pkt 62 rozporządzenia), natomiast we wniosku rozszerzono przedmiot kontroli także o obszar nazwany „Zalew Szczeciński” kod PLB320009 (
pkt 69 rozporządzenia) oraz o obszar nazwany „Zatoka Pomorska” kod PLB990003 (
a rozporządzenia). W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że uchwała Rady Miasta Świnoujścia obejmując kontrolą całe rozporządzenie o obszarach specjalnej ochrony ptaków, nie sprecyzowała, którym przepisom stawia zarzut niezgodności z art. 27 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody. Należy przy tym podkreślić, że dopiero we wniosku złożonym do Trybunału Konstytucyjnego, nastąpiła swoiście rozumiana konkretyzacja przedmiotu kontroli przez podanie nazw własnych obszarów: „Delta Świny”, „Zalew Szczeciński” oraz „Zatoka Pomorska”, co istotne – w świetle art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy o TK – bez przyporządkowania ich jednostkom redakcyjnym kwestionowanego rozporządzenia. W konsekwencji, zgodnie z art. 191 ust. 1 pkt 3 Konstytucji, rozpatrywany „wniosek” pochodzi od nieuprawnionego podmiotu i z tego względu nie może wywołać skutku w postaci wszczęcia postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym. 3. Trybunał Konstytucyjny podnosi na koniec, że Rada Miasta Świnoujścia, będąc tylko jednym z podmiotów właściwych miejscowo do zaopiniowania rozporządzenia o obszarach specjalnych ochrony ptaków, nie może skutecznie zakwestionować całego rozporządzenia ze względu na naruszenie art. 27 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody. Nie ulega bowiem wątpliwości, że zarzut wydania kwestionowanego rozporządzenia bez zasięgnięcia opinii Rady Miasta Świnoujścia należy postawić wyłącznie konkretnie wskazanym przepisom aktu wykonawczego, wobec których wnioskodawca wykaże, iż należą do spraw objętych jego zakresem działania (art. 191 ust. 2 Konstytucji). Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.