde e-mailadressen en namen, onder beweerdelijke oplichters veel vaker voorkomt en dat die handelingen derhalve niet dermate specifiek zijn dat dit bewijs oplevert dat, door de manier van handelen, verdachte daar wel achter moet zitten. Nu verdachte heeft aangegeven dat zijn paspoort gepubliceerd is geweest op de internetsite ‘oplichters op internet’ bestaat aldus de mogelijkheid dat anderen via deze informatie die gepubliceerd is op internet (te weten diverse ‘namen’ waaronder verdachte actief zou zijn als oplichter, gepubliceerd op ‘oplichters op internet’) buiten het zicht van verdachte om, zijn persoon hebben misbruikt. De rechtbank stelt vast dat verdachte slechts nadrukkelijk heeft ontkend dat hij rekeningen heeft gehad bij de BCP-bank, de Dexia-bank en de Chaabi Du Maroc-bank, terwijl hij heeft verklaard dat hij de rekening bij de Deutsche bank wel heeft geopend, maar niet heeft gebruikt, en op vragen over de rekeningen bij de VDK-bank, de Habib-bank, de Attijariwafa-bank en de ING-bank (nummer eindigend op 8241) heeft verklaard dat deze hem niets zeggen. De rechtbank stelt vast dat het dossier aanwijzingen bevat dat verdachte bij de onder I B genoemde banken, behoudens twee (de Dexia-bank en de ING bank, feit 2), wel degelijk de in de tenlastelegging genoemde rekeningen heeft geopend en/of gebruikt, hetgeen blijkt uit het feit dat bij al die Belgische banken die genoemde rekeningen - ten name gesteld van [verdachte] of [verdachte] - bekend zijn en dat door die banken ook bewijsstukken van het openen en/of gebruiken van die rekeningen zijn geleverd (hierna voorzien van paginanummers van het pv politie), te weten: - ( BCP bank 1 c, aangever 7, bankrekeningnummer [nummer 1]): Het ondertekende “Contrat BCP Net Particuliers” d.d. 22 april 2010 tussen de Banque BCP en[verdachte] (p. 163); - ( - Deutsche bank 1 i, aangevers 82 t/m 84, bankrekeningnummer[nummer 2]): Het formulier “gegevens van rekeninghouder1” met handtekening van rekeninghouder [verdachte] (pgs. 1833-1834) met fiscale fiche ten name van [verdachte], [adres 1] (p. 1835), een kopie van het paspoort ten name van [verdachte] (p. 1836) en een transactieoverzicht van de betreffende rekening (pgs 1838-1841); - ( VDK bank 1 s, aangevers 182 en 183, bankrekeningnummer [nummer 3]): De gegevens van de betreffende consultatie rekening ten name van [verdachte], [adres 1] (p. 3798), een kopie van het paspoort ten name van [verdachte] (p. 3799) en een transactieoverzicht van de betreffende rekening (pgs 3802-3803); - ( Habib bank 1 t, aangevers 184 t/m 191, bankrekeningnummer [nummer 4]): een transactieoverzicht van de betreffende rekening ten name van [verdachte], [adres 1](pgs. 3950-3952); - ( Attijariwafa bank 1 u, aangevers 192 t/m 213, bankrekeningnummer [bankrekeningnummer 5]): een transactieoverzicht van de betreffende rekening ten name van Monsieur [verdachte], [adres 1] (pgs. 3968-3974); - ( Chaabi Du bank 1 v, aangevers 214 t/m 222, bankrekeningnummer [nummer 6]): een transactieoverzicht van de betreffende rekening ten name van [verdachte](p. 4327) met een toelichting door de Cel voor Financiële Informatieverwerking dat de rekening is geopend door [verdachte] (p. 4326). Met uitzondering van de BCP-bank en de Chaabi Du Maroc-bank is in de administratie van de genoemde banken als adres van de rekeninghouder opgenomen: [adres 1], zijnde het adres van hotel [naam 4]. Verdachte heeft ter zitting verklaard dat hij in dat hotel heeft verbleven en dat hij daar bankstukken liet komen (p. 5 pv trz), Verder blijkt dat verdachte geen melding heeft gedaan van misbruik van die op zijn naam gestelde rekeningen of dat hij om een blokkade van die rekeningen heeft verzocht. Uit de overgelegde transactieoverzichten van de genoemde bankrekeningen blijkt dat deze alle zijn gecrediteerd met stortingen van geldbedragen die verband houden met via Marktplaats.nl gevraagde of aangeboden goederen en via e-mailverkeer met aangevers tot stand gekomen contacten met respectievelijk: aangever 7 met “[alias 7]”; aangevers 82 t/m 84, telkens met “[alias 38]“; aangevers 182 en 183 met “[alias 68]” en “[alias 81]”; aangevers 184 t/m 191, telkens met “[alias 69]”; aangevers 192 t/m 213, met “[alias 70]”, “[alias 73]”, “[alias 71]”, “[alias 74]”, “[alias 75]” respectievelijk “[alias 76]”, en aangevers 214 t/m 222, met “[alias 77]”, “[alias 78]” respectievelijk “[alias 79]”, in welk mailverkeer deze “[alias 7]” en de andere tussen aanhalingstekens genoemde personen telkens het betreffende rekeningnummer aan de betrokken aangever hebben opgegeven. Het gebruik van de verschillende varianten op de naam [verdachte] past in de verklaring van verdachte ter zitting dat je een naam ook een ietsje kunt veranderen. Gelet op het voorgaande acht de rechtbank de enkele stelling dat anderen of een ander dan verdachte de genoemde, op zijn naam gestelde bankrekeningen, buiten het zicht van verdachte om, zou(den) hebben geopend en misbruikt niet aannemelijk. Deze stelling is op geen enkele wijze voldoende geconcretiseerd en verifieerbaar gemaakt, terwijl het dossier ook geen enkel aanknopingspunt inhoudt die deze stelling zou kunnen onderbouwen. De rechtbank verwerpt dat verweer. In dit verband neemt de rechtbank in ogenschouw dat verdachte volgens de deskundigen van het PBC een persoon is die volhardt in zijn eigen mening en weigert zijn ongelijk aan te geven ook als uit verschillende bronnen het tegendeel blijkt. Als voorbeeld daarvan noemt de rechtbank de bevindingen uit de groepsobservatie over de uitbraakpoging van een groepsgenoot in het PBC. In tegenstelling tot de groepsleiders ontkende verdachte dat er na dit incident iemand van de leiding bij hem langs was geweest. Hij bleef ontkennen en toonde daarbij geen spoor van twijfel. Toen dit onderwerp nogmaals ter sprake kwam en groepsgenoten unaniem zeiden dat er wel degelijk een groepsleider bij de cellen langs was gegaan bleef hij volhouden dat er bij hem niemand was geweest (bron: p. 49 PBC-rapport). In het PBC rapport wordt ook vermeld dat de heer [naam 5] destijds sociaal verpleegkundige de Riagg, begeleider van verdachte tijdens zijn verblijf bij de Regionale Instellingen voor Beschermende Woonvormen (RIBW) van november 1991 tot juli 1996 en mevrouw [naam 6], destijds ambulant werker bij de RIBW en woonbegeleider van verdachte bij de RIBW aan PBC-medewerkers hebben verklaard dat verdachte met enige regelmaat onwaarheden vertelde en dat hij met een stalen gezicht volle leugens kon verspreiden (bron: pgs. 26 en 38 PBC-rapport). De rechtbank heeft dit gedrag ook kunnen vaststellen tijdens de discussie over de datum van zijn aanhouding in België (bron: pv trz. p. 27). Ook ziet de rechtbank in het dossier geen aanwijzing dat verdachte in deze gevallen met een ander of anderen heeft samengewerkt, in de zin van “medeplegen”. De rechtbank leidt uit na te noemen bewijsmiddelen, in samenhang bezien met hetgeen hiervoor is overwogen, af dat het verdachte is geweest die de bankrekeningen bij de BCP bank, de Deutsche bank, de VDK bank, de Habib bank, de Attijariwafa bank, de Chaabi Du bank heeft geopend om daarop te kwader trouw betalingen te ontvangen wegens via Marktplaats.nl gevraagde dan wel aangeboden goederen. De bankrekeningnummers [nummer 8] bij de Dexia bank (1 j) en [nummer 7] bij de ING bank