Sygn. akt III KK 148/13 POSTANOWIENIE Dnia 28 października 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Hofmański na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 28 października 2013 r. sprawy K. K., skazanego z art. 197 § 1 i in. k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 9 stycznia 2013 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w L. z dnia 10 września 2012 r., p o s t a n o w i ł
- oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną,
- kosztami postępowania kasacyjnego obciążyć Skarb Państwa,
- zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adwokata J. P., Kancelaria Adwokacka kwotę 442,80 zł (słownie czterysta czterdzieści dwa złote osiemdziesiąt groszy), w tym 23 % podatku VAT za sporządzenie i wniesienie kasacji na rzecz skazanego K. K. UZASADNIENIE Kasacja obrońcy skazanego okazała się być bezzasadna w stopniu oczywistym. W kasacji zarzucono rażące naruszenie prawa procesowego, mające wpływ na treść orzeczenia, poprzez obrazę art. 433 § 2 i art. 457 § 2 k.p.k. przejawiającą się w nierozważeniu lub niewystarczającym rozważeniu przez Sąd Okręgowy wszystkich zarzutów, ograniczając się de facto do poparcia przez Sąd II instancji argumentacji Sądu meriti bez należytego uzasadnienia, w szczególności: 2 - zarzutu pierwszego apelacji, tj. naruszenia art. 4, art. 7 i art. 410 k.p.k., - zarzutu drugiego apelacji, tj. obrazy art. 366 w zw. z art. 167 k.p.k. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi. Prokurator w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zarzuty kasacji okazały się być bezzasadne w stopniu oczywistym. Jeśli chodzi o zarzut nierzetelnej kontroli odwoławczej w zakresie pierwszego zarzutu apelacji, nie okazał się on zasadny. Jeśli chodzi o zarzut dowolnej, wybiórczej, tendencyjnej i jednostronnej oceny materiału dowodowego, zgodzić trzeba się z ogólną refleksją Sądu okręgowego, że w apelacji nie wskazano na czym konkretnie miałoby polegać naruszenie art. 7 i art. 410 k.p.k. Te dość dowolne zarzuty Sąd Okręgowy poddał jednak wnikliwej analizie na s. 6-15 uzasadnienia wyroku. Kontroli odwoławczej poddano poprawność oceny wyjaśnień skazanego ,w tym jego twierdzeń o przyznaniu pod wpływem presji funkcjonariuszy Policji (s. 9-10 uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego), a poprawność oceny także zeznań pokrzywdzonego (s. 11-14) i pozostałych świadków (s. 7-8). Rozważania te z pewnością nie mogą być uznane za lapidarne, czy powierzchowne; przeciwnie są rzeczowe, bardzo szczegółowe i poparte przekonującą argumentacją. Podobnie rzecz ma się jeśli chodzi o rozpoznanie drugiego z zarzutów apelacji, tj. zarzutu naruszenia art. 366 i art. 167 k.p.k. Sąd Okręgowy na s. 5-6 uzasadnienia wyroku wywiódł, dlaczego brak było podstaw do podjęcia przez Sąd Rejonowy inicjatywy dowodowej w zakresie okoliczności podniesionych w apelacji jako niedostatecznie wyjaśnione. Zawarte tam rozważania są w ocenie Sądu Najwyższego wnikliwe, poparte argumentacją rzeczową i mocno osadzoną w konkretnych okolicznościach sprawy, a co najważniejsze, przekonującą. Poziom rozważań świadczy jednoznacznie o tym, że kontrola odwoławcza sprawowana była w sposób rzetelny. Konkludując, w ocenie Sądu Najwyższego Sąd odwoławczy w niniejszej sprawie rozważył w sposób rzetelny wszystkie zarzuty apelacji obrońcy, czyniąc zadość wymogom art. 433 § 2 k.p.k., zaś uzasadnienie zaskarżonego wyroku w 3 sposób należyty przedstawia powody, dla których zarzuty te uznano za bezzasadne, stosownie do wymogów art. 457 § 3 k.p.k. W powyższych względów orzeczono jak w sentencji. /S S N P i o t r H o f m a ń s k i /