Sygn. akt: I ACa 1191/12 I ACz 1486/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 lutego 2013 r. Sąd Apelacyjny w Łodzi I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSA Małgorzata Dzięciołowsk

§ 2i 3 kpc, poprzez orzeczenie w pkt.

1, sentencji wyroku obowiązku zapłaty przez powoda, na rzecz pozwanego (...) spółki z o.o. z siedzibą w K., kwoty 42 000,00-, zł z ustawowymi odsetkami zasadzonej przez Sąd Rejonowy w Częstochowie VIII Wydział Gospodarczy, wyrokiem z dn. 9 listopada 2007 r. w sprawie sygn. akt VIII GC 593/06, pomimo iż obowiązek zapłaty tejże kwoty został już uprzednio stwierdzony prawomocnym wyrokiem powołanego wyżej Sądu Rejonowego w Częstochowie, co więcej wyrok ten, stanowi tytuł wykonawczy, na podstawie którego prowadzona jest egzekucja komornicza; 2. art. 379 pkt. 5 kpc w zw. z art. 227 kpc i art. 232 kpc oraz art. 479 12 § 1 kpc, poprzez oddalenie wniosków dowodowych powoda w przedmiocie dopuszczenia dowodu z zeznań świadków: K. K., D. Z., pomimo iż zeznania tychże świadków miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy; 3. art. 233 § 1 kpc przez brak wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego w sprawie, co w konsekwencji skutkowało mylnym, w ocenie powoda, przyjęciem polegającym na:

1. a)odmowie dania wiary zeznaniom M. R. w zakresie okresu czasu, w jakim miała pracować u pozwanego na nastrzykiwarce (...)nr (...), pomimo, iż pozwany odstąpił od umowy sprzedaży nastrzykiwarki zakupionej od powoda, a świadek w tym zakresie opierał się na posiadanej wiedzy, którą czerpała z faktu pracy bezpośrednio przy tzw. nastrzyku płatów ryby z użyciem wspomnianego urządzenia,
2. b)uznanie za wiarygodne zeznań M. R. i przyjęcia, iż pozwany pracował na nastrzykiwarce dostarczonej przez powoda od stycznia 2006 r. do marca 2007r. i w tym zakresie odmowę dama wiary ofercie najmu nastrzykiwarki przedłożonej jako załącznik do pozwu, na okoliczność wysokości wynagrodzenia za korzystanie z tego urządzenia, pomimo iż świadek M. R. wyraźnie podała na rozprawie z dnia 13 września 2011 r., że praca na nastrzykiwarce T. odbywała się do czerwca 2009 r., dalej świadek zeznała, że jak odchodziła z pracy w listopadzie 201o r. nastrzykiwarka dostarczona przez powoda nie stała na hali produkcyjnej, co dla potwierdzenia ww. twierdzeń świadek wskazała nastrzykiwarkę dostarczoną przez powoda, na okazanych jej zdjęciach,
3. c)odmowie dania wiary zeznaniom powoda w zakresie, w jakim zeznał on, iż pozwany używał z nastrzykiwarki(...)nr (...) do 2008 r., pomimo iż faktycznie nie da się wykluczyć używania nastrzykiwarki dostarczonej przez powoda, pozwanemu po chwili odstąpienia od umowy sprzedaży, co więcej zeznania pozostałych świadków, w tym M. R. wskazują, iż urządzenie było użytkowane przez pozwanego przed okres ponad roczny po odstąpieniu od tejże umowy, w tym zakresie zeznania świadków zgłoszonych przez pozwanego, tj. E. M., Z. S., A. Ł., M. N., z których okres użytkowania został wskazany, jako 3-4 miesiące od zakupu, zostały uznane za niewiarygodne,
4. d)odmowę dania wiary zeznaniom powoda w zakresie zgłoszonych wniosków dowodowych tj. o przesłuchanie D. Z. i K. K., pomimo iż powód wyraźnie zeznał, że w chwili wniesienia pozwu i dalej w toku sprawy dane osobo-adresowe świadków nie były mu znane, a dowiedział się o nich przed rozprawami z dnia 1 marca 2012 r. i 15 czerwca 2012 r.,
5. e)bezpodstawne uznanie, iż dołączona do pozwu oferta wynajmu urządzenia nie może stanowić dowodu uzasadniającego wysokość żądanego roszczenia z tytułu bezumownego korzystania przez pozwanego z nastrzykiwarki, po odstąpieniu od umowy sprzedaży, mimo iż zgodnie z art. 227 kpc i art. 232 kpc przedmiotem dowodu są fakty mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, zaś strony postępowania są obowiązane wykazywać dowody dla stwierdzenia faktów z których wywodzą skutki prawne, w tym więc zakresie oferta przedłożona przez powoda winna zostać uznana jako pełnowartościowy dowód w sprawie, ilustrujący stawki rynkowe przyjęte w stosunkach rynkowych tego samego rodzaju, co więcej jako że pozwany kwestionował wysokość roszczenia dochodzonego przez powoda, miał możliwość zgłoszenia stosownego wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność ustalenia wysokości roszczenia z tytułu korzystania z nastrzykiwarki,
6. f)pominiecie w ustalonym stanie faktycznym zeznań świadków A. P., E. M., A. Ł., pracowników pozwanego, którzy zgodnie zeznali, że po zaprzestaniu produkcji na nastrzykiwarce dostarczonej przez powoda, urządzenie to zostało odstawione na bok, przy i jest nie do użytkowania, co jednocześnie kłuci się z nakazaniem przez Sąd wydania powodowi tego urządzenia, bowiem nie tylko nie jest ono zgodne z umową stron, ale przede wszystkim jego stan techniczny wskazuje na daleko posunięta degradację i bezużyteczność maszyny. W konkluzji apelujący wnósł o zmianę wyroku w zaskarżonej części i orzeczenie w tym zakresie zgodne z żądaniem pozwu. Nadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania za obie instancje. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja jest niezasadna. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 379 pkt. 3 kpc w zw. z art.

§ 2i § 3 kpc należy wskazać, że jest on niezrozumiały.

Stosownie do treści art. 379 pkt. 3 kpc nieważność postępowania zachodzi, jeżeli o to samo roszczenie między tymi samymi stronami toczy się sprawa wcześniej wszczęta albo jeżeli sprawa taka została już prawomocnie osądzona. Brak jest jakichkolwiek podstaw do twierdzenia, aby Sąd I instancji orzekał ponownie o obowiązku zapłaty kwoty 42 000,00-, zł. Sąd Okręgowy jedynie odwołał się do wyroku Sądu Rejonowego w Częstochowie, uzależniając wydanie ruchomości od zapłaty kwoty orzeczonej ww. wyrokiem. Odwołanie to jest wynikiem zgłoszonego przez pozwaną zarzutu zatrzymania, z którego wbrew stanowisku powoda mogła ona skorzystać w postępowaniu gospodarczym. Zarzut zatrzymania został zgłoszony przez pozwaną już w odpowiedzi na pozew, co wyklucza naruszenie art.

§ 2

kpc, natomiast zarzut zatrzymania nie jest powództwem wzajemnym, a zatem przepis art.

§ 3kpc nie mógł zostać przez Sąd naruszony.

Wbrew stanowisku powoda nie doszło do pozbawienia powoda możności obrony jego praw poprzez oddalenie wniosków dowodowych w postaci zeznań świadków K. K. i D. Z.. Ugruntowane jest zarówno w literaturze jak i w orzecznictwie, że nieuwzględnienie przez sąd rozpoznawczy wniosków dowodowych strony nie stanowi pozbawienia możności obrony jej praw w rozumieniu art. 379 pkt. 5 kpc i nie może uzasadniać zarzutu nieważności postępowania. W przepisie tym chodzi jedynie o takie sytuacje, w których na skutek wadliwości procesowych sądu lub strony przeciwnej strona nie mogła i faktycznie nie brała udziału w całym postępowaniu lub jego istotnej części, nie zaś o, nawet bezpodstawne, nieuwzględnianie wniosków dowodowych strony (vide wyrok Sądu Najwyższego z 18 października 2001 r., IV CKN 478/00, niepubl.). Nie mogło dojść do naruszenia przez Sąd przepisu art. 479 12 § 1 kpc. przepis ten adresowany jest do stron, a zatem nie jest możliwe naruszenie go przez sąd orzekający w sprawie. Za całkowicie chybione należy uznać naruszenie przez Sąd art. 233 § 1 kpc. Przepis art. 233 § 1 kpc, przy uwzględnieniu treści art. 328 § 2 kpc, nakłada na sąd orzekający obowiązki: po pierwsze – wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału, po drugie – uwzględnienia wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, po trzecie – skonkretyzowania okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności, po czwarte – wskazania jednoznacznego kryterium oraz argumentacji pozwalającej – wyższej instancji i skarżącemu – na weryfikację dokonanej oceny w przedmiocie uznania dowodu za wiarygodny bądź też jego zdyskwalifikowanie, po piąte – przytoczenia w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia dowodów, na których sąd się oparł, i przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności (vide wyrok Sądu Najwyższego z 29 września 2000 r., V CKN 94/00, Legalis). Wszystkie to obowiązki Sąd Okręgowy w niniejszej sprawie wypełnił. Zwrócić należy uwagę, że dla skuteczności zarzutu naruszenia art. 233 § 1 kpc nie wystarcza stwierdzenie o wadliwości dokonanych ustaleń faktycznych, odwołujące się do stanu faktycznego, który w przekonaniu skarżącego odpowiada rzeczywistości. Konieczne jest tu wskazanie przyczyn dyskwalifikujących postępowanie sądu w tym zakresie. W szczególności skarżący powinien wskazać, jakie kryteria oceny naruszył sąd przy ocenie konkretnych dowodów, uznając brak ich wiarygodności i mocy dowodowej lub niesłusznie im je przyznając. Co więcej, skuteczne postawienie takiego zarzutu wymaga wykazania, że sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego, to bowiem jedynie może być przeciwstawione uprawnieniu sądu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie strony o innej, niż przyjął sąd, wadze (doniosłości) poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie niż ocena sądu. W niniejszej sprawie powód skarżąc wyrok Sądu Okręgowego i stawiając zarzut naruszenia art. 233 § 1 kpc nie sprostał powyższym wymaganiom. W istocie w apelacji doszło do przedstawienia własnego stanu faktycznego bez jakiegokolwiek odniesienia się do argumentów wskazanych przez Sąd I instancji, które legły u podstaw oceny przeprowadzonych dowodów (w szczególności w zakresie odmowy wiarygodności zeznań świadka M. R. i samego powoda, co do okresu używania nastrzykiwarki), jak i przyczyn, które spowodowały, że część dowodów wskazanych przez powoda została oddalona. Sąd Apelacyjny w całości podziela argumentacje wskazaną przez Sąd Okręgowy, co do oceny wiarygodności zeznań świadka M. R. jak i samego powoda jak również za w pełni uzasadnioną uznaje argumentację Sądu I instancji uzasadniająca oddalenie wniosku w zakresie zeznań świadków K. K. i D. Z.. Brak jakiejkolwiek argumentacji merytorycznej ze strony skarżącego nie pozwala na rzeczywiste ustosunkowanie się do postawionych bardzo ogólnie zarzutów. Wskazać należy, że całkowicie chybione jest stanowisko powoda odnośnie udowodnienia przez niego wysokości wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z rzeczy. Trafnie przyjmuje Sąd Okręgowy, że nie jest możliwe ustalenie wysokości wynagrodzenia li tylko w oparciu o ofertę wynajmu przedstawioną przez skarżącego, pomijając już nawet, że dotyczy innej nastrzykiwarki. W odpowiedzi na pozew wysokość wynagrodzenia została zakwestionowana przez stronę pozwaną i rzeczą powoda, stosownie do treści art. 6 kpc, było udowodnienie jego wysokości. Takim dowodem, jak trafnie zauważył Sąd I instancji, mógłby być dowód z opinii biegłego, który ustaliłby stawki rynkowe za korzystanie z danej rzeczy. Taki dowód nie został jednak zgłoszony przez powoda, a to jego obciążał obowiązek jego zgłoszenia, a nie jak jest podnoszone w apelacji – pozwaną spółkę. Na koniec należy zauważyć, że skoro powód nie wykazał wysokości wynagrodzenia, to bez znaczenia są zarzuty odnoszące się do kwestii czasu używania nastrzykiwarki przez stronę pozwaną po odstąpieniu od umowy sprzedaży. Nie ulega wątpliwości, że Sąd I instancji ustalił, że po odstąpieniu od umowy sprzedaży strona pozwana korzystała z nastrzykiwarki do marca 2007 r.. Nie przełożyło się to jednak na możliwość zasądzenia wynagrodzenie, gdyż powód nie wykazał wysokości tego wynagrodzenia. Mając powyższe na względzie Sąd Apelacyjny uznając apelację powoda za bezzasadną, oddalił ją na podstawie art. 385 kpc. O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 kpc w zw. z art. 391 § 1 kpc – przyznano z tego tytułu kwotę 2 700,00-, zł kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym z ogólnej kwoty 3 300,00-, zł zasądzonej w pkt. III wyroku.