Ts 86/00

308 POSTANOWIENIE z dnia 15 listopada 2000 r. Sygn. Ts 86/00 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Andrzej Mączyński po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Grażyny C., w sprawie zgodności: art. 27a ust. 13 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity z 2000 r. Dz.U. Nr 14, poz. 176 ze zm.) z art. 32 oraz art. 75 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Uzasadnienie: W skardze konstytucyjnej z 14 czerwca 2000 r. zarzucono, iż art. 27a ust. 13 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity z 2000 r. Dz.U. Nr 14, poz. 176 ze zm.) jest niezgodny z art. 32 Konstytucji RP, wyrażającym zasadę równości wobec prawa, a także z art. 75 Konstytucji RP, zgodnie z którym władze publiczne popierają działania obywateli zmierzające do uzyskania własnego mieszkania. Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 24 lipca 2000 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi m.in. przez wskazanie, które z przysługujących jej praw lub wolności konstytucyjnych zostało naruszone, dokładne określenie sposobu ich naruszenia oraz wykazanie związku pomiędzy naruszonymi prawami a treścią zaskarżonego przepisu, a także dokładne określenie na czym polega niezgodność zaskarżonego przepisu z konstytucją. W piśmie uzupełniającym skargę konstytucyjną pełnomocnik skarżącej ponownie wskazał na naruszenie zasady równości poprzez odmienne traktowanie obywatela, który wydatkował odpowiednie kwoty w jednej spółdzielni i obywatela, który wycofał wkład z jednej spółdzielni i wniósł go do innej. To nierówne traktowanie decyduje o niezgodności zaskarżonego przepisu z konstytucją. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: W art. 79 ust. 1 Konstytucji RP skarga konstytucyjna została ukształtowana jako środek ochrony konstytucyjnych wolności i praw człowieka i obywatela przez eliminację z porządku prawnego przepisów niezgodnych z konstytucją. Kontrola zgodności przepisu prawnego z konstytucją wykonywana w trybie skargi konstytucyjnej może zostać uruchomiona wówczas, gdy przepis aktu normatywnego stał się podstawą ostatecznego orzeczenia sądu lub organu administracji publicznej dotyczącego konstytucyjnych wolności, praw lub obowiązków skarżącego. Fakt naruszenia przysługującego skarżącemu prawa lub wolności uzasadnia jego interes prawny w żądaniu zbadania konstytucyjności aktu normatywnego, który został wobec niego zastosowany. Skarżący powinien zatem wskazać, które z konstytucyjnych wolności lub praw i w jaki sposób zostały naruszone (art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym). Brak tego wskazania lub też wskazanie prawa lub wolności, które nie ma rangi konstytucyjnej, stanowi brak formalny skargi konstytucyjnej, uniemożliwiający jej dalsze rozpoznanie. Wskazanie naruszonego prawa konstytucyjnego wymaga odwołania się do przepisu konstytucji, który stanowi podstawę określenia treści danego prawa podmiotowego. Konstytucyjnych praw podmiotowych nie można wywodzić bezpośrednio z takich zasad, jak powołana przez skarżącą zasada równości. Odwołanie się do zasady równości musi być poprzedzone wskazaniem, w związku z którym z przysługujących skarżącemu praw lub wolności rangi konstytucyjnej zasada ta została naruszona (por. postanowienia z: 27 kwietnia 1998 r., sygn. Ts 46/98, OTK ZU Nr I