Mijnwet 1903

In het kort

Wet van 27 april 1904 (Mijnwet 1903) met nadere bepalingen over de mijnontginning, ter wijziging van de mijnwet van 21 april 1810.

Wat het regelt

• Definieert de begrippen concessie, vergunning en de bevoegde minister (art. 1).
• Regelt de beslissing op een concessieaanvraag en de weigeringsgronden (art. 2-3).
• Bepaalt wat in een concessie wordt vastgelegd: delfstof, gebied en tijdvak (art. 4).
• Regelt de eigendom van de mijn en het verbod van dubbele concessies (art. 5-6).

Voor wie

• Aanvragers en houders van mijnconcessies en de minister van Economische Zaken.

Belangrijkste punten

• Op de aanvraag om een concessie beslist de minister; een concessie kan slechts op bepaalde gronden worden geweigerd (art. 2-3).
• In een concessie wordt bepaald voor welke delfstof, voor welk gebied en voor welk tijdvak zij geldt (art. 4).
• De houder van een concessie is voor het tijdvak waarvoor deze is verleend eigenaar van de mijn (art. 5).
• Voor een gebied waarvoor al een vergunning of concessie voor die delfstof geldt, wordt geen nieuwe concessie verleend (art. 6).