Ts 72/00

12 POSTANOWIENIE z dnia 10 stycznia 2001 r. Sygn. Ts 72/00 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Krzysztof Kolasiński – przewodniczący Andrzej Mączyński – sprawozdawca Ferdynand Rymarz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 3 października 2000 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Mirosławy D. p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. Uzasadnienie: Skarżąca wniosła o stwierdzenie, że § 8 ust. 4 oraz § 18 ust. 6 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 19 marca 1997 r. w sprawie wynagradzania nauczycieli (Dz.U. Nr 29, poz. 160) zostały wydane bez delegacji ustawowej i są sprzeczne z art. 92 konstytucji. Zdaniem skarżącej zakwestionowane przepisy naruszają także art. 2 i art. 32 Konstytucji RP przez nierówne traktowanie grupy zawodowej nauczycieli w odniesieniu do innych grup zawodowych “wyrażające się w przyznaniu ekwiwalentu finansowego za takie samo prawo ekonomiczne mniejszego w przypadku nauczycieli korzystających z urlopu dla poratowania zdrowia niżeli innym grupom zawodowym, w konsekwencji nierównego traktowania wobec prawa grupy zawodowej nauczycieli”. Sąd Rejonowy – Sąd Pracy w Chełmie w wyroku z 24 listopada 1999 r. (sygn. akt IV P. 498/99) oddalił powództwo skarżącej o zasądzenie wynagrodzenia za urlop dla poratowania zdrowia. Sąd uznał, że okres korzystania z urlopu dla poratowania zdrowia jest okresem usprawiedliwionej nieobecności w pracy i w związku z tym, że wynagrodzenie za ten okres nie obejmuje wynagrodzenia za godziny ponadwymiarowe. Apelacja skarżącej od wyroku Sądu Rejonowego – Sądu Pracy w Chełmie została oddalona wyrokiem Sądu Okręgowego w Lublinie z 23 marca 2000 r. (sygn. akt VII Pa 14/00). Postanowieniem z 3 października 2000 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej stwierdzając, że zakwestionowane w skardze przepisy nie stanowiły podstawy wydania orzeczeń sądowych, z którymi skarżąca łączyła naruszenie przysługujących jej praw konstytucyjnych. Trybunał podkreślił, że nie jest uprawniony do samodzielnego określania przedmiotu skargi konstytucyjnej, a także do oceny zasadności przyjętej przez sądy interpretacji przepisów prawa. Na postanowienie to skarżąca złożyła zażalenie, w którym zarzuciła naruszenie art. 36 ust. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, wywodząc, że skarga nie wykazuje braków i nie jest oczywiście bezzasadna. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Stanowisko zajęte przez Trybunał Konstytucyjny w postanowieniu z 3 października 2000 r. w kwestii odmowy nadania dalszego biegu jest prawidłowe. Argumenty przytoczone w zażaleniu nie podważają tej oceny. W trakcie wstępnego rozpoznania badaniu podlega kwestia spełnienia przez wniesioną skargę konstytucyjną wymagań określonych w art. 47 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U. Nr 102, poz. 643 ze zm.). Do wymagań tych należy wskazanie przepisu, na podstawie którego wydane zostało ostateczne orzeczenie o określonych w Konstytucji RP i przysługujących skarżącemu wolnościach lub prawach oraz określenie, które z tych wolności lub praw i w jaki sposób zostały naruszone. Niezależnie od tego, czy wskazane w skardze konstytucyjnej przepisy stanowiły podstawę wyroków ostatecznie rozstrzygających sprawę skarżącej, Trybunał Konstytucyjny wziął pod uwagę także to, że skarżąca zarzuciła naruszenie art. 32 i art. 2 Konstytucji RP nie wskazując, jaka wolność lub jakie prawo, podlegające ochronie przewidzianej w art. 79 Konstytucji RP, przysługuje jej na podstawie tych przepisów. Trybunał Konstytucyjny wielokrotnie podkreślał, że zasady wywiedzione z tych przepisów Konstytucji RP nie są bezpośrednim źródłem konstytucyjnych praw podmiotowych. Odwołanie się do nich musi być poprzedzone określeniem przysługującego skarżącemu prawa lub wolności rangi konstytucyjnej, w związku z którym zasady te zostały naruszone (por. np. postanowienia z: 27 kwietnia 1998 r., Ts 46/98, OTK ZU Nr I