Faillissementswet

Kort gezegd

Deze wet regelt het faillissement en de surséance van betaling in Nederland, met als doel de wettelijke bepalingen hierover te herzien. Het beschrijft hoe een schuldenaar failliet verklaard kan worden en de procedures die daarbij komen kijken.

Wat het reguleert

• De voorwaarden waaronder een schuldenaar failliet verklaard kan worden.
• De bevoegde rechtbanken voor faillietverklaringen.
• De procedures voor het indienen van een faillissementsaanvraag en de behandeling daarvan.
• De mogelijkheden voor verzet, hoger beroep en cassatie tegen een faillietverklaring.

Wie het aangaat

• Schuldenaren die hebben opgehouden te betalen.
• Schuldeisers van deze schuldenaren.
• Het Openbaar Ministerie, in gevallen van openbaar belang.

Kernpunten

• Een schuldenaar wordt failliet verklaard bij rechterlijk vonnis als hij heeft opgehouden te betalen.
• De faillietverklaring kan op eigen aangifte van de schuldenaar, op verzoek van één of meer schuldeisers, of op verzoek van het Openbaar Ministerie.
• De rechtbank van de woonplaats van de schuldenaar is bevoegd, of de rechtbank van de laatste woonplaats als de schuldenaar zich buiten het Rijk in Europa bevindt.
• Tegen een faillietverklaring kan de schuldenaar binnen acht dagen hoger beroep instellen (indien gehoord) of binnen veertien dagen verzet aantekenen (indien niet gehoord).