ECLI:NL:RVS:2007:BB5845

200701521/

1. Datum uitspraak: 17 oktober 2007 AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK Uitspraak in het geding tussen: de stichting "Stichting Ruimtelijke Ordening en Milieu", gevestigd te Hengelo, appellante, en het college van burgemeester en wethouders van Hardenberg, verweerder.
2. Procesverloop Bij besluit van 11 januari 2007 heeft verweerder aan [vergunninghouder] een vergunning als bedoeld in artikel 8.1 van de Wet milieubeheer verleend voor het oprichten en in werking hebben van een kalverhouderij met 394 rosékalveren, gelegen aan de [locatie] te [plaats]. Dit besluit is op 18 januari 2007 ter inzage gelegd. Tegen dit besluit heeft appellante bij brief van 28 februari 2007, bij de Raad van State ingekomen op dezelfde dag, beroep ingesteld. De gronden zijn aangevuld bij brief van 29 maart
3. Bij brief van 22 augustus 2007 heeft verweerder een verweerschrift ingediend. De Afdeling heeft de zaak ter zitting behandeld op 3 september 2007, waar appellante, vertegenwoordigd door [gemachtigde], en verweerder, vertegenwoordigd door A. Schuurman, ambtenaar van de gemeente, zijn verschenen.
4. Overwegingen 2.
5. Uit artikel 6:13 van de Awb vloeit voort dat in beroep slechts categorieën milieugevolgen als besluitonderdelen aan de orde kunnen worden gesteld waarover een zienswijze naar voren is gebracht, tenzij het niet naar voren brengen van een zienswijze appellante redelijkerwijs niet kan worden verweten. Appellante heeft zienswijzen naar voren gebracht over stankhinder. De beroepsgronden dat niet kan worden voldaan aan de minimaal vereiste afstand en het vergunde stalsysteem niet aan de beste beschikbare technieken voldoet, hebben eveneens betrekking op stankhinder. Anders dan verweerder stelt, is het beroep op deze punten ontvankelijk. 2.
6. Appellante betoogt dat de aanvraag om vergunning onvoldoende informatie bevat nu daarin niet is vermeld hoeveel geluid de inrichting produceert en wat de grens van de inrichting is. De grens van de inrichting is aangegeven op de kaart behorende bij de aanvraag. Voorts blijkt uit de aanvraag welke geluidbronnen- en activiteiten zijn aangevraagd. Hetgeen appellante heeft aangevoerd leidt dan ook niet tot het oordeel dat verweerder zich niet in redelijkheid op het standpunt heeft kunnen stellen dat de aanvraag voldoende informatie bevat voor een goede beoordeling van de gevolgen voor het milieu. 2.
7. Artikel 8.10, eerste lid, van de Wet milieubeheer bepaalt dat de vergunning slechts in het belang van de bescherming van het milieu kan worden geweigerd. Het tweede lid, aanhef en onder a, van dit artikel bepaalt dat de vergunning in ieder geval wordt geweigerd indien door verlening daarvan niet kan worden bereikt dat in de inrichting ten minste de voor de inrichting in aanmerking komende beste beschikbare technieken worden toegepast. Ingevolge artikel 8.11, tweede lid, van de Wet milieubeheer kan een vergunning in het belang van de bescherming van het milieu onder beperkingen worden verleend. Ingevolge het derde lid van dit artikel worden in het belang van het bereiken van een hoog niveau van bescherming van het milieu aan de vergunning de voorschriften verbonden die nodig zijn om de nadelige gevolgen die de inrichting voor het milieu kan veroorzaken, te voorkomen of, indien dat niet mogelijk is, zoveel mogelijk - bij voorkeur bij de bron - te beperken en ongedaan te maken. Daarbij wordt ervan uitgegaan dat in de inrichting ten minste de voor de inrichting in aanmerking komende beste beschikbare technieken worden toegepast. Uit artikel 8.11, tweede en derde lid, volgt dat de vergunning moet worden geweigerd indien de nadelige gevolgen die de inrichting voor het milieu kan veroorzaken door het stellen van voorschriften en beperkingen niet kunnen worden voorkomen dan wel niet voldoende kunnen worden beperkt. Bij de toepassing van de hiervoor genoemde bepalingen komt verweerder een zekere beoordelingsvrijheid toe. 2.
8. Appellante is beducht voor onaanvaardbare stankhinder. In dit verband betoogt zij dat verweerder bij de toepassing van bijlage 1 bij de richtlijn "Veehouderij en stankhinder" van de minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer (hierna: de richtlijn) de rosékalveren ten onrechte als vrouwelijk jongvee in plaats van als vleeskalveren heeft aangemerkt. Gelet hierop kan niet aan de minimaal vereiste afstand uit de richtlijn worden voldaan, aldus appellante. 2.4.
9. Verweerder heeft bij de beoordeling van de uit de inrichting afkomstige stankhinder de richtlijn tot uitgangspunt genomen. In bijlage 1 bij de richtlijn zijn voor diercategorieën omrekeningsfactoren opgenomen naar het aantal zogenoemde mestvarkeneenheden. Bijlage 1 van de richtlijn bevat geen omrekeningsfactor voor de in de inrichting gehouden rosékalveren. Verweerder is ervan uitgegaan dat deze dieren kunnen worden vergeleken met vrouwelijk jongvee tot 2 jaar, waarvoor in de richtlijn vaste minimaal aan te houden afstanden worden geadviseerd. Zoals de Afdeling eerder heeft overwogen in de uitspraak van 30 januari 2002 in zaak no. 200004312/1 (aangehecht), dient voor rosékalveren de omrekeningsfactor van categorie A5.1 "vleesstieren van 0 tot 6 maanden" van de richtlijn te worden gehanteerd, zodat verweerder de rosékalveren ten onrechte heeft vergeleken met vrouwelijk jongvee. Voor categorie A5.1 geldt een omrekeningsfactor van 3 rosékalveren per mestvarkeneenheid, zodat het aantal vergunde rosékalveren