k.k., ale już w samej jego treści wyraźnie wskazał, że naruszenia tych przepisów upatruje w wadliwym – jego zdaniem – ustaleniu stanu faktycznego w odniesieniu do zamiaru z jakim działał skazany stwierdzając, że był to zamiar nagły, a nie bezpośredni. Taka konstrukcja tej części kasacji nie pozostawia wątpliwości co do tego, że w istocie skarżącemu chodziło o doprowadzenie do ponownej kontroli ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji w niniejszej sprawie, a powołanie się na normy proceduralne miało na celu wyłącznie stworzenie pozoru zachowania wymagań obowiązujących w postępowaniu kasacyjnym. Jednak na tym etapie postępowania kwestionowanie takiego elementu czynu zabronionego, jak ustalony zamiar sprawcy w ogóle nie jest dopuszczalne. Kontroli poprawności ustaleń faktycznych służy bowiem zwykłe postępowanie odwoławcze i – jak już wyżej podkreślono – powrót do tej materii jest możliwy wyłącznie poprzez wykazanie, że w tym obszarze doszło do rażących uchybień procesowych mogący wywrzeć istotny wpływ na treść orzeczenia, czego 3 jednak w kasacji będącej przedmiotem rozstrzygnięcia nawet nie próbowano uczynić. Wskazane przez skarżącego przepisy procedury karnej dotyczą albo materii tak generalnej, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego nie mogą stanowić podstawy skargi kasacyjnej (art. 4 k.p.k., art. 8 k.p.k.) albo – w realiach tej sprawy – nie miały zastosowania (art. 7 k.p.k., art. 424 § 2 k.p.k.). Brak było natomiast wskazania, że zarzuty apelacyjne nie zostały w pełni rozpoznane (art. 433 § 2 k.p.k.) lub też rozstrzygnięto o nich z naruszeniem prawa, bądź bez należytej argumentacji (art. 457 § 3 k.p.k.). Także podniesione w kasacji wywody odwołujące się do norm materialnoprawnych (art. 9 k.k. w zw. z art. 53 k.k. oraz art.
§ k.k.) okazały się całkowicie chybione. Nie ma żadnych normatywnych podstaw do podzielenia poglądu wyrażonego przez skarżącego jakoby działanie pod wpływem nagłego zamiaru znosiło lub redukowało odpowiedzialność karną sprawcy. Przyjęcie takiego ustalenia postaci zamiaru skazanego, tj. zamiaru nagłego wcale nie wykluczało możliwości przypisania mu popełnienia z zamiarem bezpośrednim zarzucanych czynów. Obie te kategorie wzajemnie się nie wyłączają, skoro zamiar nagły jest jedną z form zamiaru bezpośredniego. Zważywszy na sposób działania skazanego A. B., odtworzony w toku procesu, nie można mieć wątpliwości, że jego zachowanie stanowiło uzewnętrznienie bezpośredniej postaci zamiaru spowodowania określonego skutku. Z kolei, z punktu widzenia wyczerpania znamion przestępstwa z art. 288 § 1 k.k., bez znaczenia prawnego pozostaje fakt, którą z jego postaci, tj. zniszczenie lub uszkodzenie mienia przypisano sprawcy. W świetle prawa, są to formy całkowicie równorzędne. Nie ma też podstaw do negowania prawnej dopuszczalności orzeczonego wobec skazanego A. B. środka karnego w postaci zakazu wstępu do ośrodków gier i uczestnictwa w grach hazardowych. Stosownie do dyspozycji przepisu art.
środek ten można orzec w razie skazania za przestępstwo popełnione m.in. w związku z udziałem w grach hazardowych. Trzeba zgodzić się z prokuratorem udzielającym odpowiedzi na kasację, że związek ten należy odczytywać funkcjonalnie. Zatem, przestępstwem popełnionym w związku z udziałem w grach hazardowych jest każde przestępstwo powiązane funkcjonalnie z uczestniczeniem w takiej grze. 4 W świetle dyspozycji art. 523 § 1 zd. drugie k.p.k., samodzielny zarzut rażącej niewspółmierności kary, z woli ustawodawcy, nie może być skutecznie podnoszony, co Sąd Najwyższy konsekwentnie przypomina w swoich rozstrzygnięciach. O kosztach sądowych postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 636 § 1 i 3 k.p.k. Mając to wszystko na uwadze Sąd Najwyższy postanowił, jak na wstępie.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.