ponieważ, zdaniem skarżącego, czyny za jakie skazany został R. D. nie stanowiły podstawy jego przekazania do Polski na podstawie europejskiego nakazu aresztowania, a skazany, po jego przekazaniu do Polski, nie złożył przed właściwym sądem oświadczenia o zrzeczeniu się zasady specjalności. Obrońca wniósł o uchylenie wyroków Sądów I i II instancji i umorzenie postępowania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wniosek obrońcy jest bezzasadny, gdyż brak jest podstaw do wznowienia z urzędu postępowania karnego przeciwko R. D. w sprawie Sądu Apelacyjnego w […]. Nie ulega wątpliwości, że R. D. w toku posiedzenia przed Sądem Okręgowym w G. w dniu 16 listopada 2009 r. (k. 3071), pouczony przez Sąd o konsekwencjach rezygnacji z zasady specjalności, oświadczył: „zrzekam się korzystania z prawa do ochrony wynikającej z prawa osoby wydanej w wyniku Europejskiego Nakazu Aresztowania i wyrażam zgodę na prowadzenie przeciwko mnie postępowania karnego w niniejszej sprawie”. Jednocześnie przewodniczący stwierdził z urzędu, że oświadczenie dotyczy postępowania toczącego się pod sygn.. […]. 3 W toku dalszych szczegółowych wyjaśnień składanych przez R. D. od dnia 7 grudnia 2009 r. do dnia 14 czerwca 2010 r. oraz eksperymentu procesowego przeprowadzonego w dniu 8 czerwca 2010 r. z jego udziałem (k. 3128-3156) przyznał się on do dokonania szeregu przestępstw określonych w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, ujawnił okoliczności ich popełnienia oraz osoby, z którymi ich dokonał. Wyjaśnienia te dały podstawę do wydania w dniu 17 czerwca 2010 r. postanowienia o zmianie i uzupełnieniu postanowienia o przedstawieniu zarzutów R. D. (14 czynów), a następnie skierowania aktu oskarżenia do Sądu Okręgowego w G. w dniu 27 grudnia 2010 r. (k. 4413-4440) z wnioskiem o zastosowanie wobec R. D. dobrodziejstwa wynikającego z art. 60 § 3 i 4 k.k. W ostatnim słowie, po zamknięciu przewodu sądowego, na rozprawie w dniu 23 marca 2011 r., R. D. oświadczył: „zgadzam się z wnioskiem prokuratora” (k. 4572). Obrońca oskarżonego R. D. wniósł „o taką karę o jaką wnosi prokurator” (k. 4572). Ani oskarżony R. D., ani też jego obrońca nie zażądali uzasadnienia wyroku w tej sprawie Sądu Okręgowego w G. z dnia 30 marca 2011 r. Wskazane okoliczności dowodzą, że brak jest podstaw do wznowienia postępowania z urzędu w tej sprawie, albowiem oświadczenie złożone przez R. D. przed Sądem Okręgowym w G. w dniu 16 listopada 2009 r. stanowiło zrzeczenie się zasady specjalności w rozumieniu art.
umożliwiające prowadzenie przeciwko niemu postepowanie o czyny popełnione przed jego przekazaniem w trybie europejskiego nakazu aresztowania. Oczywiście przewidziane w art.
7 k.p.k. zrzeczenie się przez osobę przekazaną korzystania z prawa określonego w § 1 tego przepisu, czyli z tzw. zasady specjalności, jeżeli zostało skutecznie złożone jest nieodwoływalne (por postanowienie SN z dnia 17 stycznia 2013 r., V KK 160/12, OSNKW 2013, nr 4, poz. 30). Biorąc powyższe rozważania pod uwagę Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie. 4
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.