Ts 113/01

89 POSTANOWIENIE z dnia 12 grudnia 2001 r. Sygn. Ts 113/01 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Marian Zdyb po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Ewy Kawa w sprawie zgodności: przepisu – zdanie 4 Uwag ogólnych do Działu 33 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy Celnej (Dz.U. Nr 74, poz. 830) z art. 22 i art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej p o s t a n a w i a : odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Uzasadnienie: W skardze konstytucyjnej z 30 lipca 2001 r. (data nadania skargi w urzędzie pocztowym) pełnomocnik skarżącej – Ewy Kawa zakwestionował zgodność z Konstytucją przepisu – zdanie 4 Uwag ogólnych do Działu 33 Rozporządzenia Ministra Finansów z 24 sierpnia 1999 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy Celnej (dalej: zaskarżony przepis). Zdaniem pełnomocnika zaskarżony przepis wydany został z przekroczeniem zakresu upoważnienia ustawowego określonego w art. 13  7 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny (Dz.U. Nr 23, poz. 117 ze zm.), przez co jest niezgodny z art. 92 ust. 1, a także art. 22 Konstytucji. W ocenie pełnomocnika przekroczenie granic upoważnienia ustawowego polegać ma na pominięciu w treści zaskarżonego przepisu zwrotu “między innymi”, co spowodowało objęcie jego zakresem towaru, którego import wymaga – w świetle obowiązujących przepisów – uzyskania koncesji. Zgodnie z treścią dokumentów dołączonych do skargi konstytucyjnej, skarżąca jest wspólnikiem CAWA Poland Ltd Sp. z o.o. (dalej: Spółka), uprawnionym do jej reprezentowania, stanowiąc jednocześnie jednoosobowy zarząd Spółki. Skarga sformułowana została w oparciu o następujący stan faktyczny. Wyrokiem z 26 marca 2001 r. (sygn. akt I SA/Ka 1513/00) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę Spółki na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł z 22 maja 2000 r. (nr DOT-I-5540-168/00/1681/AS). Decyzją tą utrzymano w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Celnego w Cieszynie z 6 grudnia 1999 r. (01-pc-5060-0391/99/EKL) w przedmiocie cofnięcia towaru za granicę. Organy celne uznały, że towar sprowadzony przez Spółkę winien być zaklasyfikowany do kategorii produktów, których obrót z zagranicą dozwolony jest w przypadku posiadania koncesji. Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego wezwano pełnomocnika do wskazania, jakie konstytucyjne prawa lub wolności skarżącej i w jaki sposób zostały naruszone przez zakwestionowany w skardze przepis rozporządzenia, ponadto do dostarczenia odpisów decyzji wydanych w sprawie przez organy celne. W piśmie z 29 września 2001 r. pełnomocnik wyjaśnił, że przekroczenie granic upoważnienia ustawowego z art. 13  7 ustawy z 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny spowodowało naruszenie konstytucyjnej wolności działalności gospodarczej skarżącej. Dokonana w oparciu o kwestionowany przepis kwalifikacja celna towaru sprowadzonego przez Spółkę spowodowała, że działalność prowadzona przez ten podmiot objęta została wymogiem uzyskania koncesji. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Skardze konstytucyjnej nie może być nadany dalszy bieg. Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji, warunkiem merytorycznego rozpoznania skargi konstytucyjnej jest wydanie przez sąd lub organ administracji publicznej ostatecznego orzeczenia o konstytucyjnych prawach lub wolnościach przysługujących skarżącemu, którego normatywną podstawę stanowi unormowanie zakwestionowane w skardze. Wskazanie orzeczenia wykazującego taką kwalifikację stanowi jeden z podstawowych obowiązków skarżącego (art. 47 ust. 2 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym), zaś jego niedopełnienie skutkuje odmową nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Podmiotem legitymowanym do wystąpienia ze skargą jest więc ten, wobec kogo sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie i czyje konstytucyjne prawa lub wolności zostały w ten sposób naruszone. Uwzględniając treść orzeczeń dołączonych do niniejszej skargi konstytucyjnej (decyzji administracyjnych i wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego) nie ulega wątpliwości, że podmiotem wobec którego orzeczenia te zostały wydane jest CAWA Poland Ltd Sp. z o.o. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego w sprawie skargi konstytucyjnej wskazywano wielokrotnie na zasadność szerokiego rozumienia pojęcia “każdy” zastosowanego w treści art. 79 ust. 1 Konstytucji. Zgodnie z takim rozumieniem tego przepisu w zakresie jego zastosowania mieszczą się nie tylko osoby fizyczne, ale również inne podmioty prawa. Warunkiem uznania ich legitymacji do występowania ze skargą jest jednak stwierdzenie, że postawiony w skardze zarzut ma za swój przedmiot naruszenie takich konstytucyjnie określonych wolności i praw, z których podmioty te mogą korzystać (por. postanowienie TK z 6 kwietnia 1998 r., sygn. Ts 9/98, OTK ZU Nr I