ECLI:NL:RVS:2018:2366

201706727/1/V

1. Datum uitspraak: 18 juli 2018 AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK Uitspraak met toepassing van artikel 8:54, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht op het hoger beroep van: de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, appellant, tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Amsterdam, van 19 juli 2017 in zaak nr. 17/3163 in het geding tussen: [vreemdeling 1] en [vreemdeling 2] (hierna samen: de vreemdelingen) en de staatssecretaris. Procesverloop Bij besluit van 11 juli 2016 heeft de staatssecretaris een aanvraag om de vreemdelingen een machtiging tot voorlopig verblijf te verlenen, afgewezen. Bij besluit van 13 januari 2017 heeft de staatssecretaris het daartegen door de vreemdelingen gemaakte bezwaar ongegrond verklaard. Bij uitspraak van 19 juli 2017 heeft de rechtbank het daartegen door de vreemdelingen ingestelde beroep gegrond verklaard, dit besluit vernietigd en bepaald dat de staatssecretaris een nieuw besluit op het gemaakte bezwaar neemt met inachtneming van de uitspraak. Tegen deze uitspraak heeft de staatssecretaris hoger beroep ingesteld. De vreemdelingen, vertegenwoordigd door mr. J. van der Wielen, advocaat te Amsterdam, hebben een schriftelijke uiteenzetting gegeven. Vervolgens is het onderzoek gesloten. Overwegingen
2. Het wettelijk kader is opgenomen in de bijlage, die deel uitmaakt van deze uitspraak. Inleiding
3. Vreemdeling 1 is geboren op [1998] en vreemdeling 2 op [2001]. Hun geboorten zijn op 8 juli 2015 geregistreerd en op 9 juli 2015 zijn de geboorteakten opgemaakt. De vreemdelingen zijn in Ghana geboren, verblijven daar bij hun oom van vaderskant en hebben de Ghanese nationaliteit. Zij beogen verblijf in Nederland bij referent, die naar zij stellen hun biologische vader is en die de Nederlandse nationaliteit heeft verworven. Naar referent heeft verklaard tijdens de hoorzitting in de bezwaarfase had hij geen serieuze relatie met de moeder van de vreemdelingen. De staatssecretaris heeft de aanvraag, onder verwijzing naar paragraaf B7/3.8.1 van de Vreemdelingencirculaire 2000 (hierna: Vc 2000), afgewezen. Volgens de staatssecretaris hebben de vreemdelingen de afstammingsrelatie tussen hen en referent niet aangetoond, hebben zij niet aannemelijk gemaakt dat hij het gezag over hen heeft en heeft referent onvoldoende invulling aan zijn relatie met de vreemdelingen gegeven. Aangevallen uitspraak
4. De rechtbank heeft overwogen dat uit de uitspraak van de rechtbank van 15 november 2016, ECLI:NL:RBDHA:2016:16613, volgt dat de in paragraaf B7/3.8.1 van de Vc 2000 neergelegde beleidsregel - dat de staatssecretaris, als een minderjarig kind niet uit een huwelijk of een met het huwelijk op één lijn te stellen relatie is geboren, pas gezinsleven als bedoeld in artikel 8 van het EVRM tussen dat kind en zijn biologische vader aanneemt, als de biologische vader aan de relatie met zijn kind voldoende invulling geeft - in strijd is met artikel 4, eerste lid, gelezen in samenhang met artikel 16, eerste lid, van de Gezinsherenigingsrichtlijn (hierna: de richtlijn), omdat gezinsleven als bedoeld in artikel 8 van het EVRM tussen ouders en kinderen als uitgangspunt geldt en dit slechts in zeer uitzonderlijke situaties als verbroken kan worden beschouwd. Voorts heeft de rechtbank overwogen dat de staatssecretaris zich ten onrechte op het standpunt heeft gesteld dat hij geen nader onderzoek heeft hoeven verrichten naar de gestelde afstammingsrelatie tussen de vreemdelingen en referent. Hoger beroep
5. De staatssecretaris klaagt in zijn eerste grief dat de rechtbank ten onrechte heeft geconcludeerd dat de aan de orde zijnde beleidsregel uit paragraaf B7/3.8.1 van de Vc 2000 in strijd is met artikel 4, eerste lid, gelezen in samenhang met artikel 16, eerste lid, van de richtlijn. Hiertoe voert de staatssecretaris aan dat artikel 16, eerste lid, van de richtlijn in de mogelijkheid voorziet een verzoek tot toegang en verblijf met het oog op gezinshereniging af te wijzen als de gezinshereniger geen werkelijk gezinsleven onderhoudt met de gezinsleden. Deze situatie doet zich volgens hem hier voor, zoals hij ook in het besluit van 13 januari 2017 draagkrachtig heeft uiteengezet. Voorts is de rechtbank eraan voorbijgegaan dat de in de uitspraak van 15 november 2016 genoemde jurisprudentie van het EHRM gaat over de vraag wanneer gezinsleven als bedoeld in artikel 8 van het EVRM tussen ouders en hun uit een huwelijk of een hiermee op één lijn te stellen relatie geboren kinderen als verbroken kan worden aangemerkt, terwijl het in dit geval gaat over vreemdelingen die niet zijn geboren uit een huwelijk of een hiermee op één lijn te stellen relatie en daarom over de vraag of ooit gezinsleven heeft bestaan, aldus de staatssecretaris. 4.
6. Volgens de transponeringstabel bij het Besluit van 29 september 2004 tot wijziging van het Vreemdelingenbesluit 2000 in verband met de implementatie van de richtlijn en enkele andere onderwerpen betreffende gezinshereniging, gezinsvorming en openbare orde (Stb. 2004, 496) is artikel 4, eerste lid, van de richtlijn geïmplementeerd in artikel 3.14 van het Vreemdelingenbesluit 2000 (hierna: Vb 2000). Volgens deze tabel is artikel 16, eerste lid, aanhef en onder b, van de richtlijn geïmplementeerd in artikel 18, eerste lid, aanhef en onder f, van de Vreemdelingenwet 2000 (hierna: Vw 2000) en artikel 19 van de Vw
7. Nu moet de vraag worden beantwoord hoe het begrip 'werkelijk gezinsleven' uit artikel 16, eerste lid, aanhef en onder b, van de richtlijn moet worden uitgelegd en of voornoemde bepalingen uit de richtlijn juist zijn geïmplementeerd in de Nederlandse wet- en regelgeving. 4.
8. De uitleg van bepalingen van Unierecht moet plaatsvinden volgens de door het Hof van Justitie in zijn rechtspraak beschreven methode. Volgens die methode is bij de uitleg van de tekst van artikel 4, eerste lid, gelezen in samenhang met artikel 16, eerste lid, van de richtlijn in de eerste plaats een vergelijking van de verschillende taalversies vereist (zie punt 18 van het arrest van het Hof van 6 oktober 1982, Cilfit, ECLI:EU:C:1982:335). Verder moet de betrokken bepaling, gelet op de noodzaak van een eenvormige uitlegging van deze versies, indien daartussen verschillen bestaan, worden uitgelegd met inachtneming van de algemene opzet en de doelstelling van de regeling waarvan zij een onderdeel vormt (zie punt 28 van het arrest van het Hof van 24 oktober 1996, Kraaijeveld, ECLI:EU:C:1996:404). Ook als de taalversies volledig overeenstemmen, moet in het oog worden gehouden dat het Unierecht een eigen terminologie bezigt. In de tweede plaats moet bij de bepaling van de betekenis van de draagwijdte van die begrippen volgens vaste rechtspraak van het Hof rekening worden gehouden met zowel de bewoordingen van de betrokken bepalingen van Unierecht als met de context ervan, alsook met de doelstellingen van de regeling waarvan zij deel uitmaken en met de ontstaansgeschiedenis van die regeling (zie punt 58 van het arrest van het Hof van 24 juni 2015, H.T., ECLI:EU:C:2015:413). In de derde plaats kan de considerans van de richtlijn de inhoud van de bepaling preciseren (zie punt 42 van het arrest van het Hof van 11 juni 2015, Z.Zh. en I.O., ECLI:EU:C:2015:377). 4.
9. De tekst van artikel 16, eerste lid, aanhef en onder b, van de richtlijn geeft geen antwoord op de vraag wat precies onder 'werkelijk gezinsleven' moet worden verstaan. Omdat de Nederlandse en de Engelse, Franse en Duitse taalversies van die bepaling inhoudelijk volledig overeenstemmen, biedt een vergelijking daarvan ook niet meer inzicht in de betekenis van dit begrip. 4.
10. Volgens de toelichting bij artikel 16, eerste lid, aanhef en onder b, van de richtlijn in het gewijzigd voorstel voor een richtlijn van de Raad van de Europese Unie inzake het recht op gezinshereniging van 2 mei 2002 (COM