Sygn. akt: III APa 40/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 marca 2013 r. Sąd Apelacyjny w Łodzi, III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSA Jacek Zając
§ 1k.p.
cech istotnych w takim samym stopniu jak wskazany w pozwie pracownik zatrudniony na analogicznym stanowisku, a mimo to w sposób nieuzasadniony byli traktowani w sferze płacowej gorzej od tegoż pracownika. Zdaniem Sądu Okręgowego powodowie sprostali obowiązkowi dowodzenia. Powód T. K. precyzując swoje stanowisko odniósł swoją sytuację w zakresie wynagrodzenia do sytuacji kierownika narzędziowni (...) , zaś W. Z. do sytuacji kierowników produkcji P. In T. i (...) Ik Kim zajmujących podobne, jak powodowie stanowisko w strukturze pracowniczej pozwanej spółki, wskazując, iż jedyną przyczynę zróżnicowania w tym zakresie stanowiło kryterium narodowości. Antycypując rozważania odnoszące się do przyczyn oraz przejawów dyskryminacji wskazać należy, iż tak ukształtowane stanowisko powodów nakazuje przyjęcie jako kryterium porównawczego pracy jednakowej wartości. Pomimo, iż pełnione tak przez powodów i ww. pracowników koreańskich funkcje wiązały się z ich usytuowaniem w strukturze organizacyjnej pracodawcy na równych szczeblach, to przede wszystkim jednak różniły się tak co nazewnictwa, jak i zakresu spoczywających na nich obowiązków. Poza odmiennością obowiązków różny był również zakres kompetencji tych pracowników. Prace te już choćby z tych względów nie były więc tożsame ilościowo i jakościowo. Dokonując natomiast oceny sytuacji pracowniczej powodów w relacji do sytuacji ww. pracowników koreańskich stwierdzić należy, iż ich prace przedstawiały w ocenie Sądu tę samą wartość. Porównywalnym ponadto pozostawał zakres obowiązków i odpowiedzialności, a ponadto wysiłku spoczywających na obu pracownikach. Powód zajmował się planowaniem produkcji działu, którym kierował. Był on przełożonym dla dziewięciu osób, tj. mistrzów i brygadzistów. Natomiast (...) kierownik działu zaopatrzenia i dystrybucji de facto wykonywał czynności zbliżone do czynności magazyniera. Zatem zakres jego odpowiedzialności był nieporównywalnie mniejszy od odpowiedzialności powoda. Dopiero jako kierownik narzędziowni i utrzymania ruchu, którą to funkcję objął dopiero od 29.06.2009 r. miał szerszy zakres obowiązków i większą odpowiedzialność, gdyż zajmował się naprawą matryc do produkcji części i w tym zakresie szkolił innych pracowników. Przechodząc do oceny wartości pracy powoda W. Z. w porównaniu do P. In T. dla okresu od 01.10.2007 r. do 31.01.2008 r. i (...) Ik Kim dla okresu od 08.02. 2008 r. do 31.08 .2009 r. stwierdzić należy, że była ona podobna. Porównywani pracownicy koreańscy mają wprawdzie bogatszy staż pracy poprzedzający zatrudnienie w pozwanej spółce, jednakże są oni starsi od powoda - P. In T. o 20 lat, zaś (...) Ik Kim o 4 lata. Natomiast staż pracy w pozwanej spółce jest porównywalny, pracownicy koreańscy zostali zatrudnieni w pozwanej w 2006 (Park I. ) i w 2007 ((...) Ik Kim), zaś powód W. Z. od 2007 r. Do zakresu obowiązków pogoda na stanowisku manager _produkcji należało: organizacja pracy w dziale akceptacja planów, planowanie produkcji, kontrola procesu, realizacja planów, raportowanie i analiza produkcji, sporządzanie zestawień. Miał uprawnienia do akceptacji planów. Odpowiadał za: zapewnienie ciągłości pracy, efektywność procesu, analizę produkcji i efektywne wykonywanie powierzonych zadań. Jako bezpośredniego przełożonego na stanowisku manager produkcji wskazano dyrektora produkcji. Pozw any nie ust alił pisemnego zakresu obowiązków dla powoda na stanowisku kierownika produkcji, ale skoro stanowisko kierownika produkcji stanowiło awans, to zakres ten siłą rzeczy musiał być jeszcze szerszy. Jako kierownikowi produkcji powodowi podlegało około 18 osób. Park I. odpowiadał za przygotowanie dziennych raportów planów produkcyjnych, zarządzanie produkcją i dziennymi wynikami produkcji, zabezpieczenie oraz naprawa maszyn produkcyjnych mechanicznych oraz elektrycznych i szkolenie lokalnych techników w zakresie naprawy maszyn, zaś (...) Ik Kim był zobowiązany do przygotowania dziennych planów produkcyjnych dla całego zakładu, przekazywania ich managerom poszczególnych działów oraz kierownikom w celu wykonywania kolejnych działań w dziale sprzedaży, zarządzanie procesem produkcji oraz sporządzanie sprawozdań na podstawie raportów kierowników i managerów poszczególnych działów, obliczanie zdolności produkcyjnej wszystkich maszyn oraz szkolenie kolejnych managerów oraz pracowników w zakresie przygotowania planów produkcyjnych. Zatem ich zakres obowiązków był porównywalny. Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy, że pod względem usytuowania w strukturze organizacyjnej pracodawcy, rodzaju i zakresu powierzonych powodom obowiązków, a ponadto kwalifikacji, stażu pracy, praca powodów przedstawiała analogiczną wartość względem pracy wskazanych powyżej pracowników koreańskich. Reasumując zróżnicowanie przez pozwanego warunków wynagradzania powodów względem porównywalnych do nich pracowników koreańskich pozostawało arbitralne, a zatem powodom przysługiwało roszczenie odszkodowawcze. Orzekając o wysokości należnego powodom odszkodowania Sąd oparł się na metodzie dyferencjacji, porównując wysokość faktycznie otrzymywanego przez nich wynagrodzenia w poszczególnych latach zatrudnienia: 2007, 2008 i 2009r., z wysokością wynagrodzenia także faktycznie otrzymywanego w analogicznym okresie czasu przez omówionych pracowników koreańskich wykonujących pracę tej samej wartości jak powodowie. Za podstawę ustaleń Sąd przyjął na podstawie art. 18 (
(3c)) §2 k.p. wszystkie składniki wynagrodzenia, bez względu na ich nazwę. Zgodnie z opinią główną biegłego z zakresu rachunkowości obliczona w ten sposób łącza różnica wynagrodzeń T. K. i Y. N. za cały sporny okres wyniosła 81.567 zł i taką kwotę Sąd zasądził na jego rzecz, zaś zgodnie z opinią uzupełniającą pisemną nr 2 łączna różnica wynagrodzeń W. Z. i P. In T. oraz Y. (...)wyniosła 128.058,23 zł. Jednakże z uwagi na żądanie powoda W. Z., Sąd mając na względzie art. 321 k.p.c., zasądził na jego rzecz kwotę niższą wyliczoną w pisemnej opinii głównej, a wynoszącą 97.660 zł. Podstawę rozstrzygnięcia o odsetkach stanowił art. 481 k.c. w zw. z art. 455 k.c. Przechodząc do oceny roszczenia powodów o wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych Sąd Okręgowy stwierdził, że podlegało ono uwzględnieniu w części wyliczonej przez biegłego. W realiach niniejszej sprawy okolicznością bezsporną była praca powodów w godzinach nadliczbowych i w porze nocnej. De facto sporny był jej wymiar. Pozwany nie prowadził ewidencji czasu pracy powodów. Powodowie zaś przedstawili wykazy godzin swojej pracy poświadczone przez polskiego i koreańskiego przełożonego, co pozwoliło biegłemu na wyliczenie należnego im z tego tytułu wynagrodzenia, zgodnie z przywołanymi powyżej przepisami. Kwota ta dla powoda T. K. została określona na poziomie 4.614,87 zł, zaś W. Z. - 13.892,86 zł. Żądanie wynagrodzenia za godziny nadliczbowe ponad zasądzone kwoty podlegało oddaleniu. O kosztach procesu rozstrzygnięto w oparciu o zasadę odpowiedzialności za wynik procesu (art. 98 k.p.c.). Powództwo zostało oddalone jedynie w zakresie żądania odsetek od odszkodowania, gdyż odsetki te - jako że termin spełnienia żądania nie został określony ani nie wynikał z właściwości zobowiązania - należały się od daty wezwania oraz w zakresie żądania wynagrodzenia za godziny nadliczbowe ponad zasądzone kwoty. Zatem powodowie praktycznie sprawę wygrali, co uzasadniało obciążenie w całości kosztami procesu pozwaną spółkę. Od powyższego wyroku apelację wniósł pozwany. Zaskarżył wyrok co do części rozstrzygnięcia zawartej w punkcie 1 b. 2b oraz 4 i w tym zakresie wniósł o jego zmianę poprzez oddalenie powództwa. Wniósł o zasądzenie od powodów na rzecz pozwanego kosztów zastępstwa procesowego za obie instancje według norm przepisanych. Postawił następujące zarzuty: I. Naruszenie prawa materialnego poprzez: 1. niewłaściwą wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 18 (
(3c)) §1 w zw. z art. 18 (
(3c)) §3 Kodeksu pracy poprzez pominięcie, przy ustalaniu czy T. K.
(1)i W. Z.
(1)wykonywali pracę jednakowej wartości co Y. N. oraz Y. K. I. (oraz P. in T.), faktu konieczności zapewnienia pracownikom pochodzącym z innego kraju warunków, które skłoniłyby ich do podjęcia pracy w Polsce; 2. niewłaściwe zastosowanie art. 18 (
(3c)) §3 KP poprzez przyjęcie, że T. K.
(1)wykonywał pracę jednakowej wartości co Y. N. oraz, że W. Z.
(1)wykonywał pracę jednakowej wartości co Y. K. I.(oraz P. In T.) i w konsekwencji uznanie, że wyższe wynagrodzenie wypłacane tym pracownikom stanowiło dyskryminację Powodów; 3. niezastosowanie art. 18 (
(3b)) §2 pkt 4 KP, a w rezultacie pominięcie kryterium stażu pracy (w tym stażu pracy na stanowiskach kierowniczych) przy ocenie czy wynagrodzenie Powodów w porównaniu do wynagrodzenia Y. N. oraz Y. K. I. (oraz P. in T.), zostało ukształtowane w sposób dyskryminujący; 4. niewłaściwą wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art.
§3
w z art.
§2KP poprzez przyjęcie, że Powodowie byli dyskryminowani w zakresie wynagrodzenia; 5. niezastosowanie art. 18 (
(3c)) §3 w związku z art. 6 Kodeksu cywilnego poprzez przyjęcie, że Powodowie udowodnili, że wykonywali pracę jednakowej wartości co Y. N. oraz Y. K. I.(oraz P. in T.); II. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik spraw w skutek niewłaściwego zastosowania art. 233 § 1 KPC w zw. z art. 328 § 2 KPC a w rezultacie: a) pominięcie zeznań prezesa pozwanej spółki (...), z których wynika, że Y. (...)oraz P. In T. byli kierownikami całej produkcji u pozwanego, a W. Z.
(1)jedynie wyodrębnionej części, b) pominiecie zeznań W. Z.
(1), z których wynika, że Y. (...)wydawał mu polecenia oraz zmieniał przygotowane przez niego plany produkcyjne, co w ocenie pozwanego świadczy o tym, że był przełożonym powoda, a nie pracownikiem na równorzędnym stanowisku; c) pominięcie przy wartościowaniu prac wykonywanych przez powodów okoliczności, że: - Powód K. po raz pierwszy został promowany na stanowisko kierownicze w pozwanej firmie w roku 2008 (2007 - jeżeli uwzględnić stanowisko asystenta), a Y. N. zajmował różnego rodzaju funkcje kierownicze od roku 2002 (1998 — jeżeli uwzględnić stanowisko asystenta), - Powód W. Z.
(1)po raz pierwszy został promowany na stanowisko kierownicze w firmie (...) w roku 2006, natomiast Y. Ik Kim zajmował takie stanowisko od roku 2003 ( 2000 - jeżeli uwzględnić stanowisko asystenckie). Park in T. zajmował różnego rodzaju funkcje kierownicze nieprzerwanie od roku 1983. - bezpodstawne i niezgodne z zasadami doświadczenia życiowego przyjęcie, że funkcja kierownika magazynu zajmowana przez Y. N. była zbliżona do funkcji magazyniera, pominięcie okoliczności, że sam powód T. K.
(1)w zasadzie od samego początku po powierzeniu mu funkcji kierownika działu pras oceniał, że nie nadaje się do wykonywania tej funkcji i chciał z niej zrezygnować; - deprecjonowanie przez sąd ogólnego stażu pracy Y. Ik Kim (oraz P. in T.) i Y. N., który jest dłuższy od stażu pracy powodów, poprzez pozbawione waloru prawnego stwierdzenie, że ich dłuższy staż pracy nie ma znaczenia dla sprawy, ponieważ są oni starsi od powodów a w przypadku pana Y. N. - wykonywał on pracę od 15-go roku życia co jest niedopuszczalne w Polskim systemie prawa pracy, - pominięcie przy ocenie porównywalności stanowisk T. K.
(1)i Y. N. istotnego elementu podkreślanego nawet w pierwszej opinii biegłego, że w pozwanym zakładzie nie było stanowiska pracy, z którym można by porównać stanowisko T. K.
(1)- przyjęcie jako elementu oceny wartości pracy wykonywanej przez powodów faktu wykonywania przez nich pracy w godzinach nadliczbowych, podczas gdy kwestia roszczeń powodów o wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych ma charakter odrębny w stosunku do oceny czy byli dyskryminowani w zakresie wynagrodzenia, - powołanie się na treść schematu organizacyjnego z roku 2010, ale pominięcie okoliczności, że w tym schemacie stanowisko pracy K. Y. I.jest usytuowane wyżej w hierarchii niż stanowisko W. Z.
(1); - niepogłębione odwołanie się do okoliczności, że pracownicy koreańscy zatrudnieni u pozwanego otrzymywali wyższe wynagrodzenie od pracowników polskich w sytuacji, gdy pracownicy ci stanowili co do zasady wyższą kadrę zarządzającą, a pracownicy polscy zajmowali stanowiska o mniejszym zakresie odpowiedzialności, - pominięcie przy ocenie stosowanej przez pozwanego polityki płacowej, że niektórzy członkowie kadry zarządzającej pozwanego otrzymywali niższe wynagrodzenie od powoda W. Z.
(1). Sąd nie uzasadnił dlaczego przy ocenie czy doszło do dyskryminacji powoda nie wziął pod uwagę wynagrodzenia otrzymywanego przez K. J. K. — kierownika działu materiałowego, którego średnie wynagrodzenie stanowiło około 3/5 wynagrodzenia powoda Z. (co wynika m.in. z opinii biegłego). W uzasadnieniu apelujący w szczególności wskazął, że powodowie nie przedstawili dowodów, które w sposób dostateczny uprawdopodobniałyby, że wykonywana przez nich praca była równej wartości co praca wykonywana przez Y. N. oraz Y. (...)(P. I..). Sąd Apelacyjny zważył co następuje: Apelacja wywołała ten skutek, że zaskarżony wyrok należało uchylić i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu albowiem wydanie wyroku wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości. Odnośnie powoda T. K.
(1), to Sąd Okręgowy zasądzając kwotę 81 576 zł. tytułem odszkodowania stwierdził, że powód powinien otrzymywać od 1 października 2007r. do 30 czerwca 2009r. wynagrodzenie równe wynagrodzeniu Y. N.. Do tego też pracownika porównał się T. K.
(1)uzasadniając zarzut dyskryminacji ze względu na narodowość. ( k. 1212 akt sprawy). Tymczasem z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że T. K.
(1)od 18 stycznia 2007r. do 31 grudnia 2007r. zajmował stanowisko asystenta kierownika ds. działu pras i dopiero od dnia 1 stycznia 2008r. kierownika działu pras. Natomiast, co wynika z akt osobowych, Y. N. pracował w pozwanej spółce od 11 grudnia 2006r. i zajmował od początku stanowisko kierownika działu zaopatrzenia i dystrybucji, na którym miał obowiązki: kontrola wychodzących z magazynu produktów sprzedawanych klientom, kontrola materiałów przychodzących i zarządzanie pracownikami magazynu. Do dnia 13 listopada 2007r. jego wynagrodzenie wynosiło 3700 zł. Dopiero od dnia 13 listopada 2007r. wynagrodzenie uległo podwyższeniu do kwoty 3 846 zł. brutto. Dopiero też z dniem 29 czerwca 2009r. otrzymał stanowisko kierownika narzędziowni i utrzymania ruchu i wynagrodzenie w wysokości 4000 zł. Jednak okres od 29 czerwca 2009r. jest o tyle nieistotny, gdyż T. K.
(1)rozwiązał stosunek pracy z dniem 30 czerwca 2009r. Sąd Okręgowy oparł się na schemacie organizacyjnym obowiązującym w okresie, w którym pracował powód T. K.
(1)i ustalił, że T. K.
(1)będąc kierownikiem produkcji działu pras podlegał W. Z.
(1). W. Z.
(1)podlegał także kierownik produkcji działów montaż/P./H./ lakiernia (...). Wskazał, że w schemacie organizacyjnym nie ujawniono kierownika działu zaopatrzenia i dystrybucji, które zajmował Y. N.. Sąd Okręgowy ustalił, że do zakresu obowiązków T. K.
(1)należało planowanie produkcji działu, że był on przełożonym 9 osób, że dowoził pracowników do pracy aby zapewnić pełną obsługę stanowisk pracy. W razie potrzeby świadczył pracę jako zwykły pracownik produkcyjny. Sąd ten ustalił też, że w strukturze organizacyjnej stanowiskiem równorzędnym było stanowisko kierownika działu zaopatrzenia i dystrybucji, następnie kierownika narzędziowni i utrzymania ruchu – Y. N.. Jednak z akt osobowych i ustaleń Sądu Okręgowego wynika, że obowiązki T. K.
(1)były mniejsze niż obowiązki Y. N.. Obowiązki T. K. ograniczały się do działu pras, a obowiązki Y. N. do całego zakładu. Nie można zatem zasadnie twierdzić, że powód już od dnia 1 października 2007r. powinien zarabiać tyle ile Y. N.. Wynagrodzenie powoda w 2007r. było niższe, bo też i inne było jego stanowisko i inny zakres obowiązków. Ponadto nie zauważa Sąd Okręgowy, że do wynagrodzenia w wysokości 3 846 zł. Y. N. doszedł po roku nienagannej pracy na stanowisku kierowniczym. Powód takiego doświadczenia w kierowaniu ludźmi nie miał, zajmował stanowisko robotnicze, stanowisko asystenta kierownika objął z dniem 18 stycznia 2007r., a stanowisko kierownika z dniem 1 stycznia 2008r. stąd zasadne jest zróżnicowanie, przynajmniej w roku 2007, płac obu tych pracowników. Zasądzając kwotę 81 576 zł. nie zauważył Sąd Okręgowy, że wyliczona została ona przez biegłego w oparciu o wynagrodzenia Y. N. z okresu od 1 czerwca 2009r. do 31 grudnia 2009r. Tymczasem niesporne jest, że T. K.
(1)nie pracował w pozwanej spółce już od 1 lipca 2009r. Jednocześnie z akt osobowych Y. N. wynika, że brak jest umowy o pracę za okres od 11 stycznia 2008r. do 28 czerwca 2009r. i brak jest wynagrodzeń z okresu od 1 października 2008r. do 31 maja 2009r. Z opinii biegłego wynika że biegły nie dysponując wynagrodzeniami Y. N. w okresie 1.10.2008 – 31.05.2009r. przyjął, że w w/w okresie Y. N. zarabiał tyle co w okresie od 1 czerwca 2009 do 31 grudnia 2009r. Opinia pod tym względem jest wadliwa. Ponadto wymaga wyjaśnienia w jaki sposób biegły wyliczył wynagrodzenie Y. N. za okres od 1.10.2008r. do 31.12.2008r. w kwocie 20 966 zł. Ustalenia wymaga też co faktycznie robił T. K.
(1), a co Y. N. i porównanie tych prac w okresie od 1 października 2007r. do 30 czerwca 2009r. Takich ustaleń Sąd Okręgowy nie poczynił. Zeznający w sprawie T. K.
(1)porównując się do Y. N. nie wskazał co w spornym okresie robił Y. N., jakie czynności wykonywał, jaka była jego odpowiedzialność, iloma pracownikami zarządzał. Nie wyjaśnił też co on faktycznie robił i jaki był jego zakres odpowiedzialności w okresie od 1.10.2007r. do 30.06.2009r. Z faktu zlecania Y. N. napraw maszyn wyciągnął wniosek, że stał hierarchicznie nad nim. Jest to wniosek nieuprawniony w świetle dotychczasowego materiału dowodowego. Na rozprawie w dniu 12 marca 2012r. W. Z.
(1)zeznał, że T. K. zajmował się planami produkcyjnymi, ale nie wiadomo czy plany te dotyczyły jakiegoś działu, czy całego przedsiębiorstwa. Z zeznań pozwanego wynikało natomiast, że T. K. zajmował się tylko jednym działem, a tylko w maju 2009r, przygotował plany produkcyjne, ale źle. (k. 1216 i 1217 akt sprawy). W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd Okręgowy zawarł stwierdzenie, że Y. N. w istocie był magazynierem, a zatem zakres jego odpowiedzialności był nieporównywalnie mniejszy niż powoda K.. Nie wiadomo na podstawie jakich dowodów Sąd Okręgowy poczynił takie ustalenie, bo ani z akt osobowych, ani z zeznań stron, czy świadków takiego ustalenia dokonać nie można. Odnośnie powoda W. Z.
(1), to Sąd Okręgowy zasądzając kwotę 97 660 zł. stwierdził, że powód powinien otrzymywać od 1 listopada 2007r. do 31 stycznia 2008r. wynagrodzenie równe wynagrodzeniu P. In T., a od 8 lutego 2008r. do 31 sierpnia 2009r. wynagrodzenie równe wynagrodzeniu K. Y. I., ponieważ są to stanowiska równorzędne do zajmowanego przez powoda. Tymczasem z materiału dowodnego sprawy wynika, że W. Z.
(1)pierwszą umowę o pracę zawarł z pozwanym pracodawcą w dniu 22 października 2007r. i była to umowa na okres próbny. Umowa ta trwała do 20 stycznia 2008r. Powód zatrudniony był na stanowisku manager produkcji. W dniu 21 stycznia 2008r. zawarł umowę na czas oznaczony do dnia 31 stycznia 2010r. na stanowisku kierownik produkcji. Sąd Okręgowy oparł się na schemacie organizacyjnym obowiązującym w okresie, w którym pracował powód W. Z.
(1)i ustalił, że W. Z.
(1)będąc kierownikiem działu produkcji podlegał A. J., podobnie jak kierownik działu materiałowego M. D., kierownik działu sprzedaży A. H. i kierownik utrzymania ruchu P. In T.. Ustalił też, w oparciu o akta osobowe i zeznania powoda, że do jego zakresu obowiązków jako managera produkcji należało: organizacja pracy w dziale, akceptacja planów, planowanie produkcji, kontrola procesu, realizacja planów, raportowanie i analiza produkcji, przygotowanie i instrukcji, sporządzanie zestawień. Miał uprawnienia do akceptacji planów. Odpowiadał za zapewnienie ciągłości pracy, efektywność procesu, analizę produkcji i efektywne wykonywanie powierzonych zadań. Sąd Okręgowy nie ustalił natomiast jakie obowiązki faktycznie wykonywał powód pracując na stanowisku kierownika produkcji stwierdzając jedynie gołosłownie, że obowiązki te były z pewnością większe niż na stanowisku managera. Zatem nie wiadomo co faktycznie powód robił od 21 stycznia 2008r. do 31 sierpnia 2009r., kiedy to pełnił funkcję kierownika produkcji, kto mu podlegał - jakie działy. Powód porównał się do K. Y. I.. Tymczasem bez precyzyjnego ustalenia jaką pracę wykonywał powód nie sposób porównać go doK. Y. I.. Z akt osobowych K. Y. I. wynika jakie miał obowiązki począwszy od 8 lutego 2008r. Wynika z nich też, że był zatrudniony na stanowisku kierownika produkcji. Wyjaśnienia zatem wymaga czym różniła się praca wykonywana przez powoda od tej wykonywanej przez K. Y. I., skoro obaj byli zatrudnieni na tych samych stanowiskach. Odnośnie pracownika koreańskiego P. In T., stwierdzić należy, że pracował on w pozwanym zakładzie dłużej niż powód, bo od 13 grudnia 2006r. Od początku na stanowisku kierownika produkcji z wynagrodzeniem 4 332 zł. brutto. Dopiero z dniem 1 maja 2008r. jego wynagrodzenie zostało podwyższone do kwoty 8 642 zł. i otrzymywał je do dnia 23 listopada 2008r. Od 14 kwietnia 2009r. Park I. objął stanowisko Kierownika Działu (...)z wynagrodzeniem w wysokości 10 000 zł. Z pisma pozwanego z dnia 17 sierpnia 2012r. ( k. 1384) wynika, że P. In T. kierował całą produkcją, a powód tylko określonymi wycinkami. Pozwany powołuje się przy tym na zeznania prezesa pozwanej spółki. Tymczasem z protokołu rozprawy z dnia 12 marca 2012r. wynika, że protokół ten nie zwiera strony 8, na której najprawdopodobniej znajdowały się zeznania strony odnośnie pracy P. In T.. Wyjaśnienia zatem wymaga co robił powód, co P. In T., a co K. Y. I., skoro wszyscy byli zatrudnieni jako kierownicy produkcji. Czym różniła się ich praca oprócz wynagrodzenia. Powód porównał się do pracownika koreańskiego K. Y. I.. Sąd Okręgowy natomiast, wbrew woli powoda porównał powoda także do P. In T.. Biegły zaś wyliczając kwotę 97 660 zł. obliczył ją w oparciu również o wynagrodzenia innych pracowników, co do których ani powód, ani Sąd, W. Z.
(1)nie porównywali. Tak wadliwie wyliczoną kwotę zasądził ostatecznie bez żadnych wyjaśnień Sąd Okręgowy. Wyjaśnienia ostatecznie wymaga, czy praca świadczona przez powoda T. K.
(1)była jednakowej wartości co praca Y. N., a praca W. Z.
(1)jednakowej wartości co praca K. Y. I.i P. In T.. A więc szczegółowego ustalenia rodzaju prac wykonywanych faktycznie przez w/w pracowników, zakresu ich obowiązków, ich odpowiedzialności i ich wysiłku fizycznego i psychicznego. Praca T. K.
(1)i Y. N. oraz praca W. Z.
(1)i K. Y. I. oraz P. In T. różniły się nazewnictwem, wymagały innej praktyki i doświadczenia zawodowego, zatem bez powyższych ustaleń nie sposób dokonać jednoznacznego i nie budzącego wątpliwości porówniania prac powodów i pracowników koreańskich. Odnośnie zarzutu sprecyzowanego w pkt I. 1 apelacji tj. niewłaściwej wykładni i w konsekwencji niewłaściwego zastosowania art. 18 (
(3c)) §1 w zw. z art. 18 (
(3c)) §3 Kodeksu pracy poprzez pominięcie, przy ustalaniu czy T. K.
(1)i W. Z.
(1)wykonywali pracę jednakowej wartości co Y. N. oraz Y. K. I.(oraz P. in T.), faktu konieczności zapewnienia pracownikom pochodzącym z innego kraju warunków, które skłoniłyby ich do podjęcia pracy w Polsce, to zarzut ten uznać nalezy za nietrafny. Sąd Najwyższy w uzasadanieniu wyroku z dnia 22 listopada 2012r., w sprawie I PK 100/12 ( niepubl.) wyraził jednoznaczny pogląd, że usprawiedliwione zróżnicowanie wynagrodzeń mogłoby polegać na okresowym podjęciu proporcjonalnych działań, które wymagałyby adaptacji pracowników zagranicznych do warunków wykonywania pracy w Polsce lub z innych weryfikowalnych potrzeb zachęcenia pracowników zagranicznych do podejmowania pracy w Polsce. Tym samym bliżej nieokreślona lub niepoddająca się obiektywnej weryfikacji potrzeba “przyciągnięcia” pracowników narodowości koreańskiej do pracy w firmach koreańskich działających w Polsce nie stanowi usprawiedliwionego kryterium zróżnicowania wysokości wynagrodzeń pracowników koreańskich w porównaniu do wynagrodzeń polskich pracowników, którzy wykonują te same lub porównywalne prace. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd Apelacyjny na podstawie art. 386 par. 4 kpc orzekł jak w sentencji.