i za to na podstawie art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. i w zw. z art.
wymierzono mu karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Ponadto, na podstawie art.
orzeczono od oskarżonego nawiązki: na rzecz M. K. i R. K. w kwotach po 250 zł oraz na rzecz Ł. M. w kwocie 500 zł. Wyrok Sądu Rejonowego zawiera także rozstrzygnięcie co do dowodu rzeczowego. Apelację od tego wyroku wywiódł obrońca oskarżonego M. K. stawiając zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych, obrazy przepisów postępowania tzn. art. 2 170 § 1 k.p.k. oraz naruszenia prawa do obrony oskarżonego. Wniósł o uchylenie wyroku Sądu I instancji i przekazanie sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu. Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 23 listopada 2012 roku, utrzymał w mocy zaskarżony wyrok uznając apelację obrońcy oskarżonego za oczywiście bezzasadną. Kasację od powyższego wyroku złożył obrońca skazanego zarzucając rażące naruszenie art. 377 § 3 k.p.k. przez niewłaściwe zastosowanie i zupełne pominięcie przez Sąd II instancji zbadania i oceny, czy spełniona została jedna z przesłanek tego przepisu, mianowicie czy niestawianie się na rozprawy oskarżonego M. K. było „bez usprawiedliwienia” – które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku i doprowadziło do pozbawienia oskarżonego prawa do obrony oraz do rozpoznania sprawy podczas nieobecności oskarżonego, którego obecność była obowiązkowa. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy właściwemu Sądowi do ponownego rozpoznania. Prokurator Prokuratury Okręgowej w odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zarzuty kasacji są oczywiście bezzasadne, zatem należało oddalić złożony w sprawie nadzwyczajny środek zaskarżenia w trybie art. 535 § 3 k.p.k. Przede wszystkim zauważyć należy, iż lektura złożonych w ramach niniejszej sprawy apelacji oraz kasacji obrońcy skazanego pozwala stwierdzić, że nadzwyczajny środek zaskarżenia stanowi powielenie zarzutów apelacji skarżącego, które to zarzuty zostały już poddane należytej kontroli sądowej w ramach postępowania w drugiej instancji. Stąd też zarzut kasacji skarżącego uznać trzeba za prawnie niedopuszczalny zabieg usiłowania ponownego spowodowania kontroli odwoławczej orzeczenia Sądu I instancji. Wskazać jednocześnie należy, iż zastosowanie przepisu art. 377 § 3 k.p.k. ma charakter wyjątkowy, a więc może znaleźć zastosowanie tylko wówczas, gdy z okoliczności sprawy wynika, że nieobecność oskarżonego na rozprawie ani nie ograniczy jego prawa do obrony, ani w inny sposób nie wpłynie ujemnie na 3 prawidłowość wyrokowania. Sąd Rejonowy procedując w niniejszej sprawie skorzystał z przewidzianej w powołanym art. 377 § 3 k.p.k. możliwości prowadzenia rozprawy pod nieobecność oskarżonego nie naruszając jednocześnie dyspozycji tego przepisu. Oskarżony M. K. był bowiem prawidłowo wzywany na każdy termin rozprawy, a jego obrońca złożył w dniu 7 lutego 2012 roku oświadczenie, że oskarżony nie będzie brał udziału w rozprawie, a wniosek o dokonanie okazania zamierza złożyć w razie wydania niekorzystnego dla oskarżonego wyroku w I instancji (k. 168v). Jak zaś trafnie wskazuje zarówno Sąd Okręgowy w pisemnych motywach wyroku, jak i Prokurator Okręgowy w odpowiedzi na kasację, to oskarżony i jego obrońca wybrali ustaloną w powyższy sposób taktykę obrony i to jedynie ich wolą była rezygnacja oskarżonego z uczestnictwa w niektórych czynnościach procesowych. To zaś sprawia, że Sąd a quo był w pełni uprawniony do prowadzenia rozprawy pod nieobecność oskarżonego, zgodnie z dyspozycją art. 377 § 3 k.p.k. Dlatego też, ponieważ zarzut kasacji pozostaje bezzasadny w stopniu oczywistym, należało oddalić złożony przez obrońcę skazanego nadzwyczajny środek zaskarżenia w trybie art. 535 § 3 k.p.k. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 627 k.p.k. i art. 636 § 1 k.p.k., obciążając skazanego obowiązkiem ich uiszczenia.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.