III CZ 3/13

Sygn. akt III CZ 3/13 POSTANOWIENIE Dnia 28 lutego 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Marta Romańska (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Krzysztof Pietrzykowski SSN Agnieszka Piotrowska w sprawie ze skargi Z. B. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego w K. z dnia 9 lutego 2012 r., sygn. akt II Ca …/11 z powództwa Z. B. przeciwko B. . o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 lutego 2013 r., zażalenia skarżącego na postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dnia 20 sierpnia 2012 r., oddala zażalenie. 2 Uzasadnienie Postanowieniem z 20 sierpnia 2012 r. Sąd Okręgowy w K. odrzucił skargę Z. B. o wznowienie postępowania w sprawie z jego powództwa przeciwko B. G. o zapłatę, zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z 9 lutego 2012 r. Sąd Okręgowy uznał, że skarga nie została oparta na ustawowych podstawach, a powzięcie przez powoda informacji o brzmieniu art. 17 pkt 1 k.p.c. nie może stanowić okoliczności wpływającej na wzbogacenie lub zmianę ustalonego w sprawie stanu faktycznego. W zażaleniu na postanowienie z 20 sierpnia 2012 r. powód zarzucił, że zapadło ono z naruszeniem: - art. 410 k.p.c. przez odrzucenie skargi o wznowienie postępowania na skutek błędnej oceny, że jest ona pozbawiona podstaw prawnych; - art. 401 pkt 2 k.p.c. w zw. z art. 379 pkt 6 k.p.c. poprzez bezzasadne przyjęcie, że nieważność postępowania spowodowana orzeczeniem w sprawie przez sąd niewłaściwy rzeczowo nie jest podstawą wznowienia postępowania, chociaż prowadziła ona do pozbawienia skarżącego możności działania w sprawie; - art. 403 § 2 k.p.c. poprzez błędne przyjęcie, że nie stanowi podstawy wznowienia postępowania wykrycie przez skarżącego nowych okoliczności faktycznych i środków dowodowych. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: W art. 401, art. 4011 i art. 403 k.p.c. ustawodawca wymienił podstawy, na których można oprzeć skargę o wznowienie prawomocnie zakończonego postępowania. Ze względu na nadzwyczajny charakter tego środka zaskarżenia od wnoszącego skargę o wznowienie postępowania wymaga się nie tylko wskazania okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia, ale też wykazania, że podstawa taka rzeczywiście istnieje, a podane okoliczności uzasadniają jej powołanie (por. wyrok Sądu Najwyższego z 16 maja 2007 r., III CSK 56/07, Lex nr 334985 oraz postanowienia Sądu Najwyższego z 6 marca 2009 r., II CZ 9/09, Lex nr 746171 i z 3 lutego 2011 r., II UZ 47/10, Lex nr 844755). Powołanie podstawy wznowienia postępowania w skardze nie polega na samym tylko zacytowaniu ustawowego określenia tej podstawy w zgodzie z terminologią użytą w powołanych 3 wyżej przepisach. Spełnienie tego wymagania ma miejsce wówczas, gdy okoliczność przytoczona przez skarżącego ma właściwości pozwalające powiązać ją z ustawowymi przesłankami wznowienia postępowania. Okoliczności, które powód przytoczył w skardze o wznowienie postępowania nie mają takich cech. Skarżący wskazał, że już po prawomocnym zakończeniu postępowania w sprawie o zadośćuczynienie, dowiedział się o brzmieniu art. 17 pkt 1 k.p.c., co w znaczący sposób miało wpływać na wzbogacenie i zmianę ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Tego rodzaju okoliczność nie stanowi dowodu w rozumieniu art. 403 § 2 k.p.c. Okoliczności i dowody wykryte później, to okoliczności w poprzednim postępowaniu w ogóle nieujawnione i nieznane stronom. W orzecznictwie trafnie zwraca się uwagę, że podstawa wznowienia postępowania przewidziana tym przepisem dotyczy okoliczności, które w postępowaniu prawomocnie zakończonym nie tylko były nieujawnione, ale były nieujawnialne z braku wiedzy o nich (postanowienie Sądu Najwyższego z 15 maja 1968 r., I CO 1/68, OSNC 1969, nr 2, poz. 36 i wyrok Sądu Najwyższego z 22 lipca 2010 r., I CSK 601/09, Lex nr 737247). W taki sposób nie można też kwalifikować okoliczności przytaczanych przez skarżącego, które nie dotyczą faktów doniosłych w sprawie lecz treści aktów normatywnych. Reasumując stwierdzić trzeba, że skarga powoda o wznowienie postępowania nie została oparta na ustawowej podstawie, a zatem trafnie została odrzucona zaskarżonym postanowieniem Sądu Okręgowego. Zważywszy na powyższe, na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c., orzeczono jak w sentencji. db