Ts 96/00

196 POSTANOWIENIE z dnia 2 października 2000 r. Sygn. akt Ts 96/00 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Wiesław Johann po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Marii Lisowskiej, w sprawie zgodności: art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (Dz. U. Nr 87, poz. 395 ze zm.) z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. UZASADNIENIE: W skardze z 12 lipca 2000 r. skarżąca zarzuca art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (Dz. U. Nr 87, poz. 395 ze zm.) sprzeczność z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, statuującym zasadę równości wobec prawa. Naruszenie wskazanej powyżej zasady wynika z uzależnienia wypłacania świadczeń pieniężnych przysługujących osobom deportowanym do pracy przymusowej od zamieszkania na terenie państwa polskiego w jego granicach sprzed 1 września 1939 r., dyskryminując przez to obywateli zamieszkujących poza wskazanymi granicami. Zarządzeniem z 2 sierpnia 2000 r. Trybunał Konstytucyjny wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi konstytucyjnej poprzez wskazanie, które z przysługujących skarżącej praw lub wolności konstytucyjnych zostało naruszone, dokładne określenie sposobu tego naruszenia oraz wykazanie merytorycznego związku pomiędzy naruszonym prawem a treścią zaskarżonego przepisu. Pismem uzupełniającym z 8 sierpnia 2000 r. skarżąca ponownie wskazała na naruszenie zawartej w art. 32 Konstytucji RP zasady równości wynikającej z odmowy przyznania świadczenia pieniężnego przysługującego osobom deportowanym do pracy przymusowej. Trybunał Konstytucyjny stwierdził, co następuje: Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP skarga konstytucyjna przysługuje osobie, której konstytucyjne prawa lub wolności zostały naruszone. Dopiero wskazanie takiego prawa lub wolności aktualizuje interes prawny skarżącego w uzyskaniu od Trybunału Konstytucyjnego rozstrzygnięcia o konstytucyjności ustawy lub innego aktu normatywnego zastosowanego wobec skarżącego (por. postanowienie z 17 lutego 1999 r., sygn. akt Ts 154/98, OTK ZU nr 2/1999, poz. 34, s. 190). Ponadto, zgodnie z art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643 ze zm.), jednym z elementów skargi konstytucyjnej jest określenie, jakie prawa lub wolności konstytucyjne i w jaki sposób zostały naruszone. Brak tego wskazania stanowi brak formalny skargi uniemożliwiający jej dalsze rozpoznanie. Skarżąca wywodzi, iż wskutek wydania rozstrzygnięć, których podstawą był zaskarżony przepis, doszło do naruszenia wynikającej z art. 32 Konstytucji zasady równości. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego tylko naruszenie prawa konstytucyjnego o charakterze podmiotowym legitymuje do wniesienia skargi konstytucyjnej (por. np.: postanowienia z: 6 kwietnia 1998 r., sygn. Ts 9/98, OTK ZU nr I