Ts 178/05

117/3/B/2006 POSTANOWIENIE z dnia 14 marca 2006 r. Sygn. akt Ts 178/05 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Marek Mazurkiewicz, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej „Browary Grudziądz” Sp. z o.o., w sprawie zgodności: § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268 ze zm.) z art. 32 ust. 1 w związku z art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. UZASADNIENIE: W skardze konstytucyjnej z 28 września 2005 r. skarżąca – „Browary Grudziądz” Sp. z o.o., zakwestionowała zgodność z Konstytucją § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (dalej: rozporządzenie). Zaskarżonemu unormowaniu rozporządzenia skarżąca zarzuciła, że dokonano w nim niedozwolonego zróżnicowania podatników podatku akcyzowego, pozbawiając część z nich prawa do skorzystania z ulgi. W szczególności za wadliwe uznała skarżąca przyjęcie przez prawodawcę kryterium rozpoczęcia działalności w danym roku podatkowym, którego skutkiem była możliwość skorzystania z ulgi wyłącznie przez podatników, którzy prowadzili już działalność w roku poprzednim. Takie uregulowanie narusza – zdaniem skarżącej – konstytucyjną zasadę równości w zakresie ponoszonych obciążeń podatkowych. Skarga konstytucyjna została sformułowana w związku z następującą sprawą. Decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w Toruniu z 30 listopada 2004 r. (nr 432000-PA-9110-2/2004/JK/ZG) określona została wysokość zobowiązania podatkowego skarżącej w podatku akcyzowym za luty 2003 r. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ podatkowy stwierdził, że skarżąca – jako podmiot, który „stał się podatnikiem podatku akcyzowego w 2003 r.” – nie jest uprawniona do skorzystania z ulgi, o której mowa w § 18 ust. 1 rozporządzenia. W wyniku wniesionego odwołania, decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej w Toruniu z 22 lutego 2005 r. (nr 43-WPA-9116-25/04-6/05/AO). Następnie skarżąca wystąpiła ze skargą na wskazaną wyżej decyzję organu I instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Skarga ta została oddalona wyrokiem z 28 czerwca 2005 r. (sygn. akt I SA/Bd 254/05). Jak wynika ze sporządzonej przez sekretarza sądowego adnotacji umieszczonej na pierwszej stronie odpisu tego wyroku, „niniejsze orzeczenie jest prawomocne z dniem 29 lipca 2005 r.”. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji skarga konstytucyjna jest środkiem ochrony konstytucyjnych wolności lub praw, służącym usuwaniu z systemu prawnego przepisów ustaw lub innych aktów normatywnych, stanowiących podstawę ostatecznego orzeczenia sądu lub organu administracji publicznej, naruszającego wolności lub prawa albo obowiązki skarżącego określone w Konstytucji. Warunkiem dopuszczalności korzystania ze skargi konstytucyjnej jest więc nie tylko uczynienie jej przedmiotem przepisów, które były podstawą indywidualnego rozstrzygnięcia wydanego w sprawie skarżącego, ale także doprowadzenie do wydania w tej sprawie orzeczenia o charakterze ostatecznym. Wymóg ten stanowi konsekwencję zasady subsydiarności skargi konstytucyjnej, zgodnie z którą skarga wniesiona może być do Trybunału Konstytucyjnego dopiero po wykorzystaniu przez skarżącego innych środków ochrony wolności i praw. Z powyższym założeniem koresponduje ściśle unormowanie art. 46 ust. 1 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym. Zgodnie z nim, skarga może być wniesiona dopiero po wyczerpaniu drogi prawnej, o ile droga ta jest przewidziana, w ciągu 3 miesięcy od dnia doręczenia skarżącemu prawomocnego wyroku, ostatecznej decyzji lub innego ostatecznego rozstrzygnięcia. Należy podkreślić, iż ustawodawca nie przewidział możliwości zwolnienia skarżącego z obowiązku uprzedniego wyczerpania drogi prawnej, a więc wniesienia skargi konstytucyjnej bez uprzedniego wykorzystania przysługujących środków ochrony jego praw. W dotychczasowym orzecznictwie w sprawie skargi konstytucyjnej podkreślano wielokrotnie, że wymóg wyczerpania drogi prawnej w postępowaniu, w którym skarżący wiąże zarzut naruszenia jego konstytucyjnych praw z wydaniem decyzji administracyjnej oznacza konieczność wszczęcia postępowania sądowo-administracyjnego i uzyskania prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego. Dopiero uzyskanie takiego orzeczenia wypełnia przesłankę wyczerpania przysługującej skarżącemu drogi prawnej, nadając walor ostateczności rozstrzygnięciu, z którym wiąże on zarzut niekonstytucyjności kwestionowanych w skardze unormowań (zob. np. postanowienia TK z: 6 października 1998 r., Ts 98/98, OTK ZU nr I