II K 772/12

Sygn. akt II K 772/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 lutego 2013 r. Sąd Rejonowy w Lubaniu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący SSR Bartosz Gajewski Protokolant Małgorzata Łasecka w obecności Prokuratora Asesora Łukasza Chrapek po rozpoznaniu dnia 15.02.2013 r. sprawy karnej M. W. - urodz. (...) w L. syna T. i J. z d. M. oskarżonego o to, że : w dniu 4 lipca 2012 roku w L. korzystając z przerwy 2 miesięcy i 7 dni orzeczonej na mocy postanowienia Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 23 kwietnia 2012 roku sygn.. akt IV Kow 414/Pr w wykonaniu kary 12 lat pozbawienia wolności , orzeczonej wyrokiem Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 11.09 2006 r. w sprawie III K 136/05 za czyny 155 kk i inne , bez usprawiedliwionej przyczyny nie powrócił do Aresztu Śledczego w L. po upływie wyznaczonego terminu przerwy tj. o czyn z art. 242 § 3 kk I. uznaje oskarżonego M. W. winnym popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w część wstępnej wyroku tj. występku z art. 242 § 3 kk i za to na podstawie art.242 § 3 kk wymierza mu karę 2 ( dwóch ) miesięcy pozbawienia wolności, II. na podstawie art. 624 § 1 kpk i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych i nie wymierza mu opłaty. sygn.akt II K 772/12 UZASADNIENIE M. W., wyrokiem Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 11.09.2006 r. (III K 136/05) został skazany na karę 12 lat pozbawienia wolności. Postanowieniem z 08.11.2011 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze udzielił M. W. przerwy na okres 6 miesięcy w wykonywaniu wymienionej wyżej kary. Następnie tenże Sąd postanowieniem z 23.04.2012 r. po wtóry udzielił przerwy w wykonywaniu kary, tym razem do dnia 30.06.2012 r. Jednocześnie oskarżony został pouczony o obowiązku stawienia się po upływie przerwy we wskazanym zakładzie karnym, co potwierdził własnoręcznym podpisem. Dowód : wyjaśnienia oskarżonego – k. 22, k. 175, zeznania P. C. – k. 4, karta karna – k. 8, postanowienie – k.99, k. 60, pouczenie – k. 119 W dniu 24.04.2012 r. oskarżony zawnioskował o udzielenie dalszej przerwy w wykonywaniu kary pozbawienia wolności. W dniu 01.07.2012 r. ani w ciągu następnych 3 dni M. W. nie stawił się bez usprawiedliwienia do zakładu karnego celem dalszego odbywania kary. Pozostając na wolności wnioskiem z dnia 22.06.2012 r. domagał się wstrzymania wykonania orzeczenia w sprawie III K 136/05. Wniosek ten został w dniu 04.07.2012 r. rozpoznany negatywnie. Następnie w dniu 16.07.2012 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze odmówił oskarżonemu udzielenia dalszej przerwy w karze (IV K. 882/12/pr). Oskarżony nadal nie stawiając się w zakładzie karny w dniu 31.07.2012 r. zaskarżył powyższą decyzję. Postanowieniem z 08.10.2012 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu kwestionowane orzeczenie utrzymał w mocy (II AKzw (...)). W miesiącu lipcu i następnych oskarżony zaprzestał stosowania się do orzeczonego dozoru. Dowód : wyjaśnienia oskarżonego – k. 22, k. 175, zeznania P. C. – k. 4, postanowienie – k. 130, 134, wniosek – k. 122, k. 139, zażalenie – k. 139, wykaz – k. 109 Oskarżony był w przeszłości karany. W chwili czynu nie miał zniesionej albo ograniczonej w znacznym stopniu możliwości pokierowania swoim postępowaniem lub zrozumienia znaczenia zarzucanego czynu. Dowód : opinia sądowo k. 111, karta karna – k. 8 Oskarżony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, iż nie wiedział że musi stawić się w zakładzie karnym. Dodał także , że nie napisał usprawiedliwienia. Sąd zważył co następuje : Sąd jako wiarygodne ocenił wyjaśnienia. Jakkolwiek M. W. stanowczo podkreślał, iż nie przyznaje się do zarzucanego mu czynu, to w istocie jednak potwierdził fakt, iż ani w dniu 01.07.2012 r. ani też w następnych 3 dniach nie stawił się do zakładu karnego celem dalszego odbywania kary i niestawiennictwa tego nie usprawiedliwił. Tłumaczenie zaś, że uczynił tak albowiem wynikało to z jego niewiedzy jest nieprzekonujące. Po pierwsze zauważyć trzeba, że oskarżony własnoręcznie, w momencie opuszczania zakładu karnego, podpisał pouczenie zgodnie z którym po upływie przerwy winien stawić się celem dalszego odbywania kary. Tożsame w swej treści pouczenie zostało mu także i to dwukrotnie przekazane w trakcie posiedzenia i po podjęciu decyzji o udzieleniu i przedłużeniu mu przerwy w wykonaniu kary. Po drugie znamiennym jest, że z chwilą upływu przerwy w izolacji, oskarżony zaprzestał stawiania się na obligatoryjny dozór oraz nie uczestniczył w posiedzeniach Sądu Okręgowego w przedmiocie udzielenia kolejnej przerwy. Zdaniem Sądu świadczy to o jego złej woli i obawie przed ewentualnym ujęciem i doprowadzeniem do zakładu karnego. Po wtóre wreszcie zważyć trzeba, że sam oskarżony przyznał, iż wniosek o przedłużenie przerwy złożył po to, aby „było legalnie” (vide: k. 175v). W istocie zatem zdawał sobie sprawę, że na wolności przebywa nielegalnie. Z tych tez względów Sąd, co do zasady uznając wyjaśnienia oskarżonego za prawdziwe, odmówił mu wiary w tym zakresie w jakim utrzymywał, że do zakładu karnego nie stawił się, gdyż nie wiedział, iż ma taki obowiązek. Sąd jako dowód pełnowartościowy, choć nie wiele wnoszący do sprawy uznał zeznania P. C.