Ts 120/99

307 POSTANOWIENIE z dnia 11 lipca 2000 r. Sygn. Ts 120/99 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Zdzisław Czeszejko-Sochacki po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Henryka C., p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Uzasadnienie: W skardze konstytucyjnej Henryka C. z 30 sierpnia 1999 r. zakwestionowano zgodność z prawem wymienionych w tej skardze orzeczeń sądowych: Sądu Wojewódzkiego w K. z 20 czerwca 1997 r. (sygn. akt VIII U 1420/97); Sądu Apelacyjnego w K. z 5 sierpnia 1998 r. (sygn. akt III Aua 748/97) oraz Sądu Najwyższego z 22 kwietnia 1999 r. (sygn. akt II UKN 596/98). Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 14 października 1999 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi konstytucyjnej przez dokładne określenie przepisów ustawy lub innego aktu normatywnego, w stosunku do których skarżący domaga się stwierdzenia ich niezgodności z konstytucją, wskazanie, na czym polega niezgodność z Konstytucją RP zakwestionowanych przepisów oraz jakie konstytucyjne prawa lub wolności skarżącego zostały naruszone w wyniku wydania ostatecznego orzeczenia opartego na zaskarżonych przepisach, a także dołączenie pełnomocnictwa do sporządzenia skargi konstytucyjnej. Odbiór zarządzenia sędziego Trybunału Konstytucyjnego potwierdzony został 19 października 1999 roku. 25 października 1999 r., wpłynęło do Trybunału Konstytucyjnego pismo skarżącego z prośbą o przesłanie kopii zarządzenia z 14 października 1999 r. bezpośrednio skarżącemu. Jako uzasadnienie prośby, skarżący podał ograniczoną możliwość kontaktu z pełnomocnikiem. Kopia zarządzenia została przesłana skarżącemu do wiadomości 27 października 1999 r. W piśmie z 9 listopada 1999 r. skarżący podjął próbę ustosunkowania się do zarządzenia w sprawie uzupełnienia braków formalnych oraz załączył brakujące dokumenty z wyjątkiem pełnomocnictwa dla adwokata wskazanego w skardze konstytucyjnej. Trybunał zważył, co następuje: Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483), skarga może być wniesiona jedynie w sprawach, w których sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o konstytucyjnych wolnościach lub prawach albo o obowiązkach skarżącego, stosując ustawę lub inny akt normatywny, który zdaniem skarżącego jest niezgodny z konstytucją. Samo zaś wszczęcie przed Trybunałem Konstytucyjnym postępowania w trybie skargi konstytucyjnej jest sformalizowane, wymaga spełnienia warunków wymienionych w ustawie z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U. Nr 102, poz. 643 ze zm). Do warunków takich ustawa w art. 46-48 zalicza w szczególności:

1. a)wniesienie jej po wyczerpaniu toku instancyjnego,
2. b)w ciągu dwóch miesięcy od doręczenia skarżącemu prawomocnego wyroku, ostatecznej decyzji lub innego ostatecznego rozstrzygnięcia,
3. c)wskazanie przez skarżącego, jakie konstytucyjne wolności lub prawa, i w jaki sposób zostały naruszone na skutek zastosowania aktu normatywnego, którego zgodność z konstytucją kwestionuje skarżący. Spełnienie tych warunków, umożliwiających wszczęcie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym, podlega, zgodnie z art. 49 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, wstępnemu rozpoznaniu. Odpowiednie zastosowanie ma art. 36 ustawy. Jeżeli wniosek nie odpowiada warunkom formalnym, sędzia Trybunału wzywa do usunięcia braków formalnych w terminie 7 dni od daty zawiadomienia (art. 36 ust. 2); jeżeli braki nie zostały usunięte w określonym terminie, sędzia wydaje postanowienie o odmowie nadania wnioskowi dalszego biegu (art. 36 ust. 3). Wyznaczony 7 dniowy termin do usunięcia braków formalnych jest terminem ustawowym, mającym oparcie w wyżej wskazanym art. 36 ust. 2 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym. Ustawa nie zawiera uregulowań, które pozwalałyby na skracanie lub przedłużanie terminów ustawowych. W tej sytuacji wniosek o przedłużenie terminu w celu uzupełnienia braków skargi konstytucyjnej należało pozostawić bez rozpoznania. Z tych też względów, na podstawie art. 49 w związku z art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U. Nr 102, poz. 643 ze zm.) należało odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Na marginesie Trybunał pragnie zauważyć, iż przedmiotem skargi konstytucyjnej uczyniono wyroki sądów: Sądu Wojewódzkiego w K. z 20 czerwca 1997 r. (sygn. akt VIII U 1420/97); Sądu Apelacyjnego w K. z 5 sierpnia 1998 r. (sygn. akt III Aua 748/97) oraz Sądu Najwyższego z 22 kwietnia 1999 r. (sygn. akt II UKN 596/98). Z treści art. 79 ust. 1 konstytucji wynika, że w skardze konstytucyjnej można zaskarżyć wyłącznie ustawę lub inny akt normatywny, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o wolnościach lub prawach skarżącego. Przyjęte pojęcie ustawy lub aktu normatywnego musi być zatem wyraźnie odniesione do tej samej lub takiej samej regulacji prawnej, która była podstawą ostatecznego orzeczenia (por. postanowienie z 13 października 1998 r., sygn. SK 3/98; OTK ZU Nr 5/1998, poz. 69). Trybunał pragnie podkreślić, iż przedmiotem badania Trybunału Konstytucyjnego nie są akty stosowania prawa, a więc prawomocne orzeczenia lub ostateczne decyzje zapadłe w indywidualnych sprawach, lecz wyłącznie akty normatywne, na podstawie których rozstrzygnięcia te zostały wydane. Nie należy zatem do zadań Trybunału stwierdzenie niezgodności ustaleń sądu z konstytucją i uchylenie prawomocnych wyroków, o co wniósł skarżący. Z tych wszystkich względów należało odmówić skardze konstytucyjnej nadania dalszego biegu.