w zw. z art. 569 § 1 k.p.k., polegające na połączeniu jednostkowych skazań M. K. wyrokami Sądu Rejonowego o sygn. akt II K 129/10 i II K 970/11 oraz orzeczeniu kary łącznej pozbawienia wolności, pomimo tego, że podstawę przekazania M. K. do Polski, w wyniku wykonania europejskiego nakazu aresztowania, stanowiło tylko skazanie w sprawie sygn. akt II K 129/10, a M. K. nie wyraził zgody na przekazanie i nie zrzekł się prawa wynikającego z zasady specjalności w sprawie II K 970/11, w konsekwencji czego brak było warunków do połączenia skazań w wymienionych sprawach i orzeczenie kary łącznej pozbawienia wolności. Podnosząc ten zarzut autor kasacji wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i umorzenie postępowania w przedmiocie wydania wyroku łącznego na podstawie art. 572 k.p.k. 5 Kasację poparł występujący na rozprawie kasacyjnej prokurator Prokuratury Generalnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja jest zasadna. Racje ma skarżący, że zasada specjalności sformułowana w art.
stanowi przesłankę ujemną dla orzeczenia w wyroku łącznym (art. 569 §1 k.p.k.) kary łącznej obejmującej kary pozbawienia wolności, wymierzone za przestępstwa inne, niż te które stanowiły podstawę wydania na podstawie europejskiego nakazu aresztowania (ENA). Skoro zatem skazanego wydano z terytorium RFN w trybie ENA tylko do spraw, które zostały zakończone wyrokami w sprawach II K 1/08 oraz II K 129/10 Sądu Rejonowego (sprawy II Kop 220/11- k. 82 oraz II Kop 14/12 – k. 39), to wykonanie kary może nastąpić tylko w odniesieniu do tych skazań (zob. wyrok SN z dnia 20 października 2011 r., III KK 140/11, LEX 1044023). Wykonanie kary w sprawie II K 970/11 - a zatem i wydanie wyroku łącznego - możliwe było tylko w sytuacji zrzeczenia się przez skazanego z prawa ujętego w art.
(art. 607 § 3 pkt 6 k.p.k.), albo poprzez uzyskanie zgody organu sądowego państwa wykonania nakazu na wykonanie kary pozbawienia wolności za przestępstwa opisane w art. 607 § 3 pkt 1 k.p.k. (art. 607 § 3 pkt 8 k.p.k.). Skazany z zasady specjalności określonej w art.
nie zrezygnował (por. k.14 akt SR, sygn. akt IV Ko 627/13 - odebranie oświadczenie nastąpiło w drodze pomocy prawnej z odezwy SR w sprawie II K 970/11), co spowodowało wydanie w dniu 4 lipca 2013 r. postanowienia o zawieszeniu postępowania wykonawczego. W tym układzie wyrok łączny obecnie nie mógł objąć skazania w sprawie II K 970/11, co musiało skutkować uwzględnieniem kasacji i uchyleniem wyroku w tej części oraz umorzeniem postępowania w oparciu o przepis art. 572 k.p.k. Poczynić należy uwagę co do kierunku kasacji. Określenie kierunku kasacji na niekorzyść skazanego uzasadnione zostało przez Prokuratora Generalnego tym, iż orzeczona kara łączna jest w wymiarze niższym, niż suma kar z obu objętych wyrokiem łącznym skazań. Stwierdzenie to jest oczywiście prawdziwe, choć z drugiej strony podnieść należy, iż brak zgody państwa wydającego w trybie europejskiego nakazu aresztowania na wydanie skazanego w celu odbycia kary orzeczonej wyrokiem w sprawie II K 970/11 6 Sądu Rejonowego oraz niezrzeczenie się przez skazanego zasady specjalności wynikającej z art. 607 §1 k.p.k. czyni w obecnym stanie niemożliwym wykonanie kary orzeczonej w sprawie II K 970/11. W obecnym stanie sprawy, kasacja w istocie poprawi sytuację skazanego, albowiem będzie możliwe wykonanie tylko kary orzeczonej w sprawie II K 129/10, a zatem kary w wymiarze 6 miesięcy pozbawienia wolności, a nie kary dwóch lat pozbawienia wolności. Jednak mając na uwadze podkreślany stanowczo kierunek kasacji, oraz to, iż niemożność wykonania kary orzeczonej w sprawie II K 970/11 nie ma charakteru trwałego, albowiem sąd wykonawczy może i powinien uruchomić procedurę unormowaną w art. 607 § 3 pkt 8 k.p.k., co może skutkować uzyskaniem zgody organu sądowego państwa wykonania nakazu na wykonanie kary orzeczonej prawomocnym wyrokiem w sprawie II K 970/11, to stwierdzić należy, iż nie można uznać, że kasacja w istocie jest wniesiona na korzyść skazanego. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w wyroku.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.