k c, roszczenie powoda przedawniło się z upływem trzech lat od dnia, w którym dowiedział się on o szkodzie i osobie obowiązanej do jej naprawienia, w tym również szkody niemajątkowej. Ponieważ powód podnosił, że uszczerbku na zdrowiu doznał w 2006r., zatem najpóźniej mogło to mieć miejsce w końcu 2006r., trzyletni termin przedawnienia upłynął zatem z końcem 2009r. Pozew wniesiono 23 marca 2011 r., porównanie dat wskazuje więc, że termin ten minął. Sąd uznał za pewne, że powód w okresie, kiedy przebywał w Areszcie Śledczym w B. i Areszcie Śledczym W.-M. i był leczony między innymi z powodu zapalenia spojówek obu oczu, miał wiedzę o szkodzie na jego zdrowiu i osobie odpowiedzialnej za jego stan zdrowia. Skargi, które składał w tym okresie, wskazują, że był doskonale zorientowany jaki jest stan jego zdrowia, a także i w tym, że jego wzrok uległ pogorszeniu. Sąd, rozpatrując zarzut przedawnienia roszczenia podniesiony przez pozwanego, wziął pod uwagę fakt, że o następstwach zdarzenia szkodzącego- w postaci uszkodzenia ciała, poszkodowany z reguły uzyskuje wiedzę dopiero po przeprowadzeniu specjalistycznych badań, stwierdzających chorobę, stopień jej zaawansowania i często także jej przyczynę, a co za tym idzie - wiedzę o osobie zobowiązanej do naprawienia szkody ( wyrok SN z 19 maja 1999 r., II UKN 647/98, OSNP 2000, nr 15, poz. 589; wyrok SN z 19 lutego 2003 r., V CKN 207/01). Podzielił zatem pogląd judykatury, że datą rozpoczęcia biegu przedawnienia jest data uzyskania przez poszkodowanego owej wiedzy na podstawie "miarodajnego i autorytatywnego orzeczenia kompetentnej placówki medycznej". Powyższy wyrok powód zaskarżył apelacją w całości, zarzucając mu naruszenie art. 233 § k.p.c. poprzez dokonanie oceny materiału dowodowego, a w szczególności zeznań powoda, z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów, co w konsekwencji spowodowało błędne ustalenie, iż opieka lekarska sprawowana nad powodem była prawidłowa. W oparciu o przytoczony zarzut wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zasądzenie na jego rzecz od obu pozwanych jednostek Skarbu Państwa po 50 000 zł od każdego z nich, z tytułu zadośćuczynienia wraz z ustawowymi odsetkami od dnia doręczenia im odpisów pozwu oraz po 1000 zł miesięcznie od każdego z pozwanych z tytułu renty, w związku z utratą zdolności zarobkowych, od dnia doręczenia im odpisów pozwu, płatnej do dnia 15 każdego miesiąca wraz z odsetkami ustawowymi w razie uchybienia terminowi. Pozwany Skarb Państwa wniósł o oddalenie apelacji. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja nie jest uzasadniona. Sąd Apelacyjny podziela i przyjmuje za własne ustalenia i ocenę prawną Sądu Okręgowego, odnoszące się tak co do przyjęcia zasadności zgłoszonego zarzutu przedawnienia dochodzonych roszczeń, jak również co do oceny tych roszczeń jako nieuzasadnionych. Przede wszystkim Sąd Okręgowy prawidłowo przyjął – w oparciu o art.
powód dowiedział się o szkodzie, która miałaby polegać na niewłaściwym leczeniu u niego zapalenia spojówek i związanym z tym pogorszeniem widzenia obu oczu oraz osobach obowiązanych do jej naprawienia, to jest jednostkach penitencjarnych, w których w tym czasie przebywał. Wiedza powoda o przytoczonych faktach wynika nie tylko z jego twierdzeń, ale także ze znajdującej się w aktach niniejszej sprawy dokumentacji medycznej, która jednoznacznie wskazuje, że niewielkie pogorszenie wzroku powoda, w postaci nieznacznej nadwzroczności, zostało u niego stwierdzone już w 2005 r., w związku z czym wystawiono mu receptę na okulary, które odebrał w dniu 6 września 2005 r. O tym, że powód miał „świadomość doznanej szkody” najpóźniej w 2006 r., dobitnie świadczą jego skargi, które składał w tym roku do organów służby penitencjarnej między innymi na niewłaściwą opiekę okulistyczną oraz warunki w celi, które miały wpływ na jego kłopoty ze wzrokiem. W tym stanie rzeczy istnieją podstawy do przyjęcia, że najpóźniej z końcem 2009 r. upłynął trzyletni termin przedawnienia, o którym mowa w art.
Pozew w niniejszej sprawie wniesiono w dniu 23 marca 2011 r., a zatem z bardzo znacznym przekroczeniem tego terminu. Sąd Apelacyjny nie znajduje też – w okolicznościach niniejszej sprawy – żadnych szczególnych względów, które uzasadniałyby nie uwzględnienie zarzutu przedawniania w oparciu o zasadę generalną, zawartą w art. 5 k.c. Zgłoszenie tego zarzutu przez pozwany Skarb Państwa nie stanowiło nadużycia prawa, przy uwzględnieniu nie tylko pełnej świadomości powoda o stanie swojego zdrowia w 2006 r., ale także faktu stosunkowo nieznacznego uszczerbku na zdrowiu powoda, co bezsprzecznie wynika z opinii biegłego sądowego. Skuteczne podniesienie zarzutu przedawnienia jest wystarczające do oddalenie powództwa bez potrzeby ustalania, czy zachodzą wszystkie inne przesłanki materialnoprawne, uzasadniające jego uwzględnienie, a ich badanie w takiej sytuacji staje się zbędne /zob. uzasadnienie uchwały SN z dnia 17 lutego 2006 r., III CZP 84/05. OSNC 2006/7-8/114/. Sąd Okręgowy nie był zatem zobligowany do tego, aby w niniejszej sprawie rozważać także kwestię istnienia przesłanek odpowiedzialności pozwanych jednostek Skarbu Państwa w kontekście art. 417 k.c. w zw. z art. 23 k.c. i art.448 k.c. Ustosunkowując się do jedynego zarzutu apelacji, należy jednak stwierdzić, że w rozpoznawanym wypadku stwierdzenie wyrządzenia powodowi krzywdy wymagało oparcia się przede wszystkim na opinii lekarza – biegłego sądowego, gdyż niezbędne do tego są wiadomości specjalne, których ani sąd orzekający, ani tym bardziej poszkodowany nie posiadają. Opinia biegłego sądowego wykluczyła jednoznacznie jakikolwiek uszczerbek na zdrowiu powoda, który można by było powiązać z działaniem bądź zaniechaniem pozwanych jednostek Skarbu Państwa. Znamienne jest, że żadna ze stron postępowania do opinii tej nie zgłosiła żadnych zarzutów. Subiektywne poczucie krzywdy powoda i jego przekonanie o zasadności swojego stanowiska nie może zastąpić procesowego wykazania, zgodnie z ogólną regułą dowodową art. 6 k.c. – wszystkich przesłanek odpowiedzialności pozwanego. Mając powyższe na uwadze, Sąd Apelacyjny oddalił apelację na podstawie art. 385 k.p.c. O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono, zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sporu, na mocy art. 98 §1 k.p.c. Wysokość kosztów zastępstwa procesowego, przysługujących pozwanemu Skarbowi Państwa oraz wynagrodzenia pełnomocnika powoda, ustanowionego z urzędu, ustalono w oparciu o § 6 pkt. 6 w zw. z § 12 pkt. 2 rozporządzeń Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokatów oraz opłat za czynności radców prawnych.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.