Sygn. akt III SK 29/12 POSTANOWIENIE Dnia 14 grudnia 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Maciej Pacuda w sprawie z powództwa M. B. przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji i Energetyki o nałożenie kary pieniężnej, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 14 grudnia 2012 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 19 stycznia 2012 r.,
- odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
- zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 270 (dwieście siedemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 19 stycznia 2012 r. oddalił apelację M. B. (powód) od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 17 listopada 2009 r., w sprawie z odwołania od decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki o nałożenie kary pieniężnej. Powód zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną w całości. Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powód powołał się na 2 potrzebę wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów oraz na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej. W zakresie przesłanki, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., powód podnosi, że art. 355 § 2 k.c. w związku z art. 56 ust. 1 pkt 12 i ust. 2 Prawa energetycznego wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów. Przy pierwszym rozpoznania apelacji powoda Sąd Apelacyjny uznał bowiem, że Sąd Okręgowy nie powinien w ogóle stosować tego przepisu. Przepis ten odnosi się do należytej staranności w stosunkach umownych. Z kolei Sąd Najwyższy, rozpatrując skargę kasacyjną Prezesa Urzędu od wcześniejszego wyroku Sądu Apelacyjnego w niniejszej sprawie, stwierdził, że art. 355 § 2 k.c. nie ma zastosowania w sprawie przeciwko Prezesowi Urzędu o nałożenie kary pieniężnej z tytułu naruszeń przepisów odnoszących się do warunków wykonywania działalności koncesjonowanej w zakresie odpowiedzialności z tytułu naruszenia obowiązków wynikających z przepisów Prawa energetycznego. Jednakże przepis ten uwzględnia się przy zawieraniu transakcji zakupu i sprzedaży. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 30 września 2011 r. nie wyjaśnił jednak, jak należy interpretować art. 355 § 2 k.c. na gruncie niniejszej sprawy i jej podobnych. Powód podnosi również, że z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że istnieją rozbieżności w orzecznictwie sądów w zakresie interpretacji art. 56 ust. 1 pkt 12 i ust. 2 Prawa energetycznego. Powód uznaje, że Sąd Apelacyjny nadal błędnie interpretuje pojęcie działań ostrożnościowo-prewencyjnych, nie uwzględniając potwierdzenia dobrej jakości każdej partii paliwa stosownym certyfikatem. W zakresie przesłanki, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. powód przyjmuje natomiast, że Sąd Apelacyjny w sposób ewidentny naruszył art. 382 k.p.c., bezpodstawnie pomijają istotną część materiału dowodowego w postaci orzeczeń laboratoryjnych wystawionych przez Laboratorium Badawcze Operatora Logistycznego Paliw Płynnych Sp. z o.o. na każdą partię paliwa zakupioną od PKN Orlen S.A., w tym również na partię paliwa, która była przedmiotem kontroli. Sąd Apelacyjny nie wyjaśnił, z jakiego powodu nie wziął pod uwagę tej części materiału dowodowego. 3 Powód upatruje również oczywistej zasadności skargi kasacyjnej w naruszeniu art. 228 § 1 k.p.c., w ten sposób, że Sąd Apelacyjny nie uwzględnił z urzędu faktów powszechnie znanych, a mianowicie faktów, które łącznie stanowią podstawę do uznania PKN Orlen S.A. oraz Polskiego Operatora Paliw Płynnych Sp. z o.o. za renomowane na polskim rynku przedsiębiorstwa. Prezes Urzędu w odpowiedzi na skarga kasacyjną powoda wniósł o odmowę przyjęcia jej do rozpoznania i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. Sąd Najwyższy zważył co następuje: Skarga kasacyjna powoda nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania. Wniosek powoda o przyjęcie jego skargi kasacyjnej do rozpoznania opiera się w pierwszej kolejności na art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., czyli istnieniu potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie. Zgodnie z dotychczasowym orzecznictwem Sądu Najwyższego powód winien zatem określić, które przepisy wymagają wykładni , ale także wskazać, na czym polegają poważne wątpliwości związane ze stosowaniem tych przepisów wraz z podaniem doktrynalnego lub orzeczniczego źródła tych wątpliwości (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, Biuletyn SN 2002 nr 7, s. 10). Konieczne jest opisanie tych wątpliwości, wskazanie argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych, a także przedstawienie własnej propozycji interpretacyjnej (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 3 listopada 2003 r., II UK 184/03, z dnia 22 czerwca 2004 r., III UK 103/04, czy też z dnia 17 grudnia 2007 r., I PK 233/07). Jeżeli zaś skarżący powołuje się na rozbieżności w orzecznictwie, to zobowiązany jest przytoczyć te rozbieżne orzeczenia Sądów, przy czym musi wykazać, że występująca w nich rozbieżność ma swoje źródło w różnej wykładni przepisu albo wykazać, że wykładnia dokonana przez Sąd drugiej instancji sprzeczna jest z jednolitym stanowiskiem doktryny lub orzecznictwa Sądu Najwyższego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 marca 2008 r., II CSK 21/08). Ponadto, ze względu na publiczne cele jakie ma do spełnienia rozpoznanie przez Sąd Najwyższy skargi 4 kasacyjnej, skarżący powinien także wykazać celowość dokonania wykładni przepisu przez Sąd Najwyższy ze względu na potrzeby praktyki sądowej (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 19 października 2012 r., III SK 15/12 oraz z dnia 19 października 2012 r., III SK 13/12). Odnosząc powyższe wymogi do skargi kasacyjnej powoda, Sąd Najwyższy stwierdza, że wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania nie ujawnia żadnej rozbieżności w orzecznictwie sądów, ani wątpliwości interpretacyjnych dotyczących art. 355 § 2 k.c., czy art. 56 ust. 1 pkt 12 i ust. 2 Prawa energetycznego, które można byłoby kwalifikować jako poważne w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. W drugiej kolejności powód podnosi, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Z utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika jednak, że powołanie się na przesłankę przedsądu wymienioną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga od skarżącego sformułowania w uzasadnieniu wniosku odpowiednich wywodów potwierdzających tę okoliczność, gdyż oczywista zasadność skargi kasacyjnej ma miejsce tylko wówczas, gdy naruszenie przepisu prawa materialnego lub procesowego jest z góry widoczne dla każdego prawnika, bez potrzeby głębszej analizy prawniczej, gdy jest zupełnie pewne i nie może ulegać żadnej wątpliwości, gdy podniesione zarzuty naruszenia wskazanych przepisów są zasadne prima facie, bez dokonywania głębszej analizy tekstu tych przepisów i bez doszukiwania się ich znaczenia, bądź gdy orzeczenie jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami prawa (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 14 lutego 2012 r., III SK 34/11; z dnia 4 kwietnia 2012 r., III SK 39/11; z dnia 9 sierpnia 2012 r., III SK 4/12 i powołane tam orzecznictwo). Zarzucane Sądowi Apelacyjnemu naruszenie art. 382 k.p.c., poprzez pominięcie wymienionych w skardze dokumentów, nie jest takim naruszeniem, które można kwalifikować jako oczywiste w powyższym rozumieniu. Analogicznie jest z zarzutem oczywistego naruszenia art. 228 § 1 k.p.c. na okoliczność renomy wymienionych w uzasadnieniu wniosku przedsiębiorców. Uznając, iż powód nie zdołał wykazać, że zachodzi potrzeba rozpoznania jego skargi przez Sąd Najwyższy, z mocy art. 3989 § 2 k.p.c. należało orzec jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego zostało z kolei oparte 5 na podstawie art. 98 § 3 k.p.c. w związku z art. 99 k.p.c. oraz § 12 ust. 4 w związku z § 13 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.