Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering

In het kort

Deze wet regelt wanneer een Nederlandse rechter bevoegd is om een zaak te behandelen en hoe zaken binnen de rechtbanken en hoven worden behandeld. Het bepaalt de "rechtsmacht" van de Nederlandse rechter.

Wat het reguleert

• De bevoegdheid van de Nederlandse rechter in civiele zaken.
• Specifieke regels voor rechtsmacht bij echtscheidingen, geregistreerd partnerschap en ouderlijke verantwoordelijkheid.
• De bevoegdheid van de rechter in zaken betreffende overeenkomsten, onrechtmatige daad, onroerende zaken en nalatenschappen.
• De samenstelling van de kamers (enkelvoudig of meervoudig) bij de rechtbank en het gerechtshof.

Wie het betreft

• Iedereen die betrokken is bij een civiele procedure in Nederland.
• Partijen die een geschil hebben dat mogelijk door een Nederlandse rechter behandeld moet worden.

Kernpunten

• De Nederlandse rechter heeft rechtsmacht als de gedaagde in Nederland woont of zijn gewone verblijfplaats heeft (Artikel 2).
• Bij verzoekschriftzaken heeft de Nederlandse rechter rechtsmacht als de verzoeker of een belanghebbende in Nederland woont, of als de zaak voldoende met Nederland verbonden is (Artikel 3).
• Partijen kunnen bij overeenkomst een Nederlandse rechter aanwijzen voor geschillen, tenzij er geen redelijk belang is (Artikel 8, lid 1).
• Een enkelvoudige kamer behandelt zaken bij de rechtbank, maar kan een zaak verwijzen naar een meervoudige kamer als deze ongeschikt is voor behandeling door één rechter (Artikel 15, lid 1 en 2).