Sygn. akt III KK 49/13 POSTANOWIENIE Dnia 20 marca 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Eugeniusz Wildowicz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 20 marca 2013 r. sprawy M. P. K. skazanego z art. 280 § 1 k.k. i in. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 31 października 2012 r., zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w L. z dnia 29 grudnia 2011 r., p o s t a n o w i ł
- oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną,
- obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Podniesione w kasacji zarzuty rażącego naruszenia art. 7 k.p.k., art. 92 k.p.k. i art. 410 k.p.k. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na materiale dowodowym nieujawnionym na rozprawie oraz art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. poprzez nienależyte rozważenie zarzutu zawartego w pkt a apelacji i nie wskazanie powodów, dla których ten zarzut uznany został za chybiony, są bezzasadne w stopniu oczywistym. 2 Jak słusznie zauważył prokurator w pisemnej odpowiedzi na kasację oba te zarzuty dotyczą w istocie tego samego problemu prawnego, tyle że ujętego w dwóch różnych aspektach. Mianowicie, skarżący powołuje się na wykorzystanie w niniejszej sprawie nieujawnionych dowodów w postaci wyjaśnień złożonych przez świadków K. W. i S. N. w sprawie IV K …/10 Sądu Okręgowego w L. Ponieważ przed sądem pierwszej instancji odmówili oni złożenia zeznań na podstawie art. 182 § 3 k.p.k., a ich wyjaśnień na rozprawie nie ujawniono, obrońca w apelacji sformułował zarzut obrazy art. 391 § 2 i 3 k.p.k., twierdząc że doszło w ten sposób do „nieprzeprowadzenia istotnych dowodów w sprawie”. W kasacji kwestia ta została ujęta w formie zarzutu naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k., poprzez brak ustosunkowania się do zarzutu apelacji. Jednocześnie skarżący zakwestionował sposób odniesienia się przez Sąd Apelacyjny do owych, nie ujawnionych na rozprawie dowodów, tj. wyjaśnień złożonych przez te osoby w sprawie IV K …/10, dopatrując się w związku z tym rażącego naruszenia przez sąd odwoławczy art. 7 k.p.k., art. 92 k.p.k. i art. 410 k.p.k. W zaistniałej w sprawie sytuacji procesowej można byłoby przyznać rację obrońcy skazanego tylko wtedy, gdyby rzeczywiście na podstawie wyjaśnień K. W. i S. N. dokonano ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę odpowiedzialności karnej M. K. Oparcie ustaleń faktycznych na dowodach, które nie zostały prawidłowo ujawnione (wprowadzone do procesu) jest bowiem równoznaczne z rażącym naruszeniem przepisów procedury karnej, w szczególności art. 410 k.p.k. Skarżący miałby rację, że doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego także wtedy, gdyby zaniechano przeprowadzenia dowodów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W sprawie niniejszej na podstawie wyjaśnień tych osób żadnych ustaleń faktycznych jednak nie dokonano. Dobitnie świadczy o tym treść uzasadnienia wyroku sądu pierwszej instancji. Nie doszło również do pominięcia dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. W każdym razie skarżący (którego obciążał ten obowiązek) nie wskazał choćby przykładowo, jakie to konkretnie wynikające z tych wyjaśnień okoliczności, mogły mieć znaczenie dla ustaleń faktycznych w sprawie skazanego M. K. Nie można również zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, iżby sąd odwoławczy rozważając zasadność zarzutu z pkt a apelacji nie mógł odwołać się do treści wyjaśnień złożonych przez świadków K. W. i S. N. w innej sprawie. Gdyby 3 bowiem tak pojmować zakaz opierania przez sąd odwoławczy rozstrzygnięcia na dowodach na rozprawie nie przeprowadzonych, to nie można byłoby badać wpływu zarzucanego (stwierdzonego) uchybienia na treść zaskarżonego orzeczenia, a więc w istocie dokonać oceny zasadności zarzutów podnoszących tzw. względne przyczyny odwoławcze z art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. Wszystko to prowadzi do wniosku, że podniesione w kasacji zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego są oczywiście bezzasadne, w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k. Kierując się powyższym Sąd Najwyższy orzekł, jak w postanowieniu. O kosztach sądowych postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k.